အခန်း (၇-၈)
Vol. 1 Ch. 7-8
7
စုဟယ်၏ အိပ်ချင်စိတ်များမှာ အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားပါ၏။
ဆိုင်မှာ ခြောက်ကပ်မနေတော့ပေ။ သူမ ဓာတ်တိုင်တွင် ကပ်ထားခဲ့သော လမ်းညွှန်ဆိုင်းဘုတ်လေးကြောင့် လက်ပတ်တန်းစီမည့် လူအုပ်ကြီးမှာ ဆိုင်ဘက်သို့ တဖွဲဖွဲ ရောက်ရှိလာသည်။
လက်ပတ်စတင်ရောင်းချမည့် မနက် (၈) နာရီနီးလာသည်နှင့် ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းရှေ့မှ ဖြတ်သွားသူများမှာ ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ကြ၏။
စုဟယ် အခြေအနေကို ပါးနပ်စွာ ကြည့်ပြီး အရောင်းမြှင့်တင်ရေး လုပ်ငန်းများကို ခေတ္တရပ်နားလိုက်သည်။
သူမ ထိုအခွင့်အရေးကို ယူကာ ဆိုင်ထဲမှ ခဏထွက်ပြီး မုန့်အချို့ကို ယူဆောင်ကာ ကြွယ်ဝခြင်းနတ်ဘုရား ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း၏ စီးပွားရေးကို စောင့်ရှောက်ပေးပါဟု ဆုတောင်းလိုက်၏။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယခုဆိုရင် သူမဟာ ကြယ်ဝခြင်းနတ်ဘုရားနှင့် အိမ်နီးချင်းများ ဖြစ်နေပေပြီ။
"အဝေးက ဆွေမျိုးထက် အနားက အိမ်နီးချင်းက ပိုအားကိုးရတယ်"
ထိုစကားအတိုင်း နတ်မင်းကြီးအနေနှင့် အိမ်နီးချင်း၏ စီးပွားရေးကို ကြည့်ရှူစောင်မပေးသင့်ပါသည်။
စုဟယ် ဆိုင်သို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ဟုန်လျန်မှာ မုန့်အသစ်တစ်သုတ်ကို လုပ်ပြီးသွားပြီး ရောင်းချရန် အတော်လေး ရထား၏။
ထိုအချိန်တွင် လက်ပတ် တန်းစီပြီး၍ ဆန်းကျုံးကျောင်းတော်တွင် ဆုတောင်းမှုများ ပြုလုပ်ပြီးကြသော ဘုရားဖူးများသည် ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း အဝင်ဝသို့ တဖြည်းဖြည်း စုဝေးလာကြသည်။
အချို့မှာ ထိုလူချောလေးကြောင့် မုန့်ကို စိတ်ဝင်စားသွားကြသလို အချို့ကတော့ လူများတန်းစီနေသည်ကို မြင်၍ အလိုလို တန်းစီနေသည့်အထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြခြင်းပေ။
လူများ၏ စပ်စုတတ်သည့် စိတ်ဓာတ်က တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းပါ၏။ လူများ တန်းစီနေသည်ကို မြင်ရလျှင် လူအများကြီး တန်းစီနေ၍ အရသာ မဆိုးနိုင်ပါဘူးဟု အမြဲတမ်း တွေးတတ်ကြသည်။ သို့မဟုတ် သူများတွေ တန်းစီးနေတာ၊ ငါလည်း တန်းစီကြည့်ဦးမယ် ဆိုသည့် စပ်စုလိုစိတ် သက်သက်ကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်၏။
ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းမှာ ဆန်းကျုံးကျောင်းတော်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် လမ်းပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။ ကျောင်းတော်မှ ထွက်လာသူများနှင့် ကျောင်းတော်သို့ သွားမည့်သူများသည် ထိုလမ်းမှ ဖြတ်သွားရသဖြင့် ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း၏ ဆိုင်ပြတင်းပေါက်တွင် လူအုပ်ကြီးမှာ စည်ကားနေတော့သည်။
စုဟယ် ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ ဖောက်သည်များကို မုန့်များ ကမ်းပေးရင်း အော်ပြောနေ၏။
"အထူးအရောင်းမြင့်တင်ရေး အထူးအရောင်းမြင့်တင်ရေးပါ Little Green Book ဒါမှမဟုတ် Douyin ပေါ်မှာ ပို့စ်တင်ပေးမယ်ဆိုရင် (၅) ယွမ် လျှော့ပေးမယ်နော်"
ထိုအထူးအစီအစဉ်မှာ သူမ ချက်ချင်း စဉ်းစားလိုက်မိသည့် အကြံဉာဏ်ဖြစ်သည်။
လူစည်ကားနေခိုက်တွင် အခမဲ့ကြည့်ရှူနှုန်းတိုးစေရန်အတွက် အော်ဟစ်ဆွဲဆောင်လိုက်ခြင်းပင်။
