အခန်း (၇၄၅-၇၄၆)

အခန်း (၇၄၅) ကျိန်စာသင့်မြို့တော်

"ခဏလေးပဲ ထပ်စောင့်ပေးပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ရှည်ပေးပါဦး" ရွှင်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း ထရပ်လိုက်သည်။ သူမသည် မှန်ချပ်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ထိတွေ့ကိုင်တွယ်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

သူမ ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မှန်ချပ်ထဲတွင် အရိပ်တစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။ ထိုအရိပ်မှာ ခေါင်းငုံ့ကြည့်နေသည့် ပုံစံမျိုးပင်။

အဘွားအိုသည် နောက်ဖေးခန်းထဲမှ ဝိုင်ပုလင်း တစ်ပုလင်းနှင့် ဖန်ခွက်နှစ်ခွက်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုဝိုင်ပုလင်းကို လုံချန်း၏ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်၏။

"ဝိုင်လား... စားစရာတွေကော" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

"စားဖိုမှူးက အကောင်းဆုံး စားစရာတွေ ပြင်နေပါတယ်ကွယ်။ အဲဒီအတောအတွင်း သောက်စရာလေး တစ်ခုခု အရင်ဧည့်ခံချင်လို့ပါ။ သောက်ကြည့်ပါ... ဒါက အပိုဆောင်း ဧည့်ခံတာမို့ ပိုက်ဆံပေးစရာ မလိုပါဘူး" အဘွားအိုက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

လုံချန်းသည် သူမ၏ အမူအရာကို အကဲခတ်ကြည့်ရာ သူမမှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ တည်ငြိမ်အောင် ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း သိသာနေဆဲ ဖြစ်၏။ သူမသည် ခဏမျှ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်သည်ကိုလည်း သူ မြင်လိုက်ရသည်။

"အမေ... သောက်ချင်လား" သူက မိလျာယီကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။

"အာ... မသောက်တော့ဘူးသား။ အမေ ရေမငတ်ဘူး" မိလျာယီက လုံချန်း သင်ပေးထားသည့်အတိုင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ... ဘာဖြစ်လို့ မသောက်တာလဲ" မိလျာယီက မသောက်ဟု ငြင်းလိုက်သည်ကို ကြားရသောအခါ အဘွားအိုမှာ သိသိသာသာ ပျာယာခတ်သွားသည်။ ဤအချက်က လုံချန်းကို ပို၍ပင် သံသယဝင်စေခဲ့သည်။

"ရပါတယ်... ကျွန်တော့်အမေက ရေမငတ်ဘူးတဲ့။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ဝိုင်မသောက်တတ်ဘူးဗျ။ အဘွားကို အချိန်ဖြုန်းစေမိတဲ့အတွက် အားနာပါတယ်။ စားစရာပဲ လာပို့ပေးပါတော့" လုံချန်းက ပြောရင်း ခပ်နောက်နောက် ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဒါ... ဒါပေမဲ့ ဒါက ဒီမြို့ရဲ့ အထူးထုတ် သောက်စရာလေကွယ်။ မမြည်းကြည့်ရင်တော့ မတရားရာ ကျလိမ့်မယ်။ အနည်းဆုံး တစ်ငုံလောက်တော့ သောက်ပါဦး" အဘွားအိုက ဇွတ်အတင်း တိုက်နေပြန်သည်။

"ရပါတယ်... တကယ်လို့ ဒါက အရေးကြီးတယ်ဆိုရင်လည်း ထမင်းစားပြီးမှပဲ သောက်ပါ့မယ်" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ဆိုလိုက်သည်။

အဘွားအိုမှာ စိတ်ဖိစီးနေပုံ ရသည်။ သူမ တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ပါးစပ်မဟမီမှာပင် လုံချန်းက ထရပ်လိုက်သည်။

"ဒါနဲ့... စားစရာတွေ ရဖို့ ဘယ်လောက်ကြာဦးမလဲ။ ကျွန်တော် နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်ကြည့်ပြီး စားဖိုမှူးနဲ့ တွေ့လို့ရမလား။ ကျွန်တော်တို့ စားချင်တဲ့ ပုံစံလေး ပြောပြချင်လို့ပါ" သူသည် ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် အဘွားအို ထွက်လာခဲ့သည့် တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။

