အခန်း (၇၅၅-၇၅၆)
Vol. 76 Ch. 755-756
အခန်း (၇၅၅) စိတ်ကူးယဉ်မှု
ဓားကို အဝတ်တစ်စဖြင့် ပတ်ထားသောကြောင့် ၎င်း၏ ပုံစံအစစ်အမှန်မှာ မည်သို့ရှိမည်ကို ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲနေသည်။ အစောင့်သည် ဓားကို လီရီဟွီလက်ထဲသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။
လီရီဟွီက ဓားကို ပတ်ထားသော အဝတ်အား ဖယ်လိုက်သောအခါ လုံချန်းတစ်ယောက် ဓားအစစ်ကို မြင်လိုက်ရတော့သည်။ သို့သော် ဓားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံချန်းမှာ ဝမ်းသာသွားခြင်း မရှိဘဲ ကြောင်အမ်းအမ်းနှင့် ရွံရှာစက်ဆုပ်သလိုမျိုး ဖြစ်သွားသည်။ ထိုဓားမှာ အနံ စင်တီမီတာ ၃၀ ခန့်ရှိပြီး အလျားကတော့ လုံချန်း၏ အရပ်နီးပါး ရှည်လျားသော ဓားကြီး တစ်လက် ဖြစ်နေသည်။
အဆန်းကြယ်ဆုံး အချက်မှာ ထိုဓားသည် လုံးဝ စွဲမက်ဖွယ် မကောင်းခြင်းပင်။ ၎င်းကို သာမန် အနက်ရောင် သံရည်ကျိုဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရပြီး ဓားရိုးမှာလည်း အရောင်ကွဲရုံမှလွဲ၍ တူညီသော ပစ္စည်းဖြင့်ပင် ပြုလုပ်ထားသည်။ အဆိုးဆုံးမှာ ဓားတစ်လက်လုံး သံချေးများ တက်နေခြင်းပင်။ နတ်ဘုရားအဆင့် လက်နက်တစ်လက်က အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြောင်း သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။
အကယ်၍ သူသာ ဤဓားကို ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် တွေ့ခဲ့လျှင် လက်ရာအညံ့ဆုံး ပန်းပဲဆရာတစ်ယောက်၏ ကျရှုံးသွားသော လက်ရာတစ်ခုဟုသာ ထင်မိမည် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အမှိုက်ကို သူ လှည့်ပင် ကြည့်မည်မဟုတ်ပေ။
'ရွှင်း... ဒါက အဲဒီဓားလို့တော့ ငါ့ကို မပြောနဲ့နော်။ ဒါက ဘာပြက်လုံးလဲ။ သူ ငါ့ကို ထပ်ပြီး စမ်းသပ်နေတာလား' လုံချန်းက ရွှင်းကို မေးလိုက်သည်။
"ငါလည်း မသိဘူး။ အချိန်ဓားက အနက်ရောင်လို့တော့ ငါ ကြားဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျန်တာတော့ ဘာမှ မသိဘူး။ ဒါက တကယ်ပဲ အချိန်ဓားလားဆိုတာ ငါ မသေချာဘူး။ နင် အဲဒါကို ကိုင်ကြည့်ပြီး ခံစားချက် တစ်ခုခု ရှိလားဆိုတာ စမ်းကြည့်လိုက်လေ" ရွှင်းက ဆိုသည်။
'ကိုင်ကြည့်ရမယ် ဟုတ်လား။ ဒီအရာကြီးက နတ်ဘုရားအဆင့် လက်နက် မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ တကယ်လို့ ဟုတ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်လည်း ဒီဓားကို ဖန်တီးတဲ့သူက ဘာတွေ တွေးပြီး ဒီလိုပုံစံ လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ နားမလည်နိုင်ဘူး။ နတ်ဘုရားတွေက ဒီလိုအရာကြီးနဲ့ တိုက်ခိုက်နေမယ်ဆိုတာ ငါ စိတ်တောင်မကူးနိုင်ဘူး' လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ရွှင်းကို ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"အခုမှ သက်ပြင်းချနေလို့လည်း ဘာမှ ထူးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီဓားကို ယူသွားတော့။ မင်း ကျိန်စာသင့်သွားလည်း ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ မင်း ကျိန်စာနဲ့ နှစ်ပေါင်း ၂၀ နေခဲ့တာပဲ၊ ကျန်တဲ့ အသက်ရှင်သန်ခွင့်လေးကိုလည်း ဒီလိုပဲ ဆက်နေလိုက်တော့။ ငါ မင်းကို မသတ်ခင် ဒီဓားကို ယူပြီး ထွက်သွားတော့" လီရီဟွီက လုံချန်းကို သတိပေးလိုက်သည်။
ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လုံချန်းက သူ၏ ညာလက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဓားရိုးအား ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူသည် ဓားကို မ,လိုက်၏။
လီရီဟွီမှာ လုံချန်းက ဤဓားကို အလွယ်တကူ မနိုင်သည်ကို မြင်ပြီး မှင်တက်သွားသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဤဓားကို မ,ရန် လက်နှစ်ဖက် သုံးရသည်။ ၎င်းက အလွန်လေးလံလှသော်လည်း လုံချန်းကတော့ သကြားလုံး တစ်လုံးကို ကောက်ယူသလို အေးအေးဆေးဆေး မ,နိုင်သည်အား မြင်ပြီး သူ တုန်လှုပ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
လုံချန်းသည် ဓားကို ကိုင်ထားရင်း ထူးခြားသော ခံစားချက် တစ်ခုခု ရှိလာမလားဟု စောင့်နေသော်လည်း မည်သည်မျှ မခံစားရပေ။ ဓားမှာ ရတနာတစ်ခုလို လုံးဝ မခံစားရဘဲ သာမန်လူများ သုံးရန် ဖန်တီးထားသည့် လက်နက်တစ်လက်လိုသာ ခံစားရသည်။
'ရွှင်း... ငါ ဘာမှ မခံစားရဘူး။ ဒါက အချိန်ဓား မဖြစ်နိုင်ဘူး' သူက ရွှင်းကို ပြောလိုက်သည်။
ထိုလူက သူ့ကို လှည့်ဖြားနေသည်လားဆိုခြင်းအား သိရန် မျက်နှာအမူအရာကို အကဲခတ်ကြည့်သော်လည်း ထိုသို့ မဟုတ်ပုံရပေ။ ထိုလူသည် ဤဓားကြီးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရသဖြင့် တကယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။
'ကြည့်ရတာ သူ လိမ်နေတာ မဟုတ်ဘူးပဲ။ ဒါက အဘိုးကြီးဆီက သူရခဲ့တဲ့ ဓား ဖြစ်မှာပဲ။ ဒါဆို ငါ မှားနေတာလား။ ဟို အနာဂတ်က လာတဲ့ ကောင်လေးဆိုတာ တကယ် မရှိခဲ့တာလား။ ဒါက အဘိုးကြီးရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်သက်သက်ပဲလား။ အဲဒီမြို့မှာ အချိန်ဓားဆိုတာ တကယ်ရော ရှိခဲ့ရဲ့လား' လုံချန်း၏ အတွေးများမှာ ဟိုရောက်ဒီရောက်ဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေတော့သည်။
သူသည် အချိန်ဓားအတွက် မှန်ကန်သော ခြေရာကို ရှာတွေ့ပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အခုတော့ သူ မှားသွားပြီဟု စတင် ခံစားနေရသည်။ သူကိုယ်တိုင်က အကောင်းမြင်လွန်းသဖြင့် တကယ်ရှိကြောင်း ယုံကြည်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
သူသည် ဓားကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ကာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူ ထွက်လာချိန်တွင် တကယ် စိတ်ပျက်နေသောကြောင့် မည်သူ့ကိုမျှ စကားတစ်ခွန်းပင် မပြောခဲ့ပေ။
"ဟားဟားဟား... သူ ကျိန်စာ ပြန်ရသွားလို့ တော်တော် ဝမ်းနည်းနေတာပဲ။ ငါတော့ အဲဒါကို သဘောကျတယ်။ သူ ကျိန်စာနဲ့ သေသွားရင်လည်း ဘာဖြစ်လဲ။ ငါ ဘေးကင်းနေဖို့ပဲ အရေးကြီးတာ။ အခုတော့ ငါ့ဘဝကို အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်သန်းလို့ ရပြီ" လီရီဟွီက တဟားဟား ရယ်မောရင်း ပလ္လင်ပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ ပြန်ထိုင်လိုက်ပါတော့သည်။
"ကဲ... ပြောစရာရှိတာ ပြောတော့" နန်းတော်ထဲက ထွက်လာပြီးနောက် လုံချန်းက ဆိုလိုက်သည်။
"ဘာပြောရမှာလဲ။ အကောင်းတွေ သိပ်မမြင်နဲ့လို့ ငါ နင့်ကို ပြောခဲ့သားပဲ ဆိုတာလား။ ကဲ... ငါ ပြောပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့။ အနည်းဆုံးတော့ နင် ကြိုးစားခဲ့တာပဲ။ ဒီမှာ အချိန်ဓား မရှိဘူးဆိုရင်လည်း နင့်ရဲ့ ကံတရားက ကူညီမယ်ဆိုရင် စမ်းသပ်ချက် မပြီးခင် အချိန်ဓားကို ရှာတွေ့နိုင်ပါသေးတယ်" ရွှင်းက ဆိုသည်။
