အခန်း (၂၇-၂၈)

27

ထိုမိန်းကလေး ရိုက်ကူးထားသည့် ဓာတ်ပုံများကြောင့် လူအများအပြားသည် ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းရှိ ချိုမြိန်သော ဆန်ပြုတ်ကို မြည်းစမ်းရန် သူတို့၏ အစီအစဉ်များထဲတွင် ထည့်သွင်းလာကြသည်။

တစ်ဖက်မှာတော့ ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးနှင့် ခရီးသွားသူ မစ္စတာလီမှာမူ နေရာနီးသူဖြစ်သဖြင့် အခွင့်ရေးကို အရင်ဆုံး ဆုပ်ကိုင်ခွင့်ရရှိသူ ဖြစ်လာသည်။

ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းသည် သူ့အတွက် လုံလောက်သော အိပ်စက်ခြင်းနှင့် အရသာရှိသော အစားအစာများကို ပေးစွမ်းခဲ့သည်။

ခရီးသွား မစ္စတာလီသည် မူလက တိကျသော ခရီးစဉ်ပန်းတိုင် မရှိခဲ့ဘဲ စိတ်အပန်းဖြေရန်ကိုသာ အဓိကထားခဲ့သူ ဖြစ်၏။

ယခုအခါ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းတွင် ယာယီအေးချမ်းမှုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် မစ္စတာလီသည် ယုံကျန်းမြစ်အနီး၌ ခေတ္တမျှ ဆက်လက်နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မစ္စတာလီသည် ဝေဖုန်းယီ ထံတွင် တစ်ပတ်စာ အတွက်အခန်းကို အချိန်မီ ကြိုတင်စာရင်းသွင်းလိုက်သည်။

သူသည် အခန်းများအားလုံး ပြည့်သွားရန် ခြေတစ်လှမ်းအလိုတွင်မှ ကံကောင်းစွာ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အခန်းငှားပြီးနောက်တွင်လည်း မစ္စတာလီသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှစ်သိမ့်မှု ရရှိစေရန် စန်းကျုံးကျောင်းတော်တွင် စေတနာ့ဝန်ထမ်းအဖြစ် စာရင်းပေးလိုက်၏။

စန်းကျုံးကျောင်းတော်သည် စေတနာ့ဝန်ထမ်းများအတွက် သတ်သတ်လွတ် အစားအစာများကို ကျွေးမွေးသည်။

မစ္စတာလီသည် ကျောင်းတော်၏ စေတနာ့ဝန်ထမ်းတစ်ဦးဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ စည်းကမ်းများကို လိုက်နာပြီး နေ့စဉ် သတ်သတ်လွတ် စားသော်လည်း နံနက်စာကိုမူ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း၌သာ စားရန် အခိုင်အမာ ဆုံးဖြတ်ထား၏။

ချိုမြိန်သော ဆန်ပြုတ်သည် သူ၏ စောစောထနိုင်ရန် တွန်းအားပင် ဖြစ်တော့သည်။

မစ္စတာလီသည် နံနက်စာစားပြီးနောက် အလျင်မလိုပါ။

စေတနာ့ဝန်ထမ်းများတွင်လည်း အလှည့်ကျ တာဝန်များ ရှိရာ သူ၏ ယနေ့တာဝန်မှာ နေလယ်ပိုင်းမှ စတင်မည် ဖြစ်သဖြင့် သူ့တွင် အချိန်များစွာ ရှိနေသည်။

သူသည် ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း၌ နေထိုင်သည်မှာ ရက်အနည်းငယ် ရှိပြီဖြစ်သဖြင့် ဝန်ထမ်းများနှင့်လည်း ရင်းနှီးနေပြီ ဖြစ်ဟ။

အချိန်ပိုင်း အလုပ်သမား အစ်မကျန်းသည် သူနှင့် စကားပြောရသည်ကို အထူးပင် နှစ်သက်သည်။

ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း အခန်းများအားလုံး ပြည့်နေသဖြင့် အစ်မကျန်း၏ အလုပ်များမှာ ပို၍ များပြားလာ၏။

ယခုလည်း အစ်မကျန်းသည် အခန်းများကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခြင်း၊ အိပ်ရာခင်းသစ်များ လဲလှယ်ခြင်းနှင့် နောက်ထပ်ရောက်လာမည့် ဧည့်သည်များကို စောင့်ကြိုခြင်းများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် စကားပြောရန် အချိန်မရှိပေ။

ခရီးသွား မစ္စတာလီသည် စုဟယ်က ကုန်စုံဆိုင် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လက်ဖက်ရည်နှင့် မုန့်များကို ရောင်းချနေသည်ကို ခေတ္တမျှ ကြည့်နေပြီးနောက် ဧည့်ကြိုကောင်တာဘက်သို့ အေးအေးလူလူ လျှောက်လာခဲ့သည်။

"ဆရာဝေ၊ လက်ရေးလှ ရေးနေတာလား"

မစ္စတာလီသည် စိတ်ဝင်စားသွားပြီး ဝေဖုန်းယီ ၏ ဘေးတွင် ရပ်ကာ သူ စာလုံးကြီးများ ရေးနေသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။

