အခန်း (၆၇-၆၈)

အခန်း ၆၇: သူက နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုကို မြင်ဖူးလို့လား... အရာအားလုံးကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားနေတာပဲ...

ခြံဝင်းထဲတွင်....

ကျောက်စားပွဲတစ်လုံး၏တစ်ဖက်စီတွင် ပုံရိပ်နှစ်ခု မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြ၏။

ရွှီယွီက မကြာသေးမီက ပိန်သွားသော သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် စကားစပြောလိုက်သည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် တစ်ဖက်လူ ဒဏ်ရာရနေချိန်တွင် ဤစကားများကို သူမ မပြောချင်ခဲ့ချေ။

သို့သော် ယဲ့ရွှမ် သွားပြီးအသေခံမည့်ကိစ္စကို သူမ ဤအတိုင်း ကြည့်မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ဤအရာက စိန်ခေါ်မှု တစ်ခုလော...

ဤအရာက သေချာပေါက် အမြစ်ပြတ်သုတ်သင်ခံရမည့် ကိစ္စပင်။

သူမ၏မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသူမှာ ရိုးရှင်းသော အနက်ရောင် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူ၏ကိုယ်ဟန်အနေအထားသည် ထင်းရူးပင်တစ်ပင်အလား ဖြောင့်မတ်နေပြီး ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေချိန်တွင်ပင် အထီးကျန်ဆန်သော ခံနိုင်ရည်ရှိမှုတစ်ခုကို ဖြာထွက်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယခင်က ချောမောမှု အရိပ်အယောင်များ ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ ယခုအချိန်၌ ကြာရှည်စွာ ကျန်ရစ်နေသော ဒဏ်ရာတစ်ခုကြောင့် ဖြူရော်နေသည်။ သူ၏နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးသူငယ်အိမ်တစ်စုံကသာ ပြတ်သားမှုကို ဖော်ပြနေလေ၏။

ဤလူငယ်သည် ယဲ့ရွှမ်ပင်။

အရှေ့ပိုင်းနက်နဲသိမ်မွေ့နယ်မြေရှိ အဓိကအင်ပါယာနှစ်ခုအနက် တစ်ခုဖြစ်သော မဟာယန်အင်ပါယာ၏ လွှမ်းမိုးမှုယှဉ်ပြိုင်ပွဲမှ မြင်းနက်တစ်ကောင်ဖြစ်သည်။

သူ့ကို တစ်ချိန်က သူ၏မျိုးနွယ်စုက အမှိုက်အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ တိုက်ဆိုင်စွာဖြင့် ကျောက်လက်စွပ် တစ်ကွင်းပေါ်ရှိ အကြွင်းအကျန်စိတ်ဝိညာဉ်ဆရာမကို သူ အသက်သွင်းနိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏ဒဏ္ဍာရီ စတင်ခဲ့သည်။ သုံးနှစ်တာ ကာလအတွင်း သူသည် လမ်းတလျှောက်လုံးတွင် အံ့အားသင့်ဖွယ်များကို ဖန်တီးခဲ့ပြီး မည်သည့်အချိန်မျှ မျက်နှာသာပေးခြင်းမခံခဲ့ရသော်လည်း အမြဲတစေ နောက်ဆုံးတွင် ရယ်မောခွင့် ရခဲ့လေ၏။ သူသည် သေရေးရှင်ရေး အကျပ်အတည်းများစွာမှ ပြီးပြည့်စုံစွာ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီး ထိုအရာကို ကံကောင်းခြင်းသက်သက်အဖြစ်သာ သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကောင်းကင်ဆန်းကြယ်မီးတောက်ကို လုယူရန် ကြိုးစားရင်း သူ သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ကံမကောင်းမှုကို ကံကောင်းမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ပြီး ဆန်းကြယ်မီးတောက်ကို အောင်မြင်စွာ သန့်စင်နိုင်ခဲ့ကာ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် သူ ဤနေရာ၌ ပြန်လည်ကုသနိုင်စေရန် အကူအညီပေးခဲ့သော ရွှီယွီနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

တဖြည်းဖြည်းချင်း သူသည် စကားနည်းပြီး ကျရှုံးသွားသော အမှိုက်မဟုတ်တော့ဘဲ ယခုအချိန်၌ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော နှလုံးသားနှင့် ကောင်းကင်ယံကို ချေမှုန်းနိုင်သည့် စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ယဲ့ရွှမ်က ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကြီးမားသော စိတ်ခံစားမှုအတက်အကျကို မပြသခဲ့ဘဲ ညင်သာစွာပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

"တာအိုသီလရှင်... ပြန်လာကတည်းက နည်းနည်း စိတ်ဓာတ်ကျနေသလိုပဲ... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"အဲ့ဒါတွေက အရေးမကြီးတော့ပါဘူး..."