မနက်က သူမဘာသာ အကောင့်များ ပြောင်းသုံးနေစဉ် ပို့စ်အချို့မှာ ပိတ်ဆို့ ခံလိုက်ရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဖုန်းတစ်လုံးတည်း၊ IP address တစ်ခုတည်းမှ တူညီသည့် အချက်အလက်များ တင်မိ၍ ဖြစ်နိုင်ပါ၏။ ထို့ကြောင့် ဖောက်သည်များကိုယ်တိုင် တင်ပေးအောင် လှုံ့ဆော်ခြင်းက ပို၍ ထိရောက်ပေမည်။
တစ်ဖက်တွင် စုဟယ် ဟုန်လျန်ကို တန်းစီနေသူများကြားတွင် မုန့်မြည်းစမ်းခိုင်းသည့်နေရာ၌ တာဝန်ချပေးထားသည်။
ဟုန်လျန် ရူယီမုန့် တစ်ထုပ်ကို ဖြေလိုက်သည်။
သူမ အနည်းငယ် ရှက်နေသော်လည်း စုဟယ် သင်ပေးထားသည့်အတိုင်း သတ္တိမွေးကာ တန်းစီနေသူများကြားသို့ လျှောက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ရူယီမုန့်လေး မြည်းကြည့်ပါဦးရှင့်"
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဟုန်လျန်မှာ လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
“ဝါး... အရသာရှိလိုက်တာ ”
ဖောက်သည်အချို့မှာ အလွန်ပင် သဘောကျသွားပြီး စားပြီးသည်နှင့် ကျေနပ်အားရသည့်အသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။
“ကျွန်မ နှစ်ဘူး ဝယ်မယ် ”
“အရမ်း အရသာရှိတာပဲ ”
“ဒီလို လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်နဲ့ နူးညံ့အိစက်နေတဲ့ မုန့်မျိုး မစားရတာ ကြာပြီ။ စူပါမားကတ်က စက်ရုံထုတ်မုန့်တွေက ဒီလောက် မကောင်းဘူး ”
ထိုမှတ်ချက်များကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မုန့်မမြည်းရသေးသော ဖောက်သည်များမှာ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာကြပြီး မုန့်မြည်းရန် တက်ကြွစွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြတော့သည်။
“ဟင်... ကုန်သွားပြီလား ”
ပန်းရောင်ဆံပင်နှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ ဟုန်လျန်မြည်းစမ်းခိုင်းသည့်မုန့် ကုန်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ပျက်သွားသည့်ပုံစံဖြင့် ဟုန်လျန်ကို သနားစဖွယ် လှမ်းကြည့်လာ၏။
သူမရှေ့ နှစ်ယောက်အလိုမှာတင် ကုန်သွားခြင်းပင်။ သူမသည် ဟုန်လျန် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ဝမ်းနည်းရိပ်သန်းစွာ ကြည့်နေမိသည်။
သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူမ မျက်လုံးများ ဟုန်လျန် ပြန်ရောက်လာ၍ တောက်ပသွား၏။
ဟုန်လျန်သည် ခုနက ရူယီမုန့် ဝေပေးပြီးသည့် နေရာသို့ ပြန်လာကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဆီးသီးကပ်စေးနှဲမုန့်လေး မြည်းကြည့်ပါဦးရှင့် ”
ပန်းရောင်ဆံပင်နှင့် မိန်းကလေးမှာ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။
'ဝါး... အရသာအသစ် တစ်မျိုးပေါ့'
သူမသည် ဆီးသီးကပ်စေးနှဲမုန့်ကို ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ အငမ်းမရ ထည့်လိုက်သည်။
“အင်း... အရမ်း အရသာရှိတာပဲ၊ ဒါက ဆီးသီးကပ်စေးနှဲမုန့်လား ”
ရူယီမုန့် နောက်ဆုံးတစ်ခုကို ရလိုက်သူမှာ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေခဲ့သော်လည်း ယခုတွင်မူ အနည်းငယ် နောင်တရသွား၏။ ဆီးသီးကပ်စေးနှဲမုန့်ကလည်း အရမ်း အရသာရှိပုံပင်။ ခုနကသာ သူ ယဉ်ကျေးသမှုဖြင့် လက်ရှောင်ခဲ့ပါက ဆီးသီးကပ်စေးနှဲမုန့်ကို မြည်းခွင့်ရမလားဟု တွေးနေမိသည်။
