အခန်း (၆၀၁-၆၀၂)
Vol. 61 Ch. 601-602
အခန်း (၆၀၁) - ပြတ်သားလှသော ကျိုးယွီရှု၊ လူမဆန်သော လုပ်ရပ်နှင့် ကျိုးမိသားစု၏ လျှို့ဝှက်ချက်၊ မိတ်ဆွေဟောင်းနှင့် ခိုးယူထားသော နယ်ရုပ်များ
ဘုန်း
ထိုလက်ဝါးရိုက်ချက်မှာ ကျိုးယွီရှု၏ ပါးစပ်အတွင်းရှိ သွားအားလုံးကို ကြေမွသွားစေရုံတင်မကဘဲ သူ၏ မလှုပ်မယှက် ရွှေကိုယ်ထည် ကိုလည်း အပြီးတိုင် ရိုက်ခွဲဖျက်ဆီးလိုက်တော့သည်။
ကျိုးယွီရှုမှာ ဝမ်ဝန်ချိုင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှ မူလပုံစံသို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားရှာသည်။ သို့သော် ပါးစပ်ထဲမှ သွားများမှာ ကြေမွကုန်ပြီး ပါးပြင်မှာလည်း မို့တက်ဖောင်းကားနေသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် သနားစဖွယ် ဖြစ်နေတော့သည်။
“မင်းရဲ့ ရုပ်ဖျက်အတတ်က တော်တော်လေး ကြမ်းတာပဲ၊ ဒါက သိုင်းလောကက မျက်နှာလွှဲအတတ် ပဲ မဟုတ်လား ”
လီယန်ချူးက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးယွီရှုမှာ ခေါင်းထဲတွင် အုန်းအုန်းမြည်ကာ မူးဝေနေသော်လည်း လီယန်ချူးပြောသည့် စကားကို ခပ်ရေးရေး ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် ကျိုးမိသားစုအတွင်း ထင်ရှားကျော်ကြားလာသူပီပီ လျင်မြန်လှပေသည်။
ထိုကောင်သည် ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကို အောင့်အီးကာ မိမိ၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ဆုပ်နယ်လိုက်ရာ၊ မူလပုံစံဖြစ်သော ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည့် လူငယ်တစ်ဦးအသွင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။ နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ယခုအခါတွင်မူ သူသည် ဝက်ခေါင်းသဖွယ် ဖူးယောင်နေပြီး သွားများလည်း တစ်ချောင်းမှ မကျန်တော့ခြင်းပင်။
“ငါ တစ်ခါပဲ မေးမယ်၊ မင်းက ဘယ်သူလဲ ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ ”
လီယန်ချူးက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။
“စီနီယာ... ကျွန်တော်က လင်းကျန်းခရိုင်က ကျိုးမိသားစုဝင် ကျိုးယွီရှု ပါ။ ဒီကိုလာတာက ကုန်ပစ္စည်း တွေ၊ ဒါမှမဟုတ် မြို့ထဲက အရပ်သားတွေကို ဖမ်းဖို့ လာတာပါ”
ဟု ကျိုးယွီရှုက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ဖြေကြားလိုက်သည်။
အထူးသဖြင့် လီယန်ချူး၏ အေးစက်လှသော အကြည့်များကို မြင်ရသောအခါ သူ ကြောက်ရွံ့သွားမိသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေနိုင်လောက်ပြီး ပြတ်သားစွာ သတ်ဖြတ်တတ်သူမှန်း သိသာလှသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် တွေဝေမနေတော့ဘဲ ကျိုးမိသားစု၏ နောက်ကြောင်းအားလုံးကို ချက်ချင်း ဖွင့်ချလိုက်တော့သည်။
“ကုန်ပစ္စည်း လူကုန်ကူးနေတာလား ”
လီယန်ချူးက မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်လည်း အထက်က ခိုင်းတာကို လုပ်ရတာပါ။ ဒါတွေအကုန်လုံးက မိသားစုထဲက ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ အမိန့်တွေချည်းပါပဲ။ ဒီ ကုန်ပစ္စည်း တွေကို မိစ္ဆာမျိုးနွယ် တွေနဲ့ လဲလှယ်ပြီး ရတနာတွေ ယူဖို့ပါ”
ဟု ကျိုးယွီရှုက ပါးစပ်အတွင်းမှ သွေးများ၊ သွားကျိုးများကြောင့် ဗလုံးဗထွေး ပြောလိုက်ရှာသည်။
