ငါက ဘယ်တုန်းကများ တိတ်တဆိတ် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ဖူးလို့လဲ

“ဆရာ... ဆရာနဲ့ ဦးလေးရွှေတောင်ပံက ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ “

စောစောက စုဝေးနေခဲ့ကြသော ကျင့်ကြံသူအုပ်စု လူစုကွဲသွားပြီးနောက် နျဲ့ရှို့ယွမ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။

ချူဖုန်းသည် သူတော်စင်ရွှေတောင်ပံ၏ ကျောပေါ်မှ ခွန် ခေါင်းပေါ်သို့ ခုန်ဆင်းလာပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ “ငါတို့ ခရီးထွက်လာတာ၊ အရှေ့ဘက်ပင်လယ် ကို ဖြတ်သွားရင်း မင်းနဲ့ အမှတ်မထင် ဆုံတာပဲ”

သူတော်စင်ရွှေတောင်ပံမှ လူသား ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲကာ ခွန်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ ခွန်သည် အနင်းခံရသည့်အတွက် သိသာစွာ မကျေနပ်သော်လည်း ရွှေရောင်ငှက်ကြီးကို တားဆီးရန် နည်းလမ်း မရှိပေ။ တိုက်ခိုက်လျှင် သူ လုံးဝ နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

“နားလည်ပါပြီ”

နျဲ့ရှို့ယွမ် ဆက်ပြောသည်။ “ဆရာ... နောက်ထပ် ဘယ်ကို သွားကြမလဲ”

“ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ကို ပြန်ရမဲ့ အချိန်ရောက်ပြီ။ ငါ အပြင်ထွက်လာတာ လေးနှစ် နီးပါး ရှိနေပြီ”

ထို့နောက် ချူဖုန်း စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ “မင်းရော ဘယ်လိုလဲ ကောင်လေး”

“ဆရာ... ကျွန်တော် ဆက်ပြီး ခရီးသွားဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ နီဗားနားရှင်သန်ခြင်းအဆင့်ကို မရောက်မချင်း ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ကို ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”

နျဲ့ရှို့ယွမ် စကားပြောနေစဉ် ခွန် ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ “မင်း ပိုကျယ်ဝန်းတဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို မြင်ချင်လား”

ဝူး... ဝူး...

ခွန် ဝမ်းပန်းတသာ အော်သံများ ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။ သူ သိသာစွာ ဝမ်းသာနေတော့သည်။

ချူဖုန်း ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို ဒီည အတူတူ သောက်ကြတာပေါ့”

“ကောင်းပါပြီ”

နျဲ့ရှို့ယွမ် သူ့ ဆရာကို မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး သူတို့ အတူတူ သောက်ခဲ့ကြသည့် နေ့ရက်များကို လွမ်းဆွတ်နေမိသည်။

ထို့နောက် သူတို့ ခွန်ကို စီးနင်းကာ ရတနာသင်္ဘောဆီသို့ သွားကြသည်။ သင်္ဘောပေါ်ရှိ သင်္ဘောသားများသည် အစောပိုင်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို မျက်မြင်တွေ့ထားကြ၏။

ဒဏ္ဍာရီလာသူတော်စင်တစ်ပိုင်းချူသည် သူတို့ ရတနာ သင်္ဘောငယ်လေးကို စီးနင်းလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးထားကြပေ။ အကယ်၍ ဤသတင်းသာ ထွက်သွားပါက သူတို့သင်္ဘောသည် ညတွင်းချင်း နာမည်ကြီးသွားမှာ သေချာပေသည်။

လအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ချူဖုန်းတို့ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် တောင်တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာ၏။

ချန်ကျင်းကျင်း၊ ပိုင်ကျင်းတို့ စူးစမ်းလိုစိတ်များဖြင့် ဒဏ္ဍာရီလာ မြင့်မြတ်နယ်မြေကို မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး သူတို့ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် အကြောင်း ပုံပြင်များစွာကို ကြားခဲ့ရသော်လည်း ယခု ကိုယ်တိုင်တွေ့ရမှသာ ဤမြင့်မြတ်နေရာက မည်မျှ ထူးခြားကြောင်း သူတို့ နားလည်သွားကြ၏။