တန်းစီသည့် လူတန်းကြီးမှာ ပို၍ ရှည်လျားလာပြီး နောက်ဆုံးမှ လူများမှာလည်း မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မျက်လုံးများ တောက်ပနေကြ၏။
ဆီးသီးကပ်စေးနှဲမုန့်သာ ကုန်သွားလျှင် သစ်အယ်သီးမုန့်ကို မြည်းခွင့်ရမလားဆိုပြီး တွေးနေကြခြင်းပင်။
Douyin ပေါ်တွင် ပို့စ်တင်ပြီး (၅)ယွမ် လျှော့ဈေးဖြင့် ရူယီမုန့် နှစ်ဘူး ဝယ်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးမှာ လူတန်းနောက်ဘက်က စကားသံများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ချက်ချင်းပင် ခြေလှမ်းများရပ်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“အစ်မ၊ ကျနော်ကို ဆီးသီးကပ်စေးနှဲမုန့် တစ်ဘူး ထပ်ပေးပါဦး။ ပြီးတော့... သစ်အယ်သီးမုန့် တစ်ဘူးလည်း ထပ်ယူလို့ ရမလား ”
စုဟယ်က သေချာပေါက် သဘောတူသည်ပင်။ သူမမှာ ပြုံးပျော်နေတော့သည်။ ဤသည်မှာ ပိုက်ဆံများပင် မဟုတ်ပါလော။
ထိုလူငယ်၏ နောက်တွင်တော့ ဆန်းကျုံးကျောင်းတော်၏ ပုံမှန်ဖောက်သည်ဖြစ်သည့် အဘိုးအိုတစ်ဦး ရှိနေသည်။
အငြိမ်းစားယူထားသည့် ထိုအဘိုးအိုမှာ နေ့စဉ် မနက်ပိုင်းတွင် ဆန်းကျုံးကျောင်းတော်ရှိ ကြာကန်သို့ လာပြီး လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်လေ့ရှိ၏။
ယနေ့တွင် လမ်းပေါ်၌ လူများစွာ တန်းစီနေသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ ငွေရော အချိန်ရော ပိုလျှံနေသည့် အဘိုးအိုအနေဖြင့် လက်လွှတ်မခံပေ။
“သမီးရေး အဘိုးကတော့ သမီးပြောတဲ့ Little Green Book ဆိုတာကြီးကို နားမလည်ဘူး၊ အဖိုးက အသက်ကြီးပြီလေ။ အဲဒီအစား အဘိုးရဲ့ WeChat မှာ တင်ပေးပြီး သူငယ်ချင်းတွေကို လာဝယ်ခိုင်းပေးရင် ရမလား ”
အဘိုးအို ရယ်မောရင်း မေးလိုက်သည်။
“ရတာပေါ့ အဘိုးရဲ့၊ ဘယ်မုန့်ယူမလဲ ပြောပါ”
စုဟယ် အပြုံး မပျက်ပေ။
(၅) ယွမ် လျှော့ဈေးလေးအတွက်နှင့် ဖောက်သည်တစ်ဦးကို စိတ်အနှောင့်အယှက် မပေးလိုပါ။ အမြတ်မကျန်လျှင်တောင်မှ ကြည့်ရှုနှုန်းနှင့် စေတနာကို ရရှိနိုင်ပေသည်။
“တစ်မျိုးကို တစ်ဘူးစီ ပေးကွယ် ”
အဘိုးအိုသည် ငွေပေးချေရန် ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး ဆိုင်၏ ဓာတ်ပုံများကို ရိုက်ကာ စုဟယ်ကို ပြောလိုက်၏။
“အဘိုးတို့ ငါးဖမ်းအဖွဲ့နဲ့ ပန်းစိုက်တဲ့ အဖွဲ့တွေထဲမှာ ကြော်ငြာပေးလိုက်မယ်နော် ”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘိုး၊ အရသာရှိရင် နောက်တစ်ခါ ပြန်လာခဲ့ပါဦးနော် ”
စုဟယ်သည် အဘိုးအိုကို ပြုံးပြ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် ဖောက်သည်ကို ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ပင် ဧည့်ခံလိုက်ပြန်သည်။
လူတန်း၏ နောက်ဘက်သို့ ရောက်လေ ဖောက်သည်များ ပိုဝယ်လာကြလေပေ။ အများစုမှာ မုန့်သုံးမျိုးလုံး ပါဝင်သည့် အထုပ်ကိုသာ ဝယ်ယူကြတော့၏။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က လူကြီးများသာ၊ အကုန်လုံးကို စားဖူးချင်ကြသည်။
ငွေများ သိမ်းဆည်းရင်း၊ အရောင်းမြင့်တင်ရေး အစီအစဉ်များကို အော်ဟစ်ရင်း၊ ဖောက်သည်များ Little Green Book နှင့် Douyin ပေါ်တွင် ပို့စ်တင်နေကြသည်ကို ကြည့်ရင်းနှင့် အခြေအနေမှာ အတော်လေး ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာ ဟုန်လျန် ကူညီပေးနေပါ၏။
ဟုန်လျန်မှာ အီလက်ထရွန်နစ် ငွေပေးချေမှုများနှင့် အနည်းငယ် စိမ်းနေသော်လည်း အိတ်ထဲ ထည့်ပေးခြင်းနှင့် လူတန်းကို လမ်းညွှန်ပေးခြင်းတို့တွင်တော့ ပြဿနာ မရှိပေ။