မိမိ၏ ဘိုးဘေးကြီးကို ပြန်ရောင်းစားရန် သူ လုံးဝ တွေဝေမနေခဲ့ချေ။ အဓိကမှာ သူ တန်ဖိုးရှိသည့် အချက်အလက်များကို မပြောနိုင်ပါက၊ ထိုတည်ကြည်အေးစက်သော လူငယ်တာအိုဆရာက သူ့ကို လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ရိုက်သတ်လိုက်မည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်းကြောင့်ပင်။
တတိယပညာရှင် ရှသမုကျန့်သည် ကိုယ်ခံပညာရော၊ အတတ်ပညာပါ ကျွမ်းကျင်သော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုတာအိုဆရာ၏ အနားသို့ပင် မကပ်နိုင်ဘဲ ဓားကျိုးကာ လျှို့ဝှက်ရတနာဖြင့် အပိတ်ခံလိုက်ရသည် မဟုတ်ပါလား။ ဤတာအိုဆရာသည် အစွမ်းထက်ပါလျက်နှင့် လူကို မသတ်ဘဲ ဒဏ်ရာပဲ ပေးထားသည်မှာ ဘာကြောင့်နည်း အဖြေက ရှင်းပါသည်... မေးခွန်းမေးမြန်းရန်အတွက်ပင်။ ကျိုးယွီရှုက ထိုအချက်ကို ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်ထားသည်။
ရှသမုကျန့်ကဲ့သို့သော သူမျိုးသည် ကျိုးမိသားစုအတွက် ကတိတည်ပြီး အသက်ပေးမည့်သူ မဟုတ်ချေ။ ထို့ကြောင့် တစ်ဖက်လူက အရင်ဖွင့်မပြောခင် မိမိက အားလုံးကို အရင်ဦးအောင် ရှင်းပြလိုက်ခြင်းက ပို၍ ဘေးကင်းသည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။
ကျိုးယွီရှု၏ စကားများကြောင့် လီယန်ချူး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မင်ဟော်နှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ ကျိုးမိသားစုနဲ့ နဲ့ ရှန်းဟိုင်လောင် ဘာပတ်သက်သလဲ ”
လီယန်ချူးက မေးလိုက်သည်။
“စီနီယာက ရှန်းဟိုင်လောင် ကို သိတာလား ”
ကျိုးယွီရှု မှင်တက်သွား၏။
လီယန်ချူးက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် “ငါ့အချိန်ကို မဖြုန်းနဲ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့”
ကျိုးယွီရှုက အပြုံးတုဖြင့် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ ကျိုးမိသားစုကပဲ ရှန်းဟိုင်လောင် ပါ။ ဒီနှစ်တွေမှာ လင်းကျန်းခရိုင်မှာ အခြေချပြီး အလှူအတန်းတွေ လုပ်ပြပြီး ဟန်ဆောင်နေခဲ့တာပါ။ ဒါကြောင့်လည်း လောကကြီးက လူတွေကို လှည့်စားထားနိုင်တာပါ”
သူ၏ စကားကြောင့် မင်ဟော်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
“ကျိုးမိသားစုကပဲ ရှန်းဟိုင်လောင် ဟုတ်လား လင်းကျန်းခရိုင်မှာ ရှိနေတာလား ”
ယခုအခါတွင်မူ ကျိုးယွီရှုသည် ဤနတ်မိမယ်အပေါ် တက်မက်စိတ်များ လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ အလျင်အမြန် ဆက်ပြောပြသည်။
“မှန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ ဘိုးဘေးကြီးက တုန်းလင်စီရင်စု က နတ်ကွန်းနတ်ဘုရားမ ဟူမယ်မယ် နဲ့ သဘောတူညီချက် လုပ်ထားတာပါ။ တုန်းလင်စီရင်စုမှာ စစ်မီးတွေ တောက်နေတဲ့အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ကုန်ပစ္စည်း တွေကို လုယူခဲ့တာပါ”
လီယန်ချူးက မေးသည်
“ဒီ ဟူမယ်မယ် ဆိုတာက ဘယ်သူလဲ”
ကျိုးယွီရှုက ရှင်းပြသည်
“ဟူမယ်မယ်က တုန်းလင်စီရင်စုရဲ့ နတ်ကွန်းနတ်ဘုရားမတစ်ပါးပါ။ သူက မြေခွေးနတ်ဘုရားမ တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး တန်ခိုးအလွန် ကြီးမားပါတယ်။ နာမည် သိပ်မကြီးပေမဲ့ သူက ယန်ဝိညာဉ် အဆင့်ရှိတဲ့ ပညာရှင်တစ်ဦးပါ။ ကျွန်တော်တို့ ဘိုးဘေးကြီးနဲ့ အဆင့်တူပါပဲ”