“ဆရာ... အခုကစပြီး ဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ် ဖြစ်လာတော့မှာလား”

တောင်တံခါးကို သေချာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ချန်ကျင်းကျင်း ခေါင်းလေးစောင်းကာ မေးလိုက်သည်။

ချူဖုန်း သူမ ခေါင်းလေးကို ပုတ်ပေးပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ အခုကစပြီး ဒါက ငါတို့ရဲ့ အိမ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူတော်စင်ရွှေတောင်ပံ ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “ညီကိုရွှေတောင်ပံ... ကျောင်းအုပ်ကြီးကို သွားနှုတ်ဆက်ဖို့ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့မလား၊ ဒါမှမဟုတ် သွားနားချင်လား”

“သေချာပေါက် လိုက်မှာပေါ့။ ပြီးတော့ တိတ်တိတ်လေး သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ် ဘယ်တုန်းကများ တိတ်တဆိတ် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ဖူးလို့လဲ။ အဲဒါက ကျုပ်ပုံစံ မဟုတ်ဘူး။ ကလေးတို့... မင်းတို့ ဦးလေးက မင်းတို့ကို ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံး အရင် လိုက်ပြမယ်”

သူ ပြောရင်းဆိုရင်း သူတော်စင်ရွှေတောင်ပံသည် စစ်မှန်ပုံစံသို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ့စကားကြောင့် ချူဖုန်းနှင့် အကြီးအကဲပင်းတို့ ပြုံးလိုက်ကြသည်။ သူတော်စင်ရွှေတောင်ပံသည် ယခင်လို ကြွားလုံးထုတ်တတ်သည့် သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေဆဲပင်။

သူတို့ သူ့ကျောပေါ်သို့ ချက်ချင်း ခုန်တက်လိုက်ကြသည်။

“ရွှီး”

စူးရှသော အော်သံတစ်ချက်နှင့်အတူ သူတော်စင်ရွှေတောင်ပံသည် အတောင်ပံများကို ခတ်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားသည်။

သူ့ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် အထက် ကောင်းကင်ယံကို လွှမ်းခြုံသွား၏။ တပည့်များ၊ ကြီးကြပ်သူများနှင့် အကြီးအကဲများ အားလုံး အလိုလို မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားနိုင်သည်အထိ ကြီးမားသော ဧရာမရွှေလင်းယုန်ကြီးတစ်ကောင် အထက်တွင် ဝဲပျံနေပြီး ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းတွင် ပြင်းထန်သည့်အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည်အား သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“နတ်ဆိုး သားရဲ တိုက်ခိုက်မှုပဲ။ အကြီးအကဲတွေကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားလိုက်”

“အဲဒီ သားရဲက ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ကို စော်ကားရဲတယ်ပေါ့။ ဒီမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလို့များ ထင်နေတာလား”

တပည့်များ အလန့်တကြား အော်ဟစ်နေကြစဉ် အကြီးအကဲများအားလုံး ကောင်းကင်ယံသို့ စူးစိုက် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

“နေဦး... အဲဒါ ဦးလေးရွှေတောင်ပံပဲ။ သူ... သူက အရင်ကထက် ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာပုံရတယ်”

“မဟုတ်ဘူး။ သူတကယ်ကို ပိုအစွမ်းထက်လာတာ။ သူ့ အရှိန်အဝါကို ကြည့်ရတာ သူတော်စင်တစ်ပိုင်း ဖြစ်သွားပြီပဲ”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိလူတိုင်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်မိကြသည်။

ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်လို ကျင့်ကြံခြင်း မြင့်မြတ်နယ်မြေတစ်ခုတွင်ပင် သူတော်စင်တစ်ပိုင်း ဆိုသည်မှာ လူအနည်းငယ်သာ ဖြတ်ကျော်နိုင်သော ကြီးမားသည့် အတားအဆီး တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဦးလေးရွှေတောင်ပံသည် ထိုအတားအဆီးတွင် ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်မိနေခဲ့သည်။ ခရီးစဉ်တစ်ခုတည်းက သူ့ကို အဆင့်တက်သွားစေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက တွေးထားမည်နည်း။ ယခု သူတို့ နှလုံးသားထဲတွင် ကျန်ရစ်နေသည်မှာ နက်ရှိုင်းသော မနာလို အားကျမှု သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

