အခန်း (၁၄၃-၁၄၄)

အခန်း (၁၄၃) - အဆင့်တက်ခြင်းနှင့် အမှန်တရားကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်း

ကျန်းမြို့၊ နယူးဗွိုင်ယေ့ချ်သင်တန်းကျောင်း။

ကျောင်းဝင်းအတွင်းရှိ သီးသန့်လေ့ကျင့်ရေးကွင်း။

"ဒီသင်ကြားမှုကို ငါ ဘယ်လိုပုံစံမျိုးနဲ့ စီစဉ်ရမလဲ"

ရက်အနည်းငယ်ကြာ စမ်းသပ်မှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် တာ့ချန်းမှတ်တမ်းနှင့် ဘုရင်ဝက်ဝံစက်ရုပ်တို့၏ အသုံးဝင်ပုံကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဖြစ်သဖြင့် စူးချီသည် နယူးဗွိုင်ယေ့ချ်၏ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် တာ့ချန်းမှတ်တမ်းကို မည်သို့သင်ကြားရမည်ကို ရိုးရှင်းစွာ စီစဉ်လိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"လူတွေ ပိုပြီးတော့ သင်ယူလာအောင် ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ"

စူးချီသည် လေ့ကျင့်ရေးခန်းမအလယ်တွင် ထိုင်ကာ မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်ရင်း စဉ်းစားနေမိသည်။

"နှမြောစရာပဲ။ သူရဲကောင်းဗိမာန်နဲ့ ဆက်သွယ်လို့မရဘူး ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒါသာရရင် သူရဲကောင်းတွေ ပေါ်လာတဲ့အခါ ပြောမယ့်စကားတွေကို ပိုပြီးတော့ ခန့်ညားအောင် လုပ်လို့ရမှာ"

ဥပမာအားဖြင့် "ကျွန်ုပ်၏ လက်နက်ကိရိယာများမှာ သင်နှင့်အတူရှိနေမည်၊ ကျွန်ုပ်၏ ကံကြမ္မာမှာလည်း သင်နှင့်အတူရှိနေမည်။ သို့ဖြစ်ရာ အောင်နိုင်ရမည့် ရန်သူမှာ မည်သူနည်း" ဟူသော စကားမျိုး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ပြောစကားများသာ ပို၍ ခန့်ညားထည်ဝါပါက ဤကျင့်စဉ်အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုမှာလည်း သိသိသာသာ မြင့်တက်လာပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့တွေးမိသဖြင့် စူးချီသည် မိမိလက်မှ ကွပ်ကဲမှုတံဆိပ်ကို အသိစိတ်ဖြင့် ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားကြည့်သည်။ သို့သော် သူရဲကောင်းဗိမာန်မှာမူ ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။

"သင်ကြားမှုလုပ်တဲ့အခါကျမှ သူရဲကောင်းတွေကို ပြန်ဆင့်ခေါ်ပြီး သူတို့နဲ့ စကားပြောကြည့်ရတော့မယ်"

ဆက်သွယ်မှု မအောင်မြင်သည့်အတွက် စူးချီသည် နှမြောတသဖြစ်စွာဖြင့် ထိုအတွေးကို လက်လွှတ်လိုက်သည်။ သင်ကြားမှုအတွက် စီစဉ်ရမည်ဖြစ်ရာ ပထမဆုံးအနေဖြင့် သင်ယူမည့်သူများကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာရန် လိုအပ်သည်။

"ဒီတစ်ခေါက် သင်မယ့်သူတွေက သာမန်လူတွေပဲ။ အဲဒီထဲမှာ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေလည်း အများကြီး ပါနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် စာသားတွေထက်စာရင် ပုံတွေကို ပိုပြီးတော့ သုံးရမယ်"

အစီအစဉ်အချို့ကို ချမှတ်ပြီးနောက် စူးချီ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာပြန်သည်။