ဧည့်ကြိုကောင်တာ စားပွဲမှာ အမှန်တကယ်တော့ အလွန်ကျယ်ဝန်းသည်။

စုဟယ် ဧည့်ကြိုကောင်တာတွင် ထိုင်သည့်အခါ၌မူ စားပွဲပေါ်တွင် စားလက်စ ဘီစကစ်များ၊ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖတ်ထားသည့် ကာတွန်းစာအုပ်များ စသည့် အမျိုးမျိုးသော ပစ္စည်းများ ရှုပ်ပွနေသဖြင့် ကောင်တာမှာ အမြင်အရ အလွန်ကျဉ်းမြောင်းနေတတ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယခုအခါ အရာအားလုံးသည် ဒစ်ဂျစ်တယ်စနစ် ဖြစ်သွားပြီဖြစ်၍ အချက်အလက်များကို ကွန်ပျူတာထဲတွင် ရှာဖွေနိုင်သည်၊ သို့မဟုတ်ပါက စုဟယ်သည် ဧည့်သည်များ၏ အချက်အလက်ကို ရှာရန် ပစ္စည်းအားလုံးကို မွှေနှောက်နေရပေလိမ့်မည်။

ဝေဖုန်းယီသည် ဧည့်ကြိုအလုပ်ကို လွှဲပြောင်းယူပြီးနောက်တွင်မူ ဧည့်ကြိုကောင်တာမှာ လုံးဝ အသစ်အတိုင်း ဖြစ်သွားသည်။

စားပွဲပေါ်တွင် တစ်ခုတည်းသော စားပွဲခုံကိုသာ တင်ထားသဖြင့် နေရာလွတ်မှာ ပို၍ပင် ကျယ်ဝန်းလာ၏။

ဝေဖုန်းယီ သည် လစာရရှိပြီးနောက် စုဟယ်နှင့် တိုင်ပင်ကာ အွန်လိုင်းမှ တစ်ပတ်ရစ် စာဖတ်စက် တစ်လုံးကို ယွမ် (၂၀၀) ပေး၍ ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ထို့အပြင် စုတ်တံ၊ မင်၊ စက္ကူနှင့် မင်သွေးကျောက်ပျဉ်တို့ကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ယခုအခါ ဝေဖုန်းယီ သည် ဧည့်ကြိုကောင်တာပေါ်တွင် လက်ရေးလှ ရေးသည့် ဖျာငယ်လေးတစ်ချပ် ခင်းထားပြီး စက္ကူပြား အချို့ကို တင်ထားကာ အားလပ်သည့်အချိန်များတွင် ပုံမှန်လက်ရေးလှများကို ရေးသားလေ့ရှိသည်။

ဤကာလအတွင်း လူအများအပြားသည် ဝူချန်းကော်၏ Live လွှင့်ရောင်းချမှုမှ အထူးအစီအစဉ်များကို ဝယ်ယူထားကြသဖြင့် ဝေဖုန်းယီသည် အခန်းအပ်သည့် အချက်အလက်များကိုသာ အတည်ပြုရန် လိုအပ်သည်။

ထို့အပြင် ဧည့်သည်များ အများဆုံး လာရောက်သည့် အချိန်မှာ နေ့လယ် (၁၂) နာရီ ဝန်းကျင် ဖြစ်သဖြင့် နေ့ခင်းဘက်တွင် ဝေဖုန်းယီသည် အတော်လေး အားလပ်နေတတ်၏။

သူသည် စက္ကူနှင့် ကလောင်ကို အသုံးပြု၍ ရေးသားရသည့် ခံစားချက်ကို နှစ်သက်ဆဲ ဖြစ်သဖြင့် စုတ်တံကို အသုံးပြု၍ သူ၏ အတွေ့အကြုံများကို မှတ်တမ်းတင်ခြင်း သို့မဟုတ် ကဗျာအချို့ကို ရေးသားခြင်းများ ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။

ဝေဖုန်းယီသည် ခရီးသွား မစ္စတာလီကို ပြန်လည် မဖြေကြားပါ။

လက်ရေးလှ ရေးသားခြင်းသည် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ရန် လိုအပ်ပြီး စုတ်ချက်တစ်ခုကို တစ်ခါတည်းနှင့် အပြီးသတ် ရေးသားရခြင်း ဖြစ်သည်။

မစ္စတာလီသည် ဝေဖုန်းယီ၏ အေးစက်မှုကို စိတ်ထဲမထားဘဲ ဘေးမှနေ၍ စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေမိသည်။

သူသည် ငယ်စဉ်က လက်ရေးလှ ရေးသားခြင်းကို သင်ယူဖူးသည်။

မစ္စတာလီ တက်ရောက်ခဲ့သည့် မူလတန်းကျောင်းမှာ ထူးခြားသည့် စံပြကျောင်းတစ်ကျောင်း ဖြစ်၏။

သူတို့ကျောင်းတွင် တရုတ်ရိုးရာ စာပေသင်ကြားမှုများ၊ တူရိယာသင်တန်းများ ရှိပြီး သင်ရိုးညွှန်းတမ်းမှာ အလွန်ကြွယ်ဝလှရာ လက်ရေးလှ သင်တန်းသည်လည်း တစ်ခုအပါအဝင် ဖြစ်သည်။

မစ္စတာလီသည် ငယ်စဉ်ကပင် ပါရမီပါသူ ဖြစ်သဖြင့် ဆရာ၏ ထောက်ခံချက်ဖြင့် လက်ရေးလှ အဆင့်စစ်ဆေးသည့် စာမေးပွဲတွင် ပါဝင်ခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် သူသည် ရှေးလူကြီးများ၏ စုတ်ချက်များကို အတုယူ ရေးသားသည့် စာအုပ်များအတိုင်းသာ ကူးရေးနိုင်ခဲ့သည်။

သူ၏ မင်အရေးအသားမှာ အမြဲတမ်း အတုယူထားသည့် လက္ခဏာများ ပေါ်လွင်နေပြီး ကျော်ကြားသော လက်ရေးလှ ပညာရှင်များ၏ အရိပ်အယောင်များက စာလုံးများကြားမှ ထိုးဖောက်ထွက်ပေါ်နေတတ်သည်။

