အခန်း (၇၅၇-၇၅၈)
Vol. 76 Ch. 757-758
အခန်း (၇၅၇) အချိန်ကာလ၏ ပြောင်းလဲမှု
ရွှင်းသည် လုံချန်းအား အချိန်ဓား၏ ကြံ့ခိုင်မှုကို စမ်းသပ်ရန်အတွက် မီးလျှံရေခဲဓားနှင့် ရိုက်ခတ်ကြည့်ရန် အကြံပြုလေ၏။ သို့သော် လုံချန်းကမူ သူမအား မယုံကြည်နိုင်သကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်ရင်း ခေါင်းယမ်းကာ ဆိုလိုက်လေသည်။
“နင်ကတော့ ရူးနေပြီလား... ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန် မီးလျှံရေခဲဓားကြီး ပျက်စီးသွားနိုင်မယ့် အလုပ်မျိုးကို ငါ ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါဟာ ငါ့အတွက်တော့ ရတနာပဲ။ ငါ့ရဲ့ စပ်စုချင်စိတ်အတွက်နဲ့ ဒီလို အန္တရာယ်မျိုး အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။ နောင်တစ်ချိန် ရန်သူတွေနဲ့ တွေ့တဲ့အခါမှပဲ စမ်းသပ်တော့မယ်။ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ ရှေးဟောင်းလက်စွပ်ကို ပြန်ရတဲ့အခါ တခြားလက်နက်တွေနဲ့ စမ်းသပ်တာပေါ့”
ရွှင်းသည် မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်မိသော်လည်း စကား ဆက်မပြောတော့ချေ။ လုံချန်း၏ စကားသည် အမှန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ သူမ၏ အကြံပေးချက်အတိုင်း ပြုလုပ်မိပါက မီးလျှံရေခဲဓားကြီး ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားနိုင်ခြေ ရှိပေသည်။ သူမ၏ အမြင်တွင်မူ ထိုဓားသည် အရေးမပါလှသော်လည်း လုံချန်းအတွက်မူ အလွန် အဖိုးတန်လှသည်ကို သူမ သိရှိပေသည်။
“ကောင်းပြီလေ... နင် မစမ်းသပ်ချင်ရင်လည်း မစမ်းနဲ့ပေါ့” ထိုသို့ ဆိုကာ သူမသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်တော့၏။
လုံချန်းသည် သံချေးတက်နေသော ဓားဟောင်းကြီးကို လက်တွင် ဆုပ်ကိုင်လျက် ဝိညာဉ်လင်းယုန်ဆီသို့ ပြန်လည် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ ထိုလေးလံလှသော ဓားကြီးကို သိမ်းဆည်းရန် နေရာမရှိချေ။ သူ၏ ဓားအိမ်သည် မီးလျှံရေခဲဓားအတွက်သာ ဖြစ်သဖြင့် အချိန်ဓားကိုမူ လက်တွင် ဆုပ်ကိုင်လျက်ပင် ခရီးဆက်ရတော့သည်။ ကျင့်ကြံခြင်း ပြုသည့် အချိန်တွင်ပင် ဓားသည် အောက်သို့ ပြုတ်မကျစေရန် မိမိ၏ ပေါင်ပေါ်၌ တင်ထားရရှာပေသည်။
အချိန်ကာလတို့သည် တရွေ့ရွေ့ ကုန်လွန်လျက် ရှိနေ၏။ လုံချန်းသည် ကျင့်ကြံခြင်း၌ နစ်ဝင်နေသကဲ့သို့ ရွှင်းသည်လည်း ဝိညာဉ်လင်းယုန်၏ ရှေ့ပိုင်း၌ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေပေသည်။ ထိုသူနှစ်ဦးစလုံးသည် မိမိတို့ အာရုံနှင့်မိမိ ရှိနေကြသဖြင့် အချိန်ဓား၏ သိမ်မွေ့သော ပြောင်းလဲမှုကို သတိမပြုမိလိုက်ကြချေ။ သံချေးတက်နေသော ဓားအိုကြီးသည် ခဏမျှ တလက်လက် တောက်ပသွားပြီးမှ ပြန်လည် ငြိမ်သက်သွား၏။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က သေချာစွာ စိုက်ကြည့်မိပါက ထိုဓားပေါ်ရှိ သံချေးတက်နေသော အစက်အပြောက်တို့သည် တစ်စထက်တစ်စ လျော့ပါးသွားသည်ကို သတိပြုမိပေလိမ့်မည်။