"နေ... နေဦး၊ ငါတို့ စားဖိုမှူးက ဘယ်သူနဲ့မှ မတွေ့ချင်ဘူး။ အထဲကို ဝင်လို့ မရဘူး" အဘွားအိုက သူ့ကို တားရန် နောက်က ပြေးလိုက်လာသည်။

"ရပါတယ်... ခဏလေးပဲကို။ သူ့ကို အရမ်း အနှောင့်အယှက် မပေးပါဘူး" လုံချန်းက သူမစကားကို နားမထောင်ဘဲ ရှေ့ဆက်တိုးသွားသည်။ သူမ တစ်ခုခု လျှို့ဝှက်ထားမှန်း သေချာနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ နောက်ဖေးခန်းအကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် သူမ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားခြင်းကပင် အဖြေပင် ဖြစ်၏။

သူသည် တံခါးကို ရောက်ပြီး ဖွင့်လိုက်သည်။

အဘွားအိုသည် ကောင်တာဆီသို့ အပြေးသွားကာ နောက်ကွယ်မှ အရာတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ထိုအရာကို ဂရုတစိုက် ဖုံးကွယ်ရင်း လုံချန်းနောက်သို့ လိုက်လာခဲ့သည်။

လုံချန်းက တံခါးကို ဖွင့်ကာ တစ်ဖက်တွင် မည်သည်များ ရှိကြောင်း ကြည့်လိုက်သည်။ အထဲက မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူ၏ မျက်နှာပျက်သွားတော့သည်။ မြင်ကွင်းမှာ တကယ့်ကို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။ သူသာ သေခြင်းတရားများစွာကို မမြင်ဖူးခဲ့လျှင် အခုလောက်ဆို အန်ထွက်မိမှာ သေချာသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် လူ့ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းများ ပြန့်ကျဲနေသည်။ လက်များက တစ်နေရာ၊ ခြေထောက်များက တစ်စု၊ ဦးခေါင်းများက ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရှိနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းများမှာလည်း စုပုံထားသည်။

"ဒါ... လူသားတွေကို သတ်တဲ့ သတ်ရုံပဲ" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါကြောင့် ဒီမြို့က လူသူကင်းမဲ့နေတာပေါ့။ မြို့သားအများစုက ဒီမှာ အလောင်းဖြစ်နေကြတာကိုး"

သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကြောင့် အဘွားအိုက သူ့နောက်က မည်သည်များ လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြောင်း သိသော်လည်း လှည့်မကြည့်ဘဲ ငြိမ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် မိလျာယီကတော့ အလွန် စိုးရိမ်နေသည်။ အဘွားအိုက လက်ထဲတွင် ပုဆိန်တစ်လက်ကို ကိုင်ကာ လုံချန်းထံသို့ လျှောက်သွားနေသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရ၏။

"ချန်းအာ... သတိထား" သူမက အကျယ်ကြီး အော်လိုက်သည်။

လုံချန်းကတော့ လှည့်မကြည့်ပေ။ အဘွားအိုသည် ပုဆိန်ဖြင့် သူ၏ လည်ပင်းကို လွှဲခုတ်လိုက်သည်။

"နင် အများကြီး သိသွားပြီ။ အခု သေပြီး ငါတို့အတွက် အစာဖြစ်လိုက်တော့" အဘွားအိုက အော်လိုက်သည်။

အဘွားအိုသည် ပုဆိန်နှင့် မထိမီမှာပင် လုံချန်းကို သတ်နိုင်တော့မည်ဟု ထင်ကာ ဝမ်းသာနေသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ဖြူလျော်သွားသည်။

ပုဆိန်က လုံချန်း၏ လည်ပင်းကို ထိတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် လုံချန်းက လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"သ... သရဲ" သူမသည် လုံချန်းကို သရဲဟု ထင်ကာ စကားများ ထစ်ကုန်တော့သည်။ သူမသည် လုံချန်းနှင့် လိုက်လာသည့် အမျိုးသမီးပါ ပျောက်သွားပြီလားဟု သိရန် အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် လုံချန်းမှာ သူမ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

"ကျွန်တော့်ကို ရှာနေတာလား" လုံချန်းက ခပ်မဲ့မဲ့ ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။ အဘွားအို လုံးဝ နားမလည်နိုင်မီမှာပင် ကြည်ပြာရောင် ဓားတစ်လက်မှာ သူမထံသို့ ဦးတည်လာခဲ့သည်။

ဖျတ်...