ထို့အပြင် မစ္စတာလီသည် ယန်ပုံစံ ကိုသာ ရေးသားနိုင်ပြီး လျိုပုံစံ ကို ရေးသည့်အခါတွင်မူ သူ၏ စာလုံးများမှာ ကောက်ကွေးသွားလေ့ ရှိသည်။

ဝေဖုန်းယီ၏ လက်ရေးမှာမူ လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်များနှင့် စီးဆင်းနေသော ရေကဲ့သို့ ချောမွေ့ကာ သဘာဝကျလှသည်။

စုတ်ချက်တိုင်းသည် လက်၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ လွတ်မြောက်ကာ စက္ကူပေါ်တွင် လွတ်လပ်စွာ ကခုန်နေသကဲ့သို့ အပြည့်အဝ ဖော်ကျူးထားသည်ဟု ထင်မှတ်ရ၏။

သူ၏ လက်ရေးလှ ရေးသားခြင်းသည် စာလုံးများကို စီစဉ်ထားရုံသာ မဟုတ်ဘဲ အနုပညာမြောက် ဖော်ကျူးမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ စာလုံးတိုင်းသည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပြီး မျဉ်းကြောင်းများအတွင်း၌ နက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်များ ကိန်းအောင်းနေသည်။

မင်၏ အနုအရင့် အပြောင်းအလဲများကိုလည်း ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ ကောင်းမွန်စွာ စီမံထားသဖြင့် ကြည့်ရသူကို နက်နဲပြီး အေးချမ်းသည့် အလှတရားတစ်ခုကို ခံစားရစေသည်။

သေးငယ်သော စက္ကူချပ်ပေါ်တွင် ကျွမ်းကျင်သော အတတ်ပညာနှင့် နက်ရှိုင်းသော အနုပညာ အခြေခံကို ပြသနေ၏။

စုတ်ချက်တိုင်းတွင် သူ၏ အတွင်းစိတ် ခံစားချက်များနှင့် အတွေးများ ပါဝင်နေသည်။ ၎င်းသည် လက်ရေးတု စာအုပ်မျှသာ မဟုတ်ဘဲ လူတို့ကို ဆွဲဆောင်နိုင်သည့် ထူးခြားဆန်းပြားသော အနုပညာလက်ရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဝေဖုန်းယီသည် စာမျက်နှာတစ်ခုကို ရေးသားပြီးသည့်အခါ ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မစ္စတာလီ၏ တောက်ပနေသော မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဆရာဝေ၊ ခင်ဗျား တကယ်ကို အံ့သြစရာ ကောင်းတာပဲ"

မစ္စတာလီသည် စုဟယ်နှင့် ဟုန်လျန်တို့က ဝေဖုန်းယီကို အဘယ်ကြောင့် ဆရာဝေ ဟု ခေါ်ကြသည်ကို ယခုမှပင် ကောင်းကောင်း နားလည်သွားပါတော့သည်။ ယုံကျန်းမြစ် ဝန်းကျင်သည် တခြားသူကို ဆရာ ဟု ခေါ်ဝေါ်လေ့ရှိသော စီချွမ်းနှင့် ရှူဒေသများ မဟုတ်ပါလား။

"ဆရာဝေ ခင်ဗျားက ပညာရှင်တစ်ယောက်လား၊ ခင်ဗျား ရေးတာ တကယ်ကို ကောင်းလွန်းတယ်"

မစ္စတာလီသည် မနေနိုင်ဘဲ ပို၍ အနီးကပ် တိုးကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ၏ အေးချမ်းသော နေ့ရက်များအတွင်း တည်ဆောက်ထားသည့် တည်ငြိမ်မှုများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စစ်မှန်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။

သို့သော် ဝေဖုန်းယီသည် မကျေနပ်သည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

"သာမန် လက်ရာတစ်ခုပါပဲ"

လက်ရေးလှ ရေးသားခြင်းသည် နေ့စဉ် လေ့ကျင့်ရန် လိုအပ်သည်။ ရက်အနည်းငယ်မျှ မရေးဘဲ နေလိုက်လျှင် လက်ချောင်းများမှာ တောင့်တင်းနေတတ်သည်။ ဝေဖုန်းယီ သည် လက်ရေးလှကို မလေ့ကျင့်သည်မှာ အတန်ကြာပြီ ဖြစ်ပြီး ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် သူ၏ အတွေးများကို မှတ်တမ်းတင်ရန်သာ အဓိကထားခြင်းဖြစ်၍ လက်ရေးလှအပေါ်၌မူ အားအင်အလွန်အကျွံ မစိုက်ထုတ်ခဲ့ပေ။

မစ္စတာလီသည် ဝေဖုန်းယီက သူရေးထားသော မှတ်တမ်းများကို သိမ်းဆည်းသည်ကို ကြည့်နေပြီးနောက် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာဝေ၊ ကျွန်တော့်အတွက် လက်ရေးလှ တစ်ခုလောက် ရေးပေးလို့ ရမလား၊ ဘာဖြစ်ဖြစ် ရပါတယ်"

မစ္စတာလီသည် ဝေဖုန်းယီ၏ လက်ရေးလှကို တကယ်ပင် အလိုရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝေဖုန်းယီကမူ ၎င်းကို ပြဿနာတစ်ခုဟု မမြင်ပါ။

ဤခရီးသွား မစ္စတာလီသည်လည်း တည်းခိုခန်း၏ ရေရှည်ဧည့်သည်တစ်ဦး ဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလား။ သူ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

ဝေဖုန်းယီ သည် ထိုင်ပုံထိုင်နည်းကို ပြင်လိုက်ပြီး စုတ်တံကို မင်သွေးကျောက်ပျဉ်ထဲတွင် ညင်သာစွာ စိုစွတ်စေလိုက်သည်။