နေ့ရက်တို့သည် တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်လွန်လာခဲ့ချေပြီ။ လုံချန်းသည် ကောင်းကင်ခရီးဖြင့် လာခဲ့သော်လည်း စစ်သည်တော် အပေါင်းတို့မှာမူ ကုန်းလမ်းခရီးဖြင့် တူညီသော ဦးတည်ချက်ဆီသို့ ချီတက်နေကြပေသည်။ ကုန်သည်ကြီးများ အသင်းသည်လည်း လက်နက်ခဲယမ်းနှင့် သံချပ်ကာ အင်္ကျီတို့ကို လျှို့ဝှက်စွာ သယ်ယူပို့ဆောင်လျက် ရှိနေ၏။
ရက်သတ္တပတ်တို့ ကုန်လွန်၍ တစ်လခန့် ကြာသောအခါ စစ်သည်တော် အပေါင်းတို့သည် အက်ရှာတိုင်းပြည်၏ မြောက်ဘက် နယ်စပ်ရှိ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့သို့ ဆိုက်ရောက်လာကြသည်။ ထိုမြို့သည် သယံဇာတ ကင်းမဲ့ပြီး စိုက်ပျိုး၍ မရသော မြေရိုင်းများ ဖြစ်သဖြင့် မြို့သူမြို့သားတို့သည် စွန့်ခွာသွားကြချေပြီ။ ဆူနိုင်းတိုင်းပြည်သည် ထိုမြို့၏ အခြေအနေကို သိရှိသဖြင့် စစ်တပ် စုရပ်အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
လုံချန်းသည် ထိုမြို့သို့ ပထမဆုံး ဆိုက်ရောက်သူ ဖြစ်၏။ ၎င်းနောက် ငါးရက်အကြာတွင် စစ်သေနာပတိချုပ် ရောက်ရှိလာသည်။ လုံချန်းသည် မိမိထက် စောစီးစွာ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သေနာပတိချုပ်မှာ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း၊ လုံချန်းသည် နဂါးအဖွဲ့အစည်းမှ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ထူးခြားသော အစွမ်းအစများ ရှိပေလိမ့်မည်ဟုသာ တွေးတောမိလိုက်တော့သည်။
မကြာမီပင် သတ်မှတ်ထားသော အချိန်အတွင်း၌ စစ်သည်တော် အပေါင်းနှင့် လက်နက်ခဲယမ်းတို့သည်လည်း အပြည့်အစုံ ဆိုက်ရောက်လာကြချေပြီ။
မိုးသောက်ယံ၏ အလင်းတန်းတို့သည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းထက်၌ ပေါ်ထွန်းလာချေပြီ။ စစ်သည်တော်တို့သည် သံချပ်ကာ အင်္ကျီများကို ဝတ်ဆင်ကာ လက်နက်တို့ကို ကိုင်စွဲလျက် စစ်သေနာပတိချုပ်နှင့် လုံချန်းတို့၏ ရှေ့မှောက်၌ ညီညာစွာ ရပ်တန့်နေကြသည်။
တစ်မြို့လုံးတွင် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်မထားသူဟူ၍ လုံချန်း တစ်ယောက်သာ ရှိပေသည်။ သူ၏ ဝတ်ရုံနီကြီး၏ ကျောဘက်တွင် ဖီးနစ်ငှက် သင်္ကေတမှာ ခန့်ညားစွာ ရှိနေ၏။ သူ၏ လက်အတွင်း၌မူ သံချေးတက်နေသော ဓားမည်းကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကျောဘက်ရှိ ဓားအိမ်၌မူ မီးလျှံရေခဲဓားကို လွယ်ထားပေသည်။ စစ်သည်တော်တို့သည် လုံချန်း၏ လက်ထဲရှိ ဓားစုတ်ကြီးကို သံသယဖြင့် ကြည့်နေကြသော်လည်း မည်သူမျှ မမေးမြန်းဝံ့ကြချေ။ သူတို့၏ အထက်အရာရှိဖြစ်သူ နဂါးစစ်သည်တော်၏ အပြုအမူကို ဝေဖန်ရန် သူတို့၌ အခွင့်အရေး မရှိပေ။