ရွှီယွီက မေးခွန်းကို ရှောင်လွှဲကာ ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူမက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ယဲ့ရွှမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏အကြည့် ရုတ်တရက် ထက်ရှလာပြီး ယခင်က မရှိဖူးသော လေးနက်မှုဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ယဲ့ရွှမ်... မင်းကို ငါ့ရဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားတယ်... ပြီးတော့ ဒါက ငါ့ရဲ့နှလုံးသားထဲကလာတဲ့ စကားပါ... မင်းကို ငါ လုံးဝဒုက္ခမပေးပါဘူး..."

သူမ၏အမူအရာ ဤမျှထိလေးနက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ယဲ့ရွှမ်က မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုသီလရှင်... ငါက စူးချန်ကဲကို စိန်ခေါ်ရင် အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံရမယ်လို့ ဆိုလိုတာလား..."

"အဲ့ဒီထက် ပိုတယ်..."

ရွှီယွီက ပြောလိုက်ပြီး စူးချန်ကဲ နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာမြင်ကွင်းကို ချက်ချင်းပြန်လည်အမှတ်ရကာ သူမ၏မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"မင်း သေချာပေါက် သေရလိမ့်မယ်..."

သူမ ဤသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယဲ့ရွှမ်၏မျက်လုံးများတွင် ယုံကြည်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထင်ဟပ်လာပြီး သူက ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါ ရှေ့ဆက်သွားရင် သေချာပေါက် သေရမယ်လို့ အရင်က လူအများကြီးက ငါ့ကို ပြောဖူးပါတယ်... ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ငါ အမြဲတမ်း အသက်ရှင်ခဲ့တာပဲ..."

ရွှီယွီက အလျင်အမြန် ပြောဆိုသည်။

"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... အဲ့ဒီလို မဟုတ်ဘူး... ဒီတစ်ကြိမ်က တကယ့်ကို ကွဲပြားတယ်..."

"အဲ့ဒီ စူးချန်ကဲက စိတ်ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူ လုံးဝမဟုတ်ဘူး... သူက မိစ္ဆာတစ်ကောင်နီးပါးပဲ... မင်းကို မဆိုထားနဲ့... ယွမ်ယန်နယ်မြေရဲ့ သမိုင်းတစ်ခုလုံးကို မင်း ရှာဖွေကြည့်ရင်တောင် သူ့လို ဒုတိယလူတစ်ယောက်ကို မင်း တွေ့မှာမဟုတ်ဘူး..."

"တာအိုသီလရှင်..."

ယဲ့ရွှမ်က ရွှီယွီကို တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ကြားဖြတ်ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်ကာ ရယ်မောပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ငါ... ယဲ့ရွှမ်က ကျဉ်းမြောင်းတဲ့လမ်းတစ်ခုမှာ ရဲရင့်တဲ့သူက အနိုင်ရတယ်ဆိုတာကိုပဲ ယုံကြည်တယ်... အာမခံချက်ရှိတဲ့ အောင်နိုင်မှု ဒါမှမဟုတ် ရှုံးနိမ့်မှုဆိုတာ ဘယ်တော့မှ မရှိဘူး..."

"တကယ်လို့ တာအိုသီလရှင်က တကယ်ကြီး စိတ်ပူနေတယ်ဆိုရင်..."

"ဒါဆို..."

ဤသို့ပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် သူ၏ အရှိန်အဝါကို ထပ်မံ၍ ဖုံးကွယ်မထားတော့ချေ။

ဝုန်း...

အဆင့်မြင့် စိတ်ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားက ချက်ချင်းပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

စိတ်ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်းနယ်ပယ် သတ္တမအဆင့်...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားများကို အဖြူရောင်မီးတောက်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပေ၏။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပူချိန်မြင့်မားမှုက ချက်ချင်းပျံ့နှံ့သွားပြီး သူ၏နံဘေးပတ်လည်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကို အနည်းငယ် ဝေဝါးနေစေပုံရသည်။ ဤဩဇာလွှမ်းမိုးနိုင်သော စွမ်းအားမှာ အမှန်တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

ဤအချိန်၌ ယဲ့ရွှမ်ထံမှ ပေါက်ကွဲထုတ်လာသော ဖိအားမှာ စိတ်ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်းနယ်ပယ် အဋ္ဌမအဆင့် သို့မဟုတ် နဝမအဆင့်နှင့်ပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိနေလေပြီ။

"ဒီလိုဆိုရင်... တာအိုသီလရှင် စိတ်သက်သာရာ ရပြီလား..."

ယဲ့ရွှမ်က အလွန်ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခံစားနေရသော်လည်း တာအိုသီလရှင်က သူ့အတွက် စိတ်ပူနေကြောင်း သိသဖြင့် ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြုရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ ပြောဆိုလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယဲ့ရွှမ်၏စိတ်ထဲတွင် ပီပြင်ရှင်းလင်းသော အမျိုးသမီးအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ညာဘက်လက်ညှိုးပေါ်ရှိ ကျောက်လက်စွပ်က ဝိုးတဝါး လင်းလက်လာခဲ့သည်။

"ဟွန့်... နင့်လို ကောင်လေးက တစ်နေ့ကျရင် ကြွားလုံးထုတ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး... ဘယ်လို ခံစားရလဲ..."

