အခန်း (၇၄၉-၇၅၀)

အခန်း (၇၄၉) ပိတ်မိနေသော ဝိညာဉ်

"အဲဒါကတော့ နင်ကိုယ်တိုင်က သူ့ကို ရှာနေတာပါလို့ အတိအကျမှ မပြောတာပဲ။ ဆူဟန်ကို ရှာနေတာလို့ပဲ ပြောတာကိုး၊ သူကလည်း ဆူဟန်ဆီကိုပဲ လွှတ်လိုက်တာပေါ့" ရွှင်းက ပြောရင်း တဟားဟား ရယ်တော့သည်။

လုံချန်း ခြေလှမ်းရပ်လိုက်သည်။ သူသည် ရွှင်းဘက်သို့ လှည့်ကာ သူမအနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ နုနယ်သော ပါးပြင်လေးတွေကို ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။

"ဒီကောင်မလေး... နင်က ငါ့ဘက်က တစ်ခါလောက်တောင် မရပ်ပေးဘူးလား" ထိုသို့ ဆိုကာ ပါးလေးကို ဆွဲလိုက်သည်။

"အွန်း... ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်နေတဲ့ လူဘက်က ဘာလို့ ရပ်ပေးရမှာလဲ" ထိုသို့ ဆိုကာ ရွှင်းက ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသည်။

"ငါကသာ အနိုင်ကျင့်ခံနေရတာလို့ ခံစားနေရတာပါ" လုံချန်းက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏ ပါးလေးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်ပြီးနောက် မြို့ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။

သူသည် အိမ်ရှေ့သို့ တစ်ခေါက်ပြန်ရောက်လာသော်လည်း အဘိုးကြီးမှာ အပြင်တွင် ရှိမနေတော့ပေ။ အဘိုးကြီး အထဲမှာ ရှိလိမ့်မည်ဟု တွေးကာ သူ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

မကြာမီ တံခါးပွင့်လာ၏။ စောစောက သူနှင့် နာမည်တူ ကလေးအိမ်ကို လမ်းညွှန်လိုက်သည့် အဘိုးကြီးပင် ဖြစ်သည်။

"မင်း နောက်တစ်ခါ ပြန်လာပြန်ပြီလား။ အခု ဘာလိုချင်သေးလို့လဲ" အဘိုးကြီးက စိတ်မရှည်သော အကြည့်ဖြင့် လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးသည်။

"ကျွန်တော် ပြန်လာတာပေါ့ဗျာ။ ကျွန်တော်က အဘိုးနဲ့ တွေ့ဖို့ လာတာလေ။ ကျွန်တော်က အဘိုးကို တွေ့ချင်တာလို့ ပြောထားတာကို နာမည်တူတဲ့ ကလေးဆီ လွှတ်လိုက်တယ်ဆိုတော့..." လုံချန်းက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို တွေ့ချင်တာလို့ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ပါဘူး။ နောက်ပြီး မင်း ငါ့ကို တွေ့ချင်တယ်ဆိုရင်တောင် ငါက ဘာလို့ မင်းအတွက် အချိန်ဖြုန်းရမှာလဲ။ မင်းက ငါ့ကို ကူညီနိုင်မယ့်သူလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့။ မင်းလည်း ဟိုအရူးရေးထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားစာအုပ်ကို ဖတ်ပြီး ရောက်လာတဲ့ လူတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်မှာပါ" အဘိုးကြီးက မြည်တွန်တောက်တီးတော့သည်။

"အဘိုး ဘယ်လိုသိလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

"ငါ ဘာလို့ မသိရမှာလဲ။ အဲဒီလူက ဒီကိုလာပြီး ငါ့အကြောင်း စာအုပ်ရေးသွားတာလေ။ သူက ငါ့ကို ယုံကြည်ပြီး ကူညီလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ အဲဒီအစား သူက ငါ့အပေါ် ဘယ်လို သက်ရောက်မှုရှိမလဲဆိုတာ မစဉ်းစားဘဲ စာအုပ်ထဲ ထည့်ရေးသွားတယ်။ အခုတော့ တစ်ကမ္ဘာလုံးက ငါ့ကို အရူးလို့ ထင်နေကြပြီ။ ဝေးလံတဲ့ နေရာတွေကနေ ဒီအရူးအဘိုးကြီးကို လာကြည့်ကြတဲ့ လူတွေထဲမှာ မင်းလည်း တစ်ယောက်ပေါ့။ ပြန်တော့ ငါ့မှာ မင်းတို့လို လူတွေကို ဧည့်ခံဖို့ စိတ်မရှည်တော့ဘူး" အဘိုးကြီးက ခေါင်းခါရင်း ဆိုသည်။

