အခန်း (၇၄၇-၇၄၈)

အခန်း (၇၄၇) တောင်းပန်ပါတယ်

"ကျွန်တော် အခန်းကို နှစ်လစာ ကြိုငှားထားပေးတယ်။ အမေ ဒီမှာ အေးအေးဆေးဆေး နေလို့ရပါတယ်" တံခါးကို ပိတ်လိုက်ရင်း လုံချန်းက မိလျာယီအား ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက အရေးပေါ်သုံးဖို့ ပိုက်ဆံပါ။ ဒီမှာ တစ်နှစ်လောက် သုံးဖို့အတွက်တောင် လုံလောက်ပါတယ်" သူသည် သူမအနား တိုးသွားကာ ငွေအိတ်တစ်အိတ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"သား... အခုပဲ ထွက်သွားတော့မှာလား" မိလျာယီက ငွေအိတ်ကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော် အခုပဲ သွားရတော့မယ်။ အချိန်က ကျွန်တော့်အတွက် သိပ်အရေးကြီးလို့ပါ။ အဲဒီကို အမြန်ရောက်မှ ပြန်လာရတာ ပိုမြန်မှာလေ" လုံချန်းက အပြစ်ကင်းစင်သော အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။

သူသည် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာပြီး အချိန်ဓားကို သွားရှာရမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းက ပို၍ အရေးကြီး၏။ မိလျာယီနှင့် ပတ်သက်လျှင်လည်း သူမမှာ သူ၏ မိခင်အရင်း မဟုတ်ပေ။ သူမကို ဘေးကင်းမည့် နေရာတွင် ထားခဲ့ခြင်းမှာ သူ ရှာတွေ့သမျှထဲတွင် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် မိလျာယီနှင့် ခဏမျှ စကားစမြည်ပြောကာ အရာအားလုံး အဆင်ပြေကြောင်း သေချာစေပြီးနောက် အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူသည် တည်းခိုခန်းမှ ထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို စူးစမ်းလိုက်သည်။ အရာအားလုံး အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိကြောင်း သေချာသွားမှသာ သူ၏ ဝိညာဉ်လင်းယုန်ကို ခေါ်ယူကာ မြို့ပြင်သို့ ပျံသန်းထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

"ရွှင်း... နင် ရှိလား။ လာပါ... ပုန်းမနေပါနဲ့တော့။ ဘယ်တွေမှာ ပုန်းနေတာလဲ။ အလုပ်ရှုပ်နေမယ်ဆိုရင်တောင် ငါ့ကို ကြိုပြောထားသင့်တာပေါ့" ဝိညာဉ်လင်းယုန်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် နိုင်ငံပြင်ပသို့ ပျံသန်းနေစဉ် လုံချန်းက ရွှင်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက်လုံး သူသည် ရွှင်းနှင့် စကားပြောရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူမမှာ ပေါ်မလာသလို မည်သည်မျှလည်း ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။

"သူ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။ ဒီစမ်းသပ်မှုမှာ ငါ့ကို တစ်ယောက်တည်း ပစ်ထားခဲ့တာလား။ ဒီကောင်မလေးက တစ်ခါတလေကျရင် တော်တော် ဒုက္ခပေးပေမဲ့ တစ်ခါတလေကျတော့လည်း သိပ်အသုံးဝင်တာပဲ" သူက သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် ဝိညာဉ်လင်းယုန် ပျံသန်းနေစဉ် ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။ ယခုအခါ မိလျာယီ မပါတော့သဖြင့် အစားစားရန်အတွက် ခရီးတစ်ထောက် နားနေစရာ မလိုတော့ပေ။ သူကိုယ်တိုင်မှာလည်း ရက်ပေါင်းများစွာ အစားမစားဘဲ နေနိုင်သဖြင့် ခရီးစဉ်မှာ ပို၍ မြန်ဆန်လာသည်။