သူမ၏ ညာဘက်လက်မှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ပုဆိန်နှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

"အား..." အဘွားအိုသည် ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း သေလုမတတ် အော်ဟစ်တော့သည်။

"မအော်နဲ့ဦး... လက်တစ်ဖက်ပဲ ဖြတ်ရသေးတာ။ ခင်ဗျားမှာ လက်တစ်ဖက်နဲ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက် ကျန်သေးတယ်" လုံချန်းက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် အဘွားအို၏ လည်ပင်းကို ဘယ်လက်ဖြင့် ညှစ်ကာ မ,လိုက်သည်။

သူသည် သူမကို လေထဲသို့ မြှောက်ကာ နောက်ဖေး သတ်ရုံခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားလိုက်၏။ ထိုသတ်ရုံ မြင်ကွင်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်အောင် သူမကို ထားလိုက်သည်။

"ပြောစမ်း... ဒါ ဘာနေရာလဲ။ ကျုပ်တို့ သောက်မယ့် ဝိုင်ထဲမှာ ဘာတွေ ရောထားတာလဲ" သူက စစ်မေးလိုက်သည်။

"ငါ... ငါတို့က အပြစ်မရှိပါဘူး။ ရှင်သန်နိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ" အဘွားအိုက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရင်း ပြောသည်။

"အပြစ်မရှိဘူး ဟုတ်လား" လုံချန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "ဒါက အပြစ်မရှိဘူးဆိုရင် ကျုပ်က ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အရှင်သခင်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်း"

"အ... အမှန်အတိုင်း ပြောနေတာပါ။ ရှင်သန်ဖို့အတွက် တတ်နိုင်တာကို လုပ်နေကြရတာ။ ဆာလောင်မှုက ဘာမဆို လုပ်ခိုင်းနိုင်တယ်။ လူကို စားတာတောင် မမှားပါဘူး" သူမက ဆိုသည်။

မိလျာယီသည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ အန်ချင်စိတ်များ ပေါက်လာတော့သည်။ လူကို စားသည်ဟူသော အတွေးကိုပင် သူမ မတွေးရဲပေ။

"လူသားတွေကို စားတယ် ဟုတ်လား။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အသီးအရွက်တွေ စိုက်လို့ မရဘူးလား၊ အမဲလိုက်လို့ မရဘူးလား။ တခြားမြို့တွေကနေ ဝယ်လို့တောင် ရပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခရီးသည်တွေကို သတ်ပြီး စားတယ် ဟုတ်လား။ ခင်ဗျားတို့က လူရော ဟုတ်ရဲ့လား" လုံချန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် လက်ကို ပိုပြီး တင်းကျပ်လိုက်သည်။

"နား... နားထောင်ပါဦး။ ငါတို့ ပိတ်မိနေတာပါ။ ဒီမြို့ကနေ ထွက်လို့ မရဘူး" အဘွားအိုက အလူးအလဲ ရုန်းကန်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ပိတ်မိနေတာ။ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" လုံချန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ လပိုင်းက လူတစ်ယောက် ဒီကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူက ငါတို့မြို့ကို မကျေနပ်လို့ သူ့ရဲ့ စစ်ဝိညာဉ် အစွမ်းနဲ့ မြို့သားအားလုံးရဲ့ သွေးထဲမှာ ကျိန်စာတိုက်ခဲ့တာ။ ငါတို့ ဒီမြို့ရဲ့ နယ်နိမိတ်ကို ကျော်လို့ မရသလို ဘာကိုမှလည်း စိုက်ပျိုးလို့ မရတော့ဘူး။ ရှင်သန်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက တခြားလူတွေကို စားဖို့ပဲ။ ငါတို့ ခရီးသည်တွေကို သတ်စားခဲ့ကြတယ်။ နောက်ပိုင်း ခရီးသည်တွေလည်း မလာတော့တဲ့အခါ မတတ်သာဘဲ မြို့သားအချင်းချင်း ပြန်သတ်စားကြရတာ။ နားလည်ပေးပါ... ဒါက ရှင်သန်ဖို့အတွက် လုပ်ခဲ့ရတာပါ" အဘွားအိုက မျက်ရည်များဖြင့် ပြောပြရှာသည်။

