အခန်း (၁၅၅-၁၅၆)

အခန်း (၁၅၅) - ဧကရာဇ်အဆင့် တိုက်ကွက်

စူးချီ၏ တိုက်ရိုက်သင်ကြားမှု စတင်သည်နှင့်အမျှ သတင်းမီဒီယာမျိုးစုံမှလည်း ဤအခွင့်အရေးကို အရယူကာ ဝိုင်းဝန်းထုတ်လွှင့်ကြတော့သည်။ နယူးဗွိုင်ယေ့ချ် အွန်လိုင်းအက်ပ်တွင် ကြည့်ရှုသူပေါင်း သန်းနှစ်ဆယ်ကျော်သွားသလို အခြားသော ပလက်ဖောင်းများတွင်လည်း ကြည့်ရှုသူဦးရေမှာ သန်းနှင့်ချီ၍ တိုးတက်လာသည်။ ထိုအချိန်တွင် သန်းပေါင်းများစွာသော ပြည်သူတို့သည် ဆရာကြီးကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ အလွန်ပင် ထူးခြားလှသည်။ စာပေသင်ယူဖူးသူတိုင်း သူ၏ ပုံတူပန်းချီကို မြင်ဖူးကြသလို ဆရာကြီး၏ ဆုံးမစကားအချို့ကိုလည်း အလွတ်ရနေကြသူများ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဆရာကြီး၏ ပုံရိပ် ပေါ်ထွက်လာခြင်းမှာ လူအများကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

"ဒါ ဘယ်သူလဲ"

"ငါ မျက်စိမှားတာ မဟုတ်ဘူးမလား။ ဒါ ဆရာကြီး ကွန်ဖြူးရှပ် မဟုတ်လား"

"နေပါဦး။ ဆရာကြီးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အရပ်ရှည်နေရတာလဲ"

"မင်းတို့ကလည်း။ သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေအရ ဆရာကြီးက တကယ်ပဲ ဒီလောက် အရပ်ရှည်တာ"

"သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေမှာ ဆရာကြီးက အရပ်ကိုးပေ ခြောက်လက်မ ရှိတယ်လို့ ဆိုတယ်။ အဲဒါကို ခေတ်သစ်အတိုင်းအတာနဲ့ တွက်ရင် တစ်မီတာ ကိုးဆယ်ကျော် ရှိတာပေါ့"

"ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီးက ဒီလောက်တောင် ကြွက်သားအမြောင်းမြောင်းနဲ့ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မှတ်တမ်းတွေမှာ မပါဘူးလေ"

လူဆိုသည်မှာ စပ်စုတတ်သော သဘာဝရှိကြသည့်အတိုင်း အွန်လိုင်းပေါ်မှ လူထုမှာလည်း ဆရာကြီး၏ အရပ်အမောင်းနှင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ဝိုင်းဝန်းဝေဖန်နေကြတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤကျင့်စဉ်၏ အသုံးဝင်ပုံကိုလည်း စတင်မေးခွန်းထုတ်လာကြသည်။

"ဆရာကြီးကို ဆင့်ခေါ်ရတာက ဘာအတွက်လဲ။ အကူအညီလိုရင် စစ်နတ်ဘုရားတွေကို ဆင့်ခေါ်ရမှာ မဟုတ်လား"

"ဒါမှမဟုတ် ဆရာကြီးက စာသင်ပေးဖို့ ကြွလာတာလား"

စူးချီသည်လည်း ဆရာကြီးကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲမှ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ တာ့ချန်းမှတ်တမ်းကို စမ်းသပ်ပြရန်အတွက် ဆရာကြီးမှာ အသင့်တော်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်တော့ မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ တျရှသမိုင်းတွင် ဆရာကြီး၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ ကျော်ကြားခြင်းမရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ စစ်ဘုရင်တစ်ဦးကို ဆင့်ခေါ်နိုင်ပါက ပို၍ ထိရောက်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူရဲကောင်းဗိမာန်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ချိန်တွင် ဆရာကြီးက တံခါးဝတွင် ပိတ်ရပ်ကာ အခြားသော သူရဲကောင်းများကို ကန်ထုတ်ပြီး သူကိုယ်တိုင် ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လောကတွင် ကျောင်းသားအများဆုံးရှိသော ဆရာဖြစ်သူ စူးချီက ရှေးဦးဆရာသခင်ကြီးကို ဆင့်ခေါ်မိခြင်းမှာလည်း အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လှသည်ဟု ဆိုရမည်။