သူသည် အားနည်းသော ခြေလှမ်းများဖြင့် အနောက်သို့ ဆုတ်ကာ တံခါးကို ပိတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"နေဦး၊ ကျွန်တော်က အဘိုးကို အရူးလို့ မထင်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က အဘိုးကို ကူညီဖို့ လာတာပါ။ အဘိုးမှာ မြေးတစ်ယောက် ရှိခဲ့တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်၊ သူ ဘာဖြစ်သွားတယ် ဆိုတာလည်း ကျွန်တော် သိတယ်။ ကျွန်တော် ကူညီနိုင်ပါတယ်" လုံချန်းက တံခါးကို မပိတ်နိုင်အောင် ဆွဲထားရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အဘိုးကြီးမှာ ဆွံ့အသွားတော့သည်။ သူ၏ လက်များမှာလည်း တုန်ယင်လာ၏။

"မ... မင်း အခု ပြောလိုက်တဲ့ စကားကို တစ်ခါလောက် ထပ်ပြောစမ်း"

"အဘိုးက အရူးမဟုတ်ပါဘူး။ အဘိုးရဲ့ မြေးက တကယ် ရှိခဲ့တာပါ။ သူ ဘာဖြစ်သွားတယ် ဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်၊ အဘိုးကို ပြောပြနိုင်တယ်" လုံချန်းက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"လာ... လာခဲ့။ အထဲကို ဝင်ခဲ့ပါဦး။ စောစောက ရိုင်းပြမိတာ တောင်းပန်ပါတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ငါ့မြေး ရှိခဲ့တယ်ဆိုတာ သိတဲ့သူ တစ်ယောက် ပေါ်လာပြီပဲ။ ဒါ ငါ စိတ်ကူးယဉ်နေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာသွားပြီ။ ဘာလို့ လူတွေအားလုံး သူ့အကြောင်း မေ့ကုန်ကြတာလဲ ငါလည်း မသိဘူး။ ဘာလို့ ငါ့ကို မယုံကြတာလဲ မသိဘူး။ တကယ်ကို ထူးဆန်းလွန်းတယ်။ ကဲ... အထဲဝင်ပြီး မင်း သိတာတွေ ပြောပြပါဦး" အဘိုးကြီးက လမ်းဖယ်ပေးရင်း ဆိုသည်။

လုံချန်း အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ အဘိုးကြီးက လုံချန်းကို ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ခိုင်းပြီး သူက ငြင်းနေသည့်ကြားကပင် ရေတိုက်ရှာသည်။

"ပြောစမ်းပါဦး။ ငါ့မြေး ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ သူ ဘယ်မှာလဲ။ ဘာလို့ ဘယ်သူမှ သူ့ကို မမှတ်မိကြတာလဲ" အဘိုးကြီးက မေးခွန်းများ တရစပ် မေးတော့သည်။

"ပထမဆုံး တစ်ခုလောက် ဖြေပေးပါဦး၊ ပြီးမှ ကျွန်တော် အကုန်ပြောပြမယ်။ အဘိုးရဲ့ မြေး ပျောက်မသွားခင် တစ်ရက်အလိုမှာ သူ့လက်ထဲမှာ ဓားတစ်လက် ရှိနေလား" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီဓားလား။ အင်း... ရှိတယ်။ သူက အဲဒီဓားကို အနာဂတ်ကနေ ယူလာတာလို့ ပြောတာပဲ။ ငါကတော့ သူ နောက်နေတာလို့ ထင်ပြီး တစ်နေရာက ရှာလာတာ ဖြစ်မှာပါလို့ တွေးခဲ့တာ။ သူက အရမ်းငယ်သေးတော့ အဲဒီဓားကို ငါပဲ သိမ်းထားပေးခဲ့တယ်" အဘိုးကြီးက ပြန်ဖြေသည်။