"လူအပဲ။ ဘာလို့ ခရီးသည်တွေကို ဘုရင်ကြီးဆီ သတင်းပို့ခိုင်းဖို့ မပြောခဲ့တာလဲ။ ဒါဆို သူတို့ နည်းလမ်းရှာပေးမှာပေါ့။ အခုတော့ ခင်ဗျားတို့က သူတို့ကိုပါ သတ်စားပစ်လိုက်တယ်" လုံချန်းက စိတ်ပျက်စွာ ဆိုသည်။

"ပြောခဲ့ပါတယ်။ ခရီးသည်တွေကို သတင်းပို့ခိုင်းပြီး လွှတ်လိုက်ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ပြန်မလာကြဘူး။ ဘယ်သူမှ ငါတို့ကို ကူညီဖို့ မလာကြဘူး။ ဘယ်သူမှ ငါတို့ကို မယုံကြဘူးဆိုတာ သိသာနေတာပဲ။ ဒီမှာတော့ ယုံတယ်လို့ ပြောပေမဲ့ မြို့ပြင်ရောက်တာနဲ့ ငါတို့ကို မေ့သွားကြတာပဲ" အဘွားအိုက နာကျင်စွာ ပြုံးရင်း ပြောသည်။

"ကျုပ် ခင်ဗျားကို ယုံပါတယ်။ တော်တော်လေး ဒုက္ခရောက်ခဲ့ကြတာပဲ" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း သူမကို ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

အဘွားအိုမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွား၏။

"နင်... ငါတို့ကို ကူညီမှာလား" သူမက လုံချန်းကို မေးလိုက်သည်။ လုံချန်းမှာ အာဏာနှင့် အစွမ်းရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသဖြင့် သူသာ ကူညီလျှင် အရာအားလုံး ပြေလည်သွားနိုင်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်နေမိသည်။

အခန်း (၇၄၆) သန့်စင်ခြင်း

"ကျုပ် ကူညီပေးချင်ပေမဲ့... ခင်ဗျားတို့ သတ်စားခဲ့တဲ့ လူသေအလောင်းတွေနဲ့ ကျုပ်တို့အပေါ် လုပ်ဖို့ကြံစည်ခဲ့တာတွေကို ကြည့်ရင်တော့ မကူညီနိုင်ဘူး။ ခင်ဗျားတို့ ရသင့်တာက တစ်ခုတည်းပဲရှိတယ်... အဲဒါက သေခြင်းတရားပဲ" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း သူ၏ဓားကို လွှဲခုတ်လိုက်ရာ အဘွားအိုမှာ တစ်ချက်တည်းဖြင့် အသက်ပျောက်သွားတော့သည်။

"ခင်ဗျားတို့က လူသားအသားရဲ့ အရသာကို မြည်းစမ်းခဲ့ပြီးပြီ။ ဒါကို ကျုပ်က လျစ်လျူရှုထားမယ် ထင်နေလား။ ဒီမြို့တစ်ခုလုံးက ရွံရှာစရာကောင်းတဲ့ အညစ်အကြေးတွေပဲ။ ခင်ဗျားတို့ထဲက ဘယ်သူမှ ဒီမြို့ပြင်ကို ထွက်ခွင့်မရှိဘူး" သူက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် လှည့်ပြန်လာခဲ့ပြီး မိလျာယီရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

"ဒီမှာ ခဏထိုင်နေဦးနော်၊ ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်" လုံချန်းက မိလျာယီ၏ ပခုံးကို အသာပုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူသည် တံခါးကို ဖွင့်ကာ စားသောက်ဆိုင် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခဲ့သည်။