မနက် (၁၀) နာရီကျော်သည့်အခါတွင် လူတန်းမှာ ရှည်လျားနေဆဲဖြစ်သည်ကို စုဟယ် တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ယနေ့အတွက် မုန့်များ ကုန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် ထပ်မံ တန်းမစီကြရန် ဟုန်လျန်ကို အသိပေးခိုင်းလိုက်၏။
သူမနှင့် ဟုန်လျန်တို့ ကျန်ရှိနေသည့် မုန့်အနည်းငယ်ကို တန်းစီနေသော်လည်း မရလိုက်သော ဖောက်သည်များကို မြည်းစမ်းရန်အတွက် ဝေပေးလိုက်ရာ ထိုသူများ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ သိသိသာသာ ပြန်ကောင်းလာသည်။
မုန့်မြည်းကြည့်ပြီးနောက်တွင်တော့ မနက်ဖြန်ကျရင် စောစောလာပြီး တန်းစီမည်ဟု ကတိပေးသွားကြတော့၏။
ဖောက်သည်များကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် စုဟယ် ရေနွေးအိုးကို မကာ တစ်ဂွတ်ဂွတ် နှင့် သောက်လိုက်တော့သည်။
တစ်မနက်လုံး သူမ လုံးဝ မနားခဲ့ရပေ။
သို့သော်လည်း မုန့်ရောင်းရသည်မှာ တကယ်ကို ပိုက်ဆံရပါသည်။
တစ်မနက်လုံးတွင် ငွေလက်ခံရရှိပါသည် ဆိုသည့် အသိပေးသံများမှာ သူမကို မိန်းမောသွားစေ၏။
ဖောက်သည် အများစုမှာ မုန့်သုံးမျိုးလုံးကို တွဲဝယ်ကြသည်။ ရူယီမုန့်က (၁၀) ယွမ်၊ ဆီးသီးကပ်စေးနှဲမုန့်က (၂၀) ယွမ်၊ သစ်အယ်သီးမှုန့်မုန့်က (၃၅) ယွမ်ပေ။
(၅) ယွမ် လျှော့ဈေးကို နှုတ်လိုက်လျှင် ဖောက်သည်တစ်ဦး၏ ပျမ်းမျှအသုံးစရိတ်မှာ (၆၀)ယွမ် ဖြစ်သည်။
ယနေ့ တစ်မနက်တည်း၏ ဝင်ငွေမှာတင် ယွမ် (၂,၀၀၀) ကျော်သွား၏။ ဤသည်မှာ သူတို့ ပြင်ဆင်မှု မလုံလောက်သေး၍ပင်။
အကယ်၍ ပိုပြီး ပြင်ဆင်ထားနိုင်ခဲ့ပါရင်တောင် မုန့် အကုန်ရောင်းရဦးမှာပဲဟု စုဟယ် အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေသည်။
အထူးသဖြင့် မုန့်အရသာကို မြည်းကြည့်ပြီးနောက်တွင်ပင်။
"အရသာရှိသည့် အရာကို ကြော်ငြာစရာ မလိုပေ"
ဆိုသည့်စကားအတိုင်း ယနေ့ ဝယ်သွားသည့် ဖောက်သည်များထဲမှ တချို့သည် သေချာပေါက် ပုံမှန်ဖောက်သည်တွေ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု စုဟယ် ယုံကြည်သည်။
ဤမုန့်များအတွက် ကုန်ကျစရိတ်က မများလှပေ။ အဓိကအားဖြင့် ဂျုံမှုန့်၊ ပဲနီလေးနှင့် အလွယ်တကူ ရနိုင်သည့် ပါဝင်ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်၏။ အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သည့် လုပ်အားခကို ကတ်ကပဲ ဖြည့်ဆည်းပေးထားသည်။
စုဟယ်က အမြတ်ကို တွက်ချက်ကြည့်ရင်းနှင့် တွေးလိုက်မိ၏။
"ဘာလို့ တည်းခိုခန်း ဖွင့်နေဦးမှာလဲ၊ မုန့်ဆိုင်ပဲ ပြောင်းဖွင့်လိုက်ရင် ကောင်းမလား။ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းရဲ့ သက်တမ်းအရဆိုရင် ဒါက တကယ့် ရှေးဟောင်း တရုတ်ရိုးရာ မုန့်တံဆိပ် တစ်ခု ဖြစ်နေလောက်ပြီ "
ထိုအချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော စနစ် မှာ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာတော့၏။
စနစ်၏ တာဝန် : ကစားသမားအနေဖြင့် ကျော်ကြားသော ဟိုတယ်တစ်ခု ဖြစ်လာအောင် ကြိုးစားပါ။ ဧည့်သည် ၁ ဦးကို လက်ခံပြီး ကောင်းမွန်သော မှတ်ချက် ၁ ခု ရယူပါ။
တာဝန်၏ ဆုလာဘ် : ဂိမ်းဆိုင် ကို ဖွင့်လှစ်ပေးမည်။ ငွေသားဆုလာဘ်: (၁,၀၀၀)ယွမ်။
တာဝန် ကြာချိန်: ၃ ရက်။ (ကျန်ရှိချိန်: ၅၂ နာရီ)
စနစ်၏ သတိပေးချက် : တာဝန်ကို အောင်မြင်စွာ မပြီးမြောက်ပါက အကောင့်ကို အလိုအလျောက် ဖျက်သိမ်းမည် ဖြစ်သည်။
စုဟယ် "......"
