အခန်း (၃၂၆)

အခန်း။ ၃၂၆

သူသည် သန့်စင်ခြင်းအစီအရင်ကို ထွင်းထုရန် လိုအပ်နေချိန်တွင် အဆောင် ရန်ငြိုးဖွဲ့နတ်ဘုရားက လမ်းပြပေးခဲ့ပြန်သည်။

တကယ့်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။

“အခြေအနေက ဒီလိုဖြစ်နေမှတော့ မင်းကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်လေးပဲ လမ်းခွဲပေးလိုက်ပါ့မယ်”

ရွှီရန်သည် အဆောင် ရန်ငြိုးဖွဲ့နတ်ဘုရားရှိနေသည့်နေရာကို အာရုံခံလိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားသည်။

အဆောင် ရန်ငြိုးဖွဲ့နတ်ဘုရားသည် ရုတ်တရက် လန့်နိုးလာခဲ့သည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး... ငါ့အသက်ကုန်တော့မယ်”

“ဘယ်ဘက်ကနေ ပြေးရမလဲ”

သူသည် ဝုန်းခနဲ ထခုန်လိုက်ပြီး ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် ထူးဆန်းသော သီချင်းသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့၏။

[ပျော်ရွှင်စရာ မွေးနေ့ဖြစ်ပါစေ]

[ပျော်ရွှင်စရာ မွေးနေ့ဖြစ်ပါစေ]

[ပျော်ရွှင်စရာ မွေးနေ့ဖြစ်ပါစေ]

အပြစ်ကင်းစင်သော ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အသံသည် ရေထုကို အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်၍ ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သည်။ ခေတ္တမျှအတွင်း ထိုအသံသည် အဆောင် ရန်ငြိုးဖွဲ့နတ်ဘုရားကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေသည်။

သူသည် အသည်းအသန် ထွက်ပြေးသော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ ယုံကြည်ခြင်းမျိုးစေ့သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမှန်သွားတော့သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိန်းချုပ်မရဘဲ အက်ကွဲလာတော့သည်။

“ဘာ... ဘာလဲ ဒီလောက်အထိ မြန်တဲ့ ဓားချက်လား”

အဆောင် ရန်ငြိုးဖွဲ့နတ်ဘုရားမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး မည်သူက တိုက်ခိုက်လိုက်သည်ကို သိရှိရန် အစွမ်းကုန် လည်ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ထားရာမှ ပေါ်ထွက်လာသော ရွှီရန်ကို မြင်လိုက်ရတော့သည်။

နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်စွဲထားသော ရွှီရန်သည် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်နေပြီဖြစ်သော အဆောင် ရန်ငြိုးဖွဲ့နတ်ဘုရားကို ကြည့်နေသည်။

“နှုတ်ဆက်လိုက်ဦးလေ”

အဆောင် ရန်ငြိုးဖွဲ့နတ်ဘုရား၏ မျက်ဝန်းအိမ်များမှာ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

“မင်း... မင်းလား အဲဒီကလေးလား”

သူသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားရသည်။ ဤသူမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ကလေးငယ်လေးသာ။ ထိုစဉ်ကဆိုလျှင် သူ၏ အဆောင် ညစ်ညမ်းမှုဒဏ်ကိုပင် မခံနိုင်လောက်အောင် သေးငယ်လွန်းသူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ သူသည် ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့် ပြတ်တောက်အောင် အခုတ်ခံလိုက်ရသည်။

မဖြစ်နိုင်တာ။

ဒါက အမြင်မှားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။

ဒါက သေချာပေါက် အမြင်မှားနေတာပဲ။

သူသည် အသည်းအသန် ရုန်းကန်လိုက်ပြီး အသက်ဆက် သွေးအင်းကို ထုတ်လွှတ်ကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းများကို ပြန်လည် ဆက်စပ်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။

ရွှီရန်က လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ အချက်ပြလိုက်သည်။

၎င်း၏ အဆောင်စာရွက်အားလုံးကို သိမ်းယူလိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း သုတ်သင်ခြင်းဆီသို့ ကျွေးလိုက်တော့သည်။

