အခန်း (၃၂၄)

အခန်း။ ၃၂၄

စုစည်းနေသော အမည်းရောင် ညစ်ညမ်းမှုအစုအဝေးကို အသာအယာ သုတ်သင်ရှင်းလင်းပြီးနောက် ရွှီရန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်မိသည်။

သူသည် လူနေရပ်ကွက်အတွင်း လှည့်လည်ကြည့်ရှုရာတွင် နောက်ထပ် ညစ်ညမ်းမှုအစုအဝေး နှစ်ခုကို ထပ်မံတွေ့ရှိခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို ရှင်းလင်းပြီးမှသာ စိတ်သက်သာရာရသွားတော့သည်။

ထိုသို့ လှည့်လည်သွားလာစဉ်အတွင်း ရပ်ကွက်နေပြည်သူများ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကျန်းမာရေး အခြေအနေမှာ သိသိသာသာ ဆုတ်ယုတ်နေသည်ကို သူ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားမိနေသည်။ သဘာဝအရပင် ကိုယ်ခံအားနည်းပါးသော သက်ကြီးရွယ်အိုများမှာ ပိုမို၍ ခါးကိုင်းလာကြပြီး ဖျားနာမှုများ ပိုမိုခံစားနေရသည့်အပြင် ဆိုးရွားသော မျိုးဗီဇပြောင်းလဲမှုဒဏ်ကိုပင် ခံစားနေရရှာသည်။

“နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်နေရင် အစီအရင်တွေကို ရေးထိုးနိုင်ပြီ။ အဲဒီအခါကျရင် ညစ်ညမ်းမှုတွေ ကင်းစင်သွားမှာဖြစ်လို့ အခြေအနေတွေဟာ ပြန်ကောင်းလာပါလိမ့်မယ်”

ရွှီရန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ခိုင်မာပြတ်သားလျက် ရှိသည်။

ညစ်ညမ်းမှုများကို သန့်စင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်ခဲ့ပါက လူသားတို့၏ အသက်ကိုပင် ပိုမိုရှည်ကြာစေနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သူသည် အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း လမ်းဘေးရှိ မုန့်တိုက်တစ်ခုကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

သူသည် အဘယ်ကြောင့် မုန့်တိုက်ကို လှည့်ကြည့်ရတာလဲဆိုသော် ကျားမလေး ချန်ထားခဲ့သော အမှတ်အသားတစ်ခုကြောင့်ပင်။

“မေမေ... သမီး အခု ငါးနှစ်ရှိပြီလေ။ သမီးက ကိတ်မုန့်တွေကို သိပ်မကြိုက်တော့ပါဘူး”

မိန်းကလေးငယ်လေးမှာ သူမ၏ မျက်နှာလေးကို မော့ကာ အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြုံးပြနေသည်။

“ဒါပေမဲ့ သမီး ကိတ်မုန့်ရှေ့မှာ ဆုတောင်းခဲ့တယ်နော်။ ဖေဖေနဲ့ အစ်ကိုလည်း သေချာပေါက် ပြန်ကောင်းလာမှာ မဟုတ်လားဟင်”

ထိုသို့ပြောရင်း မိန်းကလေးငယ်လေး၏ လက်ထဲရှိ ရိုးရှင်းသော ကစားစရာ တူရိယာလေးမှ မွေးနေ့ဆုတောင်း သီချင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မိန်းကလေးငယ်လေး၏ မိခင်မှာ ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အရသာမျိုးစုံ ရောပြွမ်းနေသော ပုလင်းတစ်လုံးကို မှောက်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင် ချဉ်၊ ချို၊ ခါး၊ စပ်၊ ငန် ဟူသော ခံစားချက်အားလုံး ရုန်းကြွတက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ဖြူဖျော့နေသော နှုတ်ခမ်းလွှာများကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်မိသည်။ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု တစ်ဆို့နေသကဲ့သို့ပင်။