သူသည် စုတ်တံကို မြှောက်ကာ စက္ကူချပ်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေ၏။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နက်ရှိုင်းကာ အာရုံစူးစိုက်မှု အပြည့် ရှိနေသည်။ လက်ကောက်ဝတ်ကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်သည့်အခါ စုတ်တံသည် စက္ကူပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော မင်အရာတစ်ခုကို ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။

သူ၏ လက်ကောက်ဝတ် လှုပ်ရှားမှုများမှာ ကချေသည်တစ်ဦးကဲ့သို့ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်လှပြီး စုတ်ချက်တိုင်းသည် တိကျကာ အားပါလှသည်။ စုတ်တံသည် စက္ကူပေါ်တွင် လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းနေသော ဝိညာဉ်တစ်ခုကဲ့သို့ လျောကနဲ ရွေ့လျားသွား၏။ စုတ်တံထိပ်မှ မင်များ စိမ့်ထွက်လာပြီး ချောမွေ့သော မျဉ်းကြောင်းများကို ပုံဖော်ပေးလိုက်သည်။ စာလုံးများသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပေါ်ထွက်လာပြီး ခန့်ညားထည်ဝါကာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည်။

သူ၏ မျက်ခုံးများမှာ ပြေလျော့နေပြီး စုတ်ချက်တိုင်း၏ အစ၊ အလယ်၊ အဆုံးများကို စဉ်းစားနေရန် လုံးဝ မလိုဘဲ စာလုံးများသည် စက္ကူပေါ်သို့ ချောမွေ့စွာ စီးဆင်းသွားသည်။

မင်များသည် စက္ကူပေါ်တွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီး မတူညီသော အနုအရင့် အလွှာများကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ စာလုံးများကို ပိုမို ပေါ်လွင်စေ၏။ စုတ်ချက်တစ်ခုစီ၏ အစနှင့် အဆုံးမှာ လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်များနှင့် စီးဆင်းနေသော ရေကဲ့သို့ပင် တွန့်ဆုတ်မှု မရှိဘဲ အံ့သြစရာ ကောင်းသော ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ပြောပြနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးသည် ထူးခြားသော စည်းချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ၏ စုတ်ချက်တိုင်းသည် စိတ်ဝိညာဉ်၏ ဆက်သွယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်၏။

စုတ်တံကို မြှောက်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် အနုပညာအပေါ် သူ၏ ချစ်မြတ်နိုးမှုနှင့် စာလုံးများအပေါ် သူ၏ ရိုသေလေးစားမှုများ ကိန်းအောင်းနေသည်။ မင်နံ့သည် လေထုထဲ၌ ပျံ့နှံ့နေပြီး လူတို့၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများကို ဖမ်းစားထား၏။

"နွေဦးတွင် ပန်းတစ်ရာ၊ ဆောင်းဦးတွင် လမင်း၊ နွေရာသီတွင် အေးမြသော လေပြေ၊ ဆောင်းရာသီတွင် ဆီးနှင်း၊ အပိုကိစ္စများကို စိတ်ထဲတွင် မထားပါနှင့်၊ ၎င်းသည် လူ့လောက၏ ကောင်းမွန်သော ရာသီတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်"

ထိုကဗျာသည် ဆုန့်မင်းဆက် ကဗျာဆရာတစ်ဦး၏ ကဗျာတိုလေး တစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။

ကတ်ပြားထဲမှ ဇာတ်ကောင်ဖြစ်လာပြီး ခေတ်သစ်လောကသို့ ရောက်ရှိလာရခြင်းမှာ ဝေဖုန်းယီအတွက် အနည်းငယ် အဆင်မပြေဖြစ်စရာ ရှိသော်လည်း နောင်လာနောက်သားများ၏ ကျော်ကြားသော ကဗျာများကို ဖတ်ရှုခွင့်ရခြင်းမှာမူ ဘဝ၏ ကြီးမားသော ကံကောင်းမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

ဝေဖုန်းယီသည် ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း ဆုန့်မင်းဆက် ကဗျာဆရာများ ရေးသားခဲ့သည့် ကဗျာအများအပြားကို ဖတ်ရှုခဲ့သည်။

ထိုကဗျာသည် ဤလူငယ်လေးအနေဖြင့် သူ၏ စိတ်ကို အနည်းငယ် ပြေလျော့စေပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ နည်းပါးသွားစေရန် မစ္စတာလီအား သူပေးအပ်သည့် ဆုတောင်းစကားပင် ဖြစ်သည်။

မစ္စတာလီသည် ဤကဗျာကို အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကိုင်ထားသည်။ သူ၏ လက်ထဲမှ ပါးလွှာသော စက္ကူချပ်မှာ အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာတစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

သူ၏ အကြည့်များမှာ ကဗျာမှ စာလုံးများပေါ်သို့ ရွေ့လျားသွား၏။ စာသားတစ်ခုစီသည် တောက်ပနေသော ပုလဲလုံးများကဲ့သို့ပင်။

ထိုလှပသော ကဗျာနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည့်အခါ မစ္စတာလီ၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

သူသည် ဤကဗျာစာသားများကြောင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နယ်ပယ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး စာလုံးတိုင်းသည် သူ၏ နှလုံးသား နက်ရှိုင်းရာမှ ကြိုးများကို ထိခတ်သွား၏။

စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လွင်နေသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ စက္ကူကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့နေမိသည်။ ကဗျာဆရာ၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများ ခုန်လှုပ်နေသည်ကို သူ ခံစားနေရသကဲ့သို့ပင်။