လုံချန်းက ရွှင်းအကြောင်းကို ခဏမေ့ထားပြီး ကျင့်ကြံနေသော်လည်း ရွှင်းမှာမူ သွေးမျိုးဆက် ကျောင်းတော် အတွင်းမှာပင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော မှန်ချပ်ရှိသည့် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူမသည် သွေးမျိုးဆက် ကျောင်းတော်၏ ခန်းမဆောင်ကြီးထဲတွင် ရပ်နေ၏။ လုံချန်း တတိယမြောက် စမ်းသပ်မှုအတွက် တံခါးရွေးချယ်ခဲ့စဉ်က တွေ့ခဲ့ရသော တံခါးငါးချပ်ကို သူမ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ထို့နောက် လုံချန်း ရွေးချယ်ခဲ့သော တံခါးကို ဖွင့်ကာ အထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

"ငါတို့ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ"

လုံချန်း ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်ရန် ပြင်နေစဉ် ရွှင်း၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်၏။

"နောက်ဆုံးတော့ ပေါ်လာပြီပေါ့။ အခုထိ ဘယ်တွေ ရောက်နေတာလဲ" လုံချန်းက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ရွှင်းသည် သူ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

"သွေးမျိုးဆက် ကျောင်းတော်ထဲမှာ အလုပ်လေးတွေ ရှိလို့ ရှင်းနေတာပါ" သူမက အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ဖြေသည်။

လုံချန်းသည် ရွှင်း၏ မျက်နှာကို သေချာကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများက သူ့ကို ဆွဲဆောင်သွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်သော အမူအရာများ ပေါ်လာ၏။

"ရွှင်းး... နင် ဘာလို့ ငိုထားတာလဲ" သူက ကြင်နာသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား"

"အာ... ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ငါက ဘာလို့ ငိုရမှာလဲ လူအရဲ့။ ငါ နေကောင်းပါတယ်။ မင်း မျက်စိမှားတာ နေမှာပါ" ရွှင်းက ခေါင်းခါရင်း ပြန်ဖြေသည်။ လုံချန်း သူမ၏ မျက်နှာကို မမြင်ရစေရန် သူမက ကျောခိုင်းလိုက်၏။

"ဟင်... ဒါဆို နင့်မျက်လုံးတွေက ဘာလို့ ဒီလောက် နီနေရတာလဲ။ ငိုထားတဲ့ ပုံစံကြီးပဲကို" လုံချန်းက ထရပ်ရင်း ထပ်မေးလိုက်သည်။

သူသည် ရွှင်းအနားသို့ တိုးသွားကာ သူမ၏ နဖူးကို လက်ဖြင့် စမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"နင့်မှာ တစ်ခုခု အခက်အခဲ ရှိရင် ငါ့ကို ပြောပြလို့ ရပါတယ်။ ငါ ကူညီနိုင်မလား၊ မကူညီနိုင်ဘူးလား ဆိုတာ မသိပေမဲ့ ရင်ဖွင့်လိုက်ရင်တော့ စိတ်ပေါ့သွားတာပေါ့။ ငါ့ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို နင့်ကို ပြောပြတဲ့အခါ ငါလည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားတာပဲ မဟုတ်လား။ စမ်းကြည့်ပါ... ငါ နားထောင်ပေးဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ" လုံချန်းက ဂရုတစိုက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရွှင်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သလို ခံစားရသော်လည်း တစ်ခွန်းမျှ ထုတ်မပြောပေ။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခဏမျှ ဒေါသအရိပ်အယောင် ပေါ်လာသော်လည်း ချက်ချင်း ပြန်ပျောက်သွားသည်။ လုံချန်းက သူမ၏ ကျောဘက်တွင် ရှိနေသဖြင့် မည်သည်မျှ မမြင်လိုက်ရပေ။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူးလို့ ပြောနေတယ်လေ။ ငါက လက်စွပ်ရဲ့ ဝိညာဉ်လေ။ ဝိညာဉ်တွေက ငိုတတ်လို့လား။ မငိုတတ်ဘူး လူအရဲ့" ရွှင်းက ရွဲ့သလိုလို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်တွေ မငိုတတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။ နင် ပြုံးတတ်တယ်၊ ရယ်တတ်တယ်၊ ဒေါသတောင် ထွက်တတ်သေးတာပဲ။ အဲဒီတော့ ဘာလို့ မငိုနိုင်ရမှာလဲ" လုံချန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောသည်။ သူ စိတ်မဆိုးဘဲ သူမအတွက် ပို၍ စိုးရိမ်နေမိသည်။