ခေတ္တအကြာတွင် သူမသည် ရုတ်တရက် ထိုင်ချလိုက်ကာ မိန်းကလေးငယ်လေး၏ ဦးခေါင်းကို ဖက်ထားလိုက်ပြီး မျက်ရည်များ စီးကျမလာစေရန် ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့ထားလိုက်ရသည်။

လွန်ခဲ့သော ခြောက်လအတွင်း သူမ၏ မိသားစုလေးမှာ ဒဏ်ချက်တစ်ခုပြီးတစ်ခု ခံစားခဲ့ရသည်။

မိသားစု၏ ဒေါက်တိုင်ဖြစ်သော ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ ညစ်ညမ်းမှုဒဏ်ကြောင့် အလုပ်မလုပ်

နိုင်တော့သည့်အပြင် အလယ်တန်းတက်နေစဲ ဖြစ်သော သားကြီးမှာလည်း ရုတ်တရက် နာမကျန်း ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ထို့ကြောင့် သမီးငယ်လေးအတွက် ကိတ်မုန့်ဝယ်ပေးရန် သူမ အကြိမ်ကြိမ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းပင်။ သူမအနေဖြင့် ငွေအနည်းငယ် သုံးစွဲကာ သမီးငယ်လေးအတွက် ကိတ်မုန့်အကြီးကြီး တစ်လုံး ဝယ်ပေးချင်ခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သူမ၌ ပိုလျှံသောငွေကြေး လုံးဝမရှိချေ။ နာမကျန်းမှုမှာ တောင်ပြိုသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး မိသားစုဝင် နှစ်ဦး၏ ဆေးကုသစရိတ်မှာလည်း အဆုံးမရှိသော တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

“သမီးလေး... ဖေဖေနဲ့ အစ်ကို ပြန်ကောင်းလာတဲ့အခါကျရင် မေမေတို့ ကိတ်မုန့်အကြီးကြီး ဝယ်ပြီး အတူတူ စားကြမယ်နော် ဟုတ်ပြီလား”

မိန်းကလေးငယ်လေး၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေကာ “ဟုတ်ကဲ့၊ဟုတ်ကဲ့ မေမေ” ဟု ပြန်ပြောရှာသည်။

သူမသည် အခြေအနေကို နားလည်တတ်လွန်းသဖြင့် သူမ၏ ဆန္ဒများကို ဖုံးကွယ်ရန် သင်ယူထားသော်လည်း ကလေးငယ်တစ်ဦးအဖို့ ဘယ်လောက်အထိ ဖုံးကွယ်နိုင်မှာလဲ။ စိတ်အာရုံထဲတွင်မူ သူမ၏ ဆန္ဒအမှန်များမှာ ပြန်လည် ထင်ဟပ်နေသည်။

မိန်းကလေးငယ်လေးနှင့် သူမ၏ မိခင်ကို ကြည့်ရင်း ရွှီရန်မှာ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မိခင်အိုကြီးနှင့်အတူ ရှိနေခဲ့သော သူ၏ အတိတ်ဘဝကို ပြန်လည်မြင်ယောင်နေမိသကဲ့သို့ပင်။

ရုတ်တရက် သူက စကားစတင်လိုက်သည်။

"အန်တီ... အန်တီတို့ မိသားစု အခြေအနေက ဘယ်လိုရှိလို့လဲဗျ"

ထိုအမျိုးသမီးနှင့် သမီးငယ်လေးမှာ သတိထားလျက် မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ကြည်လင်တောက်ပသော မျက်ဝန်းအစုံရှိပြီး ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခိုင်ခံ့ထည်ဝါသော လူငယ်တစ်ဦးပင်။ သို့သော် ထိုတောက်ပမှုများ၏ နောက်ကွယ်တွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုနှင့် ဝမ်းနည်းရိပ်အချို့ ကိန်းအောင်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

သူတို့ကို ကြည့်ပြီး ရွှီရန်က ဆက်ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က နတ်ဘုရားသတ်အဖွဲ့က အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ပါ။ အခြေအနေလေးတွေ သိချင်လို့ မေးမြန်းတာပါ"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူ၏ အထူးတပ်မှူး တံဆိပ်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

