အခန်း (၆၀၅-၆၀၆)

အခန်း (၆၀၅) - ရွှေရောင်အမွှေးအတောင်၊ ရွှေရောင်အတောင်ပံငှက်ကြီး၏ လှည့်ကွက်၊ ရှင်း ဟွမ်အလံနှင့် သွေးကြွနေသော မြို့ပိုင်မင်း

​ကျိ

​သတ္တုနှင့် ကျောက်တုံးများကို ဖောက်ထွက်သွားနိုင်လောက်သော ပြင်းထန်စူးရှသည့် ငှက်ဟိန်းသံကြီးတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှူး

ရွှေရောင်အမွှေးအတောင်တစ်ချောင်းမှာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ထိုးတက်သွားတော့၏။

​ထိုအမွှေးအတောင် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျိုးဘိုးဘေးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ခွန်အားအများစုမှာ တစ်ခဏချင်း ကွယ်ပျောက်သွားရသည်။ ထိုစွမ်းအားအားလုံးမှာ ဤရွှေရောင်အမွှေးအတောင်အတွင်းသို့ စုစည်းရောက်ရှိသွားခြင်းပင်။

​ကျိုးဘိုးဘေးကြီးမှာ ဤမြင်ကွင်းကိုကြည့်ကာ ကြောင်အမ်းသွားပြီးမှ အမှန်တရားကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

“ရွှေရောင်အတောင်ပံငှက်ကြီး... မင်းရဲ့လှည့်ကွက်က တကယ်ကို ရက်စက်ပါလား ”

​ကျိုးဘိုးဘေးကြီး၏ အသက်စွမ်းအားများမှာ လျင်မြန်စွာ ချုပ်ငြိမ်းသွားတော့သည်။ သူသည် ကျန့်ကျောင်းဓား ၏ ကြမ်းတမ်းလှသော အရှိန်အဝါကို ထပ်မံ၍ တောင့်ခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပါချေ။

​ကုသိုလ်မှတ် လေးသောင်း

​လီယန်ချူး အနည်းငယ် ကြောင်သွားမိသည်။

ဤကျိုးဘိုးဘေးကြီးမှာ သူထင်ထားသည်ထက် ပို၍ပင် ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိလှပါချေ။

​သို့သော်လည်း သူ၏အကြည့်မှာ ကောင်းကင်ယံရှိ ထိုရွှေရောင်အမွှေးအတောင်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ ထိုရွှေရောင်အမွှေးအတောင်မျိုးကို သူတစ်ကြိမ် မြင်ဖူးခဲ့သည်။

​လီယန်ချူးသည် တိမ်စီးအတတ် ကို အသုံးပြုကာ နောက်မှ အမှီလိုက်လေသည်။ သို့သော် ထိုရွှေရောင်အမွှေးအတောင်မှာ အရှိန်အလွန်မြန်လှပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့်အလား ရှိနေ၏။ လီယန်ချူးသည် မှော်လွန်းပျံ ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီးမှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အမီလိုက်နိုင်တော့သည်။

​ဤအကွာအဝေးမှနေ၍ သူသည် ကျန့်ကျောင်းဓား ကို အသုံးပြုကာ ထိုရွှေရောင်အမွှေးအတောင်ကို ရိုက်ချနိုင်သော်လည်း၊ လီယန်ချူးမှာ ဤအမွှေးအတောင်အပေါ် စိတ်ဝင်တစား ရှိနေမိသည်။

​ယခင်က လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ ရွှေရောင်အတောင်ပံငှက်ကြီး၏ ဝိညာဉ်ပုံရိပ် ပေါ်ထွက်လာပြီး ရွှေရောင်အမွှေးအတောင်တစ်ချောင်းကို ချပေးခဲ့ရာ၊ စီထော်မြို့တော်ကြီးမှာ ပြန်လည်နိုးထလာခဲ့ဖူးသည်။

ယခုလည်း ကျိုးဘိုးဘေးကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ရွှေရောင်အမွှေးအတောင်တစ်ချောင်း ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ထိုအမွှေးအတောင် ထွက်လာသည်နှင့် ကျိုးဘိုးဘေးကြီး၏ ခွန်အားများမှာ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်၏။ ကျိုးဘိုးဘေးကြီး သေခါနီး မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရသလောက် သူကိုယ်တိုင်ပင် ဤအကြောင်းကို သိရှိပုံမရပါချေ။

​လီယန်ချူး အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျောက်စိမ်းပေတံ ကို ထုတ်ယူကာ တိုက်ရိုက် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ငါးရောင်ခြည် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှေရောင်အမွှေးအတောင်မှာ ချက်ချင်းပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

“ဒါက မှော်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်နေတာလား ”

