အခန်း (၆၀၃-၆၀၄)
Vol. 61 Ch. 603-604
အခန်း (၆၀၃) - မျက်လုံးလေးလုံး လက်ခြောက်ဖက် တောတွင်းနတ်ဘုရား ဗောဓိသတ်၊ တရားသူကြီး၊ အမွှေးတိုင်ယဇ်ကောင် ဆင့်ခေါ်ဓားပျံနှင့် ကြမ်းကြုတ်လှသော တာအိုဆရာ
လီယန်ချူးသည် ခြေတစ်လှမ်းကို အရှိန်ဖြင့် လှမ်းတက်လိုက်သည်။
သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးကြောထဲရှိ အသက်စွမ်းအား များမှာ ဝံပုလွေမီးခိုးတန်းသဖွယ် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး နေမင်းကြီးအလား တောက်ပဝင်းလက်နေတော့သည်။
ထျန်းကန်းလက်ဝါး
တစ်လံကျော်ကျော် အရွယ်အစားရှိသော လက်ဝါးရိပ်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုလက်ဝါးအတွင်း၌ ပြင်းထန်လှသော သွေးစွမ်းအားနှင့် အတွင်းအားများ သိပ်သည်းစွာ ပါဝင်နေသည်။
ဘုန်း
မြေပြင်အနေအထားအတတ်ကို ကျွမ်းကျင်သော ကျင့်ကြံသူမှာ ထိုလက်ဝါးချက်ကို တည့်တည့်မိသွားရှာသည်။
လေထဲမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သွေးမြူမှုန်များအဖြစ် တိုက်ရိုက် ရိုက်ခွဲခံလိုက်ရတော့သည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော ကျိုးမိသားစုမှ ကျင့်ကြံသူများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး
“မြန်မြန်... အိမ်တော်သခင်ကို သွားပင့်ကြ”
ထိုအဖိုးကြီးက လေးနက်သော အသံဖြင့် ဟစ်အော်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက် အိမ်ပေါ်တက် သတ်ဖြတ်နေသော ဤလူငယ်တာအိုဆရာမှာ သူတို့ ရင်ဆိုင်နိုင်မည့်သူ လုံးဝ မဟုတ်ပါချေ
အဖိုးကြီး၏ စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် လီယန်ချူးမှာ သူ၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် ခြေတစ်ဝက်ခန့် ရှေ့သို့ တိုးလိုက်ပြီး ဘုန်းကနဲ တစ်ချက်ကို ပစ်သွင်းလိုက်သည်။
ပေါက်ကွဲထွက်လာသော ခွန်အားများကြောင့် ဓားမတိုး၊ လှံမတိုးသော အလောင်းကောင်မိစ္ဆာ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကြေမွသွားတော့သည်။
ထိုအဖိုးကြီးမှာ ကျိုးမိသားစု၏ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများထဲတွင် ကျင့်ကြံမှု မနိမ့်ပါသော်လည်း လီယန်ချူး၏ ရှေ့တွင်မူ ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိခဲ့ပါချေ။
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် လီယန်ချူးသည် လူနှစ်ယောက်ကို ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်ပြီး ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ခေါင်းဆောင်း ဆောင်းထားသော ရဟန်း တစ်ပါး ပျံထွက်လာသည်။
သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ လေထုကို နင်းမည့်သဖွယ် ခပ်ဖွဖွ လှုပ်ရှားနေပြီး လေထဲတွင် ပျံသန်းနိုင်သည့် အစွမ်းမျိုးကို ဟန်ပြနေသည်။
“ပထမပညာရှင်ကြီး ဒီတာအိုဆရာက ကျွန်တော်တို့ ကျိုးမိသားစုထဲမှာ သောင်းကျန်းနေပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ပညာရှင်ကြီး ထွက်ပြီး နှိမ်နင်းပေးပါဦး ”
ကျိုးမိသားစု လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများက တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း အော်ဟစ်တောင်းဆိုကြသည်။
ထိုခေါင်းဆောင်းဆောင်းထားသော ရဟန်းမှာ မျက်နှာမှာ ရေပြင်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ရှိခိုးလိုက်သည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လက်လေးဖက်၊ မျက်လုံးခြောက်လုံး ရှိသော ဗောဓိသတ် ရုပ်တုအသွင် ဝိညာဉ်ပုံရိပ် တစ်ခု သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
ထို့ပြင် တရားသူကြီး ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော လူတစ်ဦးသည်လည်း ဝင်းထရံနောက်မှ ဖောက်ထွက်လာ၏။
သူ၏ လက်ထဲတွင် တရားသူကြီးစုတ်တံကို ကိုင်ထားပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် အရာရှိဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ဝတ်စုံ၏ ပိုးဖဲကြိုးများမှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသည်။
ထိုသူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အမွှေးတိုင်ယဇ်ကောင် ဆုတောင်းခြင်းစွမ်းအား များ ရစ်ပတ်နေသည်။
သူသည် အကိုးအကွယ်ခံရသော နတ်ကွန်းနတ်ဘုရား တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။
“မင်းလို လူရမ်းကားက ဒီနေရာက ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲဆိုတာ သိရဲ့လား ဒီကိုလာပြီး သောင်းကျန်းရဲတယ်ပေါ့ ”
ထိုတရားသူကြီးပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော ယန်ဝိညာဉ်ဝိညာဉ်ရုပ်ပုံ က အေးစက်စွာ ဟောက်လိုက်သည်။