ထိုအခါမှ အဆောင် ရန်ငြိုးဖွဲ့နတ်ဘုရားမှာ အမှန်တရားကို စတင် သတိပြုမိသွားတော့သည်။

သူသည် အမြင်မှားနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ လက်ထဲတွင် အစိမ်းလိုက် အသတ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားပြီး ပြန်လည် ဆက်စပ်ရန် နည်းလမ်း မရှိတော့ချေ။

သူသည် ရွှီရန်ကို မကျေမနပ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ဟင်…

ရုတ်တရက် သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ထိတ်လန့်သွားရပြန်သည်။ အကြောင်းမှာ ရွှီရန်၏ လက်ထဲရှိ ဓားမှာ သဲကန္တာရ ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခ၏ အမှတ်အသား လက်နက် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

သဲကန္တာရ ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခ...

အဆောင် ရန်ငြိုးဖွဲ့နတ်ဘုရားမှာ မအော်ဟစ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

သူ အစွမ်းထက်ဆုံး အချိန်၌ပင် သဲကန္တာရ ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခနှင့်သာ အဆင့်တူ ယှဉ်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။ သို့သော် ယခုအခါ ပြိုင်ဘက်မှာ သဲကန္တာရ ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခ၏ အမှတ်အသား လက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်ဆိုပါက ထိုသဲကန္တာရ ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခသည်လည်း ဤကလေးငယ်၏ လက်ထဲတွင်ပင် အသက်ပျောက်ခဲ့ရသည်မှာ အသေအချာပင်။

“မင်းက ဘယ်လို မိစ္ဆာမျိုးလဲ မဖြစ်နိုင်တာ မင်းက သဲကန္တာရ ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခကို သတ်နိုင်ခဲ့တယ် ဟုတ်လား”

ရွှီရန်က ပြုံးလိုက်ရင်း “သဲကန္တာရ ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခလား သူက မင်းရှေ့မှာ စောင့်နေပါလိမ့်မယ်။ အေးအေးဆေးဆေးသာ သွားလိုက်ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဒါ့အပြင် နောင်တစ်ချိန်မှာ အရှင်သခင် ကျဆုံးသွားရခြင်းအတွက်လည်း မင်းရဲ့ ကောင်းမှုတွေ အများကြီး ပါဝင်နေပါလိမ့်မယ်”

ထိုသို့ပြောကြားရင်း ရွှီရန်သည် နတ်ဘုရားများ၏ ဆည်းဆာကို ချက်ချင်း နှိုးဆွလိုက်သည်။

ခဏချင်းတွင်ပင် အဆောင် ရန်ငြိုးဖွဲ့နတ်ဘုရား၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခု၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး နတ်ဘုရားအနှစ်သာရတစ်စက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သူသည် ထိုအနှစ်သာရကို သိမ်းဆည်းလိုက်၏။

ထိုစဉ် ရေတိုးသံနှင့်အတူ စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရွှီရန်၏ ပုံရိပ်မှာ လျှပ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လူမျက်နှာနှင့် ငါးရှဉ့်မိစ္ဆာကြီးမှာ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် သူ့ထံသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“သွေးစွမ်းအင်တန်ဖိုး ၁၅ သန်းပဲ ရှိတာကို... မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မောက်မာနေရတာလဲ”

ရွှီရန်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ယုံကြည်ခြင်းမျိုးစေ့သည် ပြိုင်ဘက်ကို ထိမှန်သွားပြီး ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ထိုမိစ္ဆာကြီးကို အပိုင်းပိုင်း ပိုင်းဖြတ်လိုက်တော့သည်။

လူမျက်နှာနှင့် ငါးရှဉ့်ကြီး၏ ကြည်လင်နေသော ဦးခေါင်းခွံမှာ ကွဲအက်သွားပြီး အတွင်းရှိ ပြုံးနေသော ကလေးမျက်နှာမှာလည်း ကြေမွသွားရသည်။ ထိုကလေးမျက်နှာ၏ အပြုံးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ် အော်ဟစ်သံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ဤဓားချက်မှ မည်သို့မျှ မရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့ချေ။

နောက်ဆုံးတွင်မူ အသည်းအသန် အော်ဟစ်ရင်း သေဆုံးသွားရကာ ဦးနှောက်တစ်ရှူးများမှာ ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပန်းပွင့်များအလား လွင့်စင်၍ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