လီယန်ချူး စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

​သူသည် စောစောက စမ်းသပ်ကြည့်သည့် သဘောဖြင့်သာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤရွှေရောင်အမွှေးအတောင်မှာ အလွန်ဆန်းကြယ်လှသဖြင့် ၎င်းကို တားဆီးရန်အတွက် ချင်းကျင့်ဖန်လုံဘူး ကို အသုံးပြုရမည်ဟု သူထင်ထားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုဘူးအတွင်း၌ ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်သော ဝူနတ်ဘုရားဝိညာဉ် ကို ထည့်သွင်းထားဆဲဖြစ်ပြီး မသန့်စင်ရသေးပေ။

​တရားသူကြီးစုတ်တံတွင် ချိပ်ပိတ်ခြင်းစွမ်းအား ရှိသော်လည်း ဤရွှေရောင်အမွှေးအတောင်ကို နှိပ်ကွပ်နိုင်ရန်မှာ မသေချာလှချေ။ ထို့ပြင် ထိုက်ရှန်းတံဆိပ်တော် ကိုလည်း အသုံးပြုနိုင်သေးသည်။ ထိုတံဆိပ်တော်မှာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားလွန်းလှသဖြင့် မည်သည့်အခြေအနေတွင်မဆို ထုတ်သုံး၍ ရပေသည်။

​ယခုမူ ကျောက်စိမ်းပေတံ ၏ အလင်းတန်းဖြင့် ရိုက်ချနိုင်ခဲ့သည်မှာ လီယန်ချူးအတွက် အနည်းငယ် အံ့ဩစရာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူသည် အဝေးမှ ပစ္စည်းယူသည့် အတတ် ကို အသုံးပြုကာ ထိုရွှေရောင်အမွှေးအတောင်ကို လက်ထဲသို့ ဖမ်းယူလိုက်သည်။

​ရှူး ရှူး

​ထိုရွှေရောင်အမွှေးအတောင်မှာ အသိဉာဏ်ရှိနေသကဲ့သို့ပင် သူ၏လက်ဝါးအတွင်းသို့ အတင်းအကျပ် တိုးဝင်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ သူ၏ ကိုယ်ခံစွမ်းအား များကလည်း ထိုအမွှေးအတောင်ကို တားဆီးနိုင်စွမ်း မရှိပါချေ။ ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်နှင့် တူညီသော သူ၏ သန်မာလှသော ခန္ဓာကိုယ်ပင်လျှင် ဤအမွှေးအတောင် လက်ဝါးထဲသို့ တိုးဝင်လာခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

​လီယန်ချူးသည် ကိုယ်တွင်းရှိ သွေးစွမ်းအားများကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှုံ့ဆော်လိုက်ပြီး ဤအမွှေးအတောင်ကို လက်ဝါးပြင်ပတွင် တားဆီးထားလိုက်သည်။

အမွှေးအတောင်၏ တစ်ဝက်ခန့်မှာ လီယန်ချူး၏ လက်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ ပြင်းထန်လှသော သွေးစွမ်းအားများကြောင့် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားရခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း ကြည့်ရသလောက် ထိုနည်းလမ်းမှာ ရေရှည်အတွက် အကျိုးမရှိနိုင်လှချေ။

​လီယန်ချူး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ခရမ်းရွှေရောင် စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။

ထူးဆန်းလှသော မီးနတ်ဘုရားဂါထာတော်အမှတ်အသားသည်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်အတွင်း၌ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထိုအမှတ်အသား နှစ်ခုစလုံးက ရွှေရောင်အမွှေးအတောင်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖိနှိပ်လိုက်တော့သည်။ ရွှေရောင်အမွှေးအတောင်အတွင်းမှ အလွန်ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ခရမ်းရွှေရောင်စွမ်းအင်များနှင့်မီနတ်ဘုရားဂါထာတော် တို့ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နေတော့သည်။

​“ဒါက ရွှေရောင်အတောင်ပံငှက်ကြီးရဲ့ အမှတ်အသားပေါ့ ”

လီယန်ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် စိမ်းဖျော့ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကုသိုလ်မှတ် တစ်သိန်းအဆင့်ရှိသော စိတ်ကြည်လင် ကျောက်စိမ်းပြား က သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှသာ ရွှေရောင်အမွှေးအတောင်မှာ ဆက်လက် တိုးဝင်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ရပ်တန့်သွားတော့၏။ သို့သော် ၎င်းကို လက်ထဲမှ ပြန်ထုတ်ရန်မှာမူ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

​ရုတ်တရက်

​လီယန်ချူး၏ ဝိညာဉ်အတွင်း၌ ရှိနေသော တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ အကောင်အထည်ပေါ်သေးသည့် ရှင်းဟွမ်အလံ ဆီမှ အရှိန်အဝါတစ်ခု ယိုစိမ့်ထွက်ပေါ်လာသည်။

​ရှူး

​ရွှေရောင်အမွှေးအတောင်မှာ သူ၏ လက်ဝါးအတွင်းမှ ချက်ချင်း ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။