“ရဲရင့်တဲ့ ဆူနိုင်းစစ်သည်တော်တို့... ငါတို့တွေ ဒီမြို့မှာ ရက်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ပြီးပြီ။ အခုတော့ ငါတို့ရဲ့ မဟာတာဝန်ကို အဆုံးသတ်ဖို့ အချိန်ကျရောက်လာပြီ။ ငါတို့ရဲ့ လမ်းကြောင်းမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ အတားအဆီး အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။ ငါတို့ဟာ ဒီနယ်မြေမှာ အင်အားအကြီးဆုံး တိုင်းပြည်က လူတွေဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြဖို့ အက်ရှာရဲ့ တော်ဝင်မြို့တော်ကို သိမ်းပိုက်ပြီး စစ်ပွဲကို အောင်မြင်စွာ အဆုံးသတ်ကြစို့”
လုံချန်း၏ အသံသည် ဟိန်းထွက်သွားပြီး စစ်သည်တော်တို့၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။
“မင်းတို့ရဲ့ သေနာပတိချုပ်က ရှေ့ကနေ ဦးဆောင်လိမ့်မယ်။ အက်ရှာ တိုင်းပြည်ရဲ့ မြို့တော်ဆီကို ချီတက်ပြီး လမ်းမှာ တွေ့သမျှ အတားအဆီးမှန်သမျှကို ရှင်းလင်းကြ။ ငါတို့ရဲ့ အဓိက စစ်တပ်ကြီးက တောင်ဘက်နယ်စပ်မှာ ရန်သူ့အာရုံကို ဆွဲထားပြီးပြီ။ မင်းတို့ရဲ့ လမ်းကြောင်းမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မညှာတာနဲ့၊ နန်းတော်ကို သိမ်းပိုက်နိုင်တဲ့အထိ မရပ်မနား ချီတက်ကြ”
“ငါကတော့ နဂါးစစ်သည်တော်တို့ရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း အရိပ်ထဲကနေ ကူညီပြီး အင်အားကြီးတဲ့ ရန်သူတွေကို သုတ်သင်ပေးမယ်။ မင်းတို့ ငါ့ကို မြင်ရမှာ မဟုတ်ပေမဲ့ မင်းတို့နားမှာ အမြဲရှိနေပြီး အခက်အခဲ တွေ့တဲ့အခါ ပေါ်လာလိမ့်မယ်” သူက မိန့်ခွန်း ခြွေလိုက်လေသည်။
အခန်း (၇၅၈) အက်ရှာသို့ ချီတက်ခြင်း
“မင်းတို့နဲ့အတူ သေနာပတိချုပ် ပါလာတာဆိုတော့ ငါ့ကိုတော့ လိုအပ်မယ်မထင်ပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... နောက်ထပ် နှစ်နာရီကြာရင် မင်းတို့ စတင်ထွက်ခွာကြတော့။ ပြင်ဆင်ထားကြ” လုံချန်းသည် ထိုသို့ မိန့်ကြားပြီးနောက် သေနာပတိချုပ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
“ဒီကိစ္စတွေကို ခင်ဗျားပဲ ဆက်လက် ကိုင်တွယ်လိုက်တော့။ ကျန်တာကိုတော့ ကျုပ်နည်းကျုပ်ဟန်နဲ့ ဖြေရှင်းလိုက်မယ်” ထိုသို့ ဆိုကာ သူသည် ခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။
“စစ်သည်တော်တို့၊ ချီတက်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြစမ်း။ ဒါဟာ ငါတို့ရဲ့ မြတ်လှစွာသော တိုင်းပြည် အောင်ပွဲရဖို့အတွက် နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲ ဖြစ်ရမယ်။ ငါတို့အဘိဓာန်မှာ ရှုံးနိမ့်ခြင်းဆိုတာ မရှိစေရဘူး” သေနာပတိချုပ်သည် သူ၏ စစ်သည်တော်များကို စိတ်ဓာတ်တက်ကြွအောင် လှုံ့ဆော်ပေးနေသော်လည်း စစ်သည်တော်များမှာမူ လုံချန်း အဘယ်ကြောင့် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားရသနည်းဟု ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြပေသည်။