ယဲ့ရွှမ်က သူ၏စိတ်ထဲတွင် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဆရာမ... ကျွန်တော့်ကို စနောက်နေတာ ရပ်ပါတော့..."

"ဟား ဟား ... ဘာကို ကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ... နင့်ရဲ့ လက်ရှိခွန်အားနဲ့ဆို နင့်ရဲ့တောက်ပမှုကို ပြသသင့်တယ်...နင့်ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို အမြဲတမ်း ဖုံးကွယ်ထားတာက နင့်ကို ဝက်တစ်ကောင်လို ဖြစ်နေစေတယ်... ပြီးတော့ နင်က အရင်ကတည်းက ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ပဲလေ... ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ကံမကောင်းမှုကို ကံကောင်းမှုအဖြစ် နင် ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့တာကို ငါ မယုံနိုင်သေးဘူး... လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ မီးတောက်ဗဟိုချက်ကို သန့်စင်ပြီးတဲ့နောက်မှာ နင်က အခု နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်တစ်ခြမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီ .."

ကျောက်လက်စွပ်ထဲရှိ အေးစက်စက်မျက်နှာနှင့် အမျိုးသမီးက သူ့ကို လေးစားအားကျစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ကံကောင်းရုံ သက်သက်ပါ..."

ယဲ့ရွှမ်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလေသည်။

ဤအချိန်၌....

သူ၏နံဘေးတွင် အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ရွှီယွီက အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ယဲ့ရွှမ်... ငါ တဲ့တိုးပဲပြောမယ်... နင် အခု ပြသလိုက်တဲ့ ခွန်အားက ကြီးမားပေမဲ့ နင်က သူ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အရည်အချင်းတောင် မရှိဘူးလို့ ငါ စိုးရိမ်တယ်... ငါ ခုနက အပျက်အစီးနယ်မြေဆီ သွားခဲ့ပြီးတော့ စူးချန်ကဲနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့တယ်..."

သူမက အရာအားလုံးကို သူ့အား ပြောပြလိုက်သည်။ ယဲ့ရွှမ်ကို ဤမျှထိ သူမ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောကာ စိတ်ဓာတ်မကျစေချင်ခဲ့သော်လည်း သူ သေရမည်ကို သူမ အမှန်တကယ် မမြင်ချင်ခဲ့ချေ။

သူမ၏စကားများ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်...

ယဲ့ရွှမ်သည် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာသည်အထိ အတွေးထဲ နစ်မြုပ်ကာ နေရာတွင် အမြစ်တွယ်နေခဲ့သော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲရှိ အမျိုးသမီး ဆရာမ၏အသံက ပထမဆုံး စတင်ပြောဆိုလာခဲ့သည်။

"လုံးဝအဓိပ္ပာယ်မရှိတာပဲ..."

"သူက နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုကို မြင်ဖူးလို့လား... အရာအားလုံးကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားနေတာပဲ..."

"တူညီတဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်နယ်ပယ်အတွင်းမှာ နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုကို သုတ်သင်ပစ်တာလား..."

"ဟွန့်... အဲ့ဒါက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး...တကယ်လို့ စူးချန်ကဲက အဲ့ဒီစွမ်းအားကို တကယ်ကြီး ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်ဆိုရင် ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းက သူ့ကို ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်နေရာ ပေးလောက်တယ်... သူ့ကို ခေါင်းဆောင်တပည့် ဖြစ်အောင် လုပ်ရုံတင် ဘယ်ကမလဲ..."

"ဆရာမ... နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုဆိုတာ ဘာလဲ..."

ယဲ့ရွှမ်က သူ၏စိတ်ထဲတွင် အလောတကြီး မေးလိုက်၏။

"ဒါက နင့်ရဲ့ လက်ရှိကျင့်ကြံဆင့်နယ်ပယ်နဲ့ ထိတွေ့ရမယ့် အရာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါကို ပြောလာပြီဆိုတော့ ငါ နင့်ကို ကြိုပြောပြရမှာပေါ့..."

"နင် ရှိနေတဲ့ ယွမ်ယန်နယ်မြေကို အောက်ဘုံလို့ ခေါ်တယ်... အဲ့ဒီလိုမျိုး ကမ္ဘာငယ်လေးတွေ သောင်းနဲ့ချီပြီး ရှိတယ်... ဒီကမ္ဘာငယ်လေးတွေရဲ့ အထက်မှာ အထက်ဘုံလို့လည်း ခေါ်တဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေ ရှိတယ်... နင့်ရဲ့ဆရာမဖြစ်တဲ့ ငါက အဲ့ဒီက လာတာပဲ... စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေ မှာ မျိုးနွယ်စုတစ်သောင်း နေထိုင်ကြတယ်..."