"နေဦး။ အဋ္ဌမအဆင့် ဒါမှမဟုတ် နဝမအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေကော ဒါကို လာသင်ကြမလား။ ငါ့ရဲ့ အဆင့်ကိုရော မြှင့်တင်ဖို့ လိုမလား"

စူးချီ၏ စနစ်သည် သူထက် တစ်ဆင့်မြင့်သော ကျင့်ကြံသူများ သင်ယူမှသာ ထူးချွန်ဆရာတန်ဖိုးမှတ်ကို ပိုမိုရရှိစေမည်ဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင် သူသည် သတ္တမအဆင့်၌ ရှိနေသည်။ အဋ္ဌမအဆင့်သို့ တက်ရန် လိုအပ်ပါသလော။

စူးချီသည် ခေတ္တမျှ တွေးတောပြီးနောက် စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ကာ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ အဋ္ဌမအဆင့်သို့ တက်ရန်အတွက် ထူးချွန်ဆရာတန်ဖိုးမှတ် အမြောက်အမြား လိုအပ်သော်လည်း သူ အဋ္ဌမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက နဝမအဆင့် ကျင့်ကြံသူများက သူ၏ကျင့်စဉ်ကို သင်ယူလာကြလိမ့်မည်။ စူးချီ၏ လက်ရှိကျော်ကြားမှုအရ နဝမအဆင့် ကျင့်ကြံသူအချို့ သင်ယူလာရန်မှာ သေချာသလောက် ရှိနေသည်။ ဤသည်မှာ အကျိုးရှိသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ လက်ရှိတွင် ထူးချွန်ဆရာတန်ဖိုးမှတ် ခြောက်သန်းခွဲခန့် ကျန်ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ထူးချွန်ဆရာတန်ဖိုးမှတ်ကို သွေးကြွခွန်အားအဖြစ် ၂၀ လျှင် ၁ နှုန်းဖြင့် လဲလှယ်မည်လား။

လက်ရှိ သွေးကြွခွန်အား ၁၂၀၀၀ မှတ်။

စူးချီသည် လက်ရှိတွင် သတ္တမအဆင့် ပထမအဆင့်ဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းတွင် ရှိသည်။ ဆဋ္ဌမအဆင့်ကို ကျော်လွန်ပြီးနောက်တွင် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်များမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။ သတ္တမအဆင့်၏ ဒုတိယအဆင့်ဆင့်အတွက် သွေးကြွခွန်အား ၂၄၀၀၀၊ တတိယအတွက် ၅၀၀၀၀ နှင့် စတုတ္ထအတွက် ၁၀၀၀၀၀ လိုအပ်သည်။ အဋ္ဌမအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်အတွက်မူ သွေးကြွခွန်အား ၂၀၀၀၀၀ လိုအပ်သည်။

စူးချီ တွက်ချက်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထူးချွန်ဆရာတန်ဖိုးမှတ် သုံးသန်းခွန်အားခန့် လိုအပ်မည် ဖြစ်သည်။ လဲလှယ်ပြီးပါက ထူးချွန်ဆရာတန်ဖိုးမှတ် နှစ်သန်းရှစ်သိန်းခန့် ကျန်ရှိမည် ဖြစ်သည်။ အဋ္ဌမအဆင့်၏ နောက်ထပ်အဆင့်များအတွက်မူ ထိုတန်ဖိုးမှတ်များက လောက်ငတော့မည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် စူးချီသည် မဆိုင်းမတွဘဲ အဋ္ဌမအဆင့် ပထမအဆင့်ဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် လိုအပ်သော သွေးကြွခွန်အားကို လဲလှယ်လိုက်သည်။

စနစ်သည် ဆရာတန်ဖိုးမှတ် သုံးသန်းခုနစ်သိန်းခြောက်သောင်းကို သွေးကြွခွန်အားအဖြစ် လဲလှယ်ပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