ထို့အပြင် ဝေဖုန်းယီ၏ လက်ရေးလှသည် ဤကဗျာကို ပီပြင်ပြီး နက်ရှိုင်းသော သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုများ ပေးစွမ်းထားသဖြင့် မစ္စတာလီသည် ၎င်းထဲ၌ စီးမျောသွားကာ သူ၏ နှလုံးသားနှင့် ကဗျာသည် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ရှိသည်။

သူ၏ အသက်ရှူသံမှာလည်း မင်၏ အနုအရင့်များနှင့်အတူ လိုက်ပါလှုပ်ရှားနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး နှလုံးသားထဲတွင် အံ့သြစရာ ကောင်းသော ပဲ့တင်ထပ်မှုတစ်ခု ကျန်ရစ်နေသည်။

၎င်းသည် ရိုးရှင်းသော ဖတ်ရှုခြင်းမျှသာ မဟုတ်ဘဲ စိတ်ဝိညာဉ်၏ နက်ရှိုင်းသော စကားပြောဆိုမှုတစ်ခု၊ ကဗျာ၏ အနှစ်သာရနှင့် ပေါင်းစည်းသွားသော လှပသည့် အခိုက်အတန့်တစ်ခု ဖြစ်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို မေ့လျော့သွားပြီး ကဗျာနှင့်အတူ ကခုန်ကာ စာသားများကို ရင်ခွင်ပိုက်ရင်း ဤကမ္ဘာပေါ်ရှိ အလှပဆုံးသော ဘာသာစကားကို အပြည့်အဝ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့အတွက် ဤကဗျာသည် စာလုံးများ စုစည်းထားခြင်းမျှ မဟုတ်ဘဲ စိတ်ဝိညာဉ်အတွက် စားပွဲကြီး တစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် သူ့ကို ရီဝေမိန်းမောသွားစေကာ တစ်သက်တာ မေ့နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

မစ္စတာလီသည် ရေတွက်၍မရနိုင်သော ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် စကားတစ်ခွန်းအဖြစ်ပဲ စုစည်းသွားပါတော့သည်။

"ဆရာဝေ၊ ဆရာလည်း Live လွှင့်ပါလား"

28

ဝေဖုန်းယီသည် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မစ္စတာလီက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဆရာ့ရဲ့ လက်ရေးလှက တကယ်ကို ကောင်းလွန်းတာပဲ၊ Live လွှင့်ပြီးတော့ လူတွေကို လက်ရေးလှရေးနည်း သင်ပေးလို့တောင် ရတယ်ဗျ"

"ဆရာ့ဖုန်းကိုဖွင့်၊ Live လွှင့်ပြီးတော့ ကင်မရာရှေ့မှာ ဆရာ့ရဲ့ လက်ရေးလှစွမ်းရည်ကို ပြသရုံပါပဲ ကြည့်ရှုသူတွေက သူတို့ဖုန်းတွေ၊ ကွန်ပျူတာတွေနဲ့ တခြားစက်ပစ္စည်းတွေကနေတစ်ဆင့် Live ကို ကြည့်ရှုနိုင်ပြီး ဆရာ့ရဲ့ ရေးသားပုံအဆင့်ဆင့်ကို အနီးကပ် လေ့လာနိုင်မှာပါ၊ လက်ရေးလှပညာရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိပုံကိုလည်း သူတို့ ခံစားလို့ရနိုင်မှာပေါ့"

မစ္စတာလီသည် သူ၏ဖုန်းကိုဖွင့်ကာ လက်ရေးလှ Live လွှင့်နေသည့် ချန်နယ်အချို့ကို ဝေဖုန်းယီအား ရှာဖွေပြသလိုက်သည်။

နံနက်ခင်းအချိန်သည် Live လွှင့်ရန်အတွက် လူအစည်ကားဆုံး အချိန်မဟုတ်သဖြင့် လက်ရေးလှ Live လွှင့်နေသူ သိပ်မရှိပေ။

အချို့မှာမူ လက်ရေးလှ လက်ရာအချို့ကိုသာ ပြသထားပြီး Live လွှင့်သူကိုမူ မြင်ရခြင်း မရှိပါ။ မစ္စတာလီသည် ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို တော်တော်ကြာအောင် အောက်သို့ဆွဲချကြည့်ပြီးမှ လက်တွေ့ရေးသားပြနေသည့် Live တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသည်။

သို့သော် ထို Live လွှင့်သူမှာ ဖောင်တိန် ဖြင့် ရေးသားနေခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ Live ဈေးခြင်းတောင်းထဲတွင်လည်း လက်ရေးကျင့်စာအုပ် လင့်ခ်များရှိကာ ၎င်းတို့ကို အခါအားလျော်စွာ ကြော်ငြာနေသည်။

ဝေဖုန်းယီသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ဖောင်တိန်ဖြစ်စေ၊ စုတ်တံဖြစ်စေ လက်ရေးလှပညာရပ်သည် တည်ငြိမ်သော စိတ်ထားရှိရန် လိုအပ်သည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။ ဤ Live လွှင့်သူမှာမူ စာရေးရင်း တစ်ဖက်ကလည်း အော်ဟစ်နေသဖြင့် သူရေးသည့် စာလုံးများအပေါ် သဘာဝအတိုင်း သက်ရောက်မှု ရှိနေပေလိမ့်မည်။

ဝေဖုန်းယီသည် Live လွှင့်ခြင်းအကြောင်းကို သိရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။

သူသည် စုဟယ်၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် Live တစ်ခုမှရရှိသော ရွှေရန်စက္ကူ ကိုပင် ဝယ်ယူဖူးသေး၏။