ဤစကားများကို ကြားသောအခါ ယဲ့ရွှမ်၏မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

လောကကြီးက အမှန်တကယ်ကို ဤမျှထိ ကျယ်ပြန့်လှသလော...

သူသည် ရေတွင်းအောက်မှ ကောင်းကင်ကို ကြည့်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု ဆရာမက အမြဲတစေ ပြောခဲ့သည်မှာ အံ့အားသင့်စရာ မဟုတ်တော့ပေ။

"ပြီးတော့ စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေ မှာ စစ်ပွဲတွေက အမြဲတမ်း ဖြစ်နေတာပဲ... အကန့်အသတ်မဲ့ ငွေရောင်သမုဒ္ဒရာက အဓိက စစ်မြေပြင် နှစ်ခုအဖြစ် ပိုင်းခြားပေးထားတဲ့ နယ်နိမိတ်မျဉ်းတစ်ခုလို လုပ်ဆောင်တယ်... မျိုးနွယ်စု တစ်သောင်းရဲ့ ခွန်အားတွေကို စုစည်းပြီး အဲ့ဒီ မွေးရာပါသက်ရှိတွေကို ပူးပေါင်း ခုခံကြတယ်... နင် ခန့်မှန်းမိတဲ့အတိုင်း အဲ့ဒါက နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုပဲ..."

ကျောက်လက်စွပ်ထဲရှိ အမျိုးသမီးက နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုအကြောင်း ပြောသောအခါ သူမက အံ့တင်းတင်းကြိတ်လိုက်၏။

အမှန်တကယ်ကိုပင်...

သူမသည် နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုမှ ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ချေမှုန်းခံခဲ့ရကာ သူမ၏အကြွင်းအကျန်စိတ်ဝိညာဉ် အစအနလေးတစ်ခုသာ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ဟင်းလင်းပြင် ဖရိုဖရဲလှိုင်းထန်ခြင်းထဲသို့ မတော်တဆ ဝင်ရောက်သွားကာ ဤအောက်ဘုံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"မျိုးနွယ်စု တစ်သောင်း ပူးပေါင်းခုခံဖို့ လိုအပ်တယ်ပေါ့..."

ယဲ့ရွှမ်က အသက်ရှူမမှားဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့၏။

ထို့နောက် သူ၏ဆရာမ ဆက်ပြောသည်ကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

"နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုက အစွမ်းထက်တယ်... သူတို့က မွေးရာပါ နတ်ဘုရားမှော်စာလုံးတွေနဲ့ မွေးဖွားလာကြပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ သက်တမ်းက မသေနိုင်သလောက်နီးပါးပဲ... ပြီးတော့ ဖျက်ဆီးလို့မရဘူး... အဲ့ဒါက သူတို့က ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကနေ မွေးဖွားလာတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ ဆိုရိုးစကားကို သက်သေပြနေတာပဲ... ဒါကြောင့် သူတို့က ထာဝရ အသက်ရှင်နိုင်တယ်..."

"အားနည်းဆုံး နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုဝင်တောင်မှ မျိုးနွယ်စုတစ်သောင်းထဲက ဘယ်သက်ရှိထက်မဆို အများကြီး ပိုပြီးအစွမ်းထက်တယ်... သူတို့ရဲ့ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်တွေက နတ်ဘုရားသံမဏိတွေနဲ့ ယှဉ်နိုင်ပြီးတော့ သူတို့ အသုံးပြုတဲ့ မှော်စာလုံးတွေက အရင်းအမြစ်ရဲ့ စွမ်းအားတွေပဲ... ဒါကြောင့် တူညီတဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်နယ်ပယ်မှာ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်တာက သေချာပေါက် သေရမယ့် ကိစ္စပဲ... တူညီတဲ့ နယ်ပယ်မှာ လူသားမျိုးနွယ်စု ကြားက ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ သူတွေပဲ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်နိုင်မှာ..."

"အခု နင် နားလည်ပြီလား..."

"သူ တစ်ယောက်တည်းက နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စု ရဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ လူလေးငါးယောက်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တာတဲ့လား... အဲ့ဒါက ဖြစ်နိုင်လို့လား..."

"သူက နတ်ဘုရားမီးတောက်ကို ထွန်းညှိခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ အဲ့ဒါက ပိုတောင်အဓိပ္ပာယ်မရှိသေးတယ်... စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေမှာ ငါ့ရဲ့စံပြပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်တဲ့ စူးမိသားစုက အဲ့ဒီ ပြိုင်ဘက်ကင်းပုဂ္ဂိုလ်တောင် အသက် သုံးဆယ်ရောက်မှ နတ်ဘုရားမီးတောက်ကို ထွန်းညှိနိုင်ခဲ့တာလေ... ဒါက လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး..."