“ရှန်းဟိုင်လောင် မဟုတ်ဘူးလား ”
“ဒါက ဘာများ လျှို့ဝှက်လွန်းတဲ့ နေရာမို့လို့လဲ”
လီယန်ချူး၏ လေသံမှာ အေးစက်လှသည်။
တရားသူကြီး၏ အကြည့်များမှာ မှောင်ကျသွားပြီး ခေါင်းဆောင်းဆောင်းထားသော ရဟန်းနှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။
“ကောင်းပြီ၊ မင်းက သိပြီးမှတော့... မင်းကို အသက်ရှင်လျက် လွှတ်ထားလို့ မဖြစ်တော့ဘူး ”
ထိုတရားသူကြီးပုံရိပ်မှာ အခြားသော ဝိညာဉ်ပုံရိပ်များနှင့် မတူပါချေ။
သူသည် အမွှေးတိုင်ယဇ်ကောင်စွမ်းအားများကို စုစည်းလိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်လိုက်သည်နှင့် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ယဇ်ကောင်စွမ်းအားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဓားပျံ မှာ လီယန်ချူး၏ မျက်ခုံးအလယ် ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပျံသန်းလာတော့သည်။
“နတ်ရိုင်း တစ်ကောင်ကများ ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး ရမ်းကားနေတယ် ”
လီယန်ချူး၏ အော်ဟစ်သံမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။
ဝေါင်းးး
နဂါးဟိန်းသံသဖွယ် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူ၏ ခါးတွင် ချိတ်ထားသော ကျန့်ကျောင်းဓား မှာ သုံးလက်မခန့် ဓားအိမ်ထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါများ ဓားပေါ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။
ဓားအလင်းတစ်ချက် ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်
ထိုတရားသူကြီး၏ ယဇ်ကောင်စွမ်းအားဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဓားပျံမှာ တိုက်ရိုက် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တရားသူကြီး၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ် လည်း ပြတ်တောက်သွား၏။
ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ထိုတရားသူကြီး၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကို ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ခြင်းပင်
ထိုအချိန်တွင် တရားသူကြီးနှင့် အတွဲညီညီ တိုက်ခိုက်နေသော ပထမပညာရှင်ကြီးမှာ လက်လေးဖက်၊ မျက်လုံးခြောက်လုံးရှိသော ဗောဓိသတ်ရုပ်တုကို စီးနင်းကာ သတ်ဖြတ်ရန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။
ဒုတိယပညာရှင်နှင့် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အဆင့်တူလောက်ရှိသော်လည်း၊ ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် အသတ်ခံလိုက်ရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။
သူသည် သူ၏ ကိုယ်ဟန်ကို အတင်းအကျပ် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။
ချွင်
ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပျံထွက်သွားသည်။
လက်လေးဖက်၊ မျက်လုံးခြောက်လုံးရှိသော ဗောဓိသတ်ပုံရိပ်နှင့် ထိုခေါင်းဆောင်းဆောင်းထားသော ရဟန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ထိုးစိုက်ကာ သံချောင်းရိုက်သလို လုပ်ပစ်လိုက်တော့သည်။
စူးရှလှသော ဓားအရှိန်အဝါမှာ ရဟန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ် နှစ်ခုလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်။
ချက်ချင်းပင် ဇီဝိန်ချုပ်သွားတော့သည်
တိတ်ဆိတ်သွားသည်
သေခြင်းတရားကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခြင်းပင်
ကျိုးမိသားစုမှ ကျင့်ကြံသူများ၊ တစ်နည်းအားဖြင့် ရှန်းဟိုင်လောင် မှ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အသည်းတုန်၊ ကလီစာတုန် ဖြစ်သွားကြပြီး အသီးသီး ထွက်ပြေးကြတော့သည်။
ဝှူး
လီယန်ချူး၏ လက်ထဲမှ ရှစ်ခွင်မှန် မှာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး ဆယ်လံခန့် အထိ ကြီးမားလာတော့သည်။
မှန်အတွင်းမှ ဖြူဖွေးသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျိုးမိသားစု အိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို တစ်ခဏချင်းမှာပင် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။
ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း
ကျိုးမိသားစု၏ အစီရင်များမှာ ရှစ်ခွင်မှန်၏ ဖိအားအောက်တွင် တစ်ခဏချင်းပင် ပျက်စီးသွားရသည်။
ထွက်ပြေးနေကြသော ကျင့်ကြံသူများမှာလည်း ရှစ်ခွင်မှန်၏ ဒဏ်ကြောင့် ဝိညာဉ် များ ထိခိုက်ကုန်ကြတော့သည်။
ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူများမှာ ဝိညာဉ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သေးသဖြင့် မလဲအောင် အတင်းရပ်နေနိုင်သေးသော်လည်း
စတင်လေ့ကျင့်ကြံသူများမှာမူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားကြတော့သည်။
ကိုယ်ခံပညာကျင့်စဉ်ကို လိုက်စားသော သိုင်းသမားများမှာလည်း ခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အသည်းအသန် အော်ဟစ်နေကြသည်။
ရှစ်ခွင်မှန်၏ ဝိညာဉ်အပေါ် ပေးသော ဒဏ်ရာမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။
ဝိညာဉ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျင့်ကြံမှု မရှိသော ထိုသူများမှာ လုံးဝ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိကြပါချေ။
လီယန်ချူးသည် ကျန်ကျောင်းဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကျိုးမိသားစု အိမ်တော်အတွင်း၌ ပုံရိပ်များ ပျောက်ကွယ်လိုက်၊ ပြန်ပေါ်လာလိုက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်နေတော့သည်။
မြေပြင်ပေါ်တွင် အလောင်းကောင်များမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တန်းနေပြီး သွေးများမှာလည်း မကြာမီမှာပင် မြောင်းငယ်လေးတစ်ခုအလား စီးဆင်းလာတော့၏။
သွေးချောင်းစီးခြင်းပင်
ထိုကျိုးမိသားစုမှာ ရှန်းဟိုင်လောင် ၏ ဌာနချုပ်အဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ အမြစ်တွယ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများမှာလည်း အာဃာတငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လူသတ်ရတာကို ဝါသနာပါသော ကျင့်ကြံသူ သို့မဟုတ် သိုင်းသမားများ ဖြစ်ကြသည်။
သို့သော်လည်း
ယနေ့တွင် လီယန်ချူး၏ ထိရောက်လှသော လူသတ်စွမ်းရည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ နှလုံးသားမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားရသည်။
ဓားကို ကိုင်ထားသော ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ၏ ရှေ့တွင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မတ်တပ်ရပ်၍ မတောင့်ခံနိုင်ကြပါချေ။
မည်သည့် အဆိပ်အတတ်၊ မှော်အတတ်၊ ကျိန်စာအတတ်များပင် ဖြစ်ပါစေ
ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မည်သည့်အကျိုးသက်ရောက်မှုမှ ရှိပုံမပေါ်ပါချေ။
ထို့ပြင် မည်မျှပင် ထူးကဲသော လက်နက်များကို ကိုင်ထားပါစေ၊ ဤတာအိုဆရာ၏ အနားသို့ပင် မကပ်နိုင်ကြပေ။
တာအိုဆရာ၏ ကိုယ်ရှေ့တွင် မြင်မရသော လေတံတိုင်း တစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးကို တားဆီးထားသည်။
သူတို့အတွက် လုံးဝ တိုက်ခိုက်၍ မရနိုင်သော အခြေအနေပင်
ကျိုးမိသားစု၏ မြက်တဲ
ဤနေရာမှာ ကျိုးဘိုးဘေးကြီး တရားထိုင် ကျင့်ကြံသည့် နေရာဖြစ်သည်။
အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် သာမန် မြက်မိုးတဲလေးတစ်ခုဟု ထင်ရသော်လည်း
အတွင်းပိုင်းမှာမူ အလွန်ပင် ခမ်းနားထည်ဝါလှသော နန်းတော်တစ်ခု ဖြစ်နေပေသည်။
အတွင်း၌ ပါးလွှာသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသော အစေခံမိန်းကလေးများက ပြုစုစောင့်ရှောက်နေကြသည်။
အသေအချာ စိုက်ကြည့်မည်ဆိုပါက ထိုမိန်းကလေးများ၏ မျက်လုံးများမှာ လှုပ်ရှားနေသော်လည်း မျက်လုံးအိမ်အတွင်း၌မူ အသက်မဲ့နေသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရလိမ့်မည်။
အကြောင်းမှာ... ထိုသူများမှာ စက္ကူအရုပ်များ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
၎င်းတို့မှာ ကျိုးဘိုးဘေးကြီးက မိမိ၏ ပျော်ပါးမှုအတွက် သီးသန့် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။
အမှန်စင်စစ် သူ၏ အဆင့်အတန်းနှင့်ဆိုလျှင် အစစ်အမှန် မိန်းလှလေး ရာပေါင်းများစွာကို အနားတွင် ထားရှိရန်မှာ ခက်ခဲသောကိစ္စ မဟုတ်ပါချေ။
သို့သော်လည်း ဤကျိုးဘိုးဘေးကြီးမှာမူ စက္ကူရုပ်မှ ပြောင်းလဲထားသော မိန်းမလှလေးများကိုသာ အထူးတလည် နှစ်သက်ပုံရသည်။
သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထူးခြားသော ခံစားချက်တစ်ခုခု ရှိနေပုံရပေသည်။
ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်
တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏
ကျိုးဘိုးဘေးကြီး ပြန်မထူးသေးမီမှာပင် သတ်လတ်ပိုင်းလူတစ်ဦးမှာ ယိမ်းထိုးလျက် ပြေးဝင်လာတော့သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေသည်။
“ဘိုးဘေးကြီး... မကောင်းတော့ဘူး အပြင်မှာ လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ယောက် ရောက်နေတယ်၊ တွေ့တဲ့လူအကုန် သတ်နေတာပါ...
ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ ကျိုးမိသားစုက ရှန်းဟိုင်လောင် ဆိုတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကိုလည်း သူ သိနေတယ်၊ အခုဆိုရင် နောက်ဖေးဝင်းထဲအထိ ရောက်လာတော့မယ် ထင်တယ် ”
စကားပြောနေသူမှာ ကျိုးမိသားစု၏ အိမ်တော်သခင် ကျိုးယွမ်တိန် ပင် ဖြစ်သည်။
ကျိုးဘိုးဘေးကြီးမှာ မိန်းမလှလေးများ၏ ပြုစုမှုကို ခံယူနေဆဲပင်။ သူသည် ဝတ်ရုံကို ခြုံထားသော်လည်း ခိုင်မာတောင့်တင်းသော ကြွက်သားများနှင့် ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ နုနယ်ချောမွတ်နေသော အရေပြားများ ပေါ်လွင်နေသည်။
ကျိုးယွမ်တိန် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာတွင် သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ပြင်းထန်လှသော ဖိအား များက တစ်ခန်းလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။
ဒုန်း
ကျိုးယွမ်တိန်မှာ ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်ကျသွားပြီး သူ၏ အရိုးများနှင့် ဝိညာဉ်များမှာ မရပ်မနား တုန်ခါနေတော့သည်။
“အိမ်က ပညာရှင်တွေကော ဘာလုပ်နေကြလဲ ဒီလောက် ကိစ္စလေးနဲ့ ငါ့ကို လာနှောင့်ယှက်ရရလား ”
ကျိုးဘိုးဘေးကြီးက နူးညံ့ချောမွတ်သော မိန်းမလှလေးတစ်ဦးကို ဖက်ထားရင်း စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်။
မည်သည့် အမျိုးသားမဆို ဤကဲ့သို့ အချိန်မျိုးတွင် အနှောင့်အယှက်ခံရပါက ပြင်းထန်သော ဒေါသများ ထွက်ပေါ်လာမည်မှာ ဓမ္မတာပင်၊ ကျိုးဘိုးဘေးကြီးလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။
“ဘိုးဘေးကြီးကို တင်ပြပါတယ် ပထမပညာရှင်နဲ့ ဒုတိယပညာရှင်တို့ဟာ အဲဒီတာအိုဆရာရဲ့ လက်ထဲမှာ တစ်ချက်တည်းနဲ့ အသတ်ခံလိုက်ရပါပြီ ”
ကျိုးယွမ်တိန်က တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ပြောလိုက်ရှာသည်။
သူသည် စောစောက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ခဲ့ရသဖြင့် အသည်းတုန်ကာ နောက်ဖေးဝင်းဆီသို့ တန်းပြေးလာခဲ့ခြင်းပင်။
“တစ်ချက်တည်းနဲ့ အသတ်ခံလိုက်ရတယ် ဟုတ်လား ”
ကျိုးဘိုးဘေးကြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။
ပထမပညာရှင်နှင့် ဒုတိယပညာရှင်တို့မှာ ယင်ဝိညာဉ် အထွတ်အထိပ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် သတ်နိုင်သူမှာ... ယန်ဝိညာဉ် အဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးသာ ဖြစ်နိုင်သည်။
ကျိုးဘေးဘိုးကြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်
ကိုယ်ဟန်အနေအထား တည်ကြည်ပြီး ယောကျ်ားပီသသော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည့် လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦး ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။
သူ၏ ခါးတွင် ဓားရှည်တစ်လက် ချိတ်ဆွဲထားပြီး မျက်လုံးများမှာ အေးစက်လှပေသည်။