လက်ရှိ သွေးကြွခွန်အား ၂၀၀၀၀၀ မှတ်။

ကျန်ရှိသော ထူးချွန်ဆရာတန်ဖိုးမှတ် နှစ်သန်းရှစ်သိန်းကျော်။

သွေးကြွခွန်အားများ လဲလှယ်ပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စူးချီ၏ ဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။ ဤသည်မှာ သတ္တမအဆင့်တွင် ဝိညာဉ်အခြေအနေ မြင့်မားလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ဝိညာဉ် ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ စွမ်းအင်များမှာ သူ့ဆီသို့ အလုံးအရင်းနှင့် စီးဝင်လာကြသည်။ ဤသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံမှ ခွန်အားများ သွန်းလောင်းပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဤသို့ဖြစ်ပေါ်နေစဉ် လူ၏ဝိညာဉ်မှာ အသိစိတ် လွတ်ကင်းနေတတ်သော်လည်း စူးချီ၏ ယို့ရှန်ယွီချီကျင့်စဉ်မှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူ၏ဝိညာဉ်သည် သာမန်လူများနှင့် မတူတော့ပေ။

စူးချီသည် သတ္တမအဆင့်၏ ပထမအဆင့်ဆင့်မှ စတုတ္ထအဆင့်ဆင့်ကို ကျော်လွန်၍ တိုက်ရိုက် တက်လှမ်းခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ သူ၏ဝိညာဉ် လေ့ကျင့်မှုဖြစ်စဉ်မှာ အခြားသူများထက် ပိုမိုကြာရှည်လှသည်။ ထို့ကြောင့် စူးချီသည် စွမ်းအင်များ စီးဝင်လာသည့် ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ထူးဆန်းသော မန္တန်အက္ခရာများစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုသင်္ကေတများကို မည်သည့်စကားလုံးနှင့်မျှ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သလို သူကိုယ်တိုင်လည်း ရေးဆွဲနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် စူးချီမှာ ထိုအရာများကို အာရုံခံနိုင်နေသည်။ ဤအရာအားလုံးမှာ ကမ္ဘာဦး နိယာမတရား သို့မဟုတ် ကောင်းကင်ဘုံနိယာမမှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"သတ္တမအဆင့်ကစပြီး ကျင့်ကြံခြင်းရဲ့ နယ်ပယ်က ပြောင်းလဲသွားတာ အံ့သြစရာမရှိတော့ပါဘူး။ သတ္တမအဆင့် နောက်ပိုင်းက ကျင့်ကြံခြင်းတွေဟာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ အကူအညီကို ယူရတာကိုး"

အခြေအနေမှာ မိမိ၏ အရည်အချင်းက သတ်မှတ်ချက်ကို ပြည့်မီသွားသဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံနိယာမက ငွေကြေးနှင့် အာဏာကို ချီးမြှင့်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ သတ္တမအဆင့်အောက်တွင် ကျင့်ကြံသူ၏ အင်အားမှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌သာ ရှိသော်လည်း သတ္တမအဆင့် ကျော်လွန်သွားသည့်အခါတွင်မူ ကောင်းကင်ဘုံနိယာမက ပိုမိုကြီးမားသော စွမ်းအားများကို အသုံးပြုခွင့် ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါနားမလည်တာက ကောင်းကင်ဘုံနိယာမက ဘာဖြစ်လို့ လူတွေကို ကျင့်ကြံဖို့အတွက် ကူညီပေးနေရတာလဲ"

ဤအချက်မှာ စူးချီကို အလွန်ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေသည်။ သူ လဲလှယ်ခဲ့ဖူးသော ကျင့်စဉ်အများစုတွင် ကျင့်ကြံသူနှင့် ကောင်းကင်ဘုံနိယာမတို့မှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အပြန်အလှန် ထိန်းညှိနေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အချို့ကမ္ဘာများတွင် ကျင့်ကြံသူများက စွမ်းအင်များကိုသာ စုပ်ယူပြီး ပြန်လည်ထုတ်လွှတ်ခြင်း မရှိသဖြင့် ကမ္ဘာကြီး၏ စွမ်းအင်များ ကုန်ခမ်းလာတတ်သည်။ ထိုအခါ ကောင်းကင်ဘုံနိယာမက ဘေးအန္တရာယ်များ ကျရောက်စေကာ ကျင့်ကြံသူများကို ဖျက်ဆီးပြီး စွမ်းအင်များကို ပြန်လည်ရယူတတ်သည်။ သို့သော် ဤကမ္ဘာတွင်မူ ကောင်းကင်ဘုံနိယာမက လူများကို ကျင့်ကြံနိုင်အောင် ကူညီပေးနေသည်။