သူ အပြင်ရောက်သည်နှင့် လမ်းမပေါ်တွင် လူတစ်ဆယ်ကျော်ခန့် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူတို့အားလုံးမှာ လုံချန်း စားသောက်ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"ဟင်... သူက ဘာလို့ မသေသေးတာလဲ။ အဲဒီအဘွားကြီးက သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တာလား။ တောက်... လူတစ်ယောက် လျော့သွားတာက အစာလျော့သွားတာပဲ။ အဲဒီအဘွားကြီး ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ"

"ဒါမှမဟုတ် အဲဒီကောင်လေးက သူ့ပါလာတဲ့ မိန်းမကို ပစ်ထားခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးလာတာလား။ အဘွားကြီးက အဲဒီမိန်းမကိုပဲ အာရုံစိုက်နေတာ ဖြစ်မှာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကောင်လေးကိုတော့ အလွတ်မပေးနိုင်ဘူး"

ထိုလူဆယ်ယောက်မှာ အချင်းချင်း တီးတိုးဆွေးနွေးနေကြသည်။ လုံချန်းက အဝေးတွင် ရပ်နေသော်လည်း သူ၏ နားထဲတွင်တော့ ထိုစကားလုံးများက အတိုင်းသား ကြားနေရသည်။

"နေဦး... သူ့လက်ထဲက ဓားကို ကြည့်စမ်း။ ဘာလို့ သွေးတွေ ပေနေတာလဲ" လူတစ်ယောက်က လုံချန်းဓားဖျားမှ စီးကျနေသော သွေးစက်များကို မြင်ကာ ထိတ်လန့်တကြား အော်လိုက်သည်။

လုံချန်းက ထိုလူကို ကြည့်ကာ မိစ္ဆာတစ်ကောင်လို ပြုံးလိုက်ပြီး သူရပ်နေသော နေရာမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လုံချန်း ပျောက်သွားသဖြင့် အားလုံးက ကြောင်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် သူသည် ထိုလူများ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

"သွေးတွေ ပေနေတာကတော့... သွေးတွေ စွန်းထင်နေလို့ပေါ့"

ထိုစကားမှာ ထိုလူ ကြားလိုက်ရသော နောက်ဆုံးစကားပင် ဖြစ်သည်။ ဓားတစ်လက်မှာ သူ၏ နောက်ကျောမှနေ၍ နှလုံးသားတည့်တည့်သို့ ထိုးဖောက်သွားခဲ့၏။ လုံချန်းက ဓားကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်နှင့် ထိုလူမှာ သွေးတစ်လုပ် အန်ကာ ဒူးထောက် လဲကျသွားတော့သည်။

ကျန်သည့် လူများကလည်း လုံချန်းကို တွေ့သွားပြီး သူ့ဘက် လှည့်လာကြသည်။

"သူ ဒီမှာ" တစ်ယောက်က လုံချန်းကို လက်ညှိုးထိုးရင်း အော်လိုက်သော်လည်း စကားမဆုံးမီမှာပင် ရွှေရောင်ဓားမြှောင် တစ်လက်မှာ သူ၏ လည်ချောင်းကို ထိုးဖောက်သွားပြီး ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ထိုလူများတွင် အကြီးစားလက်နက်များ မရှိသော်လည်း အားလုံးတွင် ဓားမြှောင်ကိုယ်စီ ပါရှိကြသည်။ သူတို့သည် ဓားများကို ဆွဲထုတ်ကာ လုံချန်းထံသို့ ပြေးဝင်လာကြ၏။

"ငါတို့အတွက် အစာအဖြစ် အသေခံလိုက်စမ်း" သူတို့က အော်ဟစ်ကာ ပြေးလာကြသော်လည်း လုံချန်းကတော့ ထွက်မပြေးဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းအရောင်များမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး မြူနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ ဝေဝါးသွားသည်။ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြေးလာသော လူရှစ်ယောက်စလုံးမှာ နေရာတွင် တောင့်ခဲသွားပြီး မျက်နှာများ ဖြူလျော်ကုန်ကြတော့သည်။

သူတို့၏ အမြင်တွင် ရှေ့၌ ရပ်နေသည်မှာ လုံချန်း မဟုတ်တော့ဘဲ အတောင်ပံနီများပါသော အနက်ရောင် ကျားသစ်ကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်။ သူတို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ပတ်ပတ်လည်တွင် ထိုကျားသစ်ကြီးများ ဝိုင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