"နေဦး၊ အဲဒီဓားက ဒီကိစ္စတွေအတွက် တာဝန်ရှိတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။ အဲဒီဓားက ငါ့မြေး ပျောက်သွားတာနဲ့ ပတ်သက်နေတာလား" သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒီဓားက အဘိုးထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ပတ်သက်နေတာပါ။ သူက အနာဂတ်က ယူလာတာလို့ ပြောတာ မလိမ်ပါဘူး။ အဲဒီဓားက တကယ်ကို အနာဂတ်က လာတာပါ။ အဲဒီဓားမှာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို အတိတ်က ကိုယ့်ရဲ့ ငယ်ဘဝဆီ ပြန်ပို့ပေးနိုင်တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အစွမ်းရှိတယ်။ အဘိုးရဲ့ မြေးက အဲဒါကို လုပ်ခဲ့တာပဲ။ ပြီးတော့ အဲဒီဓားကလည်း သူ့နောက်ကို လိုက်လာခဲ့တာ" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့်လည်း အဲဒီကောင်လေးက အနာဂတ်မှာ ဖြစ်မယ့် ကိစ္စတွေကို သိနေတာပေါ့။ သူ့မိဘတွေ သေဆုံးတော့မယ် ဆိုတာကို သိနေတာ။ တကယ်တော့ သူက သူတို့ကို ကယ်ဖို့အတွက် အထူး ပြန်လာခဲ့တာပါ" လုံချန်းက ဆက်ပြောပြသည်။

သူ ပြောပြသမျှကို အဘိုးကြီးက အံ့ဩတကြီး နားထောင်နေသည်။

"ဒါပေမဲ့ အဘိုးမြေး မပြောခဲ့တာက အဲဒီဓားမှာ ကျိန်စာသင့်နေတယ် ဆိုတာပဲ။ အဲဒီကျိန်စာကြောင့်ပဲ အခုလိုတွေ ဖြစ်ခဲ့တာ။ အခု အဘိုး အဲဒီဓားကို ကျွန်တော့်ဆီ ပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ကူညီနိုင်ပါတယ်။ အခြေအနေတွေ ပိုဆိုးမလာခင် ကျွန်တော်တို့ ဖြေရှင်းလို့ ရပါသေးတယ်" သူက ဆိုလိုက်သည်။

"အဲဒီဓားက ငါ့မြေးကို ကယ်နိုင်မှာလား" အဘိုးကြီးက မျှော်လင့်တကြီး မေးသည်။

လုံချန်းက အဘိုးကြီး၏ မြေးကို ကယ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့မှန်း သိသော်လည်း အမှန်အတိုင်း မပြောချင်ပေ။ သူ့ကို ကယ်တင်၍ မရတော့ကြောင်း ပြောလျှင် အဘိုးကြီးက ဓားအကြောင်း ပြောပြတော့မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် မျှော်လင့်ချက် အမှားကြီးလည်း မပေးချင်သဖြင့် သူ လိမ်ညာလိုက်ရသည်။

"သူ့ကို အသက်ပြန်ရှင်အောင်တော့ ကယ်လို့ မရတော့ဘူး။ အဲဒီဓားက သူ့ကို အတိတ်ကို ပြန်ပို့ပေးခဲ့ပေမဲ့ သူရဲ့ တည်ရှိမှုကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ့် ကျိန်စာလည်း တိုက်ခဲ့တယ်။ သူက အတိတ်ကော အနာဂတ်ကောမှာ ဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရပြီ။ ဒါကြောင့်လည်း အဘိုးကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ သူ့ကို မမှတ်မိတော့တာ" လုံချန်းက ရှင်းပြသည်။

ထို့နောက် သူသည် လိမ်ညာမှု အနည်းငယ်ကို ထပ်မံ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