"ဒီကမ္ဘာရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံနိယာမက အထိန်းတော်တစ်ယောက်လို ဂရုစိုက်လွန်းနေတာလား"

စူးချီ မှင်တက်နေစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြား၌ မရေမတွက်နိုင်သော မန္တန်သင်္ကေတများ ထပ်မံပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝန်းရံလိုက်ကြသည်။ သို့သော် ထိုစွမ်းအားများမှာ သူ၏ကိုယ်အနားတွင် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အနည်းငယ်သော သင်္ကေတများသာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။

စူးချီသည် သူ၏ဝိညာဉ်ကို ခန္ဓာကိုယ်အနားသို့ ပို့ဆောင်ကာ ထိုသင်္ကေတများကို သေချာစွာ ကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူ၏ဝိညာဉ် အနားသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ကောင်းကင်ဘုံ၏ သင်္ကေတများမှာ ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူ၏ဝိညာဉ်ဆီသို့ အလုံးအရင်းနှင့် တိုးဝင်လာကြတော့သည်။ စူးချီသည် ကောင်းကင်ဘုံနိယာမထံမှ အထင်အမြင်သေးသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ရရှိလိုက်သည်။ ထိုအရာမှာ သူ၏ ဝိညာဉ်ကို မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အထင်သေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အတိအကျ ပြောရလျှင် စူးချီ၏ ခန္ဓာကိုယ် အရည်အချင်းမှာ သာမန်ထက် အနည်းငယ်သာ ပိုကောင်းသော်လည်း သူ၏ လက်ရှိအဆင့်မှာ စနစ်ကြောင့် ရရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ဝိညာဉ်မှာမူ ယို့ရှန်ယွီချီကျင့်စဉ်ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ကဲ့သို့ပင် အသုံးဝင်နေသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကဲ့သို့ ကန့်သတ်ချက်များ မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံနိယာမက သူ၏ဝိညာဉ်ကို ပြည့်စုံသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ စွမ်းအင်များကို ရက်ရက်ရောရော လောင်းထည့်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုစွမ်းအင်များကြားတွင် စူးချီသည် ကောင်းကင်ဘုံနိယာမထံမှ သတင်းအချက်အလက်အချို့ကိုလည်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါကြောင့်ကိုး။ ကောင်းကင်ဘုံနိယာမက လူတွေကို အင်အားတွေ ပေးနေရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဒါကြောင့်ပဲ"

ထိုအချက်အလက်များထဲတွင် စူးချီသည် မရေမတွက်နိုင်သော ဘေးအန္တရာယ်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ကမ္ဘာများစွာမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဝါးမြိုခြင်း ခံနေရသည့် မြင်ကွင်းများ ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာတစ်ခုချင်းစီတွင် မတူညီသော ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် အသားအရောင်ရှိသော လူသားများ နေထိုင်ကြသော်လည်း သူတို့အားလုံးတွင် တူညီသော အချက်တစ်ခု ရှိသည်။ တစ်နေ့တွင် သူတို့၏ မြေပြင်ပေါ်၌ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော ချောက်နက်ကြီးများ ပေါ်ထွက်လာတတ်သည်။ ထိုချောက်နက်ကြီးများထဲမှ ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများ ထွက်ပေါ်လာကာ မြေပြင်ကို ကူးစက်ဖျက်ဆီးကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မြေပြင်တစ်ခုလုံးမှာလည်း ထိုချောက်နက်ကြီး၏ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။ ထိုအခါ ထိုကမ္ဘာ၏ နိယာမတရားမှာလည်း ဝါးမြိုခြင်း ခံရတော့သည်။ ဤဘေးအန္တရာယ်ကို တိုက်ဖျက်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ မဟာဧကရာဇ်တစ်ဦးက ထိုကမ္ဘာနှစ်ခုကြားရှိ ဆက်သွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