သူတို့မှာ ကြောက်လန့်တကြား ဒူးထောက်ကာ ငိုယိုကြတော့သည်။ အချို့ဆိုလျှင် ကြောက်လွန်း၍ ဘောင်းဘီထဲ ဆီးပင် ထွက်ကျကုန်ကြ၏။

"မ... မသတ်ပါနဲ့။ တောင်းပန်ပါတယ်"

သူတို့သည် သားရဲကြီးများကို တောင်းပန်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသည်က လုံချန်း ဖန်တီးလိုက်သော ပုံရိပ်ယောင် တစ်ခုသာ ဖြစ်မှန်း သူတို့ မသိကြပေ။ သူတို့ ကျားသစ်ကြီးတွေကို တောင်းပန်နေစဉ်မှာပင် လုံချန်းက သူတို့အနားသို့ အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်သွားကာ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ခေါင်းဖြတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

ခဏချင်းမှာပင် လူရှစ်ယောက်စလုံး အသက်ပျောက်သွားကြသည်။ လုံချန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွား၏။

"ကောင်းကင်မိစ္ဆာ အတောင်ပံများ" သူက ရေရွတ်လိုက်သည်နှင့် ကျောဘက်တွင် လှပသော အတောင်ပံ လေးဖက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ထိုအတောင်ပံများဖြင့် မြို့အထက်သို့ ပျံတက်သွားပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ရှိမရှိ ထပ်မံ ရှာဖွေလိုက်သည်။

လမ်းခရီးတွင် လူတစ်စုမှာ လူသေအလောင်းတစ်လောင်းကို ဝိုင်းအုံစားနေကြသည်အား မြင်လိုက်ရ၏။ သူတို့က ထိုအဖိုးအိုကို သတ်ပြီးခါစ ဖြစ်ပုံရသည်။ လုံချန်းသည် မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်ကာ သူတို့ကိုပါ တစ်ယောက်မကျန် သတ်ပစ်လိုက်သည်။

ဤသို့ဖြင့် သူသည် မြို့တစ်မြို့လုံးကို ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း အခြားလူသား မတွေ့တော့သဖြင့် စားသောက်ဆိုင်သို့ ပြန်လာကာ မိလျာယီကို ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်တို့ တည်းခိုဖို့ နေရာမှားရွေးမိသွားတာပဲ အမေ။ နောက်တစ်နေရာကျရင်တော့ ဒီလိုမျိုး မဖြစ်ဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ" လုံချန်းက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ပလွေကို မှုတ်ကာ ဝေးရာသို့ ပျံသွားသော လင်းယုန်ကြီးကို ပြန်ခေါ်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်လင်းယုန်မှာ လုံချန်းရှိရာသို့ ပျံသန်းလာပြီး ရှေ့တွင် ဆင်းသက်လိုက်၏။ သူသည် မိလျာယီနှင့်အတူ လင်းယုန်ပေါ်တက်ကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။

သူတို့ ရောက်ရှိသွားသော နောက်ထပ်မြို့မှာတော့ လူသားစားမြို့နှင့် တော်တော်လေး ဝေးကွာသော နေရာတွင် ရှိသည်။

"အနီးဆုံးမြို့ကတောင် တော်တော်ဝေးတာပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း လူတွေက အဲဒီမြို့ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အခြေအနေကို သတိမထားမိကြတာပေါ့" လုံချန်းက မြေပုံကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

မိလျာယီ၏ ဗိုက်ဆာသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူက ပြောလိုက်သည်။ "မကြာခင် ရောက်တော့မှာပါ အမေ"

မကြာမီမှာပင် နောက်ထပ်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ဤမြို့မှာ လူစည်ကားပြီး သာမန်အတိုင်းပင် ရှိသည်။ သူ သံသယဖြစ်စရာ မည်သည်မျှ မတွေ့သဖြင့် စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်သို့ ဝင်ကာ မိလျာယီနှင့်အတူ အေးအေးဆေးဆေး စားသောက်ခဲ့ကြသည်။