ရွှင်းက လှည့်လာပြီး အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူးဆို။ ငါ ပြောသလိုပဲ... ငါ မငိုပါဘူး။ ကြည့်ရတာ အဲဒီလို ဖြစ်နေလို့ နေမှာပါ။ ဒါနဲ့ ငါတို့ ဘယ်ရောက်နေပြီလဲ" သူမသည် လုံချန်း၏ လက်ထဲမှ လွတ်အောင် အနောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ရင်း မေးသည်။

လုံချန်းက သူမကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "နင်က အဲဒီလို ပြောမှတော့လည်း ဟုတ်ပါပြီ"

"ငါတို့ ပန်းတိုင်နဲ့ နီးနေပြီ။ တကယ်လို့ အချိန်ဓားသာ ငါ ထင်ထားတဲ့ နေရာမှာ ရှိနေမယ်ဆိုရင် နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက်ဆို ရောက်ပြီ" သူက ရွှင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။

"ဪ... အဲဒါဆို ကောင်းတာပေါ့" ရွှင်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း ဆိုသည်။ "နင်သာ အချိန်ဓားကို ရသွားမယ်ဆိုရင် တကယ်ကို ကောင်းမှာပဲ"

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အချိန်ဓားကို ရရှိတော့မည်ဆိုသော အချက်ကြောင့် သူမ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

"ဟုတ်တယ်... ဒါက နတ်ဘုရားအဆင့် လက်နက်တစ်လက်ပဲလေ။ ငါ့ရဲ့ တည်ရှိမှု ပျောက်ကွယ်သွားမှာ ကြောက်လို့ အတိတ်ကို ပြန်သွားဖို့ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားကို ဘယ်တော့မှ အသုံးမပြုဘူး ဆိုပေမဲ့လည်း ဒီဓားကို ငါ သုံးလို့ရပါသေးတယ်။ နတ်ဘုရားအဆင့် လက်နက်ဆိုတာ သူ့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအားတွေကြောင့်တင် နတ်ဘုရားအဆင့် ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလေ" လုံချန်းက ပြုံးရင်း ဆိုသည်။

သူသည် နေရာတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်၏။

"နင် ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ လမ်းကို စောင့်ကြည့်ပေးထားလို့ ရပြီပေါ့။ ငါ ကျင့်ကြံနေတဲ့အချိန်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အာရုံစိုက်စရာ မလိုတော့ဘူး" လုံချန်းက ဆိုသည်။

သူမ၏ ပြန်ကြားချက်ကို မစောင့်တော့ဘဲ သူသည် မျက်လုံးမှိတ်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းအား စတင်လိုက်တော့သည်။

ရွှင်းသည် ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "အချိန်ဓားရဲ့ စွမ်းအား... အဲဒါက သူ့အတွက် အကောင်းဆုံး ကြိုဆိုတဲ့ လက်ဆောင် ဖြစ်မှာပါ"

'ငါ အကြာကြီး စောင့်ခဲ့ရတယ်။ မကြာခင်မှာ နင် ငါ့ဆီကို ပြန်ရောက်လာမယ့် အချိန် ရောက်တော့မှာပါ' သူမသည် သက်ပြင်းချရင်း တွေးလိုက်မိသည်။

'ကမ္ဘာကြီးက နင့်ကို ပြန်ပြီး သတိရလာတော့မယ်။ ကမ္ဘာကြီးက နင့်ကြောင့် ထပ်ပြီး တုန်လှုပ်ရဦးမယ်။ ကမ္ဘာကြီးက နင့်ရှေ့မှာ ထပ်ပြီး ဦးညွှတ်ရဦးမယ်' သူမသည် ဝိညာဉ်လင်းယုန်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း တွေးနေမိသည်။

သူမသည် ခဏမျှ လုံချန်း၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အကြည့်ကို လွှဲလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်... ဒါက ဖြစ်သင့်တဲ့ အတိုင်းပါပဲ" သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူမသည် သက်ပြင်းချကာ ဝိညာဉ်လင်းယုန်ပေါ်တွင် လှဲချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားလိုက်သည်။