လီယန်ချူး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တိတ်ဆိတ်သွားမိသည်။ ကျောက်နတ်ဆရာကြီး ပြောခဲ့ဖူးသည်မှာ ရှန်းဟိုင်လောင် တွင် ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင်များ ရှိနိုင်သည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ တကယ်ပင် ရှိနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား ထို့ပြင် ဖူချန်မြို့သို့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဝင်လာမိရာမှ ရှန်းဟိုင်လောင် ၏ သတင်းကိုပါ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“မင်းက တော်တော်လေး ပွင့်လင်းတာပဲ၊ ကျိုးမိသားစုရဲ့ အကြောင်းစုံကို ငါ့ကို ပြောပြနေတာကိုး”
လီယန်ချူးက ဆိုသည်။
“စီနီယာ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်၊ ကျွန်တော်က အသက်ရှင်ချင်လို့ အကုန်ပြောပြတာပါ။ ဟိုမှာ စွမ်းအားအပိတ်ခံထားရတဲ့ တတိယပညာရှင် ရှသမုကျန့် ဆိုတာက လူသတ်ရတာကို ဝါသနာပါပြီး ကျန်တဲ့ ပညာရှင်နှစ်ယောက်ထက်တောင် ပိုပြီး ရက်စက်တဲ့သူပါ။ ဒါပေမဲ့ သူက ကတိမတည်တတ်တဲ့ လူယုတ်မာတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူ ကျိုးမိသားစုရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်ကပဲ အရင်ဦးအောင် ပြောလိုက်တာပါ”
ဟု ကျိုးယွီရှုက ဆိုသည်။
“မင်း ဒါတွေပြောပြပြီးရင်တောင် ငါက မင်းကို သတ်မှာ မကြောက်ဘူးလား ”
လီယန်ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ဤကျိုးယွီရှုမှာ အလွန်ပင် ပွင့်လင်းလွန်းလှသည်။ မိမိ၏ အရှိန်အဝါက လူတွေကို ချက်ချင်း ဒူးထောက်စေနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်နေ၍လား။
ကျိုးယွီရှုက ညိုးငယ်သော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
“စီနီယာက ကျွန်တော့်ကို သတ်မယ်ဆိုရင်တောင်၊ ကျိုးမိသားစု တစ်စုလုံးကိုပါ အမြစ်ပြတ် သတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်။ အဲဒါမှ ငရဲပြည်သွားတဲ့ လမ်းမှာ ကျွန်တော့်ကို အဖော်ပြုမယ့်သူ ရှိမှာပါ။ ကျွန်တော့်မှာ နောက်ထပ် ညီအစ်ကို ၇ ယောက် ရှိပါသေးတယ်။ ဒီနှစ်တွေမှာ သူတို့တွေလည်း ကျိုးမိသားစုအတွက် ကုန်ပစ္စည်း တွေ ဖမ်းပေးပြီး မကောင်းမှုတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့ကြတာပါ။ စီနီယာက ကျွန်တော့်ကို သတ်မယ်ဆိုရင် သူတို့ကိုလည်း လုံးဝ လွှတ်မပေးပါနဲ့ ”
လီယန်ချူး: “.............”
မင်ဟော်: “.............”
ဒီကောင်ကတော့ တကယ့် လူထူးလူဆန်း ပါလား
လီယန်ချူး၏ နှုတ်ခမ်းမှာ တစ်ချက် တွန့်သွားပြီး ခဏမျှ စကားစ ပျောက်သွားရသည်။ ကျိုးယွီရှု ပြောသည့် စကားမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသလို ထင်ရသော်လည်း သေချာစဉ်းစားကြည့်လျှင် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု ရှိနေသည်။ မိမိက သူ၏ ညီအစ်ကိုများကို သတ်ခြင်း ဒါမှမဟုတ် ကျိုးဘိုးဘေးကြီးကို သတ်ခြင်းက သူ၏အတွက် ကလဲ့စားချေပေးရာ ရောက်သည်။ အကယ်၍ လီယန်ချူး အရေးနိမ့်သွားပါကလည်း သူ၏အတွက် လက်စားချေပြီးသား ဖြစ်သွားမည်။ မိမိ မရနိုင်သော အရာကို သူတစ်ပါးကိုလည်း မရစေချင်သော စိတ်ဓာတ်ပင်။
သူ ကျိုးယွီရှုကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဤကောင်မှာ သာမန်လူဖျင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ အလွန်ပင် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသူဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူသည် ကျိုးယွီရှုကို ဖမ်းဆီးကာ တရားသူကြီးသုံး စုတ်တံဖြင့် သူ၏ စွမ်းအားများကို ပိတ်လှောင်လိုက်တော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ပညာရှိကြီး လော်ကျင်ယန်သည် သူ၏ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်သော စွမ်းအားများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဝန်ဆန်းစာသင်တိုက်မှ ကျောင်းသားများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကျေးဇူးတင်ရန် ရောက်ရှိလာသည်။
“တာအိုဆရာရဲ့ ကယ်တင်မှုကို လော်ကျင်ယန် အထူးပင် ကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ် ”
လော်ကျင်ယန်က အလေးအနက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ လီယန်ချူးအပေါ် သူ၏ ကျေးဇူးတင်စိတ်မှာ အမှန်တကယ် စိတ်ရင်းမှန်ပင် ဖြစ်သည်။
“ပညာရှိကြီး လော်ကျင်ယန်... နှစ်တွေအတော်ကြာပေမဲ့ အရင်အတိုင်း ရှိနေတုန်းပဲနော်”
ဟု မင်ဟော်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
လော်ကျင်ယန် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ မင်ဟော်ကို မြင်ပြီး မှင်တက်သွားသည်။
“မိန်းကလေး... မင်းက ဘယ်သူလဲ ”
“ရှင်နဲ့ ကျွန်မ ခုနစ်ပွဲတိတိ စစ်တုရင် ကစားခဲ့ဖူးတယ်လေ၊ ရှင် ကျွန်မဆီက နယ်ရုပ် ၁၂ ခုတောင် ခိုးယူခဲ့တာကို မေ့သွားပြီလား ”
မင်ဟော်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။
“မင်းလား မင်းက မင်ဝမ်စံအိမ် က ဟို မိန်းကလေးလေးပဲ ”
လော်ကျင်ယန်က အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။
မင်ဝမ်စံအိမ်...
လီယန်ချူးက မင်ဟော်ကို မသိမသာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ဤမိန်းကလေးက မင်းသမီးသို့မဟုတ် မြို့စားမင်းသမီး တစ်ဦး ဖြစ်နေတာလား
မင်ဟော်က ပြုံးသည်
“နှစ်တွေ အတော်ကြာသွားပြီဆိုတော့ ပညာရှိကြီး ကျွန်မရဲ့ ရုပ်ကို မမှတ်မိတာ မဆန်းပါဘူး”
“အဲဒီတုန်းက မင်းက ငါ့ကို အမှတ်တရတွေ အများကြီး ပေးခဲ့တာကိုး။ ဒါပေမဲ့ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာ ဒီလောက် လှပတဲ့ နတ်မိမယ်လေး ဖြစ်သွားမယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ”
ဟု လော်ကျင်ယန်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောရှာသည်။
ထိုစဉ်က သူသည် နုပျိုတက်ကြွနေသော တန်ဟွားလန် တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ပါတီပွဲတစ်ခုတွင် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက မိမိဘာသာ စစ်တုရင် ကစားနေသည်ကို မြင်ခဲ့ရသည်။ လက်တစ်ဖက်က နယ်ရုပ်အမည်း၊ နောက်လက်တစ်ဖက်က နယ်ရုပ်အဖြူကို ကိုင်ကာ တစ်ယောက်တည်း ပျော်ရွှင်စွာ ကစားနေခြင်းပင်။ စစ်တုရင်အတတ်တွင် ကျွမ်းကျင်သော လော်ကျင်ယန်က စိတ်ဝင်စားသွားကာ ဝင်ရောက် ကစားပေးခဲ့သည်။
သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ခဏချင်းမှာပင် သူသည် ထိုကလေးမလေး၏ လက်ချက်ဖြင့် အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရသည်။ လော်ကျင်ယန်က မကျေနပ်သဖြင့် ထိုကလေးမလေးနှင့် အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ကစားခဲ့သော်လည်း၊ တစ်ဖက်လူ၏ စစ်တုရင်အတတ်မှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှပြီး လှည့်ကွက်များကို လိုက်မမီနိုင်လောက်အောင်ပင်။