"ကံတရား ဟုတ်လား။ ငါ့ရဲ့ ကံတရားအကြောင်း သိချင်လား။ ငါ့လက်ထဲက ဒီအမှိုက်ကြီးကိုပဲ ကြည့်လိုက်တော့။ ငါ့ကံက ဘယ်လောက်အထိ ဆိုးလဲဆိုတာ နင် သိရမှာပါ" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ထားပါတော့လေ... ဒီကိစ္စကြောင့် ငါ့စိတ်အခြေအနေကို အပျက်မခံနိုင်ဘူး။ ငါ့မှာ အောင်မြင်အောင် လုပ်ရမယ့် စမ်းသပ်ချက် ရှိသေးတယ်" သူက ခေါင်းခါရင်း ဆိုသည်။
သူသည် လက်ထဲက ဓားကို ကြည့်ကာ ဘေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီးမှ ဝိညာဉ်ပုလွေကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ပလွေကို မှုတ်ကာ ဝိညာဉ်လင်းယုန်အား ခေါ်လိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် လင်းယုန် ပေါ်လာပြီး သူ့ရှေ့တွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။
အဝေးမှာ လဲလျောင်းနေသော သံချေးတက် ဓားဟောင်းကြီးကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် လုံချန်းသည် ဝိညာဉ်လင်းယုန်ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ သူ၏ မီးလျှံရေခဲဓားကတော့ သူ၏ နောက်ကျောတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဝိညာဉ်လင်းယုန်သည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ၎င်းသည် တော်ဝင်မြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင် ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
လုံချန်း လွှင့်ပစ်ခဲ့သော ဓားကြီးမှာ ခဏမျှ တုန်ခါသွားပြီးမှ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။
လုံချန်းမှာမူ ဝိညာဉ်လင်းယုန်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း အတွေးတစ်ခုထဲတွင် နစ်ဝင်နေသည်။
"ဒီစမ်းသပ်ချက်မှာ ငါ အချိန်ဓားကို ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး ထင်တယ်။ နိယာမ ရတနာလုံး အတွက်ကလည်း အရမ်းကြီး ကံမကောင်းရင်တော့ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ။ ရွှင်း... နင် သွေးမျိုးဆက် ကျောင်းတော်ဆီကနေ အဖြေတွေ တောင်းပြီး နိယာမ ရတနာလုံးနဲ့ အချိန်ဓား ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြလို့ မရဘူးလား" လုံချန်းက ရွှင်းကို မေးလိုက်သည်။
"ငါ မကြိုးစားကြည့်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ မရပါဘူး... မေ့လိုက်တော့။ အဲဒီအဖြေတွေကို ငါတို့ လွယ်လွယ်နဲ့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး" ရွှင်းက ခေါင်းခါရင်း ပြန်ဖြေသည်။
"အရာရာတိုင်းက ငါ့ကံပေါ်မှာပဲ မူတည်နေမယ်ဆိုရင် ဒါတွေ ဒီမှာ ရှိနေတယ်လို့ ငါ့ကို ဘာလို့ လာပြောပြလဲ။ အခုတော့ ငါ ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာတွေအကြောင်းကိုပဲ တွေးနေမိတော့တယ်" လုံချန်းက ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ရေရွတ်ရင်း ကျင့်ကြံခြင်း အနေအထားဖြင့် ထိုင်လိုက်သည်။
သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ့ရှေ့တွင် မည်သည်များ ဖြစ်ပျက်နေကြောင်း သူ နားမလည်တော့ပေ။ မည်သို့ဆိုစေ မြင်တွေ့နေရသည့် အရာက လုံးဝ ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိသလို ဖြစ်နေသည်။
အခန်း (၇၅၆) ဤမျှ အစွမ်းထက်လေသလော