တောက်ပနေသော တံဆိပ်ကို မြင်လိုက်ရမှ ထိုအမျိုးသမီးမှာ စိတ်အနည်းငယ် လျော့သွားပြီး သက်ပြင်းချကာ "ညစ်ညမ်းမှုတွေကြောင့် ဖြစ်ရတဲ့ ဘေးဒုက္ခပါပဲကွယ်။ ငါ့ယောင်္ကျားနဲ့ သားကြီး နှစ်ယောက်လုံး နာမကျန်း ဖြစ်နေကြလို့ပါ..."

ညစ်ညမ်းမှု နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများပင်။

ရွှီရန်က စူးစိုက်ကြည့်ကာ "အန်တီတို့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ ညစ်ညမ်းမှုကြောင့် ဒီလိုမျိုး နာမကျန်းဖြစ်နေကြတာ လူဘယ်လောက်လောက် ရှိမလဲဗျ"

ထိုအမျိုးသမီးမှာ ခေတ္တတိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ "အိမ်တိုင်းလိုလိုပါပဲကွယ်... သက်ပြင်းပဲ ချနေရတော့တယ်၊ ဒါတွေ ဘယ်တော့မှ ပြီးဆုံးသွားမှာပါလိမ့်..."

ရွှီရန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း "ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ"

သူသည် မုန့်တိုက်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်သွားသည်။

အမျိုးသမီးနှင့် သမီးငယ်လေးမှာမူ နေရာမှ မရွေ့ကြသေးချေ။

ရွှီရန်က နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် "ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြပါ" ဟု ထပ်မံ ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ အမျိုးသမီးသည် သမီးငယ်လေးကို ဆွဲကာ အမြန်လိုက်သွားတော့သည်။

မုန့်တိုက်အတွင်း၌ အရောင်းအဝယ်မှာ မကောင်းလှဘဲ ဝယ်ယူသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှပင် မရှိချေ။

"ညီမလေး... ညီမ ဘယ်အသီးကို အကြိုက်ဆုံးလဲဟင်"

မိခင်ဖြစ်သူက သမီးငယ်လေးအား စကားမပြောစေရန် ဆွဲထားသည်။

ရွှီရန်က ဘေးတစောင်းလှည့်ကာ "ဘယ်အသီးကို ကြိုက်တာလဲ" ဟု ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက လက်ကာပြကာ "ဒါ... ဒါက ဘာလုပ်မလို့လဲကွယ်"

ရွှီရန်က ပြုံးလျက် "ကျွန်တော့်မှာလည်း ညီမလေးတစ်ယောက် ရှိပါတယ်။ ဒီကလေးမလေးကို မြင်တော့ ကျွန်တော့်ညီမလေးကို သတိရသွားလို့ပါ။ ညီမလေးက ဘယ်လိုအရသာကို ကြိုက်တာလဲ"

မိန်းကလေးငယ်လေးက တံတွေးတစ်ချက် မြိုချလိုက်ရင်း "စတော်ဘယ်ရီ အရသာပါ"

"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် သူတို့အတွက် အကြီးဆုံး စတော်ဘယ်ရီ ကိတ်မုန့်တစ်လုံး ထုတ်ပေးလိုက်ပါ"

"ငွေပေးချေဖို့အတွက်ကတော့ ကျွန်တော့်မှာ လက်ငင်းငွေ မပါလာဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါတော့ ရှိတယ်"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ရွှီရန်က လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး အညစ်အကြေးစင်စစ် ရတနာအဆောင်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ကာ ငွေကိုင်ကောင်တာသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ငွေကိုင်စာရေးမှာ မှင်သက်သွားပြီး "ဒါ... ဒါက တန်ဖိုးကြီးလွန်းပါတယ်။ ဒါနဲ့ဆိုရင် ကိတ်မုန့်ပေါင်း သောင်းနဲ့ချီပြီး လဲလို့ရတယ်။ ဒါက ငွေပေးဝယ်လို့တောင် မရတဲ့ အဆောင်စာရွက်ပဲ ဒါက ညစ်ညမ်းမှုတွေကို တကယ်ပဲ သန့်စင်ပေးနိုင်တာလား အသေအချာပဲလား"