အားကိုးရာမဲ့သွားသော လော်ကျင်ယန်သည် ဘေးတွင် လူမရှိခိုက် ကလေးမလေး၏ နယ်ရုပ်အချို့ကို ခိုးယူကာ ညစ်ပတ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ရှုံးမြဲရှုံးနေခဲ့သည်။
နောက်မှ သိလိုက်ရသည်မှာ ထိုကလေးမလေးမှာ မြို့တော်ရှိ မင်ဝမ်စံအိမ်မှ ဖြစ်ကြောင်းပင်။ ဤအဖြစ်အပျက်က လော်ကျင်ယန်အတွက် မမေ့နိုင်စရာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ မြို့တော်ကြီးတွင် လူသားများမှာ ပါရမီထူးသူများ၊ ပညာရှင်များ ဝှက်ဖုံးနေကြောင်းကိုလည်း သူ နားလည်သွားခဲ့ရသည်။
“မြို့ထဲက အရပ်သားတွေကို ပညာရှိကြီးပဲ ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးထားပါ၊ ကျုပ်ကတော့ ဒီကျိုးမိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးကြီးနဲ့ သွားတွေ့လိုက်ဦးမယ်”
လီယန်ချူးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
အခန်း (၆၀၂) - တစ်အိုးတည်းက ဆန်များ၊ တတိယပညာရှင်ကြီးပါ ဒီလိုလူမျိုးပဲလား၊ အထူးပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနှင့် ကျိုးမိသားစု၏ အဆင့်မြင့်အစီအမံများ
“တာအိုဆရာ သတိထားပါဦး၊ ဒီကောင်က လှည့်ကွက်များတဲ့သူမို့ သူပြောသမျှကို အကုန်လုံး ပုံအပ်ပြီး မယုံလိုက်ပါနဲ့”
ပညာရှိကြီး လော်ကျင်ယန်က စိုးရိမ်တကြီး မှာကြားရှာသည်။
“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ အကုန်လုံးက ရွှံ့ရုပ်၊ မြေရုပ်တွေပါပဲ”
လီယန်ချူးက ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
လော်ကျင်ယန်မှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားရ၏။
ခုခေတ် လူငယ်တွေ စကားပြောတာ တော်တော် ယုံကြည်မှု ရှိပါလား
သို့သော်လည်း တစ်ဖက်လူတွင် ထိုသို့ ယုံကြည်မှုရှိရန် လုံလောက်သော အရည်အချင်းရှိသည်ကို သူ သိပါသည်။
သူသည် ထပ်မံ၍ အနည်းငယ် မှာကြားပြီးနောက်၊ အခွင့်သာလျှင် စစ်တုရင် ပြန်ကစားရန် မင်ဟော်နှင့် ချိန်းဆိုလိုက်သည်။ လီယန်ချူးသည် ဘေးကင်းစေရန်အတွက် ကျိုးယွီရှုကို လက်ဝါးစောင်းဖြင့် ရိုက်ကာ သတိမေ့သွားစေပြီးနောက် ရှသမုကျန့်၏ အနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ရှသမုကျန့်မှာ ယခုအချိန်အထိ ဝိညာဉ်ကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ခံထားရသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး ယိမ်းထိုးနေဆဲပင်။ လီယန်ချူးသည် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားတစ်ခုကို ပို့လွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်ကို တည်ငြိမ်သွားအောင် ကူညီပေးလိုက်သည်။
ထိုအခါမှ ရှသမုကျန့်မှာ ပြန်လည် တည်ငြိမ်လာတော့၏။
“မင်းက ဘယ်သူလဲ ဘာလို့ ဒီလိုကိစ္စတွေထဲ ဝင်ပါနေရတာလဲ ”
ရှသမုကျန့်က လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
လီယန်ချူးက သတိမေ့နေသော ကျိုးယွီရှုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး
“မင်းတို့တွေ လူကုန်ကူးနေတာက အပြစ်ကြီးတယ်။ အကျိုးအကြောင်း အကုန်လုံးကို သူ့ဆီကနေ ငါ သိပြီးပြီ။ အခု မင်းဆီမှာ ထပ်ပြီး အတည်ပြုမလို့ပဲ။ အကယ်၍ မင်းက ငါ့ကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားမယ်ဆိုရင်တော့... မင်းကို အရိုးပြာဖြစ်အောင် လုပ်ပြီး ဝိညာဉ်ပါ အေးချမ်းမှု မရအောင် လုပ်ပစ်မယ် ”
ရှသမုကျန့် : “.......”