မိမိ စီးနင်းလာသော ဝိညာဉ်လင်းယုန်သည် ကောင်းကင်ထက်၌ ရှေ့သို့ မပျံသန်းဘဲ နောက်ပြန် ဆုတ်နေသည်ကို လုံချန်း အံ့အားသင့်ဖွယ် မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ ပျံသန်းနေသည်ဟု ဆိုရသည်ထက် မိမိ လာခဲ့သော လမ်းကြောင်းဟောင်းအတိုင်း ရုပ်ရှင်ကားချပ်ကို နောက်ပြန်ရစ်နေသကဲ့သို့ တော်ဝင်မြို့တော်ဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ ပြန်လည် ဆိုက်ရောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
မကြာမီပင် မြို့တော်အတွင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားတော့၏။
လုံချန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေခွဲမရစွာဖြင့် လှည့်လည်ကြည့်ရှုမိရာ ဝိညာဉ်လင်းယုန်သာမက လမ်းမပေါ်ရှိ လူအပေါင်းတို့သည်လည်း နောက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ အရာခပ်သိမ်းတို့သည် အတိတ်သို့ ပြန်လည် ကူးပြောင်းနေသယောင် ရှိသော်လည်း လုံချန်း တစ်ယောက်သာလျှင် ပုံမှန်အတိုင်း လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ရှိနေပေသည်။
“ရွှင်း... နင်ရော ဒါတွေကို မြင်ရဲ့လား”
သူက ရွှင်း၏ အမြင်ကို သိလိုသဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သော်လည်း မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိခဲ့ပေ။ ထပ်မံ မေးမြန်းသော်လည်း အသံသည် တိတ်ဆိတ်လျက်ပင် ရှိနေတော့၏။ ဝိညာဉ်လင်းယုန်သည် တော်ဝင်နန်းတော်ရှေ့၌ သက်ဆင်းလေသည်။
“ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်ရတာလဲ... ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က ငါ့အမိန့်ကို မနာခံတော့ဘူး”
မိမိ၏ ဆန္ဒမပါဘဲ ခြေလှမ်းတို့သည် အလိုအလျောက် လှုပ်ရှားကာ လင်းယုန်ပေါ်မှ ဆင်းသက်မိသည်။ သူသည် မိမိ လာခဲ့သော ခြေရာဟောင်းတို့အတိုင်း တစ်လှမ်းချင်း နောက်ပြန် လျှောက်နေမိ၏။ ထိုစဉ် ဝိညာဉ်လင်းယုန်သည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက် ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။
နောက်ဆုံးတွင်မူ သူသည် ဓားဟောင်းကြီးကို လွှင့်ပစ်ခဲ့သည့် နေရာသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားပေသည်။ သူ၏ လက်သည် အလိုအလျောက် ဆန့်ထွက်သွားပြီး လေထဲတွင် ဝဲပျံလာသော သံချေးတက် ဓားစုတ်ကြီးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်မိ၏။ ဓားသည် သူ လွှင့်ပစ်လိုက်စဉ်က လမ်းကြောင်းအတိုင်းပင် နောက်ပြန် ပျံဝဲလာကာ သူ၏ လက်အတွင်းသို့ အတိအကျ ပြန်လည် ဆိုက်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဓားကို ဆုပ်ကိုင်မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လုံချန်းသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် စိုးမိုးနိုင်စွမ်း ရရှိသွားတော့၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအပေါင်းတို့သည်လည်း နောက်ပြန် လျှောက်ရာမှ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည် လှုပ်ရှားလာကြလေပြီ။
‘ရွှင်း... နင် ဘယ်တွေ ရောက်နေတာလဲ’
လုံချန်းသည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိ၏။ အဘယ်ကြောင့် ရွှင်းသည် ဤမျှ ကြာမြင့်အောင် တိတ်ဆိတ်နေရသနည်း။
“ငါ ဘယ်မှ မသွားပါဘူး၊ ဒီမှာပဲ ရှိနေတာလေ။ နင် ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ” ရွှင်းက မေးလိုက်၏။