လီယန်ချူး ဝမ်းသာသွားမိသည်။ ဤ ရှင်းဟွမ်အလံ ကို ရရှိထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်အထိ သူသည် အပြည့်အဝ အသုံးမပြုနိုင်သေးသလို၊ သန့်စင်ခြင်းလည်း မပြုလုပ်ရသေးပေ။ မထင်မှတ်ဘဲ ထိုအချိန်မျိုးတွင် ရှင်းဟွမ်အလံ က ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ကူညီပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​နတ်ဘုရားလက်နက်ဖြစ်သော ရှင်းဟွမ်အလံ ၏ ပါဝင်ပတ်သက်မှုကြောင့် ရွှေရောင်အမွှေးအတောင်မှာ လုံးဝ နှိပ်ကွပ်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။ လီယန်ချူးသည် ထိုအမွှေးအတောင်အတွင်း၌ အလွန်သေးငယ်ပြီး လျှို့ဝှက်လှသော အသိစိတ်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ထိုအသိစိတ်မှာ အလွန်ပင် မာကျောလှပြီး ဖျက်ဆီးရန် ခက်ခဲလှ၏။

​သူသည် ယန်မီးတောက် ဖြင့် သန့်စင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရှင်းဟွမ်အလံ က အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထပ်မံ ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြန်သည်။

​ဖူး

​ရွှေရောင်အမွှေးအတောင်အတွင်းရှိ သေးငယ်လှသော အသိစိတ်မှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

​ကျိ

​လီယန်ချူး၏ နားထဲတွင် သတ္တုနှင့် ကျောက်တုံးများကို ခွဲထွက်သွားနိုင်လောက်သော ပြင်းထန်လှသည့် ငှက်ဟိန်းသံကြီး နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာပြီး နားစည်များပင် ကွဲထွက်မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပင် အနည်းငယ် ယိမ်းထိုးသွားရတော့သည်။

​သူသည် မိမိလက်ထဲရှိ ရွှေရောင်အမွှေးအတောင်ကို အသေအချာ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး ဝိညာဥ်မျက်စိ ကို အသုံးပြုကာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ထိုအမွှေးအတောင်အတွင်း၌ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသော ခွန်အားများ ကိန်းအောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုစွမ်းအားများမှာ လူကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေနိုင်လောက်ပေသည်။ ၎င်းမှာ မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းသလဲ သို့မဟုတ် မည်မျှ အဆင့်မြင့်သလဲ ဆိုသည်ထက်၊ ထိုစွမ်းအား၏ ပမာဏမှာ ယန်ဝိညာဉ်ပညာရှင် တစ်ဦး၏ စွမ်းအားနှင့် နီးပါးတူညီနေခြင်းကြောင့်ပင်။

​လီယန်ချူး စမ်းသပ်ကြည့်သော်လည်း ထိုကြီးမားလှသော ခွန်အားကို အသုံးပြုနိုင်ခြင်း မရှိသေးသည်ကို တွေ့ရသည်။

သူသည် ယန်မီးတောက်ဖြင့် ဤအမွှေးအတောင်ကို သန့်စင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အမွှေးအတောင်မှာ မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိလှချေ။ ထို့နောက် ကုသိုလ်မှတ် တစ်သိန်းအဆင့်ရှိပြီး ယန်ဝိညာဉ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် ဖြတ်တောက်နိုင်သော ကျန့်ကျောင်းဓား ဖြင့် ခုတ်ကြည့်သော်လည်း၊ ဤရွှေရောင်အမွှေးအတောင်ပေါ်တွင် အစင်းရာလေးတစ်ခုပင် ထင်ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိခဲ့ပါချေ။

​“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ”

​ကျိုးဘိုးဘေးကြီးဆီမှ ခံစားခဲ့ရသော ထူးဆန်းသည့် ခံစားချက်မှာ ဤရွှေရောင်အမွှေးအတောင်နှင့် မကင်းနိုင်ဟု လီယန်ချူး ရိပ်မိလိုက်သည်။

ဤမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် ရွှေရောင်အမွှေးအတောင်ကို ဦးစွာ သိမ်းဆည်းထားလိုက်တော့သည်။ သို့သော် သူသည် ၎င်းကို ကိုယ်နှင့်မကွာ သိမ်းဆည်းခြင်း မပြုပါချေ။

စောစောကပင် သူ၏လက်ဝါးအတွင်းသို့ အတင်းတိုးဝင်ခဲ့ဖူးရာ၊ မည်သည့်အချိန်တွင် ထပ်မံ၍ သောင်းကျန်းလာဦးမည်ကို မသိနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ၎င်းကို သိုလှောင်အိတ်အတွင်းသို့သာ ထည့်သွင်းထားလိုက်သည်။

​ထို့နောက်မှ သူသည် မှော်လွန်းပျံ ကို စီးနင်းကာ လင်းကျန်းခရိုင် ဆီသို့ ပြန်လာခဲ့တော့သည်။