"ဒါကြောင့် တျရှရဲ့ အကြီးအကဲတွေက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကြားက ဆက်သွယ်မှုကို သွားဖြတ်နေကြတာကိုး။ ဒုက္ခပါပဲ။ အဲဒီအကြီးအကဲတွေက ကမ္ဘာကြီးကို ကာကွယ်ဖို့ သွားနေကြတာပဲ"

ကောင်းကင်ဘုံနိယာမက သတ္တမအဆင့်ကျော်သူများကို ခွန်အားများ ပေးနေခြင်းမှာ သူရဲကောင်းများကို လေ့ကျင့်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကမ္ဘာကို ကျူးကျော်လာမည့် ဘေးအန္တရာယ်များကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် မဟာဧကရာဇ်များ ပိုမိုပေါ်ထွက်လာရန် ကောင်းကင်ဘုံက မျှော်လင့်နေသည်။ လူသားများမှာ ကိုယ်တိုင်ကျင့်ကြံပါက အလွန်နှေးကွေးနေသဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံက တိုက်ရိုက် ခွန်အားများ ပေးနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါက အစွမ်းထက်တဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို သင်ကြားပေးလိုက်ရင် ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်ရာ ရောက်မှာပေါ့" ဟု စူးချီက တွေးတောလိုက်ပါတော့သည်။

အခန်း (၁၄၄) - ကျင့်စဉ်များကို ထပ်ဆင့်ချိတ်ဆက်ခြင်း

ကျန်းမြို့ နယူးဗွိုင်ယေ့ချ်သင်တန်းကျောင်း၏ အထူးလေ့ကျင့်ရေးကွင်းအတွင်း၌ စူးချီသည် ကောင်းကင်ဘုံနိယာမမှ ပေးပို့လိုက်သော စွမ်းအားများနှင့် သတင်းအချက်အလက်များကို အာရုံစိုက်၍ စီးဆင်းနေစေသည်။ လေထုထဲတွင် လွင့်မျောနေသော သူ၏ ဝိညာဉ်သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ စွမ်းအင်များကို အဆက်မပြတ် စုပ်ယူနေဆဲဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာကြီးသည် ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် ကောင်းကင်ဘုံသည် ကျင့်ကြံသူများထံမှ အကူအညီလိုအပ်နေကြောင်း သိရှိသွားပြီးနောက်တွင်မူ စူးချီသည် ဤစွမ်းအင်များကို အားနာနာဖြင့် ငြင်းပယ်နေခြင်းမရှိတော့ပေ။ နောင်တစ်ချိန်တွင် မိမိက ကူညီပေးရမည်ဖြစ်ရာ ယခုအချိန်တွင် တတ်နိုင်သမျှ သန်မာအောင် လုပ်ထားရန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် လိုအပ်လှသည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

စူးချီသည် စနစ်၏ အကူအညီဖြင့် ယို့ရှန်ယွီချီကျင့်စဉ်ကို အဆင့်မြင့်ဆုံးအဆင့်အထိ တတ်မြောက်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ထျန်းကန်း ၃၆ ပါးသော ကောင်းကင်ဘုံနည်းဗျူဟာများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် စူးချီ၏ လက်ရှိအခြေအနေမှာ ထူးဆန်းနေသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်နယ်ပယ်မှာ အလွန်မြင့်မားနေသော်လည်း ဝိညာဉ်ခွန်အားမှာမူ အားနည်းနေဆဲဖြစ်သည်။