"ဒီစနစ်က စိတ်ကိုများ ဖတ်နိုင်နေတာလား၊ ဘာလို့ အခုမှ ရုတ်တရက် အချိန်သတ်မှတ်ချက်တွေ ပေါ်လာရတာလဲ'
8
မူလက စုဟယ် ထိုတာဝန်ကို စနစ်၏ လမ်းညွှန်ချက် တစ်ခုအဖြစ်သာ သဘောထားပြီး ယွမ် (၁၀၀၀) ဆုလာဘ်ကိုသာ အဓိက ပစ်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုတော့ မည်သို့မှန်းမသိ ထိုတာဝန်မှာ သေရေးရှင်ရေးတာဝန် တစ်ခု ဖြစ်သွားရ၏။
စုဟယ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းတစ်ခု ရှိနေမည်ဟုတော့ သူမ ယုံကြည်ပါ၏။ လာမည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း တည်းခိုခန်းသို့ တစ်ယောက်ယောက် တည်းခိုရန် ရောက်လာနိုင်ပေသည်။
သို့သော်လည်း မုန့်လုပ်ငန်းကိုတော့ ရပ်တန့်၍ မရနိုင်ပေ။ သူမအနေဖြင့် ကနဦးအရင်းအနှီးအချို့ စုဆောင်းထားရန် လိုအပ်၏။ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းမှာ ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေပြီး နံရံမှ ဆေးများမှာလည်း ကွာကျနေပြီဖြစ်ရာ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းစရိတ်အချို့ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်ပေမည်။
စုဟယ် ဖယ်ထားသော မုန့်များကို ယူဆောင်ကာ ဝမ်ဘဲကင်ဆိုင်မှ အစ်မဝမ်နှင့် အဘိုးကြီးလီ၏ အိုးကပ်ထမင်းဆိုင်မှ အဘိုးကြီးလီ တို့ထံ သွားရောက်ကာ အခြေအနေအရ စကားစမြည် ပြောဆိုနှုတ်ဆက်လိုက်၏။
အစ်မဝမ်နှင့် အဘိုးကြီးလီတို့ကတော့ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းက အဘယ့်ကြောင့် ရုတ်တရက် မုန့်တွေ ထရောင်းနေသလဲဆိုသည်ကို သဘာဝအတိုင်း စပ်စုကြတော့သည်။ စုဟယ်က တည်းခိုခန်း၏ ဝင်ငွေတိုးရန်အတွက် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းအသစ်များကို စမ်းသပ်ကြည့်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း အပေါ်ယံသာ ပြောပြလိုက်သည်။
စုဟယ်၏ မုန့်လုပ်ငန်းမှာ ဝမ်ဘဲကင်ဆိုင် သို့မဟုတ် အဘိုးကြီးလီ၏ အိုးကပ်ထမင်းဆိုင်တို့နှင့် တိုက်ရိုက် အကျိုးစီးပွားအပြိုင်မဖြစ်ပေ။
အစ်မဝမ်နှင့် အဘိုးကြီးလီတို့မှာလည်း
'လူငယ်ပီပီ တော်လိုက်တာ' ၊ ' ရှောင်ဟယ်ရေး ကြိုးစားစမ်းပါဦး' စသည့် ချီးကျူးစကားအချို့ကိုသာ ပြောကြားကြပြီး အသေးစိတ်ကိုတော့ ထပ်မံ၍ အတင်းအကျပ် မမေးမြန်းကြတော့ချေ။
လူမှုရေးကိစ္စများ ပြီးစီးပြီးနောက် စုဟယ် ဟုန်လျန်ကို ခေါ်ကာ ပါဝင်ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန် ဈေးသို့ သွားခဲ့သည်။ ယနေ့အတွက် မုန့်များမှာ ကုန်သွားပြီဖြစ်ရာ စုဟယ်အနေဖြင့် ထပ်မံလုပ်ရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ ထပ်လုပ်ပြီးရောင်းနေပါက သူမ အလွန် ပင်ပန်းသွားလိမ့်မည်။
ထို့အပြင် ယနေ့မနက်ပိုင်းက အလွန်အလျင်စလို ဖြစ်ခဲ့ရသဖြင့် ကိစ္စအတော်များများကို ပြန်လည်စီစဉ်ရန် လိုအပ်နေသည်။
စုဟယ်နှင့် ဟုန်လျန်တို့ ပစ္စည်းဝယ်ရန် အိမ်မှ ထွက်လာခဲ့ကြ၏။ ဈေးသို့သွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် စုဟယ် သူတို့ကြုံတွေ့ရသမျှ အရာများကို ဟုန်လျန်အား ရှင်းပြပေးနေပါသည်။ ဟုန်လျန်မှာ ထိုခေတ်မီနည်းပညာများအပေါ် အလွန်အမင်း အံ့ဩနေတော့သည်။
သူတို့နှစ်ဦး လမ်းလျှောက်ရင်း ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စကားစမြည်ပြောနေကြ၏။ ဈေးသို့ ရောက်သည့်အခါ စုဟယ်နှင့် ဟုန်လျန်တို့သည် ကုန်ကြမ်းအမြောက်အမြားကို ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။
အရေအတွက် များပြားလွန်းသဖြင့် ဆိုင်ရှင်က အိမ်အရောက် ပို့ပေးရ၏။ ဆိုင်ရှင်က သူတို့ကို ဈေးပိုတောင်းမည်ကို စုဟယ် အစပိုင်းတွင် စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း လူကြားထဲ ထွက်ရမှာ ရှက်တတ်သော ဟုန်လျန်က ဂျုံမှုန့်နှင့် ကပ်စေးနှဲဂျုံမှုန့်များအကြောင်း ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ ပြောဆိုပြီး ဆိုင်ရှင် လန့်ဖြန့်သွားရလောက်အောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဈေးဆစ်နေသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ သူမ၏ စိုးရိမ်မှုများမှာ လွင့်စင်သွားတော့သည်။