သူ ပြန်ရောက်လာသောအခါ လင်းကျန်းခရိုင်မှ ပြည်သူများမှာ တစ်အုန်းအုန်းနှင့် စုရုံးနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ခရိုင်အဆင့် အရာရှိများနှင့် စစ်သည်များမှာလည်း ဓားလှံများကို ကိုင်ဆောင်ကာ တင်းမာသော အနေအထားဖြင့် ရပ်နေကြသည်။

​မြို့ပိုင်မင်း သည် သန်မာထွားကြိုင်းသော ဖမ်းဆီးရေးခေါင်းဆောင် နှစ်ဦးနှင့်အတူ မင်ဟော်ကို ရင်ဆိုင်နေကြခြင်းပင်။ ကျိုးမိသားစု အိမ်တော်မှ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးများကို ကြားရသဖြင့် သူတို့ ရောက်ရှိလာကြသောအခါ၊ ကျိုးမိသားစုဝင်များ၏ ကြေကွဲဖွယ် မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

ဒဏ်ရာရသူများ၊ သေဆုံးသူများမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေပြီး သွေးများမှာ မြစ်တစ်စင်းအလား စီးဆင်းနေ၏။ ထိုအချိန်တွင် ချောမောလှပသော နတ်သမီးလေး မင်ဟော်က ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

​လီယန်ချူးသည် ကောင်းကင်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် ဆင်းသက်လာတော့သည်။

​“မင်းတို့လို မိစ္ဆာတာအိုတွေက နေ့ခင်းကြောင်တောင်မှာ လူတစ်မျိုးလုံးကို သတ်ဖြတ်ရဲတယ်ပေါ့၊ မင်းတို့ ဥပဒေကို မကြောက်ကြဘူးလား ”

သွေးကြွနေသော မြို့ပိုင်မင်းလေးက ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်တော့သည်။

​ဖမ်းဆီးရေးခေါင်းဆောင် နှစ်ဦးမှာ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူတို့၏ လက်များမှာ မသိမသာ တုန်ယင်နေကြ၏။

ထိုမြို့ပိုင်မင်းလေးမှာ ယခုနှစ် နှစ်စပိုင်းကမှ ရာထူးတက်လာသူဖြစ်ပြီး၊ ရည်မှန်းချက်ကြီးကာ အလုပ်ကိုလည်း တက်တက်ကြွကြွ လုပ်ကိုင်တတ်သူဖြစ်သည်။

သူသည် သွေးဆူလွယ်သော လူငယ်လူရွယ် တစ်ဦး ဖြစ်၏။ ကြားရသလောက် သူ၏ အရည်အချင်းမှာ ဟန်လင်းကျောင်း တွင် ရာထူးရသင့်သူ ဖြစ်သော်လည်း၊ တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းကြောင့် လင်းကျန်းခရိုင်၏ အဆင့် ခုနစ် မြို့ပိုင်မင်းအဖြစ် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

​မြို့ပိုင်မင်းက သတ္တိရှိလှသော်လည်း၊ ဖမ်းဆီးရေးခေါင်းဆောင် နှစ်ဦးမှာမူ နှစ်ပေါင်းများစွာ လူသတ်သမားများ၊ ရာဇဝတ်သားများနှင့် ထိတွေ့လာခဲ့သူများ ဖြစ်သည်။

မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း မိစ္ဆာရဟန်း၊ မိစ္ဆာတာအိုများကြောင့် ကမ္ဘာပျက်မတတ် ဖြစ်နေသည်ကိုလည်း သူတို့ ကောင်းကောင်း သိကြပေသည်။ ကောင်းကင်ပေါ်မှ ဆင်းသက်လာသော ဤလူငယ်တာအိုဆရာမှာ မျက်လှည့်အတတ် ဖြစ်စေ၊ ပျံသန်းခြင်း အတတ်ဖြစ်စေ၊ သူသည် လွယ်ကူသော ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ ကောင်းကောင်း သိနေကြသည်။

​မျက်နှာတွင် ဓားဒဏ်ရာရှိသော ခန္ဓာကိုယ် ထွားကြိုင်းသည့် သက်လတ်ပိုင်း ဖမ်းဆီးရေးခေါင်းဆောင်က မြို့ပိုင်မင်းကို အသံတိုးတိုးဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

“မင်းကြီး... သတိထားပါ သူတို့ရဲ့ မိစ္ဆာအတတ်တွေနဲ့ အန္တရာယ်ပြုမခံရအောင်လို့ပါ ”

​လီယန်ချူးက ယခုအခြေအနေကို နားလည်ပါသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤမြို့ပိုင်မင်းလေးအပေါ်၌ သူ အနည်းငယ် လေးစားမိသွားသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူသည် အားနည်းသူကို နိုင်စားပြီး အားကြီးသူကို ကြောက်တတ်သော ငကြောက်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။