"အသေအချာပါပဲ ဒါကို သုံးပြီးတော့ပဲ ကျွန်တော့်အတွက် ငွေရှင်းပေးလိုက်ပါ"

ငွေကိုင်က မယုံနိုင်သကဲ့သို့ "တကယ်လားဗျ"

ရွှီရန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ "ဟုတ်ပါတယ်"

အခြားသူများ၏ အမြင်တွင်မူ ဤအဆောင်စာရွက်တစ်ရွက်သည် ရွှေထက် အဆပေါင်း ရာချီ၊ ထောင်ချီ၍ ပိုတန်ဖိုးရှိသည်။

သို့သော် ရွှီရန်အတွက်မူ ဤအရာသည် စိတ်ကူးလိုက်ရုံမျှဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော အရာပင်။

ငွေကိုင်စာရေးမှာ ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ငွေပေးချေရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် မိန်းကလေးငယ်လေးက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကို... သမီး ကိတ်မုန့် မယူတော့ဘူးနော်။ အဲဒီအစား အဆောင်စာရွက်လေးပဲ ယူလို့ရမလားဟင်... တောင်းပန်ပါတယ် သမီး အဆောင်စာရွက်ပဲ လိုချင်လို့ပါ"

ငွေကိုင်စာရေးမှာ မှင်သက်သွားပြီး "ဒါက..."

ရွှီရန်က လက်ကာပြလိုက်ကာ "မင်း ငွေပဲ ရှင်းလိုက်ပါ။ အဆောင်စာရွက်ကတော့ ပြောစရာမလိုလောက်အောင် လွယ်ပါတယ်"

သူသည် ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် အဆောင်စာရွက်များ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

ထို့နောက် ရွှီရန်သည် ရတနာအဆောင် လေးရွက်ကို မိန်းကလေးငယ်လေးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အိမ်ရောက်ရင် တစ်ရွက်ကို သမီးရဲ့ ရင်ဘတ်မှာ သေချာကပ်ထားနော်။ ဖေဖေနဲ့ အစ်ကို့ကိုလည်း တစ်ယောက်တစ်ရွက်စီ ပေးလိုက်ပါ။ သူတို့ မကြာခင် ပြန်ကောင်းလာပါလိမ့်မယ်"

မိန်းကလေးငယ်လေးမှာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ နှလုံးသားလေးမှာလည်း တုန်လှုပ်သွားရသည်။

"အစ်ကိုက အင်းတွေကို ကိုယ်တိုင် ဆွဲနိုင်တာလားဟင်"

သူမသည် မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် အဆောင်စာရွက်များကို ဂရုတစိုက် ယူလိုက်သည်။ သူမ၏ မိခင်ဖြစ်သူမှာလည်း တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ထိုင်ချလိုက်ကာ အနီးကပ် ကြည့်ရှုတော့သည်။

"ဒါက တကယ့် အစစ်ပဲ..."

ရွှီရန် "ဟုတ်ပါတယ် အစစ်ပါ။ အစွမ်းတွေကိုလည်း နှိုးဆွပေးထားပြီးသားဆိုတော့ တိုက်ရိုက် သုံးလို့ရပါတယ်။ ဒါတွေကို ကပ်ထားလိုက်ရင် ညစ်ညမ်းမှုတွေ ကင်းစင်သွားမှာဖြစ်လို့ အန်တီ့ယောင်္ကျားနဲ့ သားလည်း ပြန်ကောင်းလာပါလိမ့်မယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်ရှင်"

ထိုအမျိုးသမီးသည် ဝုန်းခနဲ ဒူးထောက်ချလိုက်ကာ သမီးငယ်လေးကိုပါ ဆွဲ၍ အရိုအသေပြုတော့သည်။

ရွှီရန်က သူတို့ကို အမြန်ပင် ပြန်ထူပေးလိုက်ရသည်။

"ဒါ... ဒါက..."