လုံချန်းကတော့ ကျင့်ကြံနေဆဲဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်လင်းယုန်ကလည်း ဆက်လက် ပျံသန်းနေသည်။ လမ်းခရီးတွင် မည်သည့် အနှောင့်အယှက်မှ မရှိသလို မြို့များကိုလည်း ဖြတ်စရာ မလိုသဖြင့် သူသည် လွတ်လွတ်လပ်လပ် ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့သည်။ အချိန်အတန်ကြာသောအခါ ရွှင်းက သူ့ကို ပုခုံးကနေ လှုပ်နိုးလိုက်၏။

"ထတော့... မြို့နားကို ရောက်နေပြီ"

"ရောက်ပြီလား" လုံချန်းက မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဪ... ဟုတ်သားပဲ။ အချိန်တန်ပြီ။ အစီအစဉ်အတိုင်းပဲ။ ခဏလေးနေရင် အချိန်ဓားက ငါ့လက်ထဲ ရောက်တော့မယ်" လုံချန်းက ပြုံးရင်း ဆိုသည်။

"အရမ်းကြီး ဝမ်းမသာနေနဲ့ဦး။ ဓားကို အရင် ရအောင်ယူဦး။ အဲဒီစာအုပ်အရဆိုရင် ဒီဇာတ်လမ်းက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်က။ အနှစ် နှစ်ဆယ်အတွင်းမှာ ဘာမဆို ဖြစ်သွားနိုင်တယ်" ရွှင်းက သက်ပြင်းချရင်း သတိပေးလိုက်သည်။

အခန်း (၇၄၈) အိုရာမှ နိုပျိုခြင်းသို့

"သိပါတယ်ဟာ... ငါက ကောင်းတာလေးတွေ တွေးကြည့်တာပါ လူအရဲ့။ နင်ကလည်း အမြဲတမ်း အဆိုးမြင်နေတာပဲ" လုံချန်းက မျက်လုံးလေး ကလန်ကလားလုပ်ရင်း ရွှင်းကို ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သူ အနာဂတ်အတွက် အကောင်းလေးများ တွေးလိုက်တိုင်း ရွှင်းက အမြဲတမ်း လက်တွေ့ဘဝကို ထောက်ပြပြီး အမှားအယွင်း ဖြစ်နိုင်သည်များကိုသာ ပြောလေ့ရှိသည်။ သူမ ပြောသည်က အမှန်ဖြစ်ကြောင်း သူသိသော်လည်း တစ်ခါတလေတော့လည်း စိတ်ပျက်မိသည်မှာ အမှန်ပင်။

"ငါက အဆိုးမြင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မျှော်လင့်ချက်ကို သိပ်အမြင့်ကြီး မထားဖို့ သတိပေးနေတာ" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။

သူမက လုံချန်း၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။ "မျှော်လင့်ချက် နည်းလေလေ အရာရာက ကိုယ်ထင်သလို ဖြစ်မလာတဲ့အခါ စိတ်ပျက်ရတာ သက်သာလေလေပဲ။ ငါပြောတာကို ယုံလိုက်စမ်းပါ။ နင် ထင်သလို ဖြစ်မလာမယ့် အရာတွေ အများကြီး ရှိလာဦးမှာ"

"ဒါဆို နင်ကော၊ နင်နဲ့ ပတ်သက်ရင်ရော ငါ မျှော်လင့်ချက် ထားလို့ရမလား။ ဒါမှမဟုတ် နင်ကလည်း ငါ့ကို အများကြီး မမျှော်လင့်နဲ့လို့ပဲ ပြောဦးမှာလား" လုံချန်းက စနောက်သလို မေးလိုက်သည်။

"ငါလား၊ ငါကတော့ မတူဘူးလေ။ နင် ငါ့ကို အမြဲတမ်း ယုံကြည်လို့ ရပါတယ်" ရွှင်းက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် လုံချန်းကို ကျောခိုင်းလိုက်သည်။

လုံချန်း အဘယ်ကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း သူမ၏ စကားလုံးများထဲတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် မည်သည်က မှားနေမှန်း သူ အတိအကျ ပြောမပြနိုင်ပေ။