အခန်း (၆၀၄) - အတုအယောင် ယန်ဝိညာဉ်၊ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ငါ့ကို အသေကောင်မှတ်နေတာလား၊ ရွှေကိုယ်ထည်ကို ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့် ဖြတ်တောက်ခြင်း
ရှူး
ကျိုးယွမ်တိန်၏ ဦးခေါင်းမှာ လေထဲသို့ လွင့်ပျံသွားပြီး ခေါင်းမပါသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ လဲကျသွားတော့သည်။
သူသည်လည်း ကျိုးမိသားစု၏ မလှုပ်မယှက် ရွှေကိုယ်ထည် အတတ်ကို တတ်ကျွမ်းသူဖြစ်ပြီး ကျိုးယွီရှုထက် များစွာ ပိုမို အစွမ်းထက်လှသည်။ သူသည် စိတ်အလိုရှိသည်နှင့် တစ်ခဏချင်းမှာပင် ရွှေကိုယ်ထည်ကို ထုတ်ဖော်နိုင်သည့် စိတ်ညွှတ်ရာ ကိုယ်ပါ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသူ ဖြစ်၏။
သို့သော်လည်း လီယန်ချူး၏ ဤဓားချက်မှာ မြန်လွန်းလှသဖြင့် ကျိုးယွမ်တိန်မှာ သေဆုံးသွားသည်အထိ ဘာကိုမျှ တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပါချေ။ ကျန့်ကျောင်းဓား ၏ ထက်မြက်လှသော အရှိန်အဝါအောက်တွင် ကျိုးယွမ်တိန်၏ ရွှေကိုယ်ထည်မှာ တတိယအဆင့် သို့ ရောက်မနေသရွေ့ မည်မျှပင် ကျင့်ထားပါစေ တောင့်ခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
“ငါက မင်းကို လာမရှာသေးတာကို... မင်းက ငါ့တံခါးဝအထိ လာပြီး ရန်စရဲတယ်ပေါ့ ”
ကျိုးဘိုးဘေးကြီးက အေးစက်စွာ ဟောက်လိုက်သည်။
ရှေ့မှ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာမှာ ကျိုးယွမ်တိန် ပြောခဲ့သော ကြမ်းကြုတ်သည့် လူသတ်သမားဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူးက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး “ခဏလေး” ဟု အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်၏။
သူသည် တံခါးဝဆီသို့ လက်ဟန်ပြလိုက်ရာ၊ အေးစက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နတ်သမီးလေးတစ်မျှ ချောမောသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦး အသာအယာ လျှောက်လှမ်းလာသည်။
သူမသည် လက်မှ ကျင့်စဉ်အမှတ်အသား များကို ပြုလုပ်လိုက်ပြီး ခါးမှ အမွှေးနံ့သာအိတ်ကို ထုတ်ကာ ဂါထာအချို့ ရွတ်ဆိုလိုက်၏။ ချက်ချင်းပင် ကျိုးယွမ်တိန်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဝိညာဉ်တစ်ခု ပျံထွက်လာပြီး သူမ၏ အမွှေးနံ့သာအိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။
မင်ဟော် အသုံးပြုလိုက်သည်မှာ ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ် ဝိညာဉ်ချုပ်ကျင့်စဉ် ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံသူများ၏ ဝိညာဉ်ကို ခေတ္တမျှ ပိတ်လှောင်ထားနိုင်သည့် အစွမ်းဖြစ်သည်။ သူမတွင် ဤကဲ့သို့သော မှော်အတတ်ရှိသည်ဟု ပြောခဲ့သဖြင့်၊ လီယန်ချူးက ကျိုးယွီရှုနှင့် တတိယပညာရှင် ရှသမုကျန့်တို့ကို သတ်ပစ်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။
“.......”