ထိုစကားကို နားထောင်ပြီးနောက် ယဲ့ရွှမ်ကလည်း ခေါင်းအနည်းငယ်ညိတ်လိုက်၏။

ဤသည်မှာ အမှန်ပင်။

ဤအရာက အလွန်ပင် အဓိပ္ပာယ်မရှိလှချေ။

သို့ရာတွင် သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်သူဖြစ်သဖြင့် ဤကိစ္စကို သူ မဝေဖန်ခဲ့ဘဲ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မေးလိုက်သည်။

"ဆရာမ... တာအိုသီလရှင်က ငါ့ကို လှည့်စားဖို့ လိမ်ပြောနေတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး... တစ်ခုခုတော့ သံသယဖြစ်စရာ ရှိနေရမယ်..."

အခန်း ၆၈: ငါ ပြီးသွားပြီ...

"တကယ်လို့ ငါ ခန့်မှန်းတာ မှန်မယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီ အပျက်အစီးနယ်မြေထဲမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ရဲ့ အကြွင်းအကျန်စိတ်ဝိညာဉ် ရှိနေရမယ်... စူးချန်ကဲရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နေတာက အဲ့ဒီစိတ်ဝိညာဥ်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေ ဖြစ်နိုင်တယ်... မမေ့နဲ့... အရင်တုန်းက လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုမှာ မင်း ဒီလိုမျိုး ရှုံးနိမ့်မှုကို အောင်နိုင်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယဲ့ရွှမ်က အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူ တွေးထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်နိုင်ပြီး ဤရှင်းပြချက် တစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်။

စူးချန်ကဲထံ၌ ဤကဲ့သို့ အခွင့်အရေးမျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်မထားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ဆရာမနှင့် သူ၏ဆက်သွယ်မှုမှာ တစ်ခဏမျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့လေ၏။ ထို့နောက် ပြဿနာဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရွှီယွီကို များစွာထပ်မရှင်းပြတော့ဘဲ ခပ်ဖျော့ဖျော့ရယ်မောကာ သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးပြီး စိတ်ချနေရန်သာ ပြောလိုက်သည်။

ယဲ့ရွှမ် သဘောတူသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှီယွီက အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့၏။ ယဲ့ရွှမ်၏ ဒဏ်ရာများအကြောင်း မေးမြန်းပြီးနောက် သူမ ထွက်သွားတော့သည်။

သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် ယဲ့ရွှမ်က အဝေးသို့ ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"သူ ဖိနှိပ်ထားတဲ့ လူကို ငါ သေချာပေါက် ကယ်တင်ရမယ်..."

"နှစ်လ လိုပါသေးတယ်..."

"ဆရာမ... ကျွန်တော့်ရဲ့ဒဏ်ရာတွေ တော်တော်လေး သက်သာနေပါပြီ... ကျွန်တော်တို့ အခု ကျင့်ကြံဖို့ကို စတင်လို့ရပြီ..."

"မလောပါနဲ့... အဲ့ဒီတာအိုသီလရှင်လေး ပြောခဲ့တာက နည်းနည်းတော့ လွန်ကဲနေပေမဲ့ ငါတို့ ကိုယ်တိုင် သွားမကြည့်ရဘူးဆိုရင် ငါ စိတ်အေးလက်အေး နေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျောက်လက်စွပ်ထဲရှိ အမျိုးသမီးက စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောဆိုသည်။

"ဆရာမ ပြောတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်..."

ယဲ့ရွှမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့... ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းရဲ့ တည်ထောင်ခြင်း အခမ်းအနားက နှစ်လနေရင် ရှိတယ်လေ... သူတို့ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေက ပုံမှန်အားဖြင့် တင်းကြပ်တယ်... ငါတို့ ဘယ်လို ဝင်ရမလဲ... ပြီးတော့ ငါတို့ ဝင်သွားရင်တောင် သူ့ကို ဘယ်လို မြင်တွေ့နိုင်မှာလဲ..."

"နည်းလမ်းတစ်ခုတော့ အမြဲတမ်း ရှိမှာပါ... လောလောဆယ် မင်း ထိုက်ချင်နယ်မြေ မှာ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပြီး မဟာပြာလဲ့လဲ့ငွေရောင် မီးတောက်ရစ်ပတ်ခြင်း နည်းစနစ်ကို ကျင့်ကြံသင့်တယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာမ..."

တခြားတစ်ဖက်၌...

စူးချန်ကဲက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ နတ်ဘုရား စွမ်းအားများကို ဖြည်းညှင်းစွာ တည်ငြိမ်စေလိုက်ပြီး သူ၏ပတ်လည်ရှိ သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်များအားလုံးတဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် သူ၏မျက်လုံးများထဲရှိ အကြည့်မှာ ပို၍နက်ရှိုင်းလာပြီး သာလွန်ထူးကဲလာခဲ့သည်။

"ပြီးပြီ..."