ယခုမူ ပြင်ပစွမ်းအင်များကို လုံလောက်စွာ စုပ်ယူပြီးနောက် သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ စတင်ပြောင်းလဲလာသည်ကို စူးချီ အံ့သြစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ မူလက ခန္ဓာကိုယ်ပမာ ကြီးမားသော ဝိညာဉ်သည် အတွင်းဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ကျုံ့ဝင်သွားသည်။ ထိုကျုံ့ဝင်သွားသော ခံစားချက်မှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးဖြင့် ဖိချလိုက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသည်။

စူးချီသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် လေထုတံတိုင်းတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သူသည် ထိုနေရာ၌ပင် ပိတ်မိနေတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် စူးချီ၏ ဝိညာဉ်မှာ ခွေလိပ်သွားရတော့သည်။

ဤသည်မှာ ကျင့်စဉ်အမြုတေအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းလော။

ထိုသို့ ခွေလိပ်နေစဉ်မှာပင် စူးချီ၏ စိတ်ထဲ၌ သိမြင်မှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ယခင်က နယ်ပယ်သာရှိပြီး စွမ်းအင်မရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ စွမ်းအင်များ ပြည့်စုံလာပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤအခြေအနေမှာ မည်မျှကြာအောင် တည်ရှိနေမည်နည်း။

သူ တွေးနေစဉ်မှာပင် အလင်းစက်များကြားမှ ဝေဝါးသော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ရှေ့မှ ဟင်းလင်းပြင်တွင် အက်ကြောင်းများ ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံမှာ နားကွဲလုမတတ် ကျယ်လောင်ခြင်းမျိုးမဟုတ်ဘဲ အဝေးတစ်နေရာမှ ခေါင်းလောင်းသံများကဲ့သို့ သာယာငြိမ့်ညောင်းလှသည်။

စူးချီ၏ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းများမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ရှင်းလင်းသွားပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်သည် လွတ်လပ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိသွားသည်။ သူသည် ဝိညာဉ်အခြေအနေဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထူးဆန်းသော ရောင်ဝါများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်ကို တွေ့ရသည်။

ဤသည်မှာ စစ်မှန်သော ဒေါသကျင့်စဉ်များထဲမှ မူလဝိညာဉ် သန္ဓေတည်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် မူလဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

စူးချီသည် လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ ဂယက်လှိုင်းများ ပေါ်လာပြီး သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို အလွယ်တကူ ဖြတ်ကျော်နိုင်မည့်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ စွမ်းအားများကို အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် လေထုထဲရှိ ဓာတ်ကြီးငါးပါးနှင့် အခြားသော စွမ်းအားများမှာ သူ၏ အမိန့်ကို နာခံရန် အသင့်ဖြစ်နေကြသည်။ မူလဝိညာဉ်အဆင့်တွင် ပြင်ပစွမ်းအားများကို အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ သာမန်ဝိညာဉ်အဆင့်ထက် ဆယ်ဆမက သာလွန်လှသည်။

သို့သော် စွမ်းအားများ တိုးတက်လာခြင်းထက် စူးချီကို ပို၍ အံ့အားသင့်စေသည်မှာ မူလဝိညာဉ်အဆင့်က ပေးစွမ်းနိုင်သော အသက်ရှည်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်တိုင်အောင် ဝိညာဉ်သည် မပျက်စီးနိုင်သလို ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားမည်မဟုတ်ပေ။

ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်းမှာ ကျင့်ကြံသူတိုင်း အိပ်မက်မက်ကြသော အရာဖြစ်ပြီး စူးချီ စနစ်ကို ရရှိချိန်ကတည်းက ပထမဆုံး စဉ်းစားခဲ့သော အချက်လည်း ဖြစ်သည်။ ယခုမူ ထိုအိပ်မက်မှာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြည့်ဝခဲ့ပြီဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်တိုင်အောင် အသက်ရှည်နိုင်ခြင်းမှာ ဤကမ္ဘာတွင် မဟာဧကရာဇ်များသာ ရရှိနိုင်သော အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။ သူ၏ စနစ်မှ ရရှိသော ကျင့်စဉ်များမှာ ဤကမ္ဘာ၏ ကျင့်စဉ်များထက် များစွာသာလွန်နေသည်မှာ အမှန်ပင်။