"အဘိုးမြေး မရှိတော့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုတော့ ကယ်လို့ ရပါသေးတယ်။ သူ့ဝိညာဉ်က အဲဒီဓားထဲမှာ ပိတ်မိနေပြီး လွတ်မြောက်ခွင့် မရဘဲ ဖြစ်နေတာ။ ကျွန်တော် အကြာကြီး ရှာဖွေပြီးမှ ဒီဓားရဲ့ တည်နေရာကို သိလိုက်ရတာပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖွားလည်း ဒီဓားကြောင့်ပဲ အသတ်ခံခဲ့ရတာ။ သူ့ဝိညာဉ်လည်း အဲဒီထဲမှာ ပိတ်မိနေတယ်" လုံချန်းက ထရပ်ကာ အဘိုးကြီး၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အဲဒီဓားထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေအားလုံးကို လွှတ်ပေးချင်ပါတယ်။ အဘိုးမြေးရဲ့ ဝိညာဉ်ကော၊ ကျွန်တော့်အဖွား ဝိညာဉ်ကောပေါ့။ ဒီစာအုပ်ကို မဖတ်ခင်ကတည်းက ကျွန်တော် ဒီဓားကို လိုက်ရှာနေတာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒီဓားကို ကျွန်တော့်ဆီ ပေးပါ၊ ဒါမှ သူတို့ကို ကောင်းရာမွန်ရာ ရောက်အောင် ကျွန်တော် လုပ်ပေးနိုင်မှာပါ။ အဘိုး မပေးဘူးဆိုရင် သူတို့တွေ ထာဝရ ဒုက္ခရောက်နေကြလိမ့်မယ်။ အဘိုးရဲ့ မြေးအတွက်ရော၊ ကျန်တဲ့လူတွေအတွက်ရော အဲဒီဓားကို ကျွန်တော့်ဆီ ပေးပါ" သူက ဆိုလိုက်သည်။

"အဲဒီဓား..." အဘိုးကြီးက ငေးငေးငိုင်ငိုင်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်း ပြန်မဖြေပေ။

"အဲဒီဓား ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘယ်မှာ သိမ်းထားလဲ ပြောပါဦး" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးသည်။

"ငါ့... ငါ့ဆီမှာ မရှိတော့ဘူး" အဘိုးကြီး၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားသည်။

"မရှိတော့ဘူး ဟုတ်လား။ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ အဲဒီဓား ဘယ်မှာလဲ ပြောစမ်းပါ။ ဘယ်သူ့ဆီမှာလဲ" လုံချန်းက အဘိုးကြီး၏ ပုခုံးကို လှုပ်ယမ်းကာ မေးလိုက်သည်။

"မ... မင်း ဘယ်တော့မှ ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အဲဒါက မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး" အဘိုးကြီးက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ၊ ငရဲပြည်အထိ သွားရှာရမယ်ဆိုရင်တောင် ကျွန်တော် သွားရှာမှာပဲ။ အဲဒီဓား ဘယ်မှာလဲဆိုတာသာ ပြောပါ" လုံချန်းက ပြတ်သားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အခန်း (၇၅၀) အပြောင်းအလဲ

"ဓားဘယ်မှာလဲဆိုတာ ပြောပါ" လုံချန်းက အဘိုးကြီး၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။

"သူ... ယူသွားပြီ" အဘိုးကြီးက သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချရင်း ဖြေလိုက်၏။ သူ၏ အိုမင်းနေသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်များ ယှက်သန်းနေသည်။

လုံချန်းတစ်ယောက် သူ့နဖူးသူ ပြန်ရိုက်မိတော့မည့်အတိုင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ရွှင်း၏ နိမိတ်ဖတ်စကားများက တကယ် အစွမ်းထက်နေသည်လားဟုပင် ထင်မှတ်ရ၏။

"ဘယ်သူယူသွားတာလဲ။ အဲဒီဓားက အခု ဘယ်သူ့ဆီမှာလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

သူ မျှော်လင့်ချက်တော့ မပျက်သေးပေ။ ၎င်းက နတ်ဘုရားအဆင့် အချိန်ဓား ဖြစ်သည်။ ခြေရာခံစရာ တစ်ခုခုရှိနေသရွေ့ သူ အဆင်ပြေသည်။ ဓားရှိသည့် နေရာ သိရုံနှင့် ၎င်းကို ရအောင်ယူဖို့ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။

"မင်း ငါ့အကြောင်းကို ဟိုလျှို့ဝှက်ဆန်းပြား စာအုပ်ထဲကနေ သိလာတာ မဟုတ်လား" အဘိုးကြီးက မေးသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်" လုံချန်းက ပြန်ဖြေ၏။

"အဲဒီစာအုပ်ရေးတဲ့ သူကပဲ ဓားကို ယူသွားတာပေါ့။ သူက အဲဒီဓားကို သဘောကျလို့ ယူချင်တယ်တဲ့။ သူက ငါ့ကို ဘယ်လိုဖြောင့်ဖျလဲဆိုတော့... တကယ်လို့ ငါက သူ့ကို ဓားပေးမယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အမှန်တရားကို လူတွေသိအောင် လုပ်ပေးမယ်၊ လူတိုင်းက ငါ့ကို ယုံကြည်လာအောင် လုပ်ပေးမယ်တဲ့။ အဲဒါက ငါ့မြေးကို ပြန်ရှာတွေ့ဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပဲလို့ သူက ပြောခဲ့တယ်" အဘိုးကြီးက ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောပြရှာသည်။