ရေအောက်မြို့တော်ကြီးမှာ စတင်တုန်ခါလာခဲ့၏။

ညစ်ညမ်းမှုမှ ဖြစ်တည်လာသော သတ္တဝါပေါင်း သန်းနှင့်ချီ၍ သူတို့၏ ဦးခေါင်းများကို ပြူထွက်လာကြသည်။

သို့သော် ရွှီရန်မှာမူ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ထားပြီးဖြစ်သလို လူမျက်နှာနှင့် ငါးရှဉ့်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း ဝါးမြိုပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

“အခုဆို နတ်ဘုရားအနှစ်သာရ နှစ်စက် ရပြီပဲ။ တကယ့်ကို သနားစရာကောင်းလိုက်တာ”

“အကယ်၍ အရှင်သခင် ဆင်းသက်လာမယ့်ကိစ္စကို ဖြေရှင်းဖို့ ပြန်လာရမှာသာ မဟုတ်ရင် ညစ်ညမ်းနယ်မြေထဲက နတ်ဘုရားအဆင့် သတ္တဝါအချို့ကို ငါ သေချာပေါက် သွားရှင်းဦးမှာ”

ရွှီရန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။

သို့သော်လည်း ဤခရီးစဉ်မှ ရရှိသော ဆုလာဘ်များမှာလည်း မဆိုးလှချေ။

သူသည် စစ်မြေပြင်ဆီသို့ ကူးခတ်လာကြသော မြို့ထဲမှ မိစ္ဆာများကို ကြည့်ရင်း ၎င်းတို့အားလုံးကို သုတ်သင်ပစ်လိုသော ဆန္ဒများ အလိုအလျောက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

သို့သော် ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်သည့်အခါ စက္ကူရုပ်တပ်မဟာကို အသုံးပြု၍ သတ်ဖြတ်ရန်မှာ အလွန်ပင် လက်ဝင်လှသည်။

သောင်းနဲ့ချီ၊ သန်းနဲ့ချီတဲ့ မိစ္ဆာတွေကို သတ်ရတာ ဘယ်တော့မှ ပြီးနိုင်မှာလဲ။ တကယ်လို့ သူတို့တွေ ထွက်ပြေးသွားရင် လိုက်ဖမ်းဖို့က ပိုတောင် ခက်ဦးမယ်။ ဒါကြောင့် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းကတော့ ယဇ်ပူဇော်လိုက်ဖို့ပဲ။

ရွှီရန်သည် ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ရင်း မြင့်မားလှသော ကျောက်တိုင်ကြီးဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ ထို့နောက် သဲကန္တာရ ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခ၏ ဓားကို ကိုင်စွဲကာ ကျောက်တိုင်ကြီးပေါ်တွင် စတင်ထွင်းထုတော့သည်။

သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များမှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်လှ၏။ ကျောက်တိုင်ကြီးပေါ်တွင် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်အင်းတစ်ရွက်ကိုလည်း ကပ်ထားလိုက်သေးသည်။

မြို့အတွင်းရှိ မိစ္ဆာများမှာမူ သူတို့၏ အစီအရင်ယဇ်ပလ္လင်ကြီးမှာ တိတ်တဆိတ် ပြောင်းလဲရေးသားခံနေရသည်ကို လုံးဝသတိမပြုမိကြချေ။

တစ်တိုင်...

နှစ်တိုင်...

သုံးတိုင်...

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ညစ်ညမ်းမှုမိစ္ဆာများ ကင်းလှည့်လာတတ်သော်လည်း ရွှီရန်မှာမူ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ခဏတက်ကာ ကျောင်းအုပ်ကြီးထံ တံဆိပ်ကိုသုံး၍ အခြေအနေကို အစီအရင်လိုက်ရုံသာ ရှိသည်။

“ကျောင်းအုပ်ကြီး... အဆောင် ရန်ငြိုးဖွဲ့နတ်ဘုရားကို ကျွန်တော် ရှင်းလင်းပြီးပါပြီ”