သူ ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ချေ။

"နောက်ပိုင်းကျရင် ညစ်ညမ်းမှုတွေ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မှာမို့လို့ စိတ်မပူပါနဲ့တော့။ ဒါပေမဲ့ သတိတော့ထားပါ။ ဒီအဆောင်စာရွက်တွေအကြောင်း တခြားသူတွေကို ပေးမသိပါနဲ့။ လူဆိုးတွေ သိသွားရင် လုယူတာမျိုး ခံရနိုင်လို့ပါ"

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ငွေကိုင်စာရေးသည် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲရှိ ရတနာအဆောင်ကို မမြင်ရအောင် အမြန်ပင် လုံခြုံစွာ ဝှက်လိုက်တော့သည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည်လည်း အဆောင်စာရွက်များကို အမြန်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ကျေးဇူးစကားများကို မရပ်မနား ပြောနေမိသည်။

"မြန်မြန်... အစ်ကို့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်ဦးလေ..."

မိန်းကလေးငယ်လေးက အပြစ်ကင်းစင်သော အပြုံးလေးဖြင့် "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ချောတဲ့ အစ်ကိုကြီး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရွှီရန်က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း

"ကောင်းပါပြီ ပျော်ရွှင်စရာ မွေးနေ့လေး ဖြစ်ပါစေ"

သူသည် မိန်းကလေးငယ်လေး၏ ဦးခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကြီး... သမီး အစ်ကို့ကို လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးမယ်"

"ဟင်"

မိန်းကလေးငယ်လေးသည် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ သေးငယ်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော တူရိယာဘူးလေးတစ်ခုကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ တကယ့် တူရိယာဘူးဟု ခေါ်ရန်ပင် ခက်ခဲလှပြီး ဈေးပေါသော ဆိုင်များတွင် တွေ့ရလေ့ရှိသည့် စက်မှုထုတ်ကုန် အပြစ်အနာအဆာပါသော ပစ္စည်းလေးတစ်ခုသာ။

၎င်းသည် မွေးနေ့ဆုတောင်းသီချင်းတစ်ပုဒ်ကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ မြည်နိုင်ပြီး ခဏကြာလျှင် ပျက်သွားမည့် အရာလေးဖြစ်သည်။

“သီချင်းတစ်ပုဒ်ပဲ ပါပေမဲ့ သမီး ဒါကို တကယ်ကြိုက်တာပါ။ အခုတော့ ချောတဲ့အစ်ကိုကြီးကို လက်ဆောင်ပေးလိုက်ပြီနော်”

ရွှီရန်သည် ထိုရိုးရှင်းလွန်းလှသော တူရိယာဘူးလေးကို လက်ခံယူလိုက်သည်။

သူ ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ဂီတသံ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“ပျော်ရွှင်စရာ မွေးနေ့ဖြစ်ပါစေ”

“ပျော်ရွှင်စရာ မွေးနေ့ဖြစ်ပါစေ”

ရွှီရန် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ “ဟားဟား... ကောင်းပါပြီ ဒီလက်ဆောင်ကို ငါ တကယ်

သဘောကျပါတယ်။ ဒါက တန်ဖိုးလည်းရှိပြီး အရမ်းလည်း နားထောင်ကောင်းတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ငါ တာဝန်တစ်ခု သွားစရာရှိသေးလို့ သွားလိုက်ဦးမယ်နော်”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး ဘေးကင်းပါစေရှင်”

“စိတ်ချပါ”

ရွှီရန် ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ဆိုင်တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ သူ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မိန်းကလေးငယ်လေး၏ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာနှင့် အိပ်မက်တစ်ခုမှ နိုးထလာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော အမျိုးသမီး၏ အမူအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

...