"ထားပါတော့လေ... အဲဒီကို ရောက်ရင်ပဲ ငါတို့ဘာသာ ကြည့်ကြတာပေါ့။ ငါ အဲဒီဓားကို ရှာတွေ့မှာ သေချာပါတယ်" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း မြို့ပြင်တွင် သူ၏ ဝိညာဉ်လင်းယုန်ကို မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်ခိုင်းလိုက်သည်။ ဤမြို့မှာ အလွန် ခေတ်နောက်ကျပြီး မိုးပျံသားရဲများဖြင့် ရောက်လာသူများကို ကြောက်လန့်တတ်သည်ဟု စာအုပ်ထဲတွင် ဖတ်ဖူးသဖြင့် သူတို့အား အကြောင်းမဲ့ မခြောက်လှန့်ချင်တော့ပေ။

သူသည် ဝိညာဉ်လင်းယုန်ပေါ်မှ ဆင်းကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ နင်းလိုက်သည်။ သူသည် လင်းယုန်ကြီးဘက်သို့ လှည့်ကာ ၎င်း၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်၏။

"သွား... သွားဆော့ချင်တာ ဆော့ချေ သူငယ်ချင်းလေး။ လိုတဲ့အခါ ငါ ပြန်ခေါ်မယ်" ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်လင်းယုန်မှာ အတောင်ပံများကို ဖြန့်ကာ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

လုံချန်းသည် အစောင့်အကြပ်မရှိသော မြို့ဝင်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ မြို့ထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ ရွှင်းကလည်း သူ၏ ဘေးတွင် လွင့်ပျံလိုက်ပါလာ၏။ သူ မြို့ထဲသို့ ခဏမျှ လျှောက်သွားပြီးနောက် အိမ်တစ်အိမ်၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော အဘိုးကြီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် ထိုအဘိုးကြီးထံသို့ လျှောက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "နေကောင်းလား အဘိုး။ ကျွန်တော် ဦးလေး ဆူဟန်နဲ့ တွေ့ချင်လို့ပါ။ သူ့ကို ဘယ်မှာ ရှာလို့ရမလဲ သိလား"

"ဆူဟန် ဟုတ်လား။ မင်းက ဘယ်ကလဲ၊ သူ့ကို ဘာလို့ ရှာနေတာလဲ" အဘိုးကြီးက လုံချန်းကို သံသယဖြင့် ကြည့်ကာ မေးသည်။

"သူနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိလို့ပါ။ သူ့ကိုပဲ တိုက်ရိုက်ပြောပြလို့ ရမယ့် ကိစ္စမို့လို့ပါ" လုံချန်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဟွန်း... တည့်တည့်သွားပြီး ပထမဆုံး လမ်းကြားကနေ ဘယ်ဘက်ကို ချိုးလိုက်။ ဘယ်ဘက်ခြမ်းက တတိယမြောက် အိမ်က သူ့အိမ်ပဲ" အဘိုးကြီးက မျက်လုံးလေး ကလန်ကလားလုပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါ အဘိုး" လုံချန်းက ခပ်အေးအေး ပြန်ပြောကာ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် သူသည် လမ်းညွှန်လိုက်သော အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုအိမ်မှာ အလွန်ဟောင်းနွမ်းနေပြီး အခြေအနေမှာလည်း မကောင်းလှပေ။ ပြောရလျှင် ဤလမ်းထဲတွင် အဆိုးဆုံး အိမ်ဟုပင် ဆိုနိုင်၏။

"ဒါ သူ့အိမ် ဖြစ်မှာပဲ။ တော်တော်လေး ယိုယွင်းနေတာပဲ။ စာအုပ်ထဲက အတိုင်းပဲပေါ့" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။ သူသည် တံခါးနားသို့ လျှောက်သွားကာ ခေါက်လိုက်၏။

မကြာမီမှာပင် တံခါးကို တစ်ယောက်ယောက် လာဖွင့်ပေးသည်။ လုံချန်း၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်မှာ အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။

'ဟင်... အဲဒီအဘိုးကြီးက အိမ်ထောင်ကျသွားတာလား' လုံချန်းက ထိုအမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်မိသည်။