​“မြို့ပိုင်မင်းကြီး...တာအိုဆရာ က တရားရုံးချုပ် က လူပါ။ ဒီကျိုးမိသားစုက အစိုးရက အလိုရှိနေတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင်တွေ ဖြစ်ပြီး၊ မိစ္ဆာတွေနဲ့ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေကို လက်ခံထားတဲ့အပြင် လူကုန်ကူးမှုတွေကိုလည်း ကျူးလွန်နေကြတာပါ။ အထောက်အထားတွေ အခိုင်အလုံ ရှိတဲ့အတွက် ဒီနေ့မှာ သူတို့ကို လာရောက် ဖမ်းဆီးနှိမ်နင်းတာပါ”

​လီယန်ချူး ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ခါးချိတ်တံဆိပ် တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ကမ်းပေးလိုက်တော့သည်။

အခန်း (၆၀၆) - ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်သော အရှိန်အဝါ၊ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း ဆောင်ရွက်ခြင်း၊ ကုသိုလ်တော်အလင်းတန်းနှင့် ဟူမယ်မယ်အတု

​“မင်းက တရားရုံးချုပ်က လူ ဟုတ်လို့လား”

​လူငယ်မြို့ပိုင်မင်းသည် လီယန်ချူးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သံသယဝင်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ခါးချိတ်တံဆိပ်ကို သေချာစစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ၎င်းမှာ စစ်မှန်သော တရားရုံးချုပ် တံဆိပ်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်၏။

​“ဒီနေရာက ကျုပ်အုပ်ချုပ်တဲ့ နယ်မြေဖြစ်တယ်၊ တရားရုံးချုပ်က လူဖမ်းမယ်ဆိုရင်လည်း ကျုပ်ကို အကြောင်းကြားသင့်တာပေါ့။ မင်းမှာ ဒီတံဆိပ်တစ်ခုတည်း ရှိရုံနဲ့တော့ မင်းရဲ့ အထောက်အထားကို ကျုပ် အပြည့်အဝ မယုံကြည်နိုင်သေးဘူး”

​လူငယ်မြို့ပိုင်မင်းက တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်သော အရှိန်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

​လီယန်ချူး ကြောင်အမ်းသွားရသည်။ သူသည် ယခင်က ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးနှင့် တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးပါချေ။ အဓိကအားဖြင့် ယခင်က ဝေမြို့အနီးတစ်ဝိုက်မှာပင် မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အခြားနယ်မြေများသို့ သွားရောက်နှိမ်နင်းရာတွင်လည်း ကိစ္စပြီးလျှင် ချက်ချင်းပင် အမည်မကျန်ရစ်အောင် ပြန်ထွက်သွားလေ့ရှိသည်။ သို့မဟုတ်လျှင်လည်း တရားရုံးချုပ် အထောက်အထားကို ပြလိုက်သည်နှင့် ကိစ္စပြီးသွားလေ့ရှိသည်။

​ယနေ့တွင်မူ အစိုးရဘက်မှ လူများ ရောက်ရှိလာသဖြင့် တရားရုံးချုပ် အထောက်အထားကို ပြလိုက်ပါက ရှင်းပြရလွယ်ကူမည်ဟု သူထင်ထားခဲ့သော်လည်း၊ ဤမြို့ပိုင်မင်းလေးက ဤမျှအထိ ဇွဲနပဲကြီးစွာ စစ်ဆေးနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားမိပေ။

​သို့သော်လည်း ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်ရာတွင် တစ်ဖက်လူ၏ အတွေးမှာ မှန်ကန်နေပေသည်။ လီယန်ချူး မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်ဆင်ခြင်မိသွား၏။ မကြာသေးမီက သူသည် အရာရာကို မိမိစိတ်အလိုကျအတိုင်း အလွန်အကျွံ လုပ်ဆောင်နေမိသလား။

​မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း တိကျစွာ လုပ်ဆောင်တတ်သော ဤမြို့ပိုင်မင်းကို သူကူညီရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် မင်ဟော်နှင့်အတူ ခရိုင်ရုံး သို့ လိုက်ပါသွားပြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အစအဆုံး ရှင်းပြလိုက်တော့သည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် ဖူချန်ခရိုင်၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စများနှင့် ကျိုးမိသားစုက နှစ်ပေါင်းများစွာ လျှို့ဝှက်စွာ ကျူးလွန်ခဲ့သော လူကုန်ကူးမှုများလည်း ပါဝင်သည်။

​လူငယ်မြို့ပိုင်မင်း၏ အမည်မှာ စုန့်ချန် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ အနည်းငယ် သာမန်ကာလျှံကာ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ စိတ်နှလုံးမှာမူ အလွန်ပင် ဖြောင့်မတ်လှ၏။ သူသည် ကျိုးမိသားစုမှ ကျန်ရှိနေသော သက်သေများကို စစ်ဆေးကြည့်ရာတွင် ဤကိစ္စမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားလှသော ရာဇဝတ်မှုကြီးဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိသွားတော့သည်။

​“တာအိုဆရာက မြင့်မြတ်တဲ့ စိတ်ထားရှိတာပဲ၊ စောစောက ကျုပ် စော်ကားမိသလို ဖြစ်သွားရင် ခွင့်လွှတ်ပါ”