မကြာမီပင် စစ်တပ်ကြီးသည် မြို့ငယ်လေးမှ ထွက်ခွာ၍ အက်ရှာတိုင်းပြည်၏ တော်ဝင်မြို့တော်ဆီသို့ ဦးတည် ချီတက်သွားကြလေပြီ။
လုံချန်းမှာမူ အခန်းအတွင်း၌ ခြေတစ်ဖက်ကို တစ်ဖက်ပေါ် တင်လျက် သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်နေ၏။
“ငါ့လူတို့... တိုက်ခိုက်ကြစမ်း။ အက်ရှာရဲ့ အင်အားစုတွေကို အရင် ချေမှုန်းကြ... ဒါမှ နောက်မှ မင်းတို့ကို ငါက ပြန်ပြီး ချေမှုန်းလို့ ရမှာ” လုံချန်းသည် သူ၏ မဲ့ပြုံးကြီးဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
သူသည် လက်မောင်းတို့ကို ပိုက်ကာ မျက်လုံးတို့ကို မှိတ်လျက် စစ်တပ်ကြီး တစ်တပ်လုံး ထွက်ခွာသွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေ၏။ စစ်တပ်ကြီး ဝေးကွာသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သေချာမှသာ သူသည် ထရပ်လိုက်တော့သည်။
သူသည် လက်မောင်းတို့ကို ဆန့်တန်းကာ အညောင်းအညာ ပြေစေပြီးနောက် အခန်းပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့၏။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ် ခြောက်ကပ်နေပေပြီ။ သူသည် ဝိညာဉ်ပလွေကို ထုတ်ယူ၍ မှုတ်လိုက်ရာ မကြာမီပင် ဝိညာဉ်လင်းယုန်သည် အတောင်ပံတို့ကို ခတ်လျက် သူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ဆိုက်ရောက်လာတော့သည်။
“ငါတော့ မြွေဘုရင်နဲ့ နေဝါးမျိုလင်းယုန်တို့ကို သတိရမိသား။ ဒီဝိညာဉ်လင်းယုန်က မြန်တော့ မြန်ပါရဲ့... ဒါပေမဲ့ သူတို့လောက်တော့ မမြန်ဘူး။ နေဦး... ရွှင်း၊ ငါ့ကို တစ်ခုလောက် ပြောပြစမ်း”
“ဘာလဲ” ရွှင်းသည် လုံချန်း၏ ဘေးနားတွင် ပေါ်လာပြီး မေးလိုက်၏။
“ငါ မမေးမိတာ တစ်ခုရှိတယ်။ အချိန်ကာလ အကြောင်းပေါ့။ ငါ ဒီမှာ နေလာတာ လနဲ့ချီနေပြီ။ အပြင်က တကယ့်ကမ္ဘာမှာရော ဒီလောက် အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားပြီလား။ ပြီးတော့ ရှေးဟောင်းလက်စွပ်ထဲက သားရဲနယ်မြေနဲ့ ကမ္ဘာတုမှာရော အချိန်တွေ ဘယ်လောက် ကုန်သွားပြီလဲ” လုံချန်းက ရွှင်း၏ မျက်ဝန်းတို့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။
“အချိန်ကာလ... ဟုတ်လား” ရွှင်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်၏။
“ဟုတ်တယ်လေ။ အဲဒီ သုံးနေရာမှာ အချိန်တွေ ဘယ်လောက် ကုန်သွားပြီလဲ။ ပထမ စမ်းသပ်ချက်တုန်းကလို ငါ နိုးလာတဲ့အခါ နှစ်တွေ အများကြီး ကုန်သွားပြီလို့တော့ မပြောနဲ့ဦး” လုံချန်းက ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
