အခန်း (၃၂၂)

အခန်း။ ၃၂၂

ရွှီရန်က တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် “တုန်လှုပ်မှုအင်အားကို ရရှိဖို့ဆိုတာ အလွန်ခက်ခဲပါတယ်။ ပထမနဲ့ ဒုတိယအဆင့်တွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်အားထုတ်ထားဖို့လည်း လိုအပ်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ငါ အခု တတိယပန်းတိုင်အကြောင်းကို ပြောပြရတာက မင်းတို့ ကျင့်ကြံအားထုတ်တဲ့အခါမှာ ပိုပြီး စိတ်ဓာတ်တက်ကြွလာစေဖို့ပါ။ ပထမနဲ့ ဒုတိယအဆင့်တွေကို ကျွမ်းကျင်အောင် လေ့ကျင့်ပြီးသွားတဲ့အခါမှာတော့ တုန်လှုပ်မှုအင်အားကို ဘယ်လိုလွယ်လွယ်ကူကူ အသုံးချရမလဲဆိုတာ ငါ ဆက်သင်ပေးပါ့မယ်”

“ကဲ... ဒီနေ့အတန်းရဲ့ အဓိကအချက်တွေကတော့ ဒါပါပဲ။ အားလုံး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကြိုးကြိုးစားစား လေ့ကျင့်ကြပါ”

သူ၏နောက်ကွယ်တွင်မူ ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် ဆရာများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လက်ခုပ်တီး၍ ချီးကျူးလိုက်ကြသည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် တစ်ရင်ပြင်လုံးရှိ ကျောင်းသားများစွာ၏ လက်ခုပ်သံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

မိုးကြိုးသံအလား ဟိန်းထွက်လာသော လက်ခုပ်သံများသည် ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ တစ်ဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုလက်ခုပ်သံများကြားတွင် ရွှီရန်မှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးအသွင်သို့ ကူးပြောင်းသွားတော့မည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။

ရွှီရန်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရင်း “အားလုံး လူစုခွဲလိုက်ကြပါ။ ခဏနေရင် မင်းတို့ရဲ့ တိုးတက်မှုတွေကို ငါ လာပြီး စစ်ဆေးပေးမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ချီက ရှေ့သို့ လျှောက်လာကာ “ကောင်းပြီ... အားလုံး ကျင့်ကြံဖို့အတွက် လူစုခွဲနိုင်ပြီ။ နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်း မူကြိုကျောင်းက ထိပ်သီးငါးဆယ်ကတော့ ဒီမှာ ဆက်နေခဲ့ပါ” ဟု ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

စင်မြင့်အောက်တွင်မူ တန်းခွဲဆရာများ ဦးဆောင်သော တတိယနှစ် အထက်တန်းကျောင်းသား ထိပ်သီးများသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရင်ပြင်အတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

“ဒါက ဒဏ္ဍာရီလာ ရွှီရန် မဟုတ်လား မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာတင် သူပြောသမျှ စကားလုံးတိုင်းက တကယ့်ကို တန်ဖိုးရှိလွန်းတယ်”

“ဒါက ငါ့ရဲ့ လက်တွေ့တိုက်ပွဲ စနစ်တစ်ခုလုံးကို လုံးဝ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တာပဲ”

“သူ့ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို နားထောင်ရတာဟာ ဆယ်နှစ်ကြာ စာသင်ခဲ့ရတာထက် ပိုတန်ဖိုးရှိတယ်။ ဒီသင်ခန်းစာက တကယ့်ကို ရွှေလိုတန်ဖိုးတဲ့ သင်ခန်းစာပဲ နောက်တစ်လလောက် ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံပြီးရင် ငါ့ရဲ့ အရင်အတန်းဖော်တွေနဲ့ ငါ့ကြားမှာ ချောက်ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလောက် ကွာခြားသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါခံစားရတယ်”

“နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်း မူကြိုကျောင်းက ပါရမီရှင်တွေ ဘာကြောင့် သူ့ကို ဒီလောက်အထိ ရိုသေကြတာလဲဆိုတာ မဆန်းတော့ပါဘူး။ ဒီနေ့အတန်းပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ငါ ဒူးထောက်ပြီး နားထောင်ဖို့ပဲ ထိုက်တန်တယ်လို့ ပြောချင်တယ်”