"ဒါပေမဲ့ ပြန်ရလိုက်တာကတော့ တစ်ကမ္ဘာလုံးက လူတွေရဲ့ လှောင်ပြောင်မှုနဲ့ စော်ကားမှုတွေပဲ။ စာအုပ်ထွက်လာပြီးတဲ့နောက်မှာ အခြေအနေတွေက ပိုတောင် ဆိုးလာသေးတယ်"

"ဒါဆိုရင် အဲဒီစာရေးဆရာဆီမှာ ဓားရှိနေတာပေါ့။ သူက ဘယ်ကလဲ၊ သူ့ကို ဘယ်မှာ ရှာတွေ့နိုင်မလဲဆိုတာ အဘိုး သိလား"

"သိတာပေါ့။ သူ ဘယ်မှာနေလဲဆိုတာ လူတိုင်းသိကြတယ်။ သူက ငါတို့ဘုရင်ရဲ့ ညီတော်အရင်းပဲလေ။ ဒါကြောင့်လည်း အခုလိုတွေ ဖြစ်လာတဲ့အခါ ငါ ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့တာ" အဘိုးကြီးက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။

"ဘုရင့်ညီတော် ဟုတ်လား။ သူက တော်ဝင်နန်းတော်ထဲမှာ နေတာလား"

"ဟုတ်တယ်။ ငါတို့ဘုရင်မှာ သူ အရမ်းချစ်ရတဲ့ ညီတစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ။ ဘုရင်က သူ့ကို အရမ်းအလိုလိုက်ထားတော့ သူ ဘာလုပ်လုပ် ခွင့်ပြုထားတာ။ ဒါကြောင့်လည်း သူ စာရေးဆရာ ဖြစ်ချင်တာကို မတားခဲ့တာပေါ့"

"ကောင်းပြီ။ ကျွန်တော် သူ့ကိုရှာပြီး ဓားကို ရအောင်ယူမယ်။ ဝိညာဉ်တွေအားလုံး လွတ်မြောက်စေရမယ်လို့ ကျွန်တော် ကတိပေးတယ်" လုံချန်းက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ထရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ဓားရှိသည့် နေရာကို အတိအကျ သိသွားပြီဖြစ်၍ သူ သိပ်ပြီး စိတ်မညစ်တော့ပေ။ တော်ဝင်မြို့တော်ကလည်း သူသွားမည့် လမ်းကြောင်းပေါ်တွင်ပင် ရှိနေသဖြင့် ဓားအတွက် လမ်းခွဲသွားနေစရာ မလိုတော့ပေ။

"နောက်ဆုံးတစ်ခုပါ... အဲဒီလူရဲ့ နာမည်က ဘယ်သူလဲ"

"သူ့နာမည်က လီရီရှူးတဲ့" အဘိုးကြီးက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါဆို ရပါပြီ။ ကျွန်တော် သွားတော့မယ်" လုံချန်းက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး... ငါ့မြေးရဲ့ ဝိညာဉ်ကို လွှတ်ပေးပါဦး။ ငါ ထာဝရ ကျေးဇူးတင်နေမှာပါ" အဘိုးကြီးက လုံချန်း ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း အသနားခံရှာသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် လိုချင်တာကို ရအောင်ယူမှာပါ" လုံချန်းက ခပ်ဝေဝေသာ ပြန်ဖြေပြီး အိမ်လေးထဲက ထွက်လာခဲ့သည်။

သူသည် မြို့ပြင်သို့ ရောက်သောအခါ ဝိညာဉ်ပလွေကို မှုတ်ကာ ဝိညာဉ်လင်းယုန်အား ခေါ်ယူလိုက်သည်။

ကျိကျိ...