“ဘာဖြစ်ရမှာလဲ... ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး နောက်ပြန်လည်သွားတာကို နင် မမြင်ဘူးလား”
“နင် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ... ဒီဓားက တကယ်ပဲ ကျိန်စာသင့်နေလို့ နင် အမြင်မှားနေတာ မဟုတ်လား” ရွှင်းက သံသယဖြင့် ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်သည်။
“နေဦး... နင် တကယ် မမြင်တာလား။ ငါ ဓားကို လွှင့်ပစ်ပြီး ဝိညာဉ်လင်းယုန်နဲ့ မြို့ပြင် ရောက်သွားမှ အရာရာက နောက်ပြန်ရစ်လာတာလေ။ ဓားက ငါ့လက်ထဲကို အလိုလို ပြန်ရောက်လာတာ... ဒါကို နင် တကယ် မတွေ့ဘူးလား။ နင် ငါ့ကို စနောက်နေတာ ဖြစ်ရမယ်” လုံချန်းက စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်၏။
“ငါ တကယ် မမြင်ပါဘူး။ နင် နန်းတော်ထဲက ထွက်လာပြီး ဓားကို ကိုင်ထားရင်း အခုလို စကားတွေ ပြောနေတာပဲ ငါ မြင်တယ်”
လုံချန်းသည် လက်ထဲရှိ သံချေးတက် ဓားစုတ်ကြီးကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ “အချိန်ကို နောက်ပြန်ရစ်တာလား... ဒါဟာ အချိန်ဓားအစစ်ရဲ့ အစွမ်းပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီဓားက တကယ်ပဲ အချိန်ဓား ဖြစ်နေတာလား”
ရွှင်းကလည်း ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး ဓားကို သေချာ စိုက်ကြည့်ကာ ဆို၏။ “နင်ပြောတာ မှန်ရင်တော့ ဒါဟာ အချိန်ဓား ဖြစ်ဖို့ များတယ်။ အပြင်ပန်းကတော့ အစွမ်းမဲ့ပုံ ပေါ်ပေမဲ့ အပေါ်ယံကို ကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်လို့ မရဘူးလေ”
လုံချန်းသည် ဝိညာဉ်လင်းယုန်ကို ထပ်မံ ခေါ်ယူကာ မြို့တော်နှင့် အနည်းငယ် ဝေးကွာသော ရေကန်တစ်ကန် အနီးသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူသည် ဓား၏ အစွမ်းကို စမ်းသပ်လိုသဖြင့် သူတော်စင်ဓား သိုင်းကွက်ကို ထုတ်ဖော်ကာ သူ၏ ချီစွမ်းအားတို့ကို ဓားအတွင်းသို့ အတင်းအဓမ္မ သွင်းလိုက်သော်လည်း ဓားထံမှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိခဲ့ပေ။ လေပြေတစ်ချက်ပင် မလှုပ်ခတ်ခဲ့ချေ။
စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူသည် ဓားကို အနောက်ဘက်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်လေသည်။ သို့သော် သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရတော့၏။ သူ၏ နောက်ဘက် မီတာ နှစ်ရာခန့် အကွာအဝေးအတွင်း ရှိသမျှ သစ်ပင်ကြီး ၂၀ ကျော်တို့သည် ထက်ပိုင်း ပြတ်လျက် လဲကျနေကြချေပြီ။ သာမန် လွှင့်ပစ်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ကျောက်တုံးကြီးများပင် ထောပတ်ကို လှီးသကဲ့သို့ ပြတ်တောက်သွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“ဒါဟာ... နတ်ဘုရားအဆင့် လက်နက်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အစွမ်းပဲ” ရွှင်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။
လုံချန်းသည် ဓားကို ပြန်လည် ကောက်ယူကာ တအံ့တဩ ကြည့်နေမိတော့သည်။ အပြင်ပန်းတွင် သံချေးတက်နေသော်လည်း ၎င်း၏ ပင်ကိုယ် ဖြတ်တောက်နိုင်စွမ်းမှာ မည်သည့် အရာနှင့်မျှ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေ။
“သစ်ပင်နဲ့ ကျောက်တုံးတွေကို ဖြတ်နိုင်ရုံနဲ့တော့ မပြီးသေးဘူး။ နင့်ရဲ့ မီးလျှံရေခဲဓားနဲ့ တိုက်ကြည့်စမ်း... ဒါမှ ဒီဓားရဲ့ တကယ့် အစွမ်းကို သိရမှာ” ရွှင်းက အကြံပြုလိုက်လေသည်။