“ပါရမီရှင်တွေထက် ပိုတော်တဲ့သူ အမြဲရှိနေတာပဲ။ ဒါက နတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲ။ ရွှီရန်ရဲ့ နာမည်ကိုကြားရင် သူတို့ ဘာကြောင့် ဒီလောက် အရိုအသေပေးကြတာလဲဆိုတာ နားလည်သွားပြီ။ အခုကစပြီး ငါ့နှလုံးသားရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းဟာ ရွှီရန်ကိုပဲ ကိုးကွယ်တော့မယ်”

တစ်ဆင့်စကား ကြားရခြင်းထက် ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ရခြင်းက ပို၍ မှန်ကန်သည်။ အမှန်

တကယ် မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက်တွင်မူ ဤဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်သည် သူတို့ထက် မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်သည့် အဆင့်တွင် ရှိနေသည်ကို နောက်ဆုံး၌ နားလည်သွားကြတော့သည်။

အသက် ဆယ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးသော်လည်း ဆရာကြီး၏ ဒိုင်းကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဖျက်ဆီးနိုင်ခြင်း၊ ကိုယ်ပျောက်စွမ်းရည်ကို ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးခြင်း၊ ကိုယ်ပိုင် ကျင့်စဉ်များ၊ နတ်ဘုရားအဆင့် ဓားနည်းစနစ်များနှင့် အဆောင် နည်းစနစ်ကို တည်ထောင်ခဲ့ခြင်း စသည်တို့မှာ အံ့မခန်းဖွယ်ရာများပင်။

ထိုဆရာကြီးမှာ သွေးစွမ်းအင်တန်ဖိုး ၆ သန်းကျော်ရှိသော ထိပ်တန်းဆရာတစ်ဦးပင်။

တတိယနှစ် အထက်တန်းကျောင်းသား ထိပ်သီးများမှာ တုန်လှုပ်နေကြရ၏။

ထိုလူအုပ်ကြီးထဲတွင် ကျောက်ချင်းသည် သူ၏ နတ်ဘုရားမ ဝေဝေနောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်ခွံများမှာ မရပ်မနား တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

“ဒါကိုတော့ ငါ့တစ်သက်လုံး ဂုဏ်ယူပြီး ပြောနိုင်တော့မယ်။ ငါဟာ ရွှီရန်ရဲ့ ရှေ့မှာ တစ်နာရီလုံးလုံး တကယ့်လူတော်တစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်နိုင်ခဲ့တာပဲ”

၎င်းမှာ သူ၏ ဘဝတွင် တစ်ခါမျှ မရရှိဖူးသော အောင်မြင်မှုကြီးပင်။

ရွှီရန်၏ အစစ်အမှန် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားပြီးနောက်တွင်မူ

ကျောက်ချင်းသည် လုံးဝရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိသည့်အပြင် ထိုကိစ္စအတွက် အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူနေမိသည်။ သူသည် လူတိုင်းကို လိုက်လံကြွားဝါချင်နေမိသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုသူမှာ ရွှီရန် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ တည်ရှိနေသူပင်။

ထိုသို့သောသူက ကားပေါ်တွင် သူ၏ကြွားဝါမှုများကို တစ်နာရီကြာအောင် စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် နားထောင်ပေးခဲ့သည်။

ဘယ်သူက သူနဲ့ ယှဉ်နိုင်ဦးမှာလဲ။

ကျောက်ချင်းကမူ ဤတန်ဖိုးရှိလှသော ဘဝအောင်မြင်မှုမှတ်တိုင်ကို စာအုပ်တစ်အုပ်အဖြစ် ရေးသားရန် သို့မဟုတ် သူ၏အုတ်ဂူပေါ်တွင်ပင် ကမ္ပည်းထိုးရန် သင့်တော်သည်ဟု တွေးတောနေတော့သည်။

...

တတိယနှစ် အထက်တန်းကျောင်းသား ထိပ်သီးများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင်မူ

နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်း မူကြိုကျောင်းမှ ကျောင်းသားများသည်လည်း ဆရာများ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ သူတို့သည် တိုက်ပွဲဝင်ရန်၊ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျင့်ကြံရန်နှင့် လေ့ကျင့်မှုများ ပြုလုပ်ရန်အတွက် စစ်မြေပြင်သို့ သွားကြရမည်ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိနေခဲ့သူများမှာမူ ယခုအသုတ်၏ နတ်ဘုရားသတ်အဖွဲ့မှ ထိပ်သီးဝင် အဖွဲ့ဝင် ဆယ်ဦးပင်။