ဝိညာဉ်လင်းယုန် ပျံသန်းလာပြီး လုံချန်းရှေ့တွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။ လုံချန်း လင်းယုန်ပေါ်တက်လိုက်သည်နှင့် ခရီးစတင်တော့သည်။

"တွေ့လား... မျှော်လင့်ချက်တွေ သိပ်ကြီးခဲ့တဲ့ ရလဒ်ပေါ့" ရွှင်းက လုံချန်းဘေးတွင် ပေါ်လာပြီး တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။

"အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲ။ အခုထိတော့ မဆိုးသေးပါဘူး။ တော်ဝင်နန်းတော်ကို သွားပြီး အဲဒီ လီရီရှူး ဆီကနေ အချိန်ဓားကို ယူလိုက်ရုံပဲလေ။ ဒါက အရမ်းကို လွယ်ကူနေတုန်းပဲ" လုံချန်းက စိတ်ပျက်ရိပ်မပြဘဲ အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"နင် နောက်တစ်ခါ နိမိတ်ဖတ်သလို ထပ်မပြောနဲ့ဦး။ မဟုတ်ရင် ခရီးတစ်လျှောက်လုံး နင့်ကို ငါ နမ်းပစ်မှာနော်"

ရွှင်းက တစ်ခုခု ပြန်ပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း လုံချန်း၏ စကားကြောင့် ချက်ချင်း ပြန်ပိတ်သွားတော့သည်။

"ဒါနဲ့ ကိစ္စတစ်ခုလောက် မေးပါရစေ" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

"အင်း... မေးလေ"

"ဒီသွေးမျိုးဆက်ကျောင်းတော် ဆိုတာက တကယ်တော့ ဘာကြီးလဲ။ သူက ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ အများကြီး ချသလို အရာရာကိုလည်း ကိုင်တွယ်နေတာပဲ။ သူကော နင့်လို ဝိညာဉ်ရှိလား။ သူက သက်ရှိတစ်ခုခုလား" လုံချန်း၏ မေးခွန်းကြောင့် ရွှင်း ကြောင်သွားသည်။

ရွှင်းက လုံချန်းကို ခဏမျှ ငေးကြည့်နေပြီးမှ ပြန်မေးသည်။ "နင် ဘာလို့ အဲဒါကို မေးတာလဲ"

"ငါ ခံစားမိလို့ပါ။ နင်က ရှေးဟောင်းလက်စွပ်ရဲ့ ဝိညာဉ် ဖြစ်သလိုမျိုး၊ သွေးမျိုးဆက်ကျောင်းတော်မှာလည်း အဲဒီလိုမျိုး ဝိညာဉ် ရှိသင့်တာပေါ့။ မဟုတ်ရင် သူက ဒီလောက် ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ဘယ်လိုချနေမှာလဲ။ တစ်ယောက်ယောက် ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုက ကိုယ်တိုင်စဉ်းစားပေးတာမျိုး မရှိဘဲနဲ့ ဒီလောက်အထိ လုပ်နိုင်ပါ့မလား"

"သွေးမျိုးဆက်ကျောင်းတော်မှာ ဘယ်ဝိညာဉ်မှ မရှိဘူး။ အရမ်းကြီး လျှောက်မတွေးနဲ့။ ဒါတွေက နင့်ရဲ့ အတွေးချော်မှုတွေပါပဲ။ ဒါကို ငါ့သခင်က ဖန်တီးခဲ့တာ၊ သာမန်လူသားတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဘယ်လိုလုပ် နားလည်နိုင်မှာလဲ။ ငါ့သခင်အတွက် ဘာတွေ ဖြစ်နိုင်လဲ၊ မဖြစ်နိုင်ဘူးလဲဆိုတာ နင် မသိပါဘူး။ သူက ဒီကျောင်းတော်ကို အမွေဆက်ခံမယ့်သူအတွက် ဖန်တီးခဲ့တာ၊ အရာရာကို သူပဲ စီမံထားခဲ့တာ။ သူ့ဘာသာ လည်ပတ်ဖို့ ဝိညာဉ် မလိုဘူး" ရွှင်းက ပြတ်သားစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"နင် ပြောမှတော့လည်း ဟုတ်မှာပေါ့။ ငါ မှားတာ နေမှာပါ" လုံချန်းက ပြုံးရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် တော်ဝင်မြို့တော်၏ လမ်းကြောင်းကို သေချာစေရန် မြေပုံအား နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ ထင်ထားသလိုပဲ... နောက်ထပ် တစ်နာရီလောက်ဆို ရောက်ပြီ။ ဒီတစ်ခါတော့ အချိန်မဖြုန်းတော့ဘူး။ ငါ့မှာ စိတ်မရှည်တော့ဘူး။ နန်းတော်ကို တန်းသွားမယ်။ ဒါက ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အားအနည်းဆုံး နိုင်ငံပဲလေ။ သူတို့ရဲ့ အသန်မာဆုံး စစ်သည်တော်ကတောင် နန်းတွင်းဆရာကြီးထက် ပိုအားနည်းသေးတယ်။ ငါ အဆင်ပြေမှာပါ" လုံချန်းက သူ့ဘာသာ ရေရွတ်နေမိသည်။