လုံချန်းသည် အချိန်ဓားကို ရှာဖွေရန် အချိန်ချွေတာချင်သဖြင့် ဤမြို့တွင် အချိန်အကြာကြီး မနေခဲ့ပေ။ ဤမြို့မှာ အေးချမ်းသဖြင့် မိလျာယီကို ဤမှာ ထားခဲ့ဖို့ တွေးမိသေးသော်လည်း ယခင်နိုင်ငံနှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း နီးကပ်နေသေးသဖြင့် သူ မစွန့်စားချင်တော့ပေ။

သူတို့၏ ခရီးစဉ်မှာ ဆက်လက် ရှိနေခဲ့ပြီး ရက်အနည်းငယ် အကြာတွင် နောက်ထပ် နိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ လုံချန်းသည် အချိန်ဓားရှိရာ မြို့နှင့် နီးကပ်လာသဖြင့် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ ထိုမြို့မှာ နောက်ထပ် နိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံတွင် ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခု ရောက်နေသော နိုင်ငံက ဖေးဝူးနိုင်ငံ ဖြစ်သည်။ ထိုနိုင်ငံကို ငြိမ်းချမ်းရေး နိုင်ငံဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုနိုင်ငံ စတင်တည်ထောင်ကတည်းက မည်သူနှင့်မျှ စစ်မဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုနိုင်ငံသည် ပဋိပက္ခများကို အမြဲရှောင်လွှဲပြီး အိမ်နီးချင်း သုံးနိုင်ငံစလုံးနှင့် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်အောင် ထိန်းသိမ်းထားသည်။

"ဒီနေရာက အမေ ခဏလောက် တည်းခိုဖို့အတွက် အကောင်းဆုံးနေရာပဲ။ ဒီနိုင်ငံမှာ စစ်ပွဲဖြစ်ဖို့ အန္တရာယ် မရှိသလို တော်ဝင်မြို့တော်ကလည်း ဘေးကင်းမှာပါ။ အမေ တည်းခိုခန်းတွေမှာ တစ်နှစ်လောက် ဘာမှမလုပ်ဘဲ အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်ဖို့ ပိုက်ဆံတွေ အလုံအလောက် ပေးထားပါ့မယ်။ တစ်နှစ်လုံးတော့ ထားမှာမဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်" လုံချန်းက ဖေးဝူးနိုင်ငံ၏ တော်ဝင်မြို့တော်သို့ ရောက်သောအခါ မိလျာယီကို ပြောလိုက်သည်။

မြို့တော်၏ လုံခြုံရေးစစ်ဆေးမှုကို ဖြတ်ကျော်ရန် သူသည် သားရဲကို မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ သူတို့ မည်သည်က လာသနည်း၊ မည်သည့် ကိစ္စကြောင့် လာသနည်း စသဖြင့် အမေးခံရသော်လည်း လုံချန်းက ကြိုတင်စဉ်းစားထားသည့် အလိမ်အညာ စကားအချို့ဖြင့် ဖြေကြားခဲ့ရာ အလွယ်တကူပင် ဝင်ခွင့်ရခဲ့သည်။

"လွယ်သားပဲ" လုံချန်းက မြို့ထဲသို့ ဝင်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် တည်းခိုခန်း တစ်ခန်းအနားတွင် ဆင်းသက်ကာ လူတစ်ယောက်တည်းအတွက် အခန်းတစ်ခန်းကို နှစ်လစာ ကြိုတင် ငှားရမ်းလိုက်သည်။

ကောင်တာမှ အမျိုးသမီးမှာ လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးစိစိဖြင့် မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။ လုံချန်းက အခန်းတစ်ခန်းတည်း ငှားသဖြင့် မိလျာယီကို လုံချန်း၏ ချစ်သူဟု သူမက ထင်မှတ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ မိလျာယီမှာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်နုပျိုနေသဖြင့် သူမ၏ အထင်မှားမှုကို ပို၍ အားပေးသလို ဖြစ်နေသည်။

လုံချန်းက ထိုအမျိုးသမီး မည်သည်များ တွေးနေကြောင်း သိသော်လည်း ရှင်းပြမနေတော့ဘဲ မိလျာယီကို အခန်းထဲသို့ ခေါ်လာခဲ့တော့သည်။