စစ်မှန်သော ကျင့်ကြံခြင်းဆိုသည်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အနှစ်သာရများကို စုပ်ယူကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် တည်ဆောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤကမ္ဘာ၏ သွေးကြွခွန်အား ကျင့်စဉ်မှာမူ အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ကောင်းကင်ဘုံနိယာမထံမှ စွမ်းအားများကို တောင်းခံရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ကောင်းကင်ဘုံက လူသားများကို ထာဝရအသက်ရှည်ခွင့် ပေးရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

စူးချီသည် မိမိအတွင်းရှိ မူလဝိညာဉ်အဆင့်ကို အာရုံခံကြည့်ပြီးနောက် လေထုထဲရှိ စွမ်းအားများမှာ ဒီရေကဲ့သို့ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကောင်းကင်ဘုံနိယာမသည် အလွန်ပင် လောနေပုံရသည်။ အခြားကမ္ဘာမှ ဝါးမြိုမှုမှာ မည်မျှအထိ ရောက်ရှိနေပြီနည်း။

စူးချီ၏ အမြင်တွင် အဋ္ဌမအဆင့် ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်မှာ မူလဝိညာဉ်အဆင့်နှင့် တူညီနိုင်သည်။ ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာတွင်မူ ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိချိန်၌ ကောင်းကင်ဘုံက မိုးကြိုးဘေးအန္တရာယ်များကို ပေးပို့ကာ တားဆီးလေ့ရှိသော်လည်း ဤကမ္ဘာတွင်မူ ကောင်းကင်ဘုံကိုယ်တိုင်က စွမ်းအားများ လောင်းထည့်ပေးနေသည်။ ဤသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံတွင် တိုက်ခိုက်ရေးအင်အား အလွန်လိုအပ်နေကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်။ ကမ္ဘာကြီး၏ ဘေးအန္တရာယ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

စူးချီသည် ယခုမှသာ ဤကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို စတင်နားလည်လာခဲ့သည်။ မဟာဧကရာဇ်များ သွားရောက်တိုက်ခိုက်နေကြသော စစ်မြေပြင်မှာ ပြင်ပကမ္ဘာတွင် ရှိနေပြီး ဤကမ္ဘာအတွင်းရှိ ချောက်နက်ဘေးအန္တရာယ်များမှာ လူသားများကို လေ့ကျင့်ပေးရန်နှင့် အရည်အချင်းမရှိသူများကို ဖယ်ရှားရန် ကောင်းကင်ဘုံက တမင်ဖန်တီးထားခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ လက်ရှိကမ္ဘာကြီးမှာ ပညာရှင်များကို လေ့ကျင့်ပေးနေသည့် စမ်းသပ်မြေပြင်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး တကယ့်စစ်ပွဲမှာ ပြင်ပတွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် စူးချီအနေဖြင့် ပိုမိုအစွမ်းထက်သော ကျင့်စဉ်များကို ဖော်ထုတ်ကာ မဟာဧကရာဇ်များ ပိုမိုပေါ်ထွက်လာအောင် လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်နေသည်။ သို့သော် ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန်မှာ အချိန်များစွာ လိုအပ်လှသည်။ ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို အခြေခံရရှိရန်ပင် နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ရတတ်သဖြင့် သူ၏ ခုနစ်ရက်တစ်ကြိမ် စနစ်တွက်ချက်မှုမှာ သူ့အတွက် အခက်အခဲ ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍ သူက အဖိုးတန်ကျင့်စဉ်များကိုသာ လဲလှယ်ပြီး ဆရာတန်ဖိုးမှတ်များ ပြန်မရရှိပါက နောက်ပိုင်းတွင် ပို၍ အစွမ်းထက်သော ကျင့်စဉ်များကို သင်ကြားပေးနိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။

စူးချီသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ လက်ကိုဆန့်ထုတ်ရင်း နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစားနေမိသည်။ ထိုအချိန်တွင် နံရံဘေးမှ ချောင်းကြည့်နေသော ရှန်ကျစ်ရှား၏ ခေါင်းလေးကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ပုံစံကို မြင်ရသောအခါ စူးချီမှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားလိုက်ရသည်။ သူသည် မူလဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူမကို မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်နေရန်မှာ ခဲယဉ်းလှသည်။

ရှန်ကျစ်ရှားသည် နံရံဘေးမှနေ၍ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေသည်။

"ဟင်း... ခုနက ဒီထဲမှာ အသံတွေ ကြားလိုက်ရသလိုပဲ။ အဘိုးကြီးစူး ဘာတွေလုပ်နေလဲဆိုတာ ခိုးကြည့်ရမယ်။ ဟဲဟဲ"

စူးချီသည် သူမ၏ စကားများကို အတိုင်းသား ကြားနေရသည်။

"ကြည့်ရတာ အဘိုးကြီးစူး ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင် ဖြစ်နေပုံပဲ။ အခွင့်ကောင်းပဲ။ ငါသွားပြီး နှောင့်ယှက်လိုက်ဦးမယ်။ သူ့ဆီကနေ ကြိုတင်လေ့လာမှု စာရွက်စာတမ်းလေးတွေ တောင်းရမယ်။ ဒါမှ သာမန်ကျောင်းသားတွေက တာ့ချန်းမှတ်တမ်းကို လေ့လာနိုင်မှာ။ သူတို့တွေ နာကျင်နေကြတဲ့အချိန်မှာ ငါကတော့ နတ်သက်ကြွေသလိုမျိုး တစ်ဆင့်တည်းနဲ့ အဆင့်တက်သွားမှာပဲ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှန်ကျစ်ရှားသည် နံရံနောက်သို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး ခဏအကြာတွင် အခန်းတံခါးကို လာခေါက်တော့သည်။

"ဝင်ခဲ့ပါ" ဟု စူးချီက ပြောလိုက်သည်။

ကျောင်းအုပ်ရှန်သည် သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို လှုပ်ခါရင်း အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။

"အဘိုးကြီးစူး... ကျွန်မက သီးသန့် ကုထုံးသင်တန်းတစ်ခု ဖွင့်ချင်လို့။ ရှင့်ရဲ့ ကျင့်စဉ်ကို ပိုပြီး အသေးစိတ်ကျအောင် ခွဲခြမ်းပေးပြီးတော့ ကြိုတင်လေ့လာလို့ရမယ့် သင်ခန်းစာလေးတွေ လုပ်ပေးလို့ ရမလား"

ရှန်ကျစ်ရှား၏ တောင်းဆိုမှုကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် စူးချီ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားတော့သည်။

"ငါက ယို့ရှန်ယွီချီကျင့်စဉ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတချို့ကို ခွဲထုတ်ပြီး တာ့ချန်းမှတ်တမ်းနဲ့အတူ တွဲပြီး သင်ပေးလို့ရတာပဲ။ သူတို့တွေက တာ့ချန်းမှတ်တမ်းရဲ့ အခြေခံကို တတ်မြောက်သွားတဲ့အခါ ငါက ဆရာတန်ဖိုးမှတ်တွေ ရမယ်။ ပြီးတော့မှ အဲဒီထဲမှာ ယို့ရှန်ယွီချီကျင့်စဉ်ရဲ့ အခြေခံတွေ ပါဝင်နေတာကို သူတို့ မသိအောင် လုပ်ထားပြီး အချိန်အတန်ကြာမှ အဲဒီကျင့်စဉ်ကို တိုက်ရိုက်သင်ပေးလိုက်ရင် ရပြီ"

တစ်ကမ္ဘာလုံး နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်များကို ကျင့်ကြံမည့်ခေတ်ကို သူကိုယ်တိုင် စတင်ဖန်တီးပေးတော့မည် ဖြစ်သည်။