“အာ... မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ အဲဒီလိုတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... ဖြစ်မယ် မထင်ဘူး” ရွှင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်ပင် သေချာလှသည့် ပုံစံ မရှိပေ။
“နင်က ဘာလို့ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေတာလဲ။ မသိဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့နော်။ ပထမတစ်ခါတုန်းကလို ဖြစ်လာရင်တော့ ငါ တကယ် စိတ်ဆိုးမိလိမ့်မယ်။ ငါ နင့်ကို သတိပေးထားမယ်နော်” လုံချန်းက သူမကို သံသယဖြင့် ကြည့်နေ၏။
“ငါ... ငါ တကယ် မသိဘူးလေ” ရွှင်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
လုံချန်းမှာမူ သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ နဖူးကို လက်ဖြင့် ရိုက်လိုက်မိတော့သည်။ ဤမျှ အခြေခံကျသော အချက်ကို သူမ မသိရှိဟု ဆိုသည်မှာ ယုံကြည်ရခက်လှပေသည်။
“ငါ ဒီကို ရောက်လာတဲ့ အချိန်မှာပဲ ငါ ပြန်နိုးလာမယ်လို့ မျှော်လင့်တာပဲ။ အလွန်ဆုံး ရှိလှ ငါ ဒီမှာ ကုန်လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်လောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒီထက် ပိုသွားရင်တော့ နောက်တစ်ခါ သွေးမျိုးဆက် ကျောင်းတော်ကို ငါ ရောက်တဲ့အခါ အဲဒီမှာ ရှိသမျှ အရာတွေကို ရိုက်ခွဲပစ်မယ်လို့ ငါ ကတိပေးတယ်”
“သွေးမျိုးဆက် ကျောင်းတော်က နင့်ရဲ့ သတင်းစကားကို ရမှာပါ။ ကျန်တာကိုတော့ သူ့အလိုလို ထားလိုက်ပါတော့။ ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ငါ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူးလေ” ရွှင်းက ဆိုကာ လုံချန်း၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ “ကဲ... အခု ငါတို့ ဘယ်ကို သွားကြမှာလဲ”
“ဘယ်ကို သွားမှာလဲ ဟုတ်လား။ အက်ရှာရဲ့ တော်ဝင်မြို့တော်ဆီကို သွားမှာပေါ့”
“ဘာလို့လဲ” ရွှင်းက နားမလည်နိုင်စွာ မေး၏။
“ပွဲကြည့်စင် ရှေ့ဆုံးကနေ ကြည့်ချင်လို့ပေါ့။ ပျော်စရာ ကောင်းမှာပါ။ ထိုင်ပြီးတော့သာ ကြည့်နေလိုက်။ ဒါဟာ နောက်ဆုံးအဆင့်ပဲ။ အရာရာတိုင်းက မကြာခင် ပြီးဆုံးတော့မှာပါ” လုံချန်းက ဆိုကာ ရွှင်း၏ ပါးပြင်ကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်လေသည်။
သူသည် ကောင်းကင်ထက်မှနေ၍ ချီတက်နေသော ဆူနိုင်းစစ်တပ်ကြီးကို မြင်တွေ့နေရ၏။ သူသည် စစ်တပ်ကြီးကို ကျော်ဖြတ်ကာ နောက်ထပ် မြို့တစ်မြို့၏ အစွန်အဖျားသို့ ရောက်ရှိသွားပေသည်။
တော်ဝင်မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိရန် ဆူနိုင်းစစ်တပ်သည် မြို့နှစ်မြို့ကို ဖြတ်ကျော်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။ လုံချန်းသည် စစ်တပ်ကြီး အဝေးတွင် ရှိနေစဉ်မှာပင် ပထမဆုံး မြို့သို့ ဆိုက်ရောက်သွားချေပြီ။