သူသည် ဝက်ခေါင်းကဲ့သို့ ဖူးယောင်နေသော ကျိုးယွီရှု၏ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။ အကြီးအကျယ် နှိပ်စက်ခံထားရသည်မှာ ထင်ရှားလှ၏။ ရှသမုကျန့်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ မိမိသိသမျှ အကြောင်းအရာအားလုံးကို ဖွင့်ချလိုက်တော့သည်။
ကျိုးယွီရှု၏ အမြင်တွင် ရှသမုကျန့်မှာ ကတိမတည်တတ်သော လူယုတ်မာတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ရှသမုကျန့်၏ အမြင်တွင်လည်း ကျိုးယွီရှုမှာ လှည့်ကွက်များသော သူဌေးသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲများကို မဖြတ်သန်းဖူးဘဲ ဉာဏ်ကောင်းသည်ဆိုသည်မှာလည်း ဉာဏ်နီဉာဏ်နက် လောက်သာ ရှိသည်ဟု သူ ထင်ထားသည်။
ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ၏ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ကျိုးယွီရှု တောင့်ခံနိုင်မည်မဟုတ်ဘဲ အကုန်ပြောပြလိမ့်မည်ဟု သူကလည်း တစ်ထစ်ချ တွက်ထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူကိုယ်တိုင်လည်း သိသမျှ အကုန်လုံးကို ရိုးရိုးသားသားပင် ဝန်ခံလိုက်တော့၏။ နှစ်ဦးသား ပြောပြချက်များမှာ အခြေခံအားဖြင့် ထပ်တူကျနေပေသည်။
“မင်း ရှန်းဟိုင်လောင် ထဲကို ရောက်တာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ ”
လီယန်ချူးက မေးသည်။
“နှစ်ပေါင်း ၃၀ ရှိပါပြီ။ ကျိုးမိသားစုက နှစ်စဉ် လူကုန်ကူးပြီး မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွေနဲ့ ကုန်သွယ်ကြတာပါ။ ကျွန်တော် သိသလောက်ဆိုရင် မြို့တော်က အထူးပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ယောက်နဲ့လည်း ပတ်သက်မှု ရှိနေတယ်”
ရှသမုကျန့်က ပြောလိုက်သည်။
သူသည် အလွန် အရေးကြီးသော သတင်းတစ်ခုကို ချက်ချင်း ဖွင့်ချလိုက်ခြင်းပင်
“အဲဒါ ဘယ်သူလဲ... မင်း သိလား” လီယန်ချူးက ထပ်မေးသည်။
“ဒါကိုတော့ ကျိုးမိသားစု အိမ်တော်သခင် ကျိုးယွမ်တိန် နဲ့ ပထမပညာရှင်ကြီးတို့ပဲ သိကြတာပါ။ တာအိုဆရာ အနေနဲ့ သူတို့ကို ဖမ်းပြီး မေးကြည့်လို့ ရပါတယ်”
ရှသမုကျန့်က ဆိုသည်။
လီယန်ချူး၏ နှုတ်ခမ်းမှာ တစ်ချက် တွန့်သွားပြန်သည်။
ဒီကောင်တွေကတော့... တကယ့် ချန်နိုင်ငံရဲ့ အသင်းဖော်ကောင်းတွေ ပါလား
ရောင်းစားရမှာကို မျက်တောင်တစ်ချက်ပင် မခတ်ကြချေ။ မိမိတို့ ရှုံးနိမ့်သွားလျှင် မိမိတို့အဖွဲ့သားတွေပါ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အသက်မရှင်စေချင်ဘဲ ငရဲပြည်သွားမည့် လမ်းတွင် လက်ချင်းတွဲသွားချင်ကြသည့် စိတ်ဓာတ်မျိုးပင်
လီယန်ချူးသည် ကျိုးယွီရှုနှင့် ကျင့်စဉ်စွမ်းအား ပိတ်လှောင်ခံထားရသော ရှသမုကျန့်တို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ၊ ရင်ဘက်ထဲမှ မှော်လွန်းပြန် ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ချင့်ဝမ်မင်းသား၏ သားတော်ထံမှ လုယူခဲ့သော ပျံသန်းရေး ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ကျင့်စဉ်စွမ်းအား ထည့်သွင်းလိုက်သောအခါ ထိုလွန်းပြန်မှာ လှေငယ်တစ်စင်း ပုံသဏ္ဌာန် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် မင်ဟော်၊ ကျိုးယွီရှုနှင့် ရှသမုကျန့်တို့ကို တင်ဆောင်ကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအလား ကျိုးမိသားစုရှိရာဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။
ရှသမုကျန့်မှာမူ ထိုအချိန်တွင် မျက်လုံးထဲ၌ အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေတော့၏။
ဒီလူငယ်တာအိုဆရာက တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ
ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ ပျံသန်းရေး ရတနာမျိုးတောင် ရှိနေတာလား
သူသည် လီယန်ချူး၏ နောက်ခံကို အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားသွားမိသည်။ မကြာမီမှာပင် လင်းကျန်းခရိုင်ရှိ ကျိုးမိသားစု တည်ရှိရာနေရာသို့ သူတို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ လီယန်ချူးသည် ရတနာကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး လေးဦးသား အသာအယာ ဆင်းသက်ကာ ကျိုးမိသားစုအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်လိုက်ကြသည်။