ဤသည်မှာ လူတို့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုလုပ်သည့် နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း စုဟယ် ပြောဖူးသည်ကို ဝေဖုန်းယီ ပြန်လည်သတိရလိုက်သဖြင့် သူ၏ ကြုတ်ထားသော မျက်မှောင်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့သွားသည်။

သူ၏ ခေတ်ကာလတွင်လည်း စားဝတ်နေရေးအတွက် ရုန်းကန်နေရသူများစွာ ရှိခဲ့သည်။ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ပညာရှိအချို့မှာ သူတို့၏ စာမူများကို ရောင်းချခြင်း သို့မဟုတ် စာအုပ်များ ကူးရေးခြင်းဖြင့် အသက်မွေးကြရပြီး အချို့မှာမူ အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန်အတွက် တခြားသူများ၏ တရားရုံးလျှောက်လဲချက်များနှင့် မိသားစုထံသို့ ပေးပို့ရန်စာများကို ရေးပေးခဲ့ကြရသည် မဟုတ်ပါလား။

ဝေဖုန်းယီသည် သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို ပြုပြင်လိုက်ပြီး Live မှတစ်ဆင့် ပစ္စည်းရောင်းချနေသော လက်ရေးလှ ဘလော့ဂါများကို ပိုမို တည်ငြိမ်သော စိတ်ဖြင့် ကြည့်မြင်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် မစ္စတာလီ၏ အကြံပြုချက်ကိုမူ သူ အလွန်အမင်း စိတ်မဝင်စားပါ။ ကတ်ပြားထဲမှ ဇာတ်ကောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ လိုအင်ဆန္ဒများမှာ အလွန်နည်းပါးလှပြီး သူ၏ ကြယ်ပွင့်အဆင့် ကိုသာ အမြန်ဆုံး တိုးမြှင့်ချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝေဖုန်းယီက ခေါင်းခါပြသည်ကို မြင်သောအခါ မစ္စတာလီက ဆက်ပြောသည်။

"ဆရာဝေ လက်ရေးလှ Live လွှင့်တာက ကြည့်ရှုသူတွေကို လက်ရေးလှပညာရှင်တွေရဲ့ ပြောင်မြောက်တဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို အချိန်နဲ့တစ်ပြေးညီ ခံစားရစေရုံတင် မဟုတ်ပါဘူး၊ လက်ရေးလှ ဝါသနာအိုးတွေအတွက်လည်း လေ့လာသင်ယူဖို့နဲ့ အချင်းချင်း ဖလှယ်ဖို့ ပလက်ဖောင်းတစ်ခု ဖြစ်စေပါတယ်၊ ကြည့်ရှုသူတွေက ဆရာ့ကို တိုက်ရိုက် မေးခွန်းတွေ မေးနိုင်တယ်၊ ပညာသင်ယူနိုင်သလို လက်ရေးလှ နည်းစနစ်တွေကိုလည်း မျှဝေနိုင်ပြီး လက်ရေးလှ အနုပညာရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုကို အတူတူ ရှာဖွေနိုင်မှာပါ"

"ဆရာဝေ ဒီနေ့ခေတ်မှာ လက်ရေးလှ ဝါသနာအိုးတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်၊ ဆရာသိတဲ့အတိုင်း အခုဆို လူတွေက ဖုန်းတွေ၊ ကွန်ပျူတာတွေကို ပိုသုံးလာကြတော့ စုတ်တံစာလုံးတွေကို မရေးတတ်ကြတော့ရုံတင်မကဘဲ ဖောင်တိန်နဲ့ ရေးတဲ့စာလုံးတွေတောင် ကောက်ကောက်ကွေးကွေးနဲ့ ရှုပ်ပွနေတာဗျ၊ ဆရာ့ရဲ့ Live က တခြားသူတွေကို တကယ် ကူညီပေးနိုင်မှာပါ"

မစ္စတာလီက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ Live လွှင့်ပြီး ဆိုင်ကိုလည်း လူတွေ ပိုလာအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်တယ် မဟုတ်လား"

ထိုအချက်မှာမူ ဝေဖုန်းယီအတွက် စိတ်ဝင်စားစရာ ဖြစ်သွားသည်။

မစ္စတာလီသည်လည်း ၎င်းကို သတိထားမိသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"Live လွှင့်တာ တစ်ခုတည်းနဲ့တင် ကန့်သတ်မထားပါနဲ့၊ ဆရာ အားတဲ့အချိန်မှာ ဆရာ့ရဲ့ လက်ရာတွေကို တင်ထားရုံပဲလေ"

ဝေဖုန်းယီသည်လည်း ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း သူ၏ အကောင်းမြင် မှတ်ချက် ကို မည်သို့ တိုးတက်အောင် လုပ်ရမည်ဆိုသည်ကို စဉ်းစားနေခဲ့ပြီး ဟုန်လျန်နှင့်လည်း ဆွေးနွေးခဲ့ဖူးသည်။

တည်းခိုခန်း၌ တည်းခိုသော ဧည့်သည်များသည် ဟုန်လျန်ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ထားသော လက်ဖက်ရည်မုန့်အစုံကို အခမဲ့ ရရှိကြမည်ဖြစ်၏။

အကယ်၍ ဧည့်သည်များသည် ဟဲ့ယဲ့တည်းခိုခန်းနှင့် ဟုန်လျန်၏ လက်လုပ်မုန့်များကို ကျေနပ်ပါက ဟုန်လျန်သည် အကောင်းမြင်မှတ်ချက် တစ်မှတ် ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဧည့်သည်များသည် မုန့်ကို မကြိုက်သော်လည်း ဟုန်လျန်၏ ဝန်ဆောင်မှုမှာ ကောင်းမွန်သည်ဟု ခံစားရပြီး သူမကို အသိအမှတ်ပြုပါလျင်လည်း ဟုန်လျန်သည် အကောင်းမြင်မှတ်ချက် တစ်မှတ် ရရှိနိုင်သည်။