“ဒီပစ္စည်းလေးက အတော်လေး ဆန်းသစ်တာပဲ”

တိမ်တိုက်များကြားတွင် ခရီးနှင်နေရင်း ရွှီရန်သည် ထိုစက်မှုထုတ်ကုန်လေးကို ကိုင်တွယ်ကြည့်နေမိသည်။ ၎င်းမှာ ဘက်ထရီအသေးစားလေး တစ်လုံးနှင့် ရိုးရှင်းသော ကိရိယာလေးတစ်ခုကို ပလတ်စတစ်အခွံ အုပ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလွန်းသဖြင့် သီချင်းပြောင်း၍ပင် မရဘဲ မွေးနေ့သီချင်းကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ မြည်နေတော့သည်။

နှစ်ခေါက်၊ သုံးခေါက်ခန့် နားထောင်ပြီးနောက်တွင်မူ အသံမှာ အနည်းငယ် ဆူညံလာသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် ရွှီရန်သည် ထိုတူရိယာဘူးလေးကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့... ရန်ငြိုးဖွဲ့ နတ်ဘုရားတွေသာ မရှိခဲ့ရင် ဒီကလေးမလေးက ဒီလောက်အထိ အလိုက်သိတတ်နေဖို့ လိုပါ့မလား။ ဒါကြောင့် အဆောင် ရန်ငြိုးဖွဲ့နတ်ဘုရားကိုတော့ ယဇ်ပူဇော်တဲ့အနေနဲ့ သေချာပေါက် သုတ်သင်ပစ်ရမယ်”

ထိုသို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် လူငယ်လေးသည် မိုးကြိုးခြေလှမ်း သုံးထောင်နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုကာ လိပ်တက်နေသော တိမ်တိုက်များကြားမှ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားတော့သည်။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လေတိုးသံနှင့် မိုးကြိုးသံများ ဟိန်းထွက်နေတော့သည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ရွှီရန်သည် အရှေ့ဘက်ပင်လယ်ရှိ ကျွန်းငယ်လေးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ အဆောင် ရန်ငြိုးဖွဲ့နတ်ဘုရားပုန်းကွယ်နေသည့် နေရာပင်။

ကျွန်းပေါ်ရှိ ဂူအတွင်းသို့ ဆင်းသွားသောအခါ သမုဒ္ဒရာ အောက်ခြေအထိ တိုက်ရိုက်ရောက်ရှိသော အပြာရောင် စမ်းရေတွင်းတစ်ခုကို တွေ့ရသည်။

အဆောင် ရန်ငြိုးဖွဲ့နတ်ဘုရားသည် ဤနေရာတွင် ပုန်းနေခြင်းပင်။

သို့သော် ထိုအချိန်၌ပင် အဆောင် ရန်ငြိုးဖွဲ့နတ်ဘုရားသည် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားကာ သူ၏ဘေးရှိ လိပ်ခွံအမည်းကို အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ သို့သော် ဝေဝေဝါးဝါးနှင့်ပင် သူ တစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။

“ဒီနိမိတ်ဖတ် ပစ္စည်းက အစောကြီးကတည်းက သူ့ဘာသာ ပုန်းကွယ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပဲ”

“ငါ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် အဲဒီတုန်းက အောင်မြင်နိုင်ခြေက ၉၉ ရာခိုင်နှုန်း ရှိနေတုန်းပဲ မဟုတ်လား ငါ တာဝန်တွေကို အမြဲတမ်း အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲကို”

“ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ အခုမှ ငါ့အသက်ဘေး ကျရောက်တော့မယ့် ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်နေရတာလဲ”

အဆောင် ရန်ငြိုးဖွဲ့နတ်ဘုရားမှာ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

သူသည် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ ရေအောက် ဒုံးကျည်တစ်ခုကဲ့သို့ အသွင်ပြောင်းကာ သမုဒ္ဒရာ အနက်ဆုံးနေရာသို့ ထိုးဆင်းသွားတော့သည်။

“သမုဒ္ဒရာရဲ့ အနက်ဆုံးမှာ အရှင်သခင် ချန်ထားခဲ့တဲ့ အကာအကွယ်တွေ ရှိနေတယ်။ အဲဒါက ငါ့ကို သေချာပေါက် ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ်”