ကျိုးဘိုးဘေးကြီး၏ မျက်လုံးများ မှေးကျသွားပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
ဤလူငယ်နှစ်ယောက်က သူ့ကို အသေကောင်များဟု မှတ်နေကြသလား။
“ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ ဒီလောက် ရမ်းကားတဲ့ လူငယ်မျိုးကို ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးဘူး ”
ကျိုးဘိုးဘေးကြီးမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်တော့သည်။
သူသည် တတိယအဆင့်ဖြစ်သော ယန်ဝိညာဉ်ပညာရှင် ဖြစ်သည်။ လုံဟူရှန်း သို့မဟုတ် ချင်းချနဂိုဏ်း ကဲ့သို့သော ဂိုဏ်းကြီးများကိုပင် သူက စာရင်းထဲ ထည့်ထားသူမဟုတ်ပေ။ ရှန်းဟိုင်လောင် သည် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားများစွာနှင့် ဆက်ဆံမှုရှိသဖြင့် ဤအဖိုးကြီးတွင် အလွန်နက်ရှိုင်းသော နောက်ခံအင်အားများ ရှိပေသည်။
ယခုမူ ထိုလူငယ်နှစ်ယောက်က သူ့ကို အဖတ်ပင်မလုပ်ဘဲ၊ သူ၏ရှေ့မှောက်မှာပင် ကျိုးမိသားစု အိမ်တော်သခင်ကို သတ်ဖြတ်ကာ ဝိညာဉ်ကိုပါ သိမ်းယူသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျိုးဘိုးဘေးကြီးမှာ အထိန်းအကွပ်မဲ့ ဒေါသထွက်သွားရတော့၏။
“ဆူညံလိုက်တာ”
လီယန်ချူးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးဘေးဘိုးကြီးက သူ၏ လက်ဝါးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ၊ ထိုလက်ဝါးမှာ အကွာအဝေးတစ်ခုအထိ ရှည်ထွက်လာပြီး ရွှေရောင်သတ္တုအဆင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လီယန်ချူးကို ဖမ်းဆုပ်ရန် ပြေးဝင်လာတော့သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ စွမ်းအင် များမှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ပိတ်လှောင်ခံလိုက်ရသည်။
မင်ဟော်ကဲ့သို့သော ယင်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံသူ၊ ပါရမီရှင်တစ်ဦးပင်လျှင် လွတ်လမ်းမရှိသော ဖိအားများကို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။
ဆန်လော့ဝိညာဉ်လက်ဝါး
မင်ဟော်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဤသည်မှာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်၏ ထိပ်တန်း မှော်အတတ်တစ်ခု မဟုတ်ပါလား။
လီယန်ချူး၏ အကြည့်မှာ အေးစက်သွားပြီး ကျန့်ကျောင်းဓား ကို မြှောက်ကာ တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းချလိုက်သည်။
ဓားအလင်းတစ်ချက် ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
ဒေါင်
ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအကြား ကြီးမားသော ခေါင်းလောင်းကြီးကို တီးခတ်လိုက်သကဲ့သို့ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးပွင့်များမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ လွင့်စင်သွားတော့သည်။
စွမ်းအင်လှိုင်းများမှာ မီးတိမ်များအလား ဘေးပတ်ပတ်လည်သို့ ပျံ့နှံ့သွားရာ
နန်းတော်အတွင်းရှိ စက္ကူရုပ် အစေခံမလေးများမှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် မီးလောင်ကျွမ်းကုန်ကြတော့သည်။
ကျိုးဘိုးဘေးကြီးသည် သူ၏လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး မိမိ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်မိသည်။
ထိုနေရာတွင် အရိုးပေါ်သည်အထိ နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ရှိနေသည်။
အကယ်၍ သူသာ အချိန်မီ ပြန်မဆုတ်ခဲ့ပါက၊ ဤလက်မှာ အခုတ်ခံလိုက်ရမည်မှာ သေချာလှသည်။
သူ၏ အကြည့်မှာ လီယန်ချူး၏ လက်ထဲရှိ ဓားပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။
“ဒါကြောင့်လည်း ဒီလောက် ရမ်းကားနေတာကိုး၊ မင်းဆီမှာ ထူးကဲတဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက် ရှိနေတာပဲ”
ကျိုးဘိုးဘေးကြီးသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရာ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံးမှာ ရွှေရောင်အငွေ့အသက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။
သူသည် တစ်လံခွဲခန့် မြင့်မားကာ ကြွက်သားများ ထုံးထစ်နေသော လူသားသားရဲကြီး အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူ၏ ကိုယ်ရှေ့ တစ်ထွာခန့်အကွာအဝေးအထိ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက ဖုံးအုပ်ထားသည်။ သူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ရွှေရောင်ပုတီးစေ့ ငါးလုံးက လှည့်ပတ်နေကြရာ၊ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှ၏။
သူသည် ဟိန်းဟောက်ကာ လီယန်ချူးထံသို့ ပြေးဝင်လာတော့သည်။
“မင်း အရင်သွားတော့”
လီယန်ချူးက တစ်ခွန်းသာ ပြောလိုက်ပြီး ကျိုးဘိုးဘေးကြီးထံသို့ တိုးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။
ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း
လီယန်ချူး ပြေးဝင်သွားသော အရှိန်မှာ ရှေးဦးကမ္ဘာမှ သားရဲကြီးတစ်ကောင် သောင်းကျန်းနေသကဲ့သို့ပင်။
ကျိုးဘိုးဘေးကြီး၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားသည်။ ဤလူငယ်တာအိုဆရာက သူ့ကို အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ရဲသည်မှာ သူ၏ အလိုကျ ဖြစ်နေပေသည်။
ဘုန်း
နှစ်ဦးသား တိုက်မိကြပြီ
လီယန်ချူးက လက်သီးတစ်ချက် ထိုးသွင်းလိုက်ရာ၊ ကျိုးဘိုးဘေးကြီးကလည်း တူညီသော လက်သီးတစ်ချက်ကို ပြန်လည် ထိုးနှက်လိုက်သည်။
ဝုန်း
မြေပြင်မှာ နိမ့်ဆင်းသွားပြီး မြက်တဲတစ်ခုလုံးမှာ တစ်ခဏချင်း အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပြိုကွဲသွားတော့သည်။
ခမ်းနားထည်ဝါလှသော နန်းတော်ကြီးလည်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။
ဤနေရာမှာ ကျိုးဘိုးဘေးကြီးက အခြားသော ကျင့်ကြံသူများ၏ ကျင့်ကြံမှုကို နှိပ်ကွပ်ရန် အစီရင်များဖြင့် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် လီယန်ချူး၏ လက်သီးကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး
ငါ့မျက်စိမှားတာလား
တစ်ဖက်လူက ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် ဖြစ်နေရင်တောင်မှ... အနီးကပ်ခွန်အားမှာ ငါ့ထက် ပိုသန်မာဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ
ကျိုးဘိုးဘေးကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားတော့သည်။
ရွှေရောင်ပုတီးစေ့ငါးလုံးမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှည့်ပတ်လာပြီး သူ၏ ခွန်အားမှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် နှစ်ဆခန့် တိုးတက်သွား၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြီးမားမလာသော်လည်း ပိုမို သိပ်သည်းကျစ်လျစ်လာသည်။
မင်ဟော်သည် အကောင်းဆုံး ကိုယ်ဖော့ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုကာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအဆင့်အတန်းရှိသော တိုက်ပွဲတွင် သူမရှိနေခြင်းက ဘာအကျိုးမှ မရှိနိုင်ပါချေ။
ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း
လီယန်ချူးနှင့် ကျိုးဘိုးဘေးကြီးတို့ အပြန်အလှန် ထိုးနှက်နေကြသည်။
ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအကြားတွင် ပြင်းထန်သော အံ့ဖွယ်ဖြစ်စဉ်များနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စွမ်းအင်လှိုင်းများမှာ အဆက်မပြတ် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်နေတော့သည်။
ဝုန်း ဝုန်း
ကျိုးမိသားစု အိမ်တော်တစ်ခုလုံးရှိ အစီရင်များမှာ အဆင့်ဆင့် ပြိုကွဲကုန်တော့သည်။ ကျိုးဘိုးဘေးကြီး ကိုယ်တိုင် စီရင်ထားသော အစီရင်များမှာ ယခုအခါ သူ၏လက်ထဲမှာပင် ပျက်စီးသွားရတော့၏။
ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း
လီယန်ချူးသည် သူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ စွမ်းအင်များကို လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ၊ ပြင်းထန်လှသော အသက်စွမ်းအားများမှာ ဤနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။
သူ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် တောက်ပလှသော နေမင်းကြီးတစ်စင်းမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သွေးစွမ်းအားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဤနေမင်းကြီး မှာ မည်သူမျှ တည့်တည့်မကြည့်ဝံ့လောက်အောင်ပင်။
ကျိုးဘိုးဘေးကြီး၏ မလှုပ်မယှက် ရွှေကိုယ်ထည် မှာပင် ယခုအခါတွင် အရောင်မှိန်သွားရတော့သည်။
“ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
“သူက သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်အောင် ဘယ်လို ကျင့်ထားတာလဲ ”
ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင်
လီယန်ချူး၏ ကျန့်ကျောင်းဓား မှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသည်။
ဓားအလင်းတစ်ချက် ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်နှင့် ကျိုးဘိုးဘေးကြီး၏ ရွှေရောင်ပုတီးစေ့ သုံးလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။
ကျိုးဘိုးဘေးကြီး၏ သွေးစွမ်းအားမှာ တစ်ခဏချင်း အားနည်းသွားရသည်။
“မင်းရဲ့ ယန်ဝိညာဉ်က... အတုအယောင် ကြီးပါလား ”
လီယန်ချူးက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးဘိုးဘေးကြီး၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပြာနှက်သွားပြီး