“ငါ့ရဲ့ အစွမ်းတွေက ရှိသေးရဲ့လား သိချင်မိသား။ ဒါဟာ ငါ့အရည်အချင်းကို စမ်းသပ်ဖို့ အချိန်ပဲ” လုံချန်းသည် သူ၏ မျက်နှာကို အနက်ရောင် မကောင်းဆိုးဝါး မျက်နှာဖုံးဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူ၏ ရာထူးကို ဖော်ပြနေသော နဂါးစစ်သည်တော် ဝတ်ရုံကိုလည်း ဝတ်ဆင်ထားပေသည်။
သူသည် ကျောဘက်သို့ လက်လှမ်းကာ မီးလျှံရေခဲဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ ၎င်းကို လက်ဝဲဘက်တွင် ကိုင်စွဲထားပြီး သံချေးတက်နေသော ဓားမည်းကြီးကိုမူ လက်ယာဘက်တွင် ကိုင်စွဲထားပေသည်။
“နင် ဒါကို တကယ် လုပ်တော့မှာလား။ နင်က သတ်ဖြတ်ရတာကို မနှစ်သက်ဘူးလို့ ငါ ထင်နေတာ”
“ငါ မနှစ်သက်ဘူးလို့ နင့်ကို ဘယ်သူပြောလဲ။ ဒါဟာ တကယ့်ကို စိတ်အပန်းပြေစရာ တစ်ခုပဲလေ။ ငါ အမြဲတမ်း အလွန်အကျွံ တွေးတောနေတတ်တဲ့ အရာတွေကို မေ့သွားစေနိုင်တယ်။ တစ်ဖက်က ကြည့်ရင်လည်း ဒါဟာ မလိုအပ်တဲ့ သတ်ဖြတ်မှု မဟုတ်ဘူး။ ငါ ဒီစမ်းသပ်ချက်ကို မြန်မြန် အဆုံးသတ်ပြီး အမြန် ပြန်ချင်ပြီ။ ဒီအတွက် လူနည်းနည်း သတ်ရတာ ဘာအရေးလဲ။ စစ်တပ်ကြီး ဒီကို ရောက်လာတဲ့အခါ သူတို့တွေက သေပြီးသား ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ ဒါဆိုရင် စစ်တပ်က အချိန်မကုန်ဘဲ မြန်မြန် ချီတက်နိုင်မှာပေါ့” လုံချန်းက မဲ့ပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
သူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်လင်းယုန်ပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်၏။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆိုက်ရောက်သောအခါ ကျင်းကြီးတစ်ကျင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူသည် မြို့အဝင်ဝတွင် အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေသော အစောင့်လေးဦး၏ ရှေ့မှောက်သို့ အတိအကျ ကျဆင်းသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
အစောင့်တို့သည် ကောင်းကင်မှ ခုန်ချလာသော ဓားနှစ်လက်နှင့် လူတစ်ဦးကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်ကာ ထရပ်လိုက်ကြ၏။ ထိုသူသည် ရန်သူဖြစ်ကြောင်း သိရှိသဖြင့် သူတို့မှာ သတိကြီးစွာ ထားလိုက်ကြတော့သည်။
“ငါ သွားပြီး သေနာပတိကို အကြောင်းကြားလိုက်ဦးမယ်။ မင်းတို့ သူ့ကို ကိုင်တွယ်ထားကြ” အစောင့်တစ်ဦးက ဆိုကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်၏။
“လက်နက်တွေကို ချလိုက်စမ်း။ အဲဒီ မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်ပြီး မင်း ဘယ်သူလဲဆိုတာ ပြောစမ်း။ မသေချင်ရင် အခုချက်ချင်း လုပ်” ကျန်သောအစောင့်တို့က လက်နက်တို့ဖြင့် လုံချန်းကို ချိန်ရွယ်ကာ သတိပေးလိုက်ကြသည်။
“နေဦး... အဲဒီ ဝတ်ရုံ။ ဒါ နဂါးစစ်သည်တော် ဝတ်ရုံပဲ။ ဆူနိုင်းက တိုက်ခိုက်လာပြီ။ သတ်ကြစမ်း” အစောင့်တစ်ဦးသည် လုံချန်း၏ ဝတ်ရုံပေါ်မှ သင်္ကေတကို မြင်သွားပြီးနောက် သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာကာ သတ်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။