သူတို့သည် ထူးချွန်သော ပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ထားရုံသာမက အမြင်အာရုံနှင့် နားလည်မှုပိုင်းတွင်လည်း များစွာသာလွန်ကြသူများ ဖြစ်သည်။

ရွှီရန်က သူတို့ကို တစ်ဦးချင်းစီအလိုက် လမ်းညွှန်ပြသပေးသည်။

တစ်ဦးချင်းစီအား အကြံပြုချက်များ ပေးပြီးနောက်တွင် သူတို့အားလုံးမှာ အံ့ဩကြည်ညိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြတော့သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ”

ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သင်ကြားပြသပေးမှုမှာ အနှစ်သာရများစွာ ပါဝင်နေသဖြင့် သူတို့သည် အချိန်တိုင်းတွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေကြရပြီး ထိုခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ရွှီရန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း “ကောင်းပြီ... ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံကြ အပျင်းမခိုကြနဲ့ဦး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သင်ကြားမှုများ ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါတွင်မူ ကျောင်းအုပ်ကြီးများက ရွှီရန်အနားသို့ လာကြပြီး သူ၏ပုခုံးကို ပုတ်ကာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။

“တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ ငါ့တူရာ”

“နတ်ဘုရားတစ်ပါးလိုပါပဲလား”

“ကိုယ်အလိုရှိရာ ဖြစ်တည်နိုင်တဲ့ အရိုးအဆစ်ပိုင်ရှင်ဆိုတာ တကယ်ကို ထိုက်တန်ပါတယ်”

ချီးကျူးစကားများက ရွှီရန်ထံသို့ တဖွဲဖွဲ ကျရောက်လာတော့သည်။ လူအုပ်ကြားတွင် ရွှီရန်မှာ စီးဆင်းနေသော ရေအိုင်အလယ်ရှိ ကျောက်တိုင်ကြီးတစ်ခုအလား တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။

“ဒါတွေက အခြေခံ လှုပ်ရှားမှုတွေပါပဲ... အခြေခံတွေပါ။ နောက်ဆိုရင် ခင်ဗျားတို့လည်း ကျင့်သားရသွားပါလိမ့်မယ်”

ရွှီရန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

ဒါက အစပဲ ရှိသေးတယ်။

တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်များမှာ သူ၏ အစွမ်းအစများထဲမှ အခြေခံအကျဆုံး အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

“ဒါနဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီး... ကျွန်တော် မနက်ဖြန် အပြင်သွားရမယ်”

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ချီက ချက်ချင်းပင် နိုးနိုးကြားကြား ဖြစ်သွားကာ “ဟေ ထပ်ပြီး လေ့ကျင့်ရေး သွားဦးမလို့လား ရက်ပေါင်း ရာနဲ့ချီပြီး ထပ်ပျောက်သွားဦးမှာလား”

ရွှီရန်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး “ညစ်ညမ်းနယ်မြေကို သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဆောင်ရန်ငြိုးဖွဲ့နတ်ဘုရားကို သွားရှာမလို့ပါ။ သူ့နဲ့ ကျွန်တော် ကြားမှာ ရှင်းစရာကိစ္စလေးတွေ ကျန်သေးလို့...”

ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ မှင်သက်သွားပြီး “ဟင်... ဒါက အန္တရာယ် မများလွန်းဘူးလား မင်းက အဆောင် ရန်ငြိုးဖွဲ့နတ်ဘုရားကို သတ်မလို့လား သူသေမှာကို မင်း အာမခံနိုင်လို့လား တကယ်လို့ သူ့ရဲ့ သွေးစွမ်းအင်တန်ဖိုးက သန်းပေါင်းများစွာ ရှိနေရင် မင်း ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...”

ရွှီရန်ကမူ တည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပင် “စိတ်မပူပါနဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျွန်တော် သူ့ကို သေချာပေါက် သတ်နိုင်ပါတယ်။ ဒီလို နတ်ဘုရားမျိုးက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာတော့ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး”

“ကျွန်တော် ပြန်လာတဲ့ အချိန်ကျရင် ကောင်းကင်ဘုံ မဏ္ဍပ်ရဲ့ ယဇ်ပလ္လင် အစီအရင်တိုင်တွေ တည်ဆောက်ပြီးလောက်ပြီ ထင်တယ်။ ပြန်လာတာနဲ့ အဲဒီ အစီအရင်တွေကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ရေးထိုးပေးပါ့မယ်”

ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ “......”

သူသည် ရွှီရန်ကို သံသယစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေမိသလို အနည်းငယ်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်။