မြို့ပိုင်မင်း စုန့်ချန်က လီယန်ချူးကို လက်အုပ်ချီကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

​“မြို့ပိုင်မင်းကြီးက အားနာစရာမလိုပါဘူး ၊ကျုပ်က က မြို့ပိုင်မင်းလို လူပုံစံကို ပိုပြီး လေးစားမိပါတယ်”

လီယန်ချူးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

​ယခုခေတ်တွင် မိစ္ဆာများ သောင်းကျန်းနေသဖြင့် တရားရုံးချုပ်မှာ မိစ္ဆာအရေးကိုသာ အဓိက ကိုင်တွယ်ရသောကြောင့် အင်အားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။ နယ်မြေအသီးသီးရှိ အမှုစစ်အရာရှိချုပ်ရုံးများ သို့မဟုတ် မြို့တော်ရှိ တရားရေးဌာန များထက်ပင် အာဏာပိုရှိ၏။ ထိုသို့သော တရားရုံးချုပ်မှ လူကို တွေ့သော်လည်း ဤမြို့ပိုင်မင်းလေးမှာ အကြောက်အလန့်မရှိသလို၊ ဖားယားခြင်းလည်း မရှိဘဲ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း တိကျစွာ ဆောင်ရွက်ခြင်းမှာ လီယန်ချူးကို အတော်လေး အံ့ဩစေခဲ့သည်။

​သူသည် မင်ဟော်နှင့်အတူ ခရိုင်ရုံးမှ ကိစ္စများကို အချောသတ်ပြီးနောက် လင်းကျန်းခရိုင်မှ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

​“ဒီလောက် မြင့်မားတဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်ရှိတဲ့ ရှင်က သာမန်မြို့ပိုင်မင်းတစ်ယောက်အပေါ်မှာ ဒီလောက်အထိ စိတ်ရှည်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး”

လမ်းခုလတ်တွင် မင်ဟော်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

​“သူ့မှာ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်တဲ့ အရှိန်အဝါရှိတယ်၊ သူက ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ပေမဲ့ မိစ္ဆာတွေကိုတောင် ကြောက်ရွံ့စေနိုင်တဲ့သူမျိုးပဲ။ ကျုပ်က အဲဒီလိုလူမျိုးကို သဘောကျတယ်”

လီယန်ချူးက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

​မင်ဟော်က ခပ်ပါးပါးလေး ပြုံးလိုက်ပြီး

“ကျိုးမိသားစုက လင်းကျန်းခရိုင်မှာ ဒီလောက် နာမည်ကောင်းရနေတဲ့ အလှူရှင်ကြီးတွေ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ”

​“မကောင်းမှုကြီးတဲ့သူတွေက သစ္စာရှိသယောင် ဟန်ဆောင်တတ်ကြသလို၊ ယုတ်မာတဲ့သူတွေကလည်း ကြင်နာတတ်သယောင် ဟန်ဆောင်တတ်ကြတာပဲ။ ကျိုးမိသားစုက လူတွေကို ဖမ်းဆီးပြီး မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွေနဲ့ ကုန်သွယ်နေတာ၊ သူတို့ရဲ့ အပြစ်က သေဒဏ်နဲ့ ထိုက်တန်တယ်”

လီယန်ချူး၏ လေသံမှာ အေးစက်သွားတော့သည်။

​“ဒါဆို ဟူမယ်မယ် ကိစ္စကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

မင်ဟော်က မေးလိုက်သည်။

​“ကျိုးယွီရှုရဲ့ ထွက်ဆိုချက်အရ ကျိုးမိသားစုက အခုတစ်ခေါက် လူတွေကို အတင်းအဓမ္မ ဖမ်းဆီးနေတာဟာ ဒီဟူမယ်မယ် နဲ့ ကုန်သွယ်ဖို့ပဲ။ လူကုန်ကူးတဲ့သူက သေသင့်သလို၊ လူဝယ်တဲ့သူကလည်း သေဖို့ ထိုက်တန်တာပဲ”

လီယန်ချူးက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

​ဟူမယ်မယ် မှာ တုန်းလင်နယ် အတွင်းရှိ နတ်စင်တစ်ခုမှ နတ်ဘုရားမတစ်ပါး ဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ နတ်စင်မှာ တုန်းလင်နယ်၊ ကောင်းလင်ခရိုင် တွင် တည်ရှိသည်။ အပေါ်ယံကြည့်လျှင် ဆီမီးအမွှေးတိုင် ပူဇော်မှုမှာ ထူးထူးခြားခြား များပြားလှခြင်း မရှိသော်လည်း၊ အလွန်ပင် ဆုတောင်းပြည့်သည်ဟု ကျော်ကြားလှ၏။

​လီယန်ချူးနှင့် မင်ဟော်တို့ ကောင်းလင်ခရိုင်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ ဤဟူမယ်မယ် ၏ နတ်စင်မှာ စစ်မှန်သော ဆီမီးအမွှေးတိုင် ယုံကြည်မှုစွမ်းအား များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အနည်းငယ်မျှသော ယင်အငွေ့အသက် သို့မဟုတ် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါပင် မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