ဆုတောင်းမှုအရ ဆရာကြီး ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သဖြင့် စူးချီအနေဖြင့် ဆက်လက်သင်ကြားပြသရန်သာ ရှိတော့သည်။ သူသည် ဆရာကြီး၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေရန်လည်း စိတ်ထဲမှ ဆုတောင်းနေမိသည်။

"ကျောင်းသားတို့... အခု ကျွန်တော် သင်ပေးမယ့် တာ့ချန်းမှတ်တမ်းဟာ တျရှရဲ့ သူရဲကောင်းတွေကို ဆင့်ခေါ်နိုင်တဲ့ ကျင့်စဉ်ဖြစ်ပါတယ်။ သူရဲကောင်းတွေက ကျွန်တော်တို့ကိုယ်စား အစွမ်းထက်ဆုံး တိုက်ကွက်တွေကို ထုတ်ဖော်ပေးကြမှာပါ။ ကျွန်တော်ကတော့ အစွမ်းအထက်ဆုံး သူရဲကောင်းကို တောင်းဆိုလိုက်တာ ဖြစ်ပေမဲ့ ဆရာကြီး ကြွလာတာဆိုတော့ ဆရာကြီးက အပြောတင်မကဘဲ အလုပ်မှာလည်း အစွမ်းထက်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်"

စူးချီ၏ စကားကြောင့် လူတိုင်း ပြုံးလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် စူးချီက အဝေးမှ ခွန်အားတိုင်းတာသည့် စက်ကြီးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"အခု ဒီကျင့်စဉ်က ထွက်ပေါ်လာတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုဟာ ဘယ်လောက်အထိ ပြင်းထန်သလဲဆိုတာ စမ်းသပ်ကြည့်ရအောင်။ ဆရာကြီး... ကျွန်တော့်ကိုယ်စား ဟိုရှေ့ကစက်ကို တိုက်ခိုက်ပေးပါ"

ရှစ်မီတာခန့် မြင့်မားသော ထိုခွန်အားတိုင်းတာသည့် စက်ကြီးမှာ နဝမအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုပင် တိုင်းတာနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သို့သော် ဆရာကြီးမှာမူ စူးချီ ညွှန်ပြသော စက်ဆီသို့ ချက်ချင်း မတိုက်ခိုက်ဘဲ အဝေးတစ်နေရာကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ညာလက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။ ထိုရိုးရှင်းသော လှုပ်ရှားမှုလေးအတွင်းမှာပင် မာကျောလှသော စကျင်ကျောက်ခင်း ကွင်းပြင်ကြီးမှာ ပင့်ကူအိမ်သဖွယ် အက်ကွဲသွားတော့သည်။ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းဖြင့်ပင် ကွင်းပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေခြင်း ဖြစ်သည်။

အွန်လိုင်းပေါ်မှ မှတ်ချက်များမှာလည်း ဆူညံသွားတော့သည်။

"ဒါ ဘာလဲ။ ဆရာကြီးက မြေပြင်ကို အက်ကွဲသွားအောင် လုပ်လိုက်တာလား"

"ဆရာကြီးရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားက ဒီလောက်တောင် ကြီးမားတာလား"

"ဒီပုံစံအတိုင်းဆိုရင် ဆရာကြီးက အနည်းဆုံး အဋ္ဌမအဆင့်လောက် ရှိမှာပဲ"

လူငယ်များကလည်း ဆရာကြီး၏ အမူအရာကို ကြည့်ကာ ဟာသများ လုပ်လာကြသည်။

"ဆရာကြီးရဲ့ မေတ္တာတရားနဲ့ ဆုံးမတယ်ဆိုတာက လက်သီးနဲ့ ဆုံးမတာကို ပြောတာထင်တယ်"

"ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ ဒီမှာပဲ အနားယူတော့ပေါ့ ဆိုတဲ့စကားက ငါနဲ့လာတိုက်ရင် ဒီနေရာမှာပဲ မြေမြှုပ်ပေးမယ်လို့ ဆိုလိုတာလား"

"လက်နက်မပါဘဲ လူသတ်နိုင်တာကိုပဲ မြင့်မြတ်တဲ့သူလို့ ခေါ်တာလား"

အွန်လိုင်းပေါ်တွင် စနောက်ပြောဆိုမှုများ ပျံ့နှံ့နေစဉ်မှာပင် ဆရာကြီး၏ လက်သီးချက်မှာ လေထဲသို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ လက်သီးမှာ စက်ဆီသို့ ဦးတည်ခြင်း မရှိပေ။ စူးချီက လှမ်း၍ သတိပေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဆရာကြီး၏ ရှေ့မှ ဟင်းလင်းပြင်တွင် ထူးဆန်းသော ဂယက်လှိုင်းများ ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုဂယက်လှိုင်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာပြီးနောက် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ မှန်တစ်ချပ် ကွဲအက်သွားသကဲ့သို့ ဆုတ်ဖြဲခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

သာမန်လူများအတွက် ဤလက်သီးချက်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ရန် ခက်ခဲသော်လည်း မျိုးရိုးကြီးမိသားစုများနှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ပညာရှင်များမှာမူ မှင်တက်သွားကြတော့သည်။

"ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆုတ်ဖြဲနိုင်တဲ့ လက်သီးချက်။ ဒါဟာ စကြဝဠာကို တုန်ခါစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားပဲ"

"ဒါဟာ ဧကရာဇ်အဆင့် တိုက်ကွက်ပဲ"

လူတိုင်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ စူးချီ ဆင့်ခေါ်လိုက်သော ဆရာကြီးက ဧကရာဇ်အဆင့် တိုက်ကွက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ခြင်းမှာ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။ မျိုးရိုးကြီးမိသားစုများ၏ အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း၌လည်း ခေါင်းဆောင်များမှာ စကားပင် မပြောနိုင်ဘဲ တုန်ယင်နေကြသည်။ အတန်ကြာမှ ယင်မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က ဇဝေဇဝါဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကင်ဆာကုသတဲ့ ကျင့်စဉ်ဆိုပြီး ဘာလို့ သူရဲကောင်းတွေကို ဆင့်ခေါ်နေတာလဲ"

သူ့မှာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသော်လည်း အခြားသော ခေါင်းဆောင်များကမူ ဤကျင့်စဉ်၏ တန်ဖိုးကို ရိပ်မိသွားကြသည်။

"ဒီကျင့်စဉ်က တကယ့်ကို အသုံးဝင်တာပဲ"

"စူးချီမှာ ဧကရာဇ်အဆင့် ကျင့်ကြံခြင်း မရှိဘဲနဲ့ ဒီလိုတိုက်ကွက်မျိုးကို ဘယ်လိုထုတ်နိုင်တာလဲ"

"အဆင့်ကျော် တိုက်ခိုက်နိုင်တာပဲ။ စွမ်းအားက အဆပေါင်းများစွာ မြင့်တက်သွားတာ"

"အကယ်လို့ ငါတို့မိသားစုတွေသာ ဒီကျင့်စဉ်ကို ရရင်တော့"

မျိုးရိုးကြီးမိသားစုဝင်များ၏ မျက်လုံးများမှာ လောဘဇောဖြင့် ဝင်းလက်လာကြသည်။ သို့သော် ချူမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က သတိပေးစကား ဆိုလာသည်။

"ဒါက သိပ်တော့ မရိုးရှင်းဘူး။ အကယ်လို့ သာမန်ပြည်သူတွေကပါ ဒီကျင့်စဉ်ကို သင်ယူနိုင်မယ်ဆိုရင် သူတို့တွေက ငါတို့ကို ပြန်ပြီး တော်လှန်လာကြမှာ မဟုတ်လား။ ပြည်သူတွေရဲ့ အရေအတွက်က ငါတို့ထက် အများကြီး ပိုများတယ်လေ"