အချို့မှာ ဦးလေးရွှေတောင်ပံထံမှ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် သူ့ကို သွားရောက် တိုင်ပင်ရန် စီစဉ်ထားကြသည်။

ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေသည့် တပည့်များသည် ကောင်းကင်ယံရှိ ပုံရိပ်မှာ သူတို့ကျောင်းတော်မှ သူတော်စင်တစ်ပိုင်း တစ်ပါးဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ မကျေနပ်မှု အားလုံးကို ချက်ချင်း စွန့်လွှတ်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းအစား သူတို့ မျက်နှာများပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်သည် နောက်ထပ် သူတော်စင်တစ်ပိုင်းကို ရလာခဲ့ပေသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီး ၏ သီးသန့် ခြံဝင်းထဲတွင်

ကျောင်းအုပ်ကြီး စစ်တုရင်ကစားနေစဉ် ရွှေတောင်ပံ လင်းယုန်ဘုရင် ကောင်းကင်ယံမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူ ကစားကွက်ပေါ်တွင် အကွက်တစ်ကွက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချလိုက်စဉ် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော အတွင်းရေးရာခန်းမ ၏ အကြီးအကဲချုပ်မှာ ပြောစရာ စကားပျောက်ဆုံးသွားသည်။

သူ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

‘ကိုယ့် သားအရင်း လာလည်ရင်တောင်မှ ဒီလောက်ကြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ ပုံစံ ပေါက်နေဖို့ လိုလို့လား’

ချူဖုန်းတို့ ခြံဝင်း အပြင်ဘက်တွင် ဆင်းသက်လိုက်ပြီး လေးစားစွာ ပြောလိုက်ကြသည်။ “ကျောင်းအုပ်ကြီးကို ဂါရဝပြုဖို့ ကျွန်တော်တို့ ရောက်လာပါတယ်”

“ဝင်ခဲ့ပါ”

ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ အသံက ခြံဝင်း အတွင်းမှ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ချူဖုန်းသည် အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်၍ ခြံဝင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

“ကျောင်းအုပ်ကြီး”

“မွေးစားအဖေ”

“ … “

ကျောင်းအုပ်ကြီး ခေါင်းအသာညိတ်လိုက်သည်။ “နေ... နေ... အဲဒါတွေ လုပ်မနေနဲ့။ ရွှေတောင်ပံ ဒီကို လာခဲ့၊ ငါ တစ်ချက်လောက် ကြည့်ရအောင်”

သူတော်စင်ရွှေတောင်ပံသည် ဂုဏ်ယူစွာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီး ရှေ့တွင် ရပ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ “မွေးစားအဖေ... ကျွန်တော် ဖြစ်လာတဲ့ ပုံစံကို ကျေနပ်ရဲ့လား”

“ဟမ်”

ကျောင်းအုပ်ကြီး စကားတစ်ခွန်းတည်းကိုသာ ပြောလိုက်သော်လည်း ၎င်းက သူတော်စင်ရွှေတောင်ပံကို ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားစေပြီး လိမ္မာကျိုးနွံသွားစေကာ နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောရဲတော့ပေ။

သူ သူတော်စင်ရွှေတောင်ပံကို သေချာစစ်ဆေးပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “မဆိုးဘူး။ မင်းရဲ့ ခရီးစဉ်က အလကား မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး”

သူတော်စင်ရွှေတောင်ပံ ချီးကျူးမှုကြောင့် ပြုံးဖြီးသွားသည်။ “သေချာတာပေါ့။ မွေးစားအဖေကို ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် အရှက်ခွဲနိုင်မှာလဲ”

“မင်း သေချာ စကားမပြောနိုင်ရင် စကားနည်းနည်းပဲ ပြော။ ဘေးဖယ်နေ”