​လီယန်ချူး၏ မျက်လုံးများတွင် မှော်အလင်းများ ဝင်းလက်သွားပြီး ဝိညာဥ်မျက်စိ နှင့် အရှိန်အဝါကြည့်အတတ် တို့ကို အသုံးပြုကာ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ထိုနတ်စင်မှာ မည်သည့် ပြဿနာမျှ မရှိသည်ကို တွေ့ရ၏။ ၎င်းမှာ အပြင်ပန်းတွင် ကြည်လင်နေပြီး ကွယ်ရာတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် မိစ္ဆာနတ်စင်မျိုး မဟုတ်ပါချေ။ လီယန်ချူးသည် စိတ်ကြည်လင် ကျောက်စိမ်းပြား ၏ အစွမ်းကိုပါ ပေါင်းစပ်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း ရလဒ်မှာ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

​“ရှင် တစ်ခုခု ထူးခြားတာ မြင်မိလား ”

လီယန်ချူးက မေးလိုက်သည်။

​“မတွေ့ဘူး၊ ဒီနတ်စင်က အရပ်ထဲက သာမန်နတ်စင်တစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ ပေးတဲ့ခံစားချက်က အတော်လေး သန့်စင်တယ်၊ ထဲကို ဝင်လာပြီးတာနဲ့ စိတ်ထဲမှာ မကောင်းတဲ့ အတွေးလေးတောင် မဝင်လာဘူး”

​မင်ဟော်တွင် ကောင်းမှုနှင့် မကောင်းမှုကို ခွဲခြားနိုင်သည့်အပြင် ထူးခြားသော အရှိန်အဝါများကိုပါ အာရုံခံနိုင်သည့် နှလုံးသားကို မေးမြန်းခြင်း ဟုခေါ်သော မွေးရာပါ ထူးခြားစွမ်းအား ရှိသည်။ သူမ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ လီယန်ချူး၏ ဝိညာဥ်မျက်စိ ထက်ပင် အဆင့်မြင့်ပြီး ပိုမို တိကျပေသည်။ သူမကိုယ်တိုင်ကပင် ထိုသို့ပြောလာသဖြင့် လီယန်ချူး တွေးတောသွားမိသည်။

​သူတို့နှစ်ဦးသည် နတ်စင်၏ ပင်မအဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး မြေခွေးနတ်သမီး၏ ရုပ်တုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုရုပ်တုမှာ တည်ကြည်ခန့်ညားလှပြီး မြေခွေးနတ်သမီး ဖြစ်သော်လည်း အနည်းငယ်မျှသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်ပင် မရှိပါချေ။

​“မင်း သူ့ကို ခေါ်ထုတ်နိုင်မလား”

လီယန်ချူးက မေးလိုက်သည်။

​မင်ဟော်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

နတ်စင်အတွင်းရှိ ရုပ်တုမှာ နတ်ဘုရား၏ ရွှေကိုယ်ထည် သာ ဖြစ်ပြီး၊ နတ်ဘုရားမှာ ရုပ်တုအတွင်း၌ အမြဲတမ်း ကပ်ငြိနေလေ့ မရှိဘဲ အပြင်သို့ သွားလာနေလေ့ ရှိသည်။ မင်ဟော်က လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကျင့်စဉ်အမှတ်အသားများကို အသုံးပြုလိုက်ရာ၊ လက်နှစ်ဖက်အကြားတွင် အပြာနှင့် ခရမ်းရောင် ရောယှက်နေသော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ၎င်းကို ရုပ်တုဆီသို့ တိုက်ရိုက် လွှတ်လိုက်တော့သည်။

​ထိုအလင်းတန်းမှာ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိသော်လည်း ရုပ်တုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ ရုပ်တုမှာ မသိမသာ တုန်ခါသွားတော့၏။ ၁၅ မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ရုပ်တုပေါ်မှ အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် တည်ကြည်ပြီး အေးဆေးသည့် အမူအရာရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး လျှောက်လှမ်းဆင်းသက်လာတော့သည်။

​“ရှင်တို့နှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေလဲ ကျွန်မကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာရှာတာလဲ ”

​လီယန်ချူးသည် အရှိန်အဝါကြည့်အတတ်နှင့် ဝိညာဥ်မျက်စိ ကို အသုံးပြုကာ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ၊ ဤဟူမယ်မယ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် မြေခွေးမျိုးနွယ်မှ ကျင့်ကြံသူဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရသည်။

သို့သော် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သန့်စင်သော စွမ်းအင်များနှင့် ကုသိုလ်တော်အလင်းတန်း များ ရှိနေ၏။ သူမသည် အလွန်ပင် သာမန်ကျသော နတ်စင်နတ်ဘုရားမတစ်ပါးသာ ဖြစ်သည်။