ဟုန်လျန်သည် ဆိုင်ရှင်ကို စကားဖြင့် ချောင်ပိတ်သွားအောင် ပြောဆိုခဲ့သူမှာ သူမဟုတ်တော့သည့်အလားနှုတ်ခမ်းလေးကို စူကာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်၏။
"သူဌေးမ ဒါဆို ဝယ်ဖို့ လောက်ပါပြီ"
ထို့နောက် စုဟယ်သည် ဟုန်လျန်ကို ခေါ်ကာ မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်းများ ဖြစ်သော မုန့်နယ်စက် အကြီးစားတစ်လုံး၊ ပေါင်းစက်တစ်လုံးနှင့် ပေါင်းအိုးအကြီးတစ်လုံးတို့ကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။
ဒေသတွင်း အွန်လိုင်းပလက်ဖောင်းတစ်ခုမှတစ်ဆင့် စုဟယ် ထုပ်ပိုးသည့် ဘူးအသစ်များနှင့် တံဆိပ်ကပ် စတစ်ကာများကိုလည်း အထူးမှာယူခဲ့သည်။ ပလတ်စတစ်အိတ်များပေါ်တွင်လည်း လိုဂို ရိုက်နှိပ်ထားသဖြင့် မုန့်ထုပ်ပိုးမှုမှာ သိသိသာသာ ပို၍ လှလာတော့၏။
ဟုန်လျန်မှာ တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် စုဟယ်ကို မုန့်နယ်စက် အသုံးပြုပုံ သင်ပေးရန် ပူဆာတော့သည်။
မုန့်နယ်စက်၏ ခလုတ်များမှာ ရိုးရှင်းပြီး အရှိန်ညှိရန်အတွက် လှည့်ရုံသာ။ ဟုန်လျန် သင်ယူပြီးသွားသည်နှင့် စုဟယ်ကို အပြင်သို့ ချက်ချင်း နှင်ထုတ်တော့သည်။
"သူဌေး သွားပြီး နားပါဦး "
ဟုန်လျန်သည် လက်ကာပြလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ကို သူမ တာဝန်ယူလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ပြ၏။
ဟုန်လျန်မှာ မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်းအသစ်များကို တက်ကြွစွာ ကြည့်နေတော့သည်။ ထိုမုန့်နယ်စက်သည် ဂျုံမှုန့် (၁၀)ပေါင်ကို နယ်ပေးနိုင်သည်။
'ဒါ သူဌေးမ ပြောပြတဲ့ နည်းပညာရဲ့ စွမ်းအားလား'
ဟုန်လျန် အလုပ်ထဲသို့ အာရုံအပြည့် နှစ်မြှုပ်လိုက်ပြီး မုန့်အမြောက်အမြား ပြုလုပ်ရန်အတွက် နည်းလမ်း များကို စိတ်အားထက်သန်စွာ သုတေသန ပြုလုပ်နေတော့၏။
စုဟယ်မှာ ခဏတာ စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် မီးဖိုချောင်သည် ဟုန်လျန်အတွက် စိတ်အချရဆုံး နေရာ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းအပေါ် သူမ ခံစားနေရသော ဖုံးကွယ်ထားသည့် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလေးအနက်ထားတတ်သည့်စိတ်များ ဝင်ရောက်လာ၏။
ဟုန်လျန် မငြီးတွားသော်လည်း စုဟယ်သည် သူမ၏ စိုးရိမ်စိတ်ကို သတိထားမိသည်။
သူတို့ တည်းခိုခန်းပြင်ပသို့ ထွက်လာပြီး မြင့်မားသော အဆောက်အအုံများကို မြင်ရသည့်အခါ ဟုန်လျန်မှာ သူမ၏အနားသို့ ပိုတိုးကပ်လာတတ်ပြီး မြင့်မားသော အဆောက်အအုံများအပေါ် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်နေမှုကို ပြသနေ၏။ လမ်းကူးသည့်အခါ ကားများကို မြင်လျှင်လည်း သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားတတ်သည်။
ရှေးခေတ်နှင့် ခေတ်သစ်၏ အပြောင်းအလဲများကို သူမ လိုက်လျောညီထွေ မဖြစ်မှာ စိုးရိမ်မိသဖြင့် ပြန်ရောက်လျှင် ဟုန်လျန်ကို ကောင်းကောင်း နှစ်သိမ့်ပေးရန် စုဟယ် တွေးထားခဲ့ပါသည်။ ယခုတော့ သူမအနေဖြင့် ဟုန်လျန်ကို အထင်သေးခဲ့မိပုံပင်။
လက်ဖက်ရည် တည်ခင်းပေးရသော အစေခံမိန်းကလေးတစ်ဦးအနေဖြင့် ဟုန်လျန်သည် မီးဖိုချောင်တွင် မုန့်လုပ်နည်းများကို တိတ်တဆိတ် သင်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်းက သူမ၏ အမြော်အမြင် ကို ဖော်ပြနေပါ၏။
ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းတွင် ကုန်လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း ဟုန်လျန်မှာ နားထောင်ခြင်း၊ စောင့်ကြည့်ခြင်းနှင့် တိတ်တဆိတ် သင်ယူခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး အမှားအယွင်းဖြစ်မည်ကိုလည်း စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။