"ငါ့ကို ငေးမနေနဲ့... ဘာလိုချင်လို့လဲ ပြော" ထိုအမျိုးသမီးက မေးလိုက်သည်။

"အာ... တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ဦးလေး ဆူဟန်နဲ့ တွေ့ချင်လို့ပါ။ သူ့ကို တွေ့လို့ ရမလား" လုံချန်းက မေးလိုက်၏။

"သူ့ကို ဘာလို့ တွေ့ချင်တာလဲ။ သူ့ကိုရော ဘယ်လိုသိတာလဲ။ သူက မြို့ထဲတောင် သိပ်ထွက်လေ့ရှိတာ မဟုတ်ဘူး" ထိုအမျိုးသမီးက လုံချန်းကို သံသယဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း မေးသည်။

"သူနဲ့ ပြောစရာ ကိစ္စလေး ရှိလို့ပါ။ တကယ်ကို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စမို့ သူ့ကိုပဲ ပြောပြလို့ ရမှာပါ" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"နင်က သူခိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်" ထိုအမျိုးသမီးက နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ရင်း မေးသည်။

"မဟုတ်ရပါဘူးဗျာ။ ကျွန်တော်က ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက လာတာပါ။ ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ခိုးဖို့ မလိုပါဘူး။ နောက်ပြီး ကျွန်တော် ခိုးမယ်ဆိုရင်တောင် ဘာလို့ ဒီလို ယိုယွင်းနေတဲ့ အိမ်ကို ရွေးရမှာလဲ။ အနားမှာ ဒီထက်ကောင်းတဲ့ အိမ်တွေ အများကြီးပဲဟာကို" လုံချန်းက အပြစ်ကင်းစင်စွာ လက်ကို မြှောက်ပြရင်း ဆိုလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးက သူ့ကို ခဏမျှ ကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကဲ... အထဲကို ဝင်ခဲ့လေ" သူမက လုံချန်းကို လိုက်ခဲ့ရန် အမူအရာ ပြလိုက်၏။ လုံချန်းက ပြုံးလိုက်ရင်း သူမနောက်က လိုက်သွားခဲ့သည်။ အချိန်ဓားကို ရဖို့အတွက် သူ တော်တော်လေး နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်သည်။

သူ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ သစ်သားကုတင်လေးတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုကုတင်ပေါ်တွင် အသက် ၁၄၊ ၁၅ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက် အိပ်ပျော်နေ၏။ ထိုအမျိုးသမီးက ကောင်လေးနားသို့ သွားကာ နှိုးရန် ပြင်လိုက်သည်။

"အာ... အရင်ဆုံး ဦးလေး ဆူဟန်ကို ခေါ်ပေးလို့ ရမလား။ ကျွန်တော် နည်းနည်း လောနေလို့ပါ" လုံချန်းက သူမ ကောင်လေးကို နှိုးနေသည်အား မြင်သောအခါ မေးလိုက်သည်။ ကောင်လေးကို နောက်မှ နှိုးလည်း ရသည်ဟု သူ ထင်နေမိသည်။

"သူ့ကို အရင် နိုးပါစေဦး။ သူ မနိုးရင် နင်က သူ့ကို ဘယ်လို စကားပြောမှာလဲ" ထိုအမျိုးသမီးက ရွဲ့သလိုလို ပြန်မေးသည်။

"ဒီကလေးက ဆူဟန် ဟုတ်လား" လုံချန်း တစ်ယောက် အံ့ဩလွန်း၍ အော်မိသွားတော့သည်။

"နင်က အရူးတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ နင် သူ့ကို တွေ့ချင်လို့ လာတာပဲလေ။ သူက ဆူဟန် မဟုတ်လို့ ဘယ်သူ ဖြစ်ရမှာလဲ" ထိုအမျိုးသမီးက လုံချန်းကို အရူးတစ်ယောက်လို ကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။

"ဗျာ... အဘိုးကြီးဘဝကနေ ကလေး ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲ" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးလိုက်မိသည်။

'ရွှင်း... အချိန်ဓားက ဒီလို အစွမ်းတွေရော ရှိတာလား' သူက စိတ်ထဲကနေ ရွှင်းကို လှမ်းမေးလိုက်၏။