“နွားမသား မဟုတ်ကဟုတ်ကတွေ မပြောနဲ့”
သူသည် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားများနှင့် ကုန်သွယ်မှုပြုလုပ်ပြီးမှ ဤကျင့်စဉ်ကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ၊ မည်သို့လျှင် အတုအယောင် ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။
ထိုလူငယ်မှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ဘဲ လျှောက်ပြောနေခြင်းပင်။
ကျိုးဘိုးဘေးကြီးက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျန်ရှိနေသော ရွှေရောင်ပုတီးစေ့ နှစ်လုံးမှာ သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။ သူ၏ သွေးစွမ်းအားမှာ နောက်တစ်ကြိမ် နှစ်ဆခန့် ပြန်လည် မြင့်တက်လာသည်။
ယခုအခါတွင် သူ၏ နောက်ကျော၌ အံ့ဖွယ်ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရွှေရောင်အတောင်ပံရှိသော ငှက်ကြီး တစ်ကောင်မှာ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခြင်းပင်။
လီယန်ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏၊ စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် မဟုတ်ပါချေ။
ထိုကျိုးဘိုးဘေးကြီးမှာ စီထော်နိုင်ငံ ရှိ ရွှေရောင်အတောင်ပံငှက်ကြီးနှင့် ပတ်သက်မှု အတော်အတန် ရှိမည်ဟု သူ ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သောကြောင့်ပင် ၎င်းမှာ သာမန် ကုန်သွယ်မှုထက် ပိုမို နက်ရှိုင်းပုံရသည်။
သူ၏ ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်မှာ အလွန်ထူးဆန်းနေသည်။
ပြင်းထန်လှသော ခွန်အားမှာ ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်ဦးပိုင်းထက် များစွာ ပိုမို အစွမ်းထက်နေသော်လည်း၊ ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံမှု မှာမူ လုံလောက်ပုံမရပါချေ။
ပြင်ပစွမ်းအားတစ်ခုခုဖြင့် အတင်းအကျပ် မြှင့်တင်ထားသကဲ့သို့ပင်။
ချုပ်ပြောရလျှင်... ပြောမပြတတ်သော ထူးဆန်းမှုတစ်ခု ရှိနေသည်။
ကြီးမားသော်လည်း ကျစ်လျစ်မှု မရှိလှချေ။
“ဒီနေ့တော့ ငါ့ရဲ့ ခွန်အားကို မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ဦး၊ ငါ့ရှေ့မှာဆိုရင် ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် ဖြစ်နေရင်တောင် ရွှံ့ရုပ်၊ မြေရုပ်လောက်ပဲ ”
ကျိုးဘိုးဘေးကြီးက မာန်ပါပါ ပြောလိုက်သည်။
စကားအဆုံးတွင် သူ၏ နောက်ကျောမှ ရွှေရောင်အတောင်ပံငှက်ကြီးမှာ သတ္တုနှင့်ကျောက်တုံးများ ကွဲအက်မတတ် ပြင်းထန်သော အသံကို ပြုလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပျံတက်သွားတော့သည်။
လီယန်ချူး၏ နောက်ကျောတွင်လည်း မြင့်မားလှသော ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူနှင့် တစ်ထပ်တည်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
၎င်းမှာ သူ၏ သိုင်းပညာပုံရိပ် ပင် ဖြစ်သည်။
“လူ့အသက်တွေကို အလဲအလှယ်လုပ်ပြီး ကိုယ့်ရဲ့ ယန်ဝိညာဉ်ကို ရယူခဲ့တာလား ”
“မိစ္ဆာလမ်းစဉ်က လူယုတ်မာ ဒီနေ့တော့ တာအိုဆရာအချောလေးက မင်းကို အပြတ်ရှင်းပေးမယ် ”
လီယန်ချူး၏ အသံမှာ မိုးကြိုးသဖွယ် ဟိန်းထွက်သွားသည်။
ရှူး
ဓားအလင်း ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်
လီယန်ချူး၏ လက်ထဲမှ ဓားမှာ ကျရောက်သွားတော့သည်။
ကျိုးဘိုးဘေးကြီးမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြန်ကြည့်လိုက်မိသည်။
သူ၏ ဦးခေါင်းမှ စတင်ကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်း တိတိကျကျ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားရတော့သည်။
ထူးဆန်းလှသော စွမ်းအင်လှိုင်းများမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေသည်။
“အားးး”
ကျိုးဘိုးဘေးကြီးမှာ အသည်းအသန် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။
ချက်ချင်းဆိုသလို ဝိညာဉ်ချုပ်ငြိမ်းသွားခြင်း မရှိသေးသော်လည်း၊ ပြန်လည် ကုသ၍မရနိုင်သော ဒဏ်ရာကို ရရှိသွားခြင်းပင်။
သူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ပြင်းထန်လှသော ခွန်အားကြီးမှာလည်း အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားသကဲ့သို့ပင်။
သူသည် ထိုခွန်အားကို တိုက်ရိုက် အသုံးမပြုနိုင်တော့ပါချေ။
ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ကျိုးဘိုးဘေးကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန် ထိတ်လန့်သွားရတော့သည်။
သူသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အတင်းအကျပ် ပြန်လည် ကုသရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ခွန်အားများမှာ မရပ်မနား ဆုံးရှုံးနေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရတော့သည်။