သို့သော် အကယ်၍ ဧည့်သည်များသည် ဟဲ့ယဲ့တည်းခိုခန်းကို မကျေနပ်ပါက ဟုန်လျန် မည်မျှပင် ကောင်းအောင်လုပ်ပါစေ၊ ဧည့်သည်များထံမှ ချီးကျူးစကား အခါတစ်ရာ ရရှိစေကာမူ သူမ၏ အကောင်းမြင်မှတ်ချက်မှာ တိုးလာမည် မဟုတ်ပေ။

ဤသည်မှာ ကတ်ပြားဇာတ်ကောင်များအတွက် ကန့်သတ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကတ်ပြားဇာတ်ကောင်သည် စနစ်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော ပိုင်ရှင် တို့နှင့် အတူတကွ ပူးပေါင်းပြီး တည်းခိုခန်းကို ကောင်းမွန်အောင် စီမံခန့်ခွဲနိုင်မှသာ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိမည့် အခြေအနေကို ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဝေဖုန်းယီ၏ အလုပ်မှာ ဧည့်ကြိုကောင်တာတွင် ဖြစ်သည်။ သူ နေ့စဉ် လုပ်ဆောင်နိုင်သည်မှာ ဧည့်သည်များကို စေတနာပါပါ ကြိုဆိုရန်ပင် ဖြစ်၏။ ဟဲ့ယဲ့တည်းခိုခန်းသို့ လာသော ဧည့်သည်များသည် ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ကောင်းမွန်စွာ အိပ်စက်ရပြီးနောက်တွင်မူ များသောအားဖြင့် အကောင်းမြင်မှတ်ချက်ပေးရန် ဝန်မလေးကြပေ။ ဧည့်ကြိုကောင်တာတွင် အခန်းအပ်သည့်အခါ၌လည်း ၎င်းတို့မှာ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေသဖြင့် ဝေဖုန်းယီကို အကောင်းမြင်မှတ်ချက်များ ပေးလေ့ရှိကြသည်။

ဝေဖုန်းယီ ယခုရရှိထားသော အကောင်းမြင်မှတ်ချက် (၃၀) ကျော်မှာ ထိုနည်းဖြင့် ရရှိလာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဧည့်သည်အချို့မှာမူ ဧည့်ကြိုဝန်ဆောင်မှုသည် တည်းခိုခန်း ဝန်ဆောင်မှု၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်သည်ကို မေ့လျော့နေတတ်ကြသည်။ ဟုန်လျန်၏ အကောင်းမြင်မှတ်ချက်မှာမူ ယခုအခါ (၇၀) ကျော်နေပြီဖြစ်ရာ မကြာခင်တွင် (၁၀၀) ပြည့်ပြီး ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။

တစ်ဖက်ကကြည့်လျှင် ဟုန်လျန်သည် သူ့ထက် အရင် ရောက်ရှိနေခြင်းဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဖက်တွင်မူ ဟုန်လျန်၏ မုန့်များမှာ ဧည့်သည်များကို တကယ်ပင် ဖမ်းစားနိုင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဧည့်သည်အများအပြားမှာ မုန့်များကို မြည်းစမ်းပြီးနောက် အိမ်ပြန်လက်ဆောင်အဖြစ် သေတ္တာလိုက် ဝယ်ယူသွားကြလေ့ရှိ၏။

ဝေဖုန်းယီသည် သူ၏ သင်ယူမှုမှတ်တမ်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ စုတ်တံနှင့် မင်သည် သူ့အတွက် အကောင်းမြင်မှတ်ချက်များ ပိုမိုရရှိရန် ကူညီပေးနိုင်မလား။

မစ္စတာလီနှင့် ဝေဖုန်းယီတို့ တော်တော်ကြာအောင် စကားပြောဖြစ်ခဲ့ကြ၏။ မစ္စတာလီသည် သူကြည့်ဖူးသော Live လွှင့်မှုအချို့ကို သေသေချာချာ ရှင်းပြပြီး Live လွှင့်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သူသိသမျှကို ဝေဖုန်းယီအား ပြောပြခဲ့သည်။

နေ့လယ်ပိုင်းရောက်ချိန်၍ မစ္စတာလီသည် စန်းကျုံးကျောင်းတော်သို့ စေတနာ့ဝန်ထမ်းအလုပ်အတွက် သွားရတော့မည့် အချိန်ကျမှသာ သူသည် မတတ်သာဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူ့တွင် ဆရာဝေနှင့် ဖလှယ်ချင်သော ဗဟုသုတများစွာ ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

"ဆရာဝေက လက်ရေးလှ Live လွှင့်ချင်တာလား"

စုဟယ်သည် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

သို့သော် သူမသည် ဝေဖုန်းယီ၏ အကြံဉာဏ်ကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံပေးခဲ့သည်။

"ဆရာဝေ၊ ဆရာ့ရဲ့ လက်ရေးလှကတော့ တကယ်ကို ကောင်းပါတယ် "

စုဟယ်က လက်မထောင်ပြလိုက်ရင်း ဆက်ပြောသည်။

"ဆရာ့ရဲ့ အကြံက တကယ်ကောင်းတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်၊ စမ်းကြည့်ပါလား"

ယခုခေတ်သည် လူတိုင်း Live လွှင့်နိုင်သော ခေတ် ဖြစ်သည်။ ဖုန်းတစ်လုံးရှိရုံနှင့် အချိန်မရွေး၊ နေရာမရွေး Live လွှင့်နိုင်၏။ သို့သော် Live တစ်ခုတွင် လူဝင်များအောင်လုပ်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှပါ။ ယခုအခါ Live ကြည့်သူထက် Live လွှင့်သူက ပိုများနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။