သို့သော် အခြားသော ခေါင်းဆောင်များကမူ ထိုစကားကို အရေးမစိုက်ဘဲ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ။ သာမန်လူတွေပဲ သင်လို့ရပြီး ငါတို့ သင်လို့မရတဲ့ ကျင့်စဉ်ဆိုတာ မရှိပါဘူး။ ဒီကျင့်စဉ်သာ လူထုကြား ပျံ့နှံ့သွားရင် နောက်ဆုံးမှာ အကျိုးအမြတ် ရမှာက ငါတို့ပဲ ဖြစ်နေမှာပါ"

အခန်း (၁၅၆) - ခေတ်ကာလတွေ ပြောင်းလဲကုန်ပြီလား

ဟွာရှန်းမီးရထားဘူတာ ရှေ့ရှိ ကွင်းပြင်ကျယ်၌ ဆရာစူးသည် သူ၏ သင်ကြားပြသမှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေသည်။

"ဒီကျင့်စဉ်ရဲ့ အဓိကအချက်က သွေးကြွခွန်အားကို ကျင့်ကြံဖို့ မဟုတ်တော့ပါဘူး။ အတိအကျ ပြောရရင် ဒါဟာ ယုံကြည်မှုနဲ့ ပူဇော်တဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခုလို့ပဲ ဆိုရမှာပါ။ မျိုးချစ်စိတ်ဓာတ်ကို အရင်းခံပြီး မိမိရဲ့ နာကျင်မှုကို ပူဇော်ရတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီလို ပူဇော်ဖို့အတွက် မိမိခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုခုကို ကျွန်တော်တို့ တျရှရဲ့ သူရဲကောင်းတွေဆီ ဆက်သရမှာပါ"

"နာကျင်မှု ပိုကြီးမားလေလေ စွမ်းအား ပိုရှိလေလေ ဖြစ်မှာပါ။ ယုံကြည်ချက် ပိုပြင်းထန်လေလေ စွမ်းအား ပိုတိုးလေလေပါပဲ"

နာကျင်မှုကို ပူဇော်ခြင်း။ ဤသည်မှာ တာ့ချန်းမှတ်တမ်း၏ အနှစ်သာရပင် ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်၏ မည်သည့်အစိတ်အပိုင်းကိုမဆို ပူဇော်၍ ရသည်ဟူသော လျှို့ဝှက်ချက်ကို သန်းပေါင်းများစွာသော ကျောင်းသားများ တစ်ပြိုင်နက် သဘောပေါက်သွားကြသည်။

လူအများစုမှာ ထိုအချက်၏ ကြီးမားလှသော အဓိပ္ပာယ်ကို အပြည့်အဝ နားမလည်ကြသေးသော်လည်း ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ သင်ယူနေကြသော ကျောင်းသားများမှာမူ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။

"ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က အဆီ ဆယ်ကျင်းလောက်ကို သူရဲကောင်းတွေဆီ ပူဇော်ပါရစေ"

"ကျွန်တော့်မှာ အဆီ အကျင်းနှစ်ဆယ် ရှိတယ်။ အကုန်ယူသွားလည်း ကိစ္စမရှိဘူး"

"ကျွန်တော့်မှာ ဉာဏ်သွား ပေါက်နေလို့ နာနေတာ။ အဲဒီနာကျင်မှုကို ပူဇော်လို့ ရမလား"

"ကျွန်တော့် အူလမ်းကြောင်းထဲမှာ အသားပို အခုနှစ်ဆယ်လောက် ရှိနေတာ"

"ကျွန်တော့်ရဲ့ လိပ်ခေါင်းကိုရော ပူဇော်လို့ ရမလား"