"နင် ဘာမှ ဝင်မပြောနဲ့ဦးနော်" သူက ချက်ချင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရွှင်းသည် သူ၏ စကားများထဲကနေ ဘေးအန္တရာယ် နိမိတ်များကို အမြဲ ထောက်ပြလေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဟွန်း..." ရွှင်းသည် တစ်ခုခု ပြောဖို့ ဟထားသော ပါးစပ်ကို ပြန်ပိတ်ပြီး မျက်လုံးလေး ကလယ်ကလယ် လုပ်လိုက်သည်။

"လမ်းကို စောင့်ကြည့်ပေးဦး။ ငါ ကျင့်ကြံခြင်း ပြန်စတော့မယ်" လုံချန်းက ဆိုသည်။

သူသည် ဤနေရာတွင် စွမ်းအား၏ အရေးပါမှုကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ မည်မျှပင် အစွမ်းထက်နေပါစေ မည်သို့မျှ မလုံလောက်ပေ။ ပိုပြီး အစွမ်းထက်လေလေ အောင်မြင်ဖို့ အခွင့်အလမ်း ပိုများလေလေ မဟုတ်လော။ သူသည် ကျင့်ကြံခွင့်ရတိုင်း အလွတ်မပေးပေ။ ယခုအခါ သူသည် ရွှေအဆင့် အဆင့် ၈ ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်သစ်ဖြင့် စတင်ခဲ့သည်မှာ လအနည်းငယ်သာ ရှိသေးသဖြင့် ဤတိုးတက်မှုက သူ့ကိုပင် အံ့အားသင့်စေသည်။

တစ်လအတွင်းတွင်ပင် သူသည် ပုံမှန်ကမ္ဘာ၌ တစ်နှစ်ကျော် ကျင့်ကြံခဲ့သည်ထက် ပို၍ အစွမ်းထက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤခန္ဓာကိုယ်၏ အံ့မခန်း ကျင့်ကြံမှု အရှိန်အဟုန်ကြောင့် ဖြစ်သလို သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းခဲ့သည့် အသိပညာနှင့် ကျင့်ကြံမှု နည်းစနစ်များကြောင့်လည်း ပါဝင်သည်။

နေ့ရက်များ ကုန်ဆုံးပြီး ညတာများ ရောက်လာသော်လည်း လုံချန်းကမူ မနားတမ်း ခရီးနှင်နေခဲ့သည်။ သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းထဲတွင် အာရုံစိုက်နေသဖြင့် မျက်လုံးတစ်ချက်ပင် မဖွင့်ခဲ့ပေ။ တစ်ခုခု ထူးခြားလျှင် ရွှင်းက သူ့ကို နှိုးလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားသည်။

ဤသို့ဖြင့် သုံးရက်မြောက်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ဟိုမှာ မြင်ရပြီ" ရှေ့တည့်တည့်က မြို့တော်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရွှင်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမသည် လုံချန်း၏ ပုခုံးကို ကိုင်ကာ နှိုးလိုက်၏။

"ထတော့... ရောက်ပြီ" သူမက လုံချန်းကို လှုပ်နှိုးနေသည်။

လုံချန်း မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ကာ ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်၏။

"ဪ... ရောက်ပြီလား" သူက လက်ကို ဆန့်တန်းကာ ပျင်းကြောဆန့်လိုက်သည်။ "သုံးရက်တောင် ရှိသွားပြီဆိုတာ မသိလိုက်ဘူး။ ကျင့်ကြံနေရင် အချိန်ကုန်တာ မြန်သားပဲ"

"မြို့က တော်တော်လေး လှတာပဲ။ သစ်ပင်ပန်းမန်တွေကလည်း အများကြီးပဲ။ သိပ်ပြီး ခမ်းနားထည်ဝါတာမျိုး မဟုတ်ပေမဲ့ တော်တော်လေးတော့ အေးချမ်းမယ့် ပုံပဲ" လုံချန်းက ရှေ့က မြို့တော်ကို ကြည့်ကာ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။