ဗီဒီယိုတိုများ ဖန်တီးခြင်းနှင့် Live လွှင့်ခြင်းတို့မှ ပိုက်ဆံအများကြီး ရနိုင်သည်ကို လူတိုင်းသိကြသဖြင့် သဘာဝအတိုင်းပင် ချမ်းသာလိုသော ဆန္ဒဖြင့် ထိုလမ်းကြောင်းပေါ်သို့ လူအများအပြား ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဝေဖုန်းယီသည် မည်သည့် အဖွဲ့အစည်း တွင်မှ မပါဝင်သလို အေဂျင်စီတစ်ခုခုနှင့်လည်း စာချုပ်ချုပ်ထားခြင်း မရှိပေ။

အကယ်၍ သူ Live လွှင့်မည်ဆိုပါက ပင်လယ်ပြင်ထဲသို့ ကျောက်ခဲလေးတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ခဏတာ ဂယက်ထရုံမျှသာ ဖြစ်ပြီး ကြီးမားလှသော Live လောကကြီးထဲတွင် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။

စုဟယ်က အကြံပြုလိုက်သည်။

"ဆရာဝေ၊ ဆရာ အရင်ဆုံး Live လွှင့်ကြည့်ပါ၊ ပြီးမှ ကျွန်မတို့ ပိုက်ဆံသုံးပြီး ကြော်ငြာ အနည်းငယ် ဝယ်ကြတာပေါ့"

အခက်အခဲရှိလျှင် ငွေကြေး၏ အစွမ်း ကို အရင်ဆုံး အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သည်။

မစ္စတာလီ၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက်တွင်မူ ဝေဖုန်းယီသည် Live လွှင့်ခြင်းအကြောင်းကို အတော်လေး နားလည်သွားပြီဖြစ်ပြီး ကြော်ငြာဝယ်ယူခြင်းမှာ ဘာကိုဆိုလိုသည်ကိုလည်း သိရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

သူက ခေါင်းခါရင်း ငြင်းဆိုလိုက်၏။

"ကျွန်တော် အရင်ဆုံး အကောင့်တစ်ခု ဖွင့်ပြီး လက်ရာအချို့ကို တင်ကြည့်ဖို့ပဲ စဉ်းစားထားပါတယ်"

စုဟယ်ကလည်း သဘောတူညီစွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ လက်ရေးလှ Live လွှင့်မှုများသည် လက်ရေးလှ ဝါသနာအိုးများကို ဆွဲဆောင်နိုင်ပြီး ကောင်းမွန်သော လက်ရာများကို ပြသနိုင်မှသာ လူတို့က ယုံကြည်ပြီး Like ပေးကြမည် ဖြစ်၏။

ဝေဖုန်းယီတွင် ဤကဲ့သို့သော အရည်အချင်းရှိသည်ကို စုဟယ်က အပြည့်အဝ ယုံကြည်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သက်ရှိထင်ရှားရှိနေသော ရှေးခေတ်ပညာရှိတစ်ဦး မဟုတ်ပါလား။

စနစ်၏ သက်သေအထောက်အထားကိုသာ သူမ မ‌ဖော်ပြနိုင်ခြင်းဖြစ်ပြီး မဟုတ်ပါက စာအုပ်စိမ်းလေး တစ်ခုတည်းနှင့်တင် ဆရာဝေ နာမည်ကြီးရန် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။

"ဆရာဝေ၊ Douyin နဲ့ စာအုပ်စိမ်းလေး တွေက လူဝင်တာ များတယ်။ စာအုပ်စိမ်းလေး က ပုံတွေကို အဓိကထားတာဆိုတော့ ဆရာ့ရဲ့ လက်ရေးလှ လက်ရာအချို့ကို အဲဒီမှာ တင်လို့ရတယ်၊ ပြီးမှ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ဗီဒီယိုတိုလေးတွေ ရိုက်ပြီး Douyin ပေါ်မှာ တင်တာပေါ့"

စုဟယ် ဟုန်လျန် မုန့်လုပ်နေသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဗီဒီယိုရိုက်စဉ်က အသုံးပြုခဲ့သော မီးထွန်းတိုင် ကို သူမ၏ အခန်းထဲမှ သွားယူလိုက်သည်။

"ဆရာဝေ၊ အရင်ဆုံး အကောင့်တစ်ခုကို

ဖွင့်လိုက်ပါဦး"

Live လွှင့်ရန်အတွက် အမည်ရင်းဖြင့် အတည်ပြုချက် ရယူရန် လိုအပ်သည်။ ဝေဖုန်းယီတွင် ယခုလောလောဆယ် မှတ်ပုံတင် မရှိသေးသဖြင့် စုဟယ်၏ မှတ်ပုံတင်ဖြင့်သာ ဖြည့်စွက်လိုက်၏။

"ဆရာဝေ၊ အကောင့်နာမည်ကို ဘယ်လိုပေးချင်လဲဟင်"

"နာမည်ကိုတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နာမည်ရင်းကိုပဲ သုံးရမလား ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ရဲ့ နာမည်ပြောင် ကို ဘဲ သုံးရမလား"

အွန်လိုင်းလောကတွင် အမည်များကို မည်သို့ရွေးချယ်ရမည်ကို ဝေဖုန်းယီ သေချာမသိပေ။

စုဟယ်က ဝေဖုန်းယီကို အကောင့်ဖွင့်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်၊ အမည်ရင်းကိုပဲ သုံးလိုက်ပါ ဒါမှမဟုတ် အနောက်မှာ လက်