မှတ်ချက်ကဏ္ဍတွင် ကျောင်းသားများ၏ ထူးဆန်းသော အတွေးမျိုးစုံ ပေါ်ထွက်လာသည်။ တစ်နေ့လျှင် အလုပ်ချိန် ၁၂ နာရီကျော် လုပ်ကိုင်နေရပြီး ဆေးလိပ်နှင့် ကော်ဖီကို မပြတ်မှီဝဲနေကြသော ယနေ့ခေတ် လူငယ်များအတွက် ရောဂါဝေဒနာ အနည်းနှင့်အများ ရှိနေကြသည်မှာ မဆန်းပေ။ အများစုမှာ မိမိတွင် ရောဂါရှိသည်ကို သိသော်လည်း ဆေးကုသစရိတ်ကို မတတ်နိုင်ဘဲ ကြိတ်မှိတ်ခံစားနေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုမူ ဆရာစူး၏ ကျင့်စဉ်သည် ထိုရောဂါများကို ပူဇော်ပစ်နိုင်သလို ကျန်းမာသူများအတွက်လည်း နောင်တစ်ချိန်တွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ ဆရာစူးအား ဘိုးဘေးနတ်ကွန်းတွင် တင်၍ပင် ကိုးကွယ်သင့်သည်ဟု လူအများက ချီးကျူးနေကြတော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ပျော်ရွှင်နေကြသော ပြည်သူများနှင့်မတူဘဲ ဂြိုဟ်တု ဗီဒီယို အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်းရှိ အခြေအနေမှာ တင်းမာနေသည်။ မျိုးရိုးကြီးမိသားစု ခေါင်းဆောင်များ၏ ရှေ့တွင် ဆေးလိပ်ငွေ့များ ဝေနေပြီး တစ်ချက်တစ်ချက်တွင် သက်ပြင်းချသံများသာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ယင်မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ယင်တုန်းမှာမူ စကားပင် မပြောနိုင်လောက်အောင် တုန်လှုပ်နေရသည်။

"သူ့ရဲ့ကျင့်စဉ်က ရောဂါကုဖို့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက မလိုအပ်တဲ့ အသားပိုတွေကို ပူဇော်ပစ်ဖို့ပဲ"

သူ စကားပြောနေရင်း ဆေးလိပ်သည် လက်ချောင်းများကို လောင်ကျွမ်းသွားမှသာ သူ သတိဝင်လာတော့သည်။ သူသည် လက်ထဲမှ ဆေးလိပ်တိုကို အားဖြင့် ဖိခြေပစ်လိုက်ပြီးနောက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဆရာဝန်အားလုံးကို အလုပ်ပြန်ဆင်းဖို့ အကြောင်းကြားလိုက်။ စာမေးပွဲ ဖြေနေတဲ့သူတွေရော အနားယူနေတဲ့သူတွေရော အကုန်ပြန်ခေါ်လိုက်ကြ"

သူ၏ အော်ဟစ်သံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားသည်။ အရာအားလုံးမှာ နောက်ကျသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။ ယခင်က စူးချီ၏ ကျင့်စဉ်သည် ကင်ဆာကုသသည့် ဆရာဝန်များကို လေ့ကျင့်ပေးရန်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ အစိုးရက ဆောက်လုပ်ထားသော ဆေးရုံအသစ်တွင် ခုတင်တစ်သောင်းသာ ရှိသဖြင့် လူနာအားလုံးကို မကုသနိုင်ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် မိမိတို့ဆီသို့ ပြန်ရောက်လာမည်ဟု သူ တွေးခဲ့သည်။

သို့သော် စူးချီ ထုတ်ဖော်လိုက်သော ကျင့်စဉ်မှာ ကင်ဆာကုသရန် မဟုတ်ဘဲ ကင်ဆာကျိတ်များကို ပူဇော်ပစ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုကျင့်စဉ်ကို သင်ယူသူတိုင်းသည် မိမိကိုယ်တိုင်ပင် ကင်ဆာကျိတ်များကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် မည်သူက ယင်မျိုးနွယ်စုထံတွင် ငွေအမြောက်အမြား ပေး၍ ကုသတော့မည်နည်း။

ဤသည်မှာ ယင်မျိုးနွယ်စုအတွက်တော့ သေတွင်းပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ဆရာဝန်များကို အနားမပေးခဲ့ပါက လူနာများကို စူးချီ၏ ကျင့်စဉ်ကို မယုံကြည်ရန် စည်းရုံးနိုင်ဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ယင်မျိုးနွယ်စုမှ ဆရာဝန်အားလုံးမှာ အနားယူနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ချည်နှောင်မိသော ပိုးအိမ်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရကာ သူ၏ ကင်ဆာကုသရေး လုပ်ငန်းကြီးမှာလည်း ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