“ဘယ်သူလဲ”
ကျိုးမိသားစုမှာ အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် သာမန် သူဌေးကြီး၊ လူတော်လူကောင်း အိမ်ကြီးကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင်မူ အပြင်ပိုင်းကို ဟန်ပြကာ အတွင်းပိုင်း၌ ကင်းစောင့်နှင့် သူလျှိုများစွာ ထားရှိထားသည်။ လီယန်ချူးက လူနှစ်ယောက်ကို ဆွဲကာ မင်ဟော်နှင့်အတူ ဝင်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် ထိုသူများ ချက်ချင်း သတိကြီးစွာ ထွက်ပေါ်လာကြတော့သည်။
ရှူး... ရှူး... ရှူး
ပုံရိပ်များစွာ ဝဲပျံထွက်ပေါ်လာကြ၏။ ထိုသူများထဲတွင် သိုင်းလောကမှ ထိပ်တန်းပညာရှင်များ၊ ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် တာအိုကျင့်ကြံသူများသာမက မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များပင် ပါဝင်နေသည်။ ကျင့်စဉ်စနစ်များစွာ ကွဲပြားနေသော်လည်း တူညီသောအချက်မှာ သူတို့သည် လေ့ကျင့်မှု ကောင်းမွန်ကြပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် နာကျည်းမှု အာဃာတငွေ့ များ ရစ်ပတ်နေခြင်းပင်။
သူတို့အားလုံးမှာ ရှန်းဟိုင်လောင် ၏ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ကျိုးမိသားစု၏ အစေခံ၊ အိမ်ဖော်၊ တံခါးစောင့်၊ ကိုယ်ရံတော်နှင့် စာရင်းကိုင်များမှာ ရှန်းဟိုင်လောင် မှ လူများချည်းပင် ဖြစ်၏။ ဆိုလိုသည်မှာ လင်းကျန်းခရိုင်၏ သာမန် သူဌေးကြီးတစ်ဦး ပိုင်ဆိုင်ထားသော အင်အားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပြီး ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုနှင့် မခြားနားလှချေ။
အထူးသဖြင့် ကျိုးဘိုးဘေးကြီးကဲ့သို့သော ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး ရှိနေခြင်းက ရှန်းဟိုင်လောင် ကို နာမည်ကြီး တာအိုဂိုဏ်းများနှင့် ဘုရားကျောင်းများထက်ပင် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်စေသည်။
သာမန် အစေခံတစ်ဦးက ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လာရာ သူ၏ လက်ဝဲ၊ လက်ယာ လက်နှစ်ဖက်စလုံးတွင် မိုးကြိုးအဆောင် တစ်ခုစီ ကိုင်ထား၏။ သူသည် တာအိုဂိုဏ်းဝင် တစ်ဦးပင် ဖြစ်နေသည်။
ဝုန်း
သူ၏ လက်ထဲမှ မိုးကြိုးအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လီယန်ချူးက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။
သူ၏ လက်ဝါးတစ်ချက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ
ထျန်းကန်းလက်ဝါး
ထိုသာမန်အစေခံမှာ ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး ဝင်းထရံတစ်ခုကို တိုက်မိကာ ပြိုကျသွားတော့သည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် သေလားရှင်လား မသိဘဲ လဲကျသွားပြီး သူကိုင်ထားသော မိုးကြိုးအဆောင်နှစ်ခုမှာလည်း မီးတောင် မကူးလိုက်ရပါချေ။
ပတ်ဝန်းကျင်၏ မြင်ကွင်းမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ စာရင်းကိုင်တစ်ဦးသည် သူ၏လက်ထဲမှ စာရင်းစာအုပ်ကို လှန်လှောနေ၏၊ ၎င်းမှာ အိမ်မြှောင်သဖွယ် နယ်မြေကို ထိန်းချုပ်နေခြင်းပင်။ သူသည် ဖုန်းရွှေပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ကျိုးမိသားစု အိမ်တော်အတွင်း၌ စီရင်ထားသော သေးငယ်သည့် အစီရင်ရာပေါင်းများစွာကို ဖုန်းရွှေပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် စွမ်းအားအချို့ကို ထုတ်ယူ သုံးစွဲနိုင်ပေသည်။
လီယန်ချူးက ခြေတစ်လှမ်း တက်လိုက်သည်။
ခွက်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ဤဖုန်းရွှေအစီရင် မှာ ချက်ချင်းပင် တစ်စစီ ပျက်စီးသွားတော့သည်။ ဘာအရိပ်အယောင်မှ မပြဘဲ ပြိုကွဲသွားခြင်းပင်။
စာရင်းကိုင်၏ မျက်လုံးများ ပြောင်းလဲသွားပြီး
“သတိထား ဒီလူက မသာမန်ဘူး”
ခြေတစ်လှမ်းတည်းနှင့် ဤဖုန်းရွှေအစီရင် ကို ဖျက်ဆီးနိုင်သူမှာ လုံးဝ သာမန်လူ မဟုတ်နိုင်ပါချေ။