သူပြောနေစဉ် ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ အမူအရာက တင်းမာသွားသည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ မွေးစားအဖေ”

သူတော်စင်ရွှေတောင်ပံ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ့ မွေးစားအဖေ ၏ ဒေါသကို သူကျင့်သားရထားပါ၏။

ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ချူဖုန်း၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ပိုင်ကျင်း နှင့် ချန်ကျင်းကျင်းတို့ထံသို့ အကြည့်ရောက်သွား၏။

“ကောင်မလေးပိုင် မှာ အဲဒီ အဘိုးကြီးရဲ့ သွေးကြော ပါနေတယ်။ နတ်ဆိုးသွေးတွေနဲ့ ရောနှောနေတော့ သူက ကောင်းကင်နတ်ဆိုး တစ်ကောင်ပဲ။ ဒီလို ငယ်ရွယ်တဲ့ အရွယ်မှာတင် ကောင်းကင်ဇာစ်မြစ်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ကျင်းကျင်းကို လေ့လာကြည့်ရှုလိုက်ရာ သူ့ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။

“မွေးရာပါ နတ်ဆိုး နှလုံးသားပဲ”

ချူဖုန်း ပြုံးလိုက်သည်။ “ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ ထက်မြက်တဲ့ မျက်လုံး ရှိတာပဲ။ ချန်ကျင်းကျင်းမှာ နတ်ဆိုး နှလုံးသား တစ်ခု တကယ် ရှိနေတယ် “

တပည့်များနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ချူဖုန်း၏ ထူးဆန်းသော ရွေးချယ်မှုများကို ကျောင်းအုပ်ကြီး သိထား၏။ ယခင်က သူ လက်ခံခဲ့သော ဧကရီ၏ ဝိညာဉ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤနတ်ဆိုး နှလုံးသားသေးသေးလေးမှာ မထူးဆန်းလှပေ။

“ဒီကောင်မလေးကို ကျင့်ကြံခြင်းနည်းစနစ်တစ်ခု ပေးတဲ့အခါ ငါ့အတွက်လည်း အပို မိတ္တူ တစ်စောင် ပြင်ဆင်ထားပေး။ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်ကြီး ထပ်ပြီး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားတာမျိုး ငါ မလိုချင်ဘူး”

ချူဖုန်း ပြောလိုက်သည်။ “ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ချပါ ကျောင်းအုပ်ကြီး။ ဘာမှ မလွဲချော်စေရဘူးလို့ ကျွန်တော် သေချာပေါက် အာမခံပါတယ်”

“ကောင်းပြီ၊ မင်းတို့ အားလုံး သွားလို့ ရပြီ။ ငါ နည်းနည်း ပင်ပန်းနေလို့”

ကျောင်းအုပ်ကြီး ပြောနေရင်း သူ့ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်လိုက်သည်။

“တပည့်ကို ခွင့်ပြုပါဦး”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချူဖုန်းသည် အကြီးအကဲပင်း၊ ကောင်မလေး နှစ်ယောက် တို့နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားပြီး ပြန်ရောက်လာကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ရန် မှတ်တမ်းတင်ခန်းမသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

မကြာမီ ချူဖုန်း ကောင်မလေး နှစ်ယောက်ကို သူ့ တပည့်များအဖြစ် တရားဝင် လက်ခံလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့ မြောင်တောင် ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

သူတို့ မဆင်းသက်မီမှာပင် ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု လှမ်းအော်လိုက်သည်ကို ချူဖုန်း ကြားလိုက်ရသည်။ “ဆရာ တောင်ပေါ်ကို ပြန်ရောက်လာတာကို ကျွန်တော်တို့ ကြိုဆိုပါတယ်”

“နေ... နေ... အဲဒါတွေ လုပ်မနေနဲ့”

ချူဖုန်း အောက်သို့ ဆင်းသက်ရင်း စကားပြောလိုက်ပြီး သူ့ အကြည့်က တပည့်အားလုံးအပေါ် ဝေ့ဝဲသွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဖုန်းမူ အပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။