"မဟုတ်ဘူး။ ဒီကျင့်စဉ်မှာ အားနည်းချက် ရှိရမယ်"

ယင်တုန်းသည် တည်ငြိမ်မှုများ ပျောက်ဆုံးကာ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေရတော့သည်။ စူးချီ၏ ကျင့်စဉ်တွင် အားနည်းချက်တစ်ခုခု ရှိနေပါစေဟုသာ သူ ဆုတောင်းနေမိသည်။

ဂြိုဟ်တု တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုအတွင်းရှိ အခြားသော ခေါင်းဆောင်များမှာလည်း တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

"စူးချီရဲ့ ကျင့်စဉ်အပေါ် ဘယ်လိုမြင်လဲ"

"ဟူး... ခေတ်ကာလတွေ ပြောင်းလဲတော့မှာပဲ"

လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုသာ ရှိနေသည်။ ခေတ်ကာလကြီးမှာ ပြောင်းလဲတော့မည်ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံသူများ အထက်စီးက နေခဲ့သော ခေတ်မှာလည်း ကုန်ဆုံးတော့မည် ဖြစ်သည်။

မျိုးရိုးကြီးမိသားစုများ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ စိတ်ပျက်နေကြရသနည်း။ ၎င်းတို့၏ အရှိန်အဝါမှာ ကျင့်စဉ်များကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားမှုအပေါ်တွင် အခြေခံနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ခွန်အားနှင့် သွေးမြေကျမှုများဖြင့် ဩဇာအာဏာကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။ ယခင်က သာမန်လူတစ်ဦးနှင့် မျိုးရိုးကြီးမိသားစုကြားမှ ကွာခြားချက်မှာ ဆင်နှင့် ပုရွက်ဆိတ်ကဲ့သို့ ကွာခြားလှသဖြင့် မည်သူမျှ သူတို့ကို မတော်လှန်နိုင်ခဲ့ကြပေ။

သို့သော် စူးချီ၏ ကျင့်စဉ်က ဤအခြေအနေကို ပြောင်းလဲပစ်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ဤကျင့်စဉ်မှာ သွေးကြွခွန်အားနှင့် မဆိုင်ဘဲ ပူဇော်သည့် နာကျင်မှုအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဖိနှိပ်ခံနေရသော သာမန်လူတိုင်းသည် မျိုးရိုးကြီးမိသားစုများကို ပြန်လည်တော်လှန်နိုင်သည့် စွမ်းအားကို ရရှိသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုစွမ်းအားမှာ မည်မျှအထိ ကြီးမားမည်နည်း။ ခေါင်းဆောင်အားလုံးမှာ မျက်နှာပြင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"သာမန်လူတွေ သုံးမယ်ဆိုရင်ကော ဒီလောက်အထိ စွမ်းအားရှိပါ့မလား"

"ဧကရာဇ်အဆင့် တိုက်ကွက်မျိုးရော ထွက်နိုင်ပါ့မလား"

"သာမန်လူတွေ သုံးရင်တော့ စွမ်းအား နည်းနည်းလျော့သွားနိုင်တာပဲ"

ဤသည်မှာ ခေါင်းဆောင်များ၏ သိမ်ငယ်လှသော မျှော်လင့်ချက်ကလေးသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် စူးချီ၏ ကျင့်စဉ်များမှာ မည်သည့်အခါကမှ ယုတ္တိဗေဒနှင့် အစဉ်အလာများအတိုင်း ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင်မူ ဤကျင့်စဉ်မှာ အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးမားကြောင်း သူတို့ လက်ခံလိုက်ကြရသည်။

သို့သော် အချို့သော ခေါင်းဆောင်များ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အခြားသော အကြံအစည်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ကျင့်စဉ်က ဘယ်လောက်ပဲ စွမ်းအားကြီးပါစေဦးတော့၊ ဒါကို သုံးပြီး လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေကို ငါတို့ မွေးမြူလို့ ရတာပဲ"

"စူးချီ... မင်း သတိထားစမ်းပါ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ မင်းဖန်တီးထားတဲ့ ကျင့်စဉ်နဲ့ပဲ မင်းကို ပြန်ပြီး သတ်ပစ်ရလိမ့်မယ်"