"ငါ ဘယ်လို သိမှာလဲ။ အချိန်ဓားက အတိတ်ကို ပြန်သွားဖို့ ကူညီပေးနိုင်တယ် ဆိုတာပဲ ငါသိတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အချိန်ကို အစိုးရတဲ့ အချိန်ဓားဆိုတော့ ဒါမျိုးတွေလည်း လုပ်နိုင်မှာပေါ့။ အသက်အရွယ် ဆိုတာကလည်း အချိန်အပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာဆိုတော့ သီအိုရီအရတော့ ဖြစ်နိုင်တာပဲ" ရွှင်းကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။

"ဘာ... အဘိုးကြီးကနေ ကလေး ဖြစ်သွားတာလဲ ဟုတ်လား။ နင်က ငါ့သားကို အဘိုးကြီးလို့ ခေါ်နေတာလား။ ငါ့သားက အသက် ၁၂ နှစ်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ ရုပ်က ရင့်နေလို့ နင် လာနောက်ပြောင်နေတာ မဟုတ်လား။ နင်တို့တွေမှာ ငါ့သားကို လာနောက်တာထက် ပိုကောင်းတဲ့ အလုပ် မရှိကြတော့ဘူးလား။ သူ့ကို အပြင်မလွှတ်တော့လို့ အခု အိမ်အထိ လာပြီး နောက်ပြောင်နေကြတာလား။ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း" ထိုအမျိုးသမီးက လုံချန်းကို လက်ညှိုးထိုးရင်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်တော့သည်။

လုံချန်းက ထိုအမျိုးသမီးကို ကြောင်ကြည့်နေပြီးမှ သူ၏ ခေါင်းကို အသာပုတ်လိုက်မိသည်။ အခုမှ သူ မည်သည်များ ဖြစ်နေမှန်း သဘောပေါက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"အာ... အဒေါ် အထင်မှားနေပါပြီ။ ကျွန်တော် ဒီမြို့ကို လာတာက အသက် ၈၀ ကျော်လောက် ရှိရမယ့် အဘိုး ဆူဟန်ကို ရှာဖို့ပါ။ ကျွန်တော် လမ်းမှာ တစ်ယောက်ယောက်ကို မေးလိုက်တော့ သူက ဒီအိမ်ကို လမ်းညွှန်လိုက်တာပါ။ နာမည်တူနေလို့ လွဲသွားတာ ဖြစ်မှာပါ။ ဒီမြို့မှာ ဆူဟန် နှစ်ယောက် ရှိနေပုံရတယ်" သူက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာ လုံချန်း၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားရမှ စိတ်အေးသွားတော့သည်။

"ဪ... နင်က အဘိုး ဆူကို ရှာနေတာလား။ မြို့ထဲဝင်ဝင်ချင်း ညာဘက်ခြမ်းက ပထမဆုံး အိမ်က သူ့အိမ်ပဲ" သူမက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဘယ်ဘက်က ပထမဆုံး အိမ်လား။ အဲဒါဆိုရင်..." လုံချန်းက မြို့ဝင်ပေါက် ညာဘက်ခြမ်းတွင် ရပ်နေသော အဘိုးကြီးကို သတိရသွားသည်။

"အဲဒီလူက ဆူဟန်လား။ အဲဒီလူက ငါ့ကို လိမ်လိုက်တာပဲ" သူက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သေချာအောင်လို့ပါ... အဘိုး ဆူဟန်က ဆံပင်ဖြူအရှည်ကြီးနဲ့ မုတ်ဆိတ်မွှေး မပါတဲ့သူ ဟုတ်လား" လုံချန်းက သေချာအောင် ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... အဲဒါ သူပဲ" ထိုအမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါဗျာ" လုံချန်းက ဆိုကာ ထိုအိမ်မှ ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

သူသည် မြို့ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ပြန်လျှောက်သွားရင်း သူ၏ လက်ဆစ်များကို ချိုးလိုက်သည်။

"အဲဒီအဘိုးကြီးက ငါ သူ့ကို ရှာနေတာပါလို့ ပြောတာတောင် ငါ့ကို လှည့်စားလိုက်တာပဲ" သူက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။