“မင်း ပြေးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား” လုံချန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။ သူသည် ရပ်နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အခြားသူများကို သတင်းပေးရန် မြို့ထဲသို့ ပြေးဝင်နေသော အစောင့်၏ ရှေ့မှောက်၌ ချက်ချင်း ပေါ်လာတော့သည်။
ထိုလူမှာ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း နောက်ကျသွားချေပြီ။ လုံချန်း၏ ဓားသည် သူ၏ လည်ပင်းကို ထိုးဖောက်သွားပြီး ဖြစ်ပေသည်။ လုံချန်းက ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်နှင့် ထိုလူမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျ သေဆုံးသွားတော့၏။
“ဒီလို ခံစားချက်မျိုးက တကယ့်ကို စိတ်အေးချမ်းစေတာပဲ” လုံချန်း၏ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ “ကြည့်ရတာ ငါ့နှလုံးသားထဲမှာ တကယ့်ကို မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင် ရှိနေတာပဲ”
“ကဲ... တစ်ယောက်တော့ သွားပြီ။ နောက်ထပ် သုံးယောက် ကျန်သေးတယ်။ ဘယ်သူ အရင်လာမလဲ” လုံချန်းက အစောင့်များဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားရင်း ဆိုလိုက်သည်။
“မင်း... အယုတ်တမာ။ ငါ့လူကို သတ်ရဲတယ်လား” အစောင့်တို့က ဟိန်းဟောက်ကာ လုံချန်းကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ သို့သော် သူတို့ လုံချန်း၏ အနားသို့ မရောက်မီမှာပင် လုံချန်းသည် သူ၏ မီးလျှံရေခဲဓားကို အလျားလိုက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။
တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်တန်းသည် ဓားဆီမှ ထွက်ပေါ်လာကာ အစောင့် သုံးဦးဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။ အစောင့်တို့သည် မိမိတို့၏ လက်နက်များဖြင့် ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန် နှေးကွေးလှပေသည်။ အလင်းတန်းသည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်တို့ကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး ထက်ပိုင်း ပြတ်တောက်သွားစေတော့သည်။
“သိပ်ကောင်းတဲ့ လက်နက်ပဲ” လုံချန်းသည် မီးလျှံရေခဲဓားကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ “သူတော်စင်ဓား ပုံစံခုနစ်မျိုးက ဒီဓားနဲ့ဆိုရင် တကယ့်ကို အံကိုက်ပဲ။ အချိန်ဓားကလည်း ဒီလိုမျိုး အဝေးကနေ တိုက်ခိုက်နိုင်ရင် ကောင်းမှာပဲ”
သူသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ခြင်း မရှိဘဲ သေဆုံးသွားသော အစောင့် လေးဦးကို ထားရစ်ကာ မြို့အတွင်းသို့ တစ်လှမ်းချင်း ဝင်ရောက်သွားလေသည်။