စူးချန်ကဲက လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး အဝေးရှိ အချိန်ကို တွက်ချက်ပေးနေသော စိတ်ဝိညာဉ်အမွှေးတိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ ထိုအရာမှာ မကြာသေးမီကမှ ထွန်းညှိထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူ ကြည့်ရှုခွင့်ရသောအချိန်မှာ အလွန်ကြာမြင့်စွာ ကျန်နေသေးကြောင်း ဆိုလိုသည်။

"နည်းနည်း အလဟဿ ဖြစ်သွားသလိုပဲ..."

"နောက်တစ်ခါ ဒါကို မှတ်ထားရမယ်..."

ချက်ချင်းပင် သူက ထရပ်ကာ အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်သွားပြီး လျှို့ဝှက်ခန်း၏တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

ဖုန်းဝူယင်သည် အဝေးသို့ မရောက်သေးဘဲ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေပုံရကာ အလျင်စလို ထွက်သွားခြင်း မရှိသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟင်..."

ဖုန်းဝူယင်သည် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့၏။ သူက စူးချန်ကဲကို ချက်ချင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဆရာကြီးစူး... ကောင်းကောင်း မလုပ်ရသေးတဲ့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုတချို့ ရှိနေလို့လား..."

သူ စမ်းသပ်ကြည့်ပြီး နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ခြင်း မရှိသောကြောင့် ငွေပြန်အမ်းခိုင်းလိုခြင်း ဖြစ်သလောဟု ဖုန်းဝူယင်က တွေးမိသည်။

ဤအရာက ပြဿနာတော့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် လက်ဖက်ရည်တာအို ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသဖြင့် စူးချန်ကဲက ငွေပြန်အမ်းခိုင်းလိုလျှင်လည်း ပြဿနာမရှိချေ။ ဤမျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိခြင်းကပင် သူ့အတွက် လုံလောက်သည်ဟု တွေးလိုက်၏။

သို့ရာတွင် စူးချန်ကဲ၏ အဖြေက သူ့ကို လုံးဝကြောင်အမ်းသွားစေခဲ့သည်။

"ငါ ပြီးသွားပြီ..."

"ဒီတစ်ကြိမ်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... တကယ်လို့ အခွင့်အရေး ရှိရင် ထပ်ပြီးပူးပေါင်းကြတာပေါ့... နှုတ်ဆက်ပါတယ်..."

စူးချန်ကဲက ခပ်ဖျော့ဖျော့အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဖုန်းဝူယင်ကို ကျော်ကာ တည့်မတ်စွာ လမ်းလျှောက်သွားတော့သည်။

"..."

ဖုန်းဝူယင် ဆွံ့အသွားသည်။

ဘာကြီးလဲ...

ပြီးသွားပြီ...

ဆီးသွားသည်ကပင် ဤမျှထိ မမြန်နိုင်ပေ...

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...

ဖုန်းဝူယင်၏ပုံရိပ်က လျှို့ဝှက်ခန်းထဲသို့ ချက်ချင်းဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ အခန်းထဲရှိ လုံးဝပြယ်လွင့်မသွားသေးဘဲ သူ့ဆီသို့ အပြေးအလွှားလာနေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါက သူ့ကို နေရာမှာပင် အေးခဲတောင့်တင်းသွားစေခဲ့သည်။

"မြင့်... မြင့်မြတ်အရှင်..."

ဖုန်းဝူယင်၏အသံ အနည်းငယ် တုန်ရီနေပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံနိုင်သော အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေ၏။

သူကိုယ်တိုင်သည် မြင့်မြတ်အရှင်နယ်ပယ်တွင် ရှိနေပြီး နတ်ဘုရားစွမ်းအားများနှင့် လုံးဝ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည်။ ထိုကြောင့် လျှို့ဝှက်ခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသောအရာမှာ ယှဉ်ပြိုင်၍မရနိုင်လောက်အောင် သန့်စင်သော နတ်ဘုရားစွမ်းအားဖြစ်ကြောင်း သူ အတပ်ပြောနိုင်သည်။ ကြွင်းကျန်ရစ်ခဲ့သော အရှိန်အဝါ တစွန်းတစလေးကပင် သူ၏ဦးရေပြားကို ထုံကျင်သွားစေပြီး သူ၏နှလုံးသားကို တုန်ရီသွားစေခဲ့သည်။

ဤအရာက ရှင်းလင်းနေပေ၏။

ဤအရှိန်အဝါပိုင်ရှင်၏စွမ်းအားက သူ့ထက် များစွာပို၍ သာလွန်နေသည်။

သို့ရာတွင် ဤလျှို့ဝှက်ခန်းထဲ၌ လူတစ်ယောက်သာ ရှိခဲ့လေသည်။ စူးချန်ကဲက မြင့်မြတ်အရှင်နယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်သွားခြင်း ဖြစ်သလော...

ဤအတွေး ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ဖုန်းဝူယင်၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ချက်ချင်းကျဥ်းမြောင်းသွားပြီး သူ၏လက်သီးများကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်လိုက်၏။

"ဒါကို သတင်းပို့ရမယ်..."

"သတင်းပို့ရမယ်..."

လျှို့ဝှက်ခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် စူးချန်ကဲသည် ကုန်သည်ကြီးများအသင်း ခန်းမဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြန်သွားခဲ့သည်။ ထုယိုယိုက ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လိမ္မာစွာထိုင်နေပြီး သူမ၏ရှေ့ရှိ စီးဆင်းနေသော ပုံရိပ်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် မြင်ကွင်းကို အာရုံစိုက်နေသည်အား သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအရာက သူ၏ယခင်ဘဝမှ သူ သိခဲ့သော "ရုပ်ရှင်" နှင့် လက်တွေ့တွင် ကွာခြားမှု မရှိချေ။

"ဒီရွှမ်ဟွမ် ကမ္ဘာမှာ ဒီလို ဖျော်ဖြေရေးမျိုး တကယ်ကြီး ရှိတာလား..."

စူးချန်ကဲက အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏ဂျူနီယာညီမလေး နံဘေးသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့လေ၏။

"သွားကြစို့... ဆက်မကြည့်နဲ့တော့..."

"စီနီယာအစ်ကို... ကျွန်မ ကြည့်လို့ မပြီးသေးဘူးလေ..."

ထုယိုယိုက ကြည့်ရှုခြင်းတွင် နစ်မြုပ်နေပြီး ခေါင်းလှည့်မကြည့်ဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခါမှ ဆက်ကြည့်လို့ ရပါတယ်..."

စူးချန်ကဲ၏လေသံက ညှိနှိုင်းရန် အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ချေ။ သူ စကားပြောနေစဉ် သူက လက်ဆန့်တန်းကာ ကောင်မလေး၏အင်္ကျီဂုတ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"ဟေး... ဟေး...စီနီယာအစ်ကို... ဘာလို့ ကျွန်မကို ဂုတ်ကနေ မလိုက်တာလဲ... ကျွန်မက ကြောင်ကလေး မဟုတ်ဘူးနော်..."

နောက်ဆုံးတွင် စူးချန်ကဲက သူတို့ ရောက်လာစဉ်ကအတိုင်း ထုယိုယိုကို ပျံသန်းရေး သင်္ဘောပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သူ၏လက်ရှိကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် လေထဲမှ ပျံသန်းခြင်းက များစွာ နှေးကွေးမည် မဟုတ်သော်လည်း အသင့်သုံးနိုင်သော သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး နည်းလမ်း ရှိနေပြီဖြစ်ရာ မည်သည်ကြောင့် သူ အားစိုက်နေမည်နည်း။

ပျံသန်းရေးသင်္ဘောက တိမ်များနှင့်မြူများကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်အတွင်းမှာပင် ထိုက်ချင်ဂိုဏ်း၏ တိမ်များဖုံးလွှမ်းနေသော ဂိုဏ်းတံခါးမှာ သူတို့၏ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။

မကြာမီ အစေခံတပည့်တစ်ဦးက အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးလာပြီး စူးချန်ကဲအတွက် ပျံသန်းရေးသင်္ဘောကို ရိုသေလေးစားစွာ ထိန်းပေးလိုက်၏။

"စီနီယာအစ်ကိုစူး... အစ်ကို ရောက်လာပြီပဲ..."

ထိုတပည့်က မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ရိုသေလေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

စူးချန်ကဲက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ရုံသာဖြစ်ပြီး သူ၏အမူအရာမှာ ဂရုမစိုက်ပုံရသည်။

ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ မဟုတ်လျှင်ပင် မွေးရာပါ အေးစက်ပြီး ခပ်တန်းတန်းနေတတ်သော စိတ်သဘောထားက အစေခံတပည့်များကို ဖိအားပေးနိုင်ကာ သူ့ကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲအောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

"အဟမ်း... ဒီမှာ အသက်ရှင်နေတဲ့ လူတစ်ယောက် ရပ်နေတာကို မင်း မမြင်ဘူးလား..."

ထုယိုယိုက လက်ပိုက်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာလေးတွင် မကျေနပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

တပည့်၏မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားခဲ့လေ၏။ သူက အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်ပြီး အရိုအသေပေးကာ ပြောဆိုသည်။

"ဒီတပည့်က စီနီယာအစ်မထုကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်... ဒီဂျူနီယာမောင်လေးရဲ့ သတိလက်လွတ်မှုပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ စီနီယာအစ်မ..."

ထိုအချိန်မှသာ ထုယိုယိုက မောက်မာသော ဟန်ပန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး စိတ်ကျေနပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... နင်က သင်ပေးလို့ ရပါတယ်... မလန့်ပါနဲ့... ငါတို့ နဝမတောင်ထိပ်ရဲ့ ပျံသန်းရေး သင်္ဘောကို သေချာသုတ်ပေးပါ... နင် အလုပ်ကောင်းကောင်းလုပ်ရင် ဆုချခံရမှာပေါ့ .."

ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူမက နံဘေးရှိ စူးချန်ကဲကို ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားသော အမူအယာဖြင့် ပုတ်လိုက်၏။

"ငါ့ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုမှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိတယ်..."

သူမ၏ စကားများမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ရက်ရောလှသည်။

ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေ ခရီးစဉ်အတွင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းမှ ရရှိမှုများကို ထည့်သွင်းမစဥ်းစားလျှင်ပင် သိုလှောင်လက်စွပ် လေးဆယ် သို့မဟုတ် ငါးဆယ်ခန့်ကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထိုအရာများ၏ တိကျသောတန်ဖိုးကို သူမ မသိသော်လည်း ထိုလူများသည် အလွန် ချမ်းသာကြွယ်ဝကြောင်း စိတ်ကူးကြည့်ရန် မခက်ခဲချေ။

"..."

စူးချန်ကဲ၏ပါးစပ်ထောင့် အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။

ကျန်ရှိနေသော အစေခံတပည့်များသည် မည်သို့သော မြှောက်ပင့်မှုမျိုးက ထိရောက်သနည်းဆိုသည်ကို သိရှိကာ ချက်ချင်းနားလည်သွားကြပြီး စတင်စကားပြောဆိုကြတော့သည်။

"ဝိုး..."

"စီနီယာအစ်မထုက တကယ်ကြီး ကောင်းကင်လှိုဏ်ဂူနယ်ပယ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်အဆင့်ကို ရောက်သွားတာလား... အဲ့ဒါက အံ့အားသင့်စရာပဲ..."

"ဟုတ်တယ်... စီနီယာအစ်မထုက ဒီလောက်ထိ လှပပြီး ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစား ကောင်းရုံတင်မကဘူး....သူ့ရဲ့ပါရမီကလည်း အရမ်းမွန်းစတားဆန်တာပဲ... ငါ မနာလိုဖြစ်လွန်းလို့ သေတော့မယ်..."

"နဝမတောင်ထိပ်ရဲ့ စီနီယာအစ်မထုက အကောင်းဆုံးလူဖြစ်ပြီးတော့ အကြင်နာဆုံးနဲ့ အနာဂတ်မှာ အမြင့်ဆုံးအောင်မြင်မှုတွေ ရရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ အမြဲပြောခဲ့တယ်..."

ထုယိုယိုက ဤစကားများကို ကြားသောအခါ အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး ဆုလာဘ်တချို့ပေးရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် စူးချန်ကဲက သူမကို ဖမ်းဆွဲကာ ခေါ်သွားလေ၏။ သူသည် ဂိုဏ်းမှ တပည့်များကို ပြန်လည်မပေးကမ်းလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူ၏စရိုက်သဘာဝနှင့် နှစ်များတလျှောက် ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းမှ သူ ရရှိခဲ့သော စောင့်ရှောက်မှုများအရ သူ၏ကြိုးစားအားထုတ်မှု လိုအပ်ချိန်တွင် သူ ရှောင်လွှဲနေမည် မဟုတ်ချေ။ သို့ရာတွင် သူသည် စည်းစိမ် ဖြန့်ကြဲသော ကလေးငယ် တစ်ဦးအလား ထိုနေရာတွင် ရပ်မနေနိုင်ချေ။

ထုယိုယို၏ ယခင် စိတ်ဝိညာဉ် ကျောက်တုံးများ သုံးစွဲမှုအရ ဤကောင်မလေး၏ သုံးစွဲမှု အလေ့အထများမှာ စိတ်ဝိညာဉ် ကျောက်တုံးများဆိုသည်မှာ မည်သည့်အရာမှန်း မသိသူများနှင့် တူညီသောစားပွဲဝိုင်းတွင် ရှိနေသည်။

စူးချန်ကဲက နင်မိသားစု မှ လာရောက်လည်ပတ်သူများအကြောင်း ချက်ချင်းသွားရောက်မမေးမြန်းခဲ့ချေ။ ထိုအစား သူသည် နင်ဖူယောင် ၏အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန်အတွက် နဝမတောင်ထိပ်သို့ အရင်ပြန်သွားရန် စီစဉ်ထားလေ၏။

သို့ရာတွင် သူ ထုယိုယိုကို တောင်တစ်ဝက်ခန့်အထိ ခေါ်ဆောင်လာချိန်လေးမှာပင် ခေါင်းကြီး ရုပ်သေးရုပ်တစ်ခုက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

ထိုအရုပ်မှာ ထူးဆန်းစွာ မွေးဖွားလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်နှင့်ခေါင်း အချိုးအစား အနည်းငယ်မှ မမျှတသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းအောင် တောက်ပနေသည်။

သူက လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ခိုင်မာစွာ မတ်တတ်ရပ်နေပြီး သူ၏ ငယ်ရွယ်သော အသွင်အပြင်နှင့် လုံးဝမကိုက်ညီသော လေသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"မင်းက စူးချန်ကဲလား... ငါ့ဝမ်းကွဲရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုလား..."