တံမြက်စည်းလှည်းနေသော အဖိုးကြီးတစ်ဦး၏ အရေပြားမှာ ရုတ်တရက် ပြာနှက်သွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး ထွားကြိုင်းလာပြီး ဝတ်ထားသော အဝတ်အစားများမှာ ဆုတ်ပြတ်သွားတော့သည်။
သူ၏ ကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော အလောင်းကောင်အနံ့အသက် များ ထွက်ပေါ်လာ၏။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ အလောင်းကောင်မိစ္ဆာများထဲတွင်လည်း သူသည် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား အလွန်မြင့်မားသော အမျိုးအစား ဖြစ်သည်။
သူသည် ဟိန်းဟောက်ကာ လီယန်ချူးထံသို့ ပြေးဝင်လာတော့သည်။ သူနှင့်အတူ သွေးများစက်လက်ကျနေသော ချည်မျှင်လေးများကို ထိန်းချုပ်နေသည့် စားဖိုဆောင် အမျိုးသမီး၊ နတ်ဝင်ပူးကျင့်စဉ်ဖြင့် ခွန်အားကြီးမားနေသော ကိုယ်ရံတော် နှစ်ဦးလည်း ပါဝင်လာသည်။
ထို့ပြင် အစေခံ နှစ်ဦးကလည်း စစ်တပ်သုံး လေးမြှား များကို ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။
ထိုလေးမြှားများတွင် အပြာရောင်အလင်းများ ဝင်းလက်နေပြီး ထူးဆန်းသော အစီရင်များ ပါရှိသဖြင့် ၎င်းတို့မှာ မှော်လက်နက် များ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအနှံ့ ပိုက်စိပ်တိုက်ထားသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်များက ကျရောက်လာတော့သည်။
အထူးသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူတစ်ဦးက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လီယန်ချူး၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သဖြင့် သူ လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပါချေ။
အပြင်ကကြည့်ရင် သာမန်ထင်ရပေမဲ့ ဒီကျိုးမိသားစုက တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ ဟု လီယန်ချူး စိတ်ထဲမှ ဆိုလိုက်မိသည်။
ဒါက လင်းကျန်းခရိုင်ရဲ့ သူဌေးကြီး၊ သာမန် ကုန်သည်အိမ်တော်မှ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ကျင့်ကြံရေး ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုနှင့်သာ တူနေတော့သည်။ သူသည် ဂိုဏ်းတစ်ခု၏ ဗဟိုချက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားခြင်းပင်။
သို့သော် လီယန်ချူးမှာ ယခုအခါတွင် ကျင့်ကြံမှု အလွန်မြင့်မားနေပြီဖြစ်သလို ပြတ်သားသူလည်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အားဖြင့် ဆွဲတင်လိုက်ရာ မြေအောက်မှ ပုံရိပ်မှာ ပါလာတော့သည်။ ထိုသူ၏ ရုပ်ရည်မှာ အလွန်ပင် သာမန်ဖြစ်ပြီး ရှေ့က လူများနှင့် မခြားနားဘဲ လူအုပ်ထဲတွင် ရှိနေပါက သတိပင် ထားမိမည်မဟုတ်သော ပုံစံမျိုးပင်။
လီယန်ချူးသည် ထိုလူကို အားဖြင့် လွှဲပစ်လိုက်ရာ၊ ငွေရောင်အလောင်းကောင်မိစ္ဆာကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲနေသော အဖိုးကြီးနှင့် တည့်တည့် တိုးတော့သည်။ အဖိုးကြီးမှာ လက်ချောင်းနှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ထားပြီး ချွန်ထက်လှသော လက်သည်းများမှာ ဓားတို ဆယ်စင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ထိုတိုက်ခိုက်မှုမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှ၏။ လီယန်ချူးက သူ၏ စွမ်းအားအရှိန်အဝါဖြင့် ထိုလူငယ်၏ အားကို ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် လေထဲတွင် မလှုပ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရှာသည်။
ဗြိ
သူ၏ ကိုယ်မှာ အဖိုးကြီး၏ လက်သည်းများကြောင့် ပေါက်ထွက်သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးအချိန်တွင် အဖိုးကြီးက အချိန်မီ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သဖြင့် နှစ်ဦးသား တိုက်မိကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်သွားကြတော့သည်။
သန်မာလှသော ငွေရောင်အလောင်းကောင်မိစ္ဆာပင်လျှင် ထိုအရှိန်ကြောင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် အကြိမ်အနည်းငယ် လိမ့်သွားရရှာသည်။ သူသည် အံ့ဩတကြီး မော့ကြည့်ကာ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာကို စိုက်ကြည့်လိုက်တော့၏။
“ဒီလူက... တကယ်ပဲ ဘယ်က လာတဲ့ ကောင်လဲ”