​“မင်းက ဟူမယ်မယ်လား ကျိုးမိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးကို မင်းသိလား ”

လီယန်ချူးက တည်ကြည်စွာ မေးလိုက်သည်။

​“ကျိုးမိသားစု ဘယ်ကျိုးမိသားစုလဲ”

ဟူမယ်မယ် က ပြန်မေး၏။

​“လင်းကျန်းခရိုင်က ကျိုးမိသားစုပေါ့”

လီယန်ချူးက ခပ်အေးအေး ပြောလိုက်သည်။

​“ကျွန်မက ဒီကောင်းလင်ခရိုင်မှာပဲ အမြဲတမ်း ကျင့်ကြံနေပြီး ကုသိုလ်တွေ စုဆောင်းနေတာပါ။ လင်းကျန်းခရိုင်ကို တစ်ခါမှ မသွားဖူးသလို ကျိုးမိသားစု ဘိုးဘေးဆိုတာကိုလည်း မသိပါဘူး”

ဟူမယ်မယ်က ဆိုလိုက်သည်။

​လီယန်ချူးက မင်ဟော်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မင်ဟော်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

“သူ မုသားမပြောဘူး ”

​မုသားမပြောဘူး... လီယန်ချူး ကြောင်သွားမိသည်။

ဤဟူမယ်မယ်၏ အဆင့်က မြင့်မားလွန်းသဖြင့် မင်ဟော်၏ ထူးခြားစွမ်းအားကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်းလား မင်ဟော်၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ထိုသို့ သံသယရှိနေသည်။ သို့သော် သူမသည် ယန်ဝိညာဉ်ပညာရှင်များနှင့်ပင် ရင်ဆိုင်ဖူးရာ၊ တစ်ဖက်လူ မုသားပြောလျှင် သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနိုင်ပေသည်။ နှလုံးသားကို မေးမြန်းခြင်း ဆိုသည်မှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှသော ထူးခြားစွမ်းအားတစ်ခု မဟုတ်ပါလား။

​မင်ဟော်က အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ၏ ခါးရှိ အမွှေးနံ့သာအိတ်ထဲမှ ဝိညာဉ်တစ်ခုကို ဖမ်းထုတ်လိုက်သည်။ ထိုဝိညာဉ်မှာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပုံရသော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကျိုးမိသားစု၏ စတုတ္ထသား ကျိုးယွီရှု ပင် ဖြစ်သည်။ ကျိုးယွီရှု ထွက်လာသည်နှင့် ဝုန်းခနဲ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး

“တာအိုဆရာ... ကျုပ် လမ်းမှားသွားမိတာပါ၊ ကျုပ်ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါဦး ”

​“ကြည့်စမ်း၊ ဒါ မင်းတွေ့ခဲ့တဲ့ ဟူမယ်မယ် ဟုတ်လား မဟုတ်လား”

လီယန်ချူးက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

​ကျိုးယွီရှုမှာ မင်ဟော်၏ နှိပ်စက်မှုကြောင့် အတော်လေး ကြောက်လန့်နေပုံရသည်။ လီယန်ချူး စကားဆုံးသည်နှင့် သူ တုန်တုန်ရီရီဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါပြလေသည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ ကျုပ်တွေ့ခဲ့တဲ့ ဟူမယ်မယ်က အကိတ်ကြီးပဲ၊ ဒီအမျိုးသမီးကို ကျုပ်တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး။”

​ကျိုးယွီရှုသည် သူတွေ့ခဲ့သော ဟူမယ်မယ်ကို အလွန်ပင် မှတ်မိနေသည်။ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ လွင့်ထွက်မတတ် ခံစားခဲ့ရဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခု မြင်တွေ့နေရသော အမျိုးသမီးမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်ပြီး ရုပ်ရည်မှာလည်း အနည်းငယ်မျှပင် တူညီခြင်း မရှိပါချေ။

​လီယန်ချူး နှုတ်ဆိတ်သွားပြီး မင်ဟော်ကို အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်သည်။ ဒုတိယမြောက် ဟူမယ်မယ် တစ်ပါး ရှိနေသေးတာလား သို့မဟုတ်လျှင် စောစောက မြေခွေးမိစ္ဆာမှာ အတုဖြစ်ပြီး၊ အဆင့်မြင့် မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်က ဟူမယ်မယ် အမည်ကို အသုံးချကာ ကုန်သွယ်မှု လာလုပ်ခြင်းလား။

​လီယန်ချူး ခေါင်းခါလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိသည်။

“တကယ်လို့ တစ်ဖက်လူက ဟူမယ်မယ် အမည်ကို အတုအယောင် အသုံးချခဲ့တာဆိုရင်၊ ဘာလို့ မြေခွေးနတ်သမီးရဲ့ ပုံစံအတိုင်း မပြောင်းလဲခဲ့တာလဲ အဲဒါက ပိုပြီး မယုံကြည်ရဘူးလား ”