“ပင်လယ်ရေအောက်မှာ ဧရာမမြို့တော်ကြီးတစ်ခု ရှိနေပါတယ်။ အဲဒီမှာ ကျောက်တိုင် ၁၀၈ တိုင်ကို ကျွန်တော် တွေ့ထားတယ်။ အဲဒီကျောက်တိုင်တွေကို ပြိုကွဲသန့်စင်ခြင်း အစီအရင်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ အချိန်နည်းနည်းယူပြီး စီစဉ်နေပါတယ်”

ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး “ဟင်”

ရွှီရန် “ဘာဖြစ်လို့လဲခင်ဗျ တစ်ခုခု ထူးခြားလို့လား”

ကျောင်းအုပ်ကြီး “ပင်လယ်အောက်မှာ မြို့ရှိနေတာလား ငါတို့ လုံးဝသတိမထားမိခဲ့ဘူး”

ရွှီရန်က ပြုံးလိုက်ရင်း “သတိမထားမိတာ သဘာဝကျပါတယ်ခင်ဗျ။ ဒီမှာ နတ်ဘုရားအဆင့် သတ္တဝါတစ်ကောင်လည်း ရှိနေတယ်။ သူ့ကိုလည်း ကျွန်တော် ရှင်းပစ်လိုက်ပြီ။ အစီအရင်ထွင်းတာ ပြီးသွားရင် ကျွန်တော် ထပ်ပြောပါ့မယ်”

ထို့နောက် ရွှီရန်သည် တိမ်တိုက်များပေါ်တွင် ခေတ္တမျှ သက်သောင့်သက်သာ လှဲလျောင်းအနားယူလိုက်သည်။

ပြီးမှ ပင်လယ်ကြမ်းပြင်သို့ တစ်ဖန် ပြန်ဆင်းသွားပြန်သည်။

လေးတိုင်...

ငါးတိုင်...

ဗိုက်ဆာလာသည့်အခါ သူသည် ရေဘဝဲကလေးများကို မီးအဆောင်ဖြင့် ကင်ကာ စားသောက်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ကြွပ်ရွနူးညံ့ပြီး ချိုမြိန်လှ၏။ ဤရေဘဝဲကလေးများမှာ ကြီးထွားနှုန်း နှစ်လခန့်သာ ရှိသေးသဖြင့် ညစ်ညမ်းမှုဒဏ် သိပ်မခံရသေးချေ။ သန့်စင်ခြင်းအဆောင်ကိုသုံး၍ ညစ်ညမ်းမှုများကို ဖယ်ရှားလိုက်လျှင် အကောင်းဆုံး စားသောက်ကုန်များ ဖြစ်လာတော့သည်။

ရွှီရန်သည် တစ်ထိုင်တည်းနှင့် အကောင်တစ်ရာခန့်အထိ စားနိုင်သည်။

ပင်ပန်းလာသောအခါတွင်မူ တိမ်တိုက်နံရံပေါ်တွင် အိပ်စက်ကာ အနားယူသည်။

သူသည် ကြမ်းတမ်းလှသော ပတ်ဝန်းကျင်၌ (၁၅) ရက်တိုင်တိုင် နေထိုင်ခဲ့သည်။

ထိုသို့ဖြင့် မြင့်မားလှသော ကျောက်တိုင်ကြီးများကို ရွှီရန်က ပြုပြင်ပြောင်းလဲခဲ့သည်။

၎င်းတို့ စတင်အလုပ်မလုပ်မီအထိ မည်သူမျှ သတိမပြုမိကြချေ။ ကျောက်တိုင်ကြီးများ ပြောင်းလဲသွားသည်ကိုလည်း မသိကြပေ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အသံအချို့ ကြားရသဖြင့် လာရောက်စစ်ဆေးသော်လည်း ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရှိကြချေ။

အဓိကအချက်မှာ ကျောက်တိုင်ကြီးများပေါ်ရှိ အင်းကွက်များကို သူတို့ လုံးဝနားမလည်ခြင်းပင်။

သူတို့ သိရှိထားသည်မှာ ၎င်းတို့မှာ အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးနက်နဲလှသဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ခေါင်းမူးသွားတတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင်သာ ဝပ်တွား၍ ဦးခိုက်နိုင်ကြပြီး တိုက်ရိုက်ကြည့်ရှုရန်ပင် မဝံ့ရဲကြချေ။