အစေခံတစ်ဦးအနေဖြင့် သခင်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးမိလျှင် အနည်းဆုံး ရိုက်နှက်ဆဲဆို ခံရမည်ဖြစ်ပြီး အဆိုးဆုံးဆို ရောင်းစားခံရပေမည်။
အိမ်တော်တွင် ရှင်သန်နိုင်သော အစေခံများမှာ အဆက်အသွယ်ရှိသူများ ဖြစ်ကြသလို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားကိုးနိုင်သူများလည်း ဖြစ်သည်။ ထက်မြက်သော ဦးနှောက်မရှိလျှင်တောင် ပါးနပ်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ဟုန်လျန်မှာ ထိုအချက်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ထားပါ၏။
သူမသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ကျွမ်းကျင်မှုမရှိလျှင် သို့မဟုတ် မသိလျှင် စကားပြောမည်မဟုတ်ပေ။
စုဟယ်၏ စကားပြောပုံနှင့် အပြုအမူတိုင်းကို သူမ ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်နေပြီး အပြောင်းအလဲကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားနေ၏။
သူမသည် ဤနေရာတွင် ဆက်နေချင်ပြီး သူမ၏ ကြယ်ပွင့်အဆင့်ကိုလည်း ဆက်တိုက် တိုးမြှင့်ချင်နေသည်။
စုဟယ် မီးဖိုချောင်တွင် မကူညီနိုင်သဖြင့် သူမသည် အချိန်ကန့်သတ်ထားသည့် တာဝန်ကို မည်သို့ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ရမည်ကို အသည်းအသန် စဉ်းစားနေတော့၏။
နေ့စဉ် ရရှိနေသော ပလက်ဖောင်း၏ အခမဲ့ ကြည့်ရှူနှုန်းမှာ သိပ်ပြီး ထိရောက်မှု မရှိပေ။ အွန်လိုင်းမှ ဘိုကင်တင်မှုမှာ (၀) သာ ရှိနေသေးသည်။
ထိုရလဒ်မှာ စုဟယ်အတွက် အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ အခမဲ့ကြည့်ရှူနှုန်းသည် ကောင်းမွန်နေမည်ဆိုလျှင် ပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် အဆင့်အတန်းနှင့် မှတ်ချက်ကောင်းများ ရရှိရန်အတွက် မည်သူက ငွေကြေး အကုန်အကျခံ ဝယ်ယူနေတော့မည်နည်း။
အွန်လိုင်းပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း၏ သနားစဖွယ် (၃.၄) အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပြီး စုဟယ်မှာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိ၏။
ထို့နောက် သူမ Little Green Book ကို ထပ်မံဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ မနက်ပိုင်းက အရောင်းမြှင့်တင်ရေး လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းအကြောင်း ပို့စ်များစွာ ထပ်တိုးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လမ်းသွားလမ်းလာ အချို့ကလည်း ထိုပို့စ်များကို မြင်ပြီးနောက် စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးခွန်းများ မေးမြန်းထားကြ၏။
“ဒီမုန့်တွေက တကယ် အရသာရှိတာလား”
“ဝါး... ငါ့အိမ်က ဒီနားမှာပဲ၊ မနက်ဖြန် သွားပြီး တန်းစီဦးမယ် ”
မှတ်ချက်များမှာ မုန့်ကို ချီးကျူးသည့်အပေါ်တွင်သာရောက်နေကြသည်။ မနက်ဖြန်အတွက် မုန့်အရောင်းအဝယ်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။ သို့သော် သူမအနေဖြင့် စီးပွားရေးမှာ ကောင်းကင်က ကျလာမှာကို ထိုင်စောင့်နေ၍တော့မရပေ။ စုဟယ် ပုံမှန်နည်းလမ်းအားလုံးကို စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးပါ၏။
ဖောက်သည်များ ရရှိရန်အတွက် သူမအနေဖြင့် တက်ကြွစွာ ရှာဖွေရပေမည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် စုဟယ်သည် တာဝန်ကို ဖွင့်ကာ ဂရုတစိုက် လေ့လာလိုက်၏။
"ဧည့်သည် (၁) ဦးကို တည်းခိုခန်းတွင် လက်ခံပြီး ကောင်းမွန်သော မှတ်ချက် (၁) ခု ရယူပါ "
စနစ်သည် တည်းခိုခန်း၏ အခန်းခအပေါ် ကန့်သတ်ချက် မထားထားသလို ဧည့်သည်များ တည်းခိုမည့် ကြာချိန်ကိုလည်း ကန့်သတ်မထားပေ။ ဧည့်သည်တစ်ဦး တည်းခိုပြီး မှတ်ချက်ကောင်း တစ်ခု ပေးသည်နှင့် တာဝန်အောင်မြင်သွားပေမည်။
အကယ်၍ အချိန်ပိုင်းအခန်းများလည်း တာဝန်၏ အခြေအနေနဲ့ ကိုက်ညီနိုင်မည်လော။
စုဟယ် စနစ်ကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် စနစ်သည် နောက်ထပ် တာဝန်ကန့်သတ်ချက်များ ထပ်မံမထည့်သွင်းထားသဖြင့် စုဟယ်မှာ ယုံကြည်ချက်အချို့ ရှိသွားတော့၏။
သူမသည် အွန်လိုင်း ဘိုကင်တင်သည့် ပလက်ဖောင်းကို ဖွင့်ကာ အထူးလျှော့ဈေး အစီအစဉ် တစ်ခုကို တင်လိုက်သည်။
"(၉.၉)ယွမ်တန် (၄) နာရီ အချိန်ပိုင်းအခန်း၊အကန့်အသတ်နဲ့ပဲ ရမယ်နော် "
ထိုဈေးနှုန်းမှာ အလွန်ပင် တန်လွန်းလှသည်။
ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း၏ အချိန်ပိုင်းအခန်းများသည် အထူးလျှော့ဈေး ကဏ္ဍထဲသို့ အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်သွားပြီး အွန်လိုင်းပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် လူသိများလာရန် အခွင့်အရေး ရသွားတော့၏။
ထိုဈေးနှုန်းမှာ အရှုံးသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ပလက်ဖောင်းက တစ်ဝက်ကို ယူပြီး ဝန်ဆောင်ခများကို နှုတ်လိုက်လျှင် ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းအနေဖြင့် ၄ ယွမ်သာ ရရှိပေလိမ့်မည်။
ဧည့်သည်တစ်ဦး ထွက်သွားပြီးနောက် အိပ်ရာခင်းများအားလုံးကို လဲလှယ်ရန် လိုအပ်ပြီး အခန်းကိုလည်း သေသေချာချာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရန်လိုသည်။ (၄) ယွမ်ဆိုသည်မှာ ရေဖိုးမီးဖိုးပင် မကာမိပေ။
ထို့ကြောင့် စုဟယ်မှာ အထူးလျှော့ဈေး အစီအစဉ် (၁၀) ခုကိုသာ တင်လိုက်ပြီး အသုံးပြုနိုင်မည့် အချိန်ကိုလည်း ယနေ့နှင့် မနက်ဖြန်ဟုသာ ကန့်သတ်ထားလိုက်၏။
"အစီအစဉ် (၁၀) ခု ဆိုတော့ တစ်ယောက်ယောက်က တည်းခိုခန်းကို မှတ်ချက်ကောင်း ပေးမှာပါ "
စုဟယ် ယုံကြည်မှု ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
"(၉.၉) ယွမ်တည်းနဲ့ဆိုတော့ ဧည့်သည်တွေလည်း သူတို့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို လျှော့ချထားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"
စုဟယ်က ဆုတောင်းလိုက်၏။
(၉.၉) ယွမ် ဆိုသည့် ဈေးနှုန်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းသည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် အစီအစဉ် ၅ ခုမှာ ရောင်းထွက်သွားတော့၏။
"တူ... တူ... တူ..."
တည်းခိုခန်း ဖုန်း မြည်လာသည်။
"ဟဲလို ဒါ ဟဲ့ယဲ့တည်းခိုခန်းက လားဗျ။ ကျနော် (၉.၉) ယွမ်တန် အစီအစဉ်ကို ဝယ်ထားလို့ပါ၊ အခုပဲ သုံးလို့ ရပြီလား "
ဧည့်သည်တစ်ဦးထံမှ ဘိုကင်တင်သည့် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုပင် ဖြစ်သည်။
စုဟယ်က ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။
"ဟဲလို ဒါ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း ပါ။ ရပါတယ်ရှင့် ကျမတို့ အွန်လိုင်းက အထူးအစီအစဉ်ကို သုံးလို့ ရပါတယ်ရှင်။ ဟုတ်ကဲ့၊ တည်းခိုခန်းမှာ လူရှိပါတယ်၊ ကြိုက်တဲ့အချိန် လာခဲ့လို့ ရပါတယ်ရှင် "
စုဟယ် ဖုန်းချလိုက်ပြီး ဧည့်သည်၏ အချက်အလက်များကို မှတ်တမ်းတင်ရန် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
"အခုပဲ လာမှာလား၊လူဘယ်နှစ်ယောက် တည်းမှာလဲရှင့် "
စုဟယ် အချက်အလက်များကို မှတ်တမ်းတင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း တစ်ဖက်လူက အလျင်စလို ဖုန်းချသွားသည်ကိုသာ ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွား၏။
"ထားလိုက်ပါတော့လေ၊ အရင်ဆုံး ဧည့်သည်ကို လက်ခံဖို့ ပြင်ဆင်ထားရအောင် "
စုဟယ် အင်္ကျီလက်ကို လိပ်တင်လိုက်ပြီး ဝန်ဆောင်မှု ပေးနေစဉ် တစ်လျှောက်လုံး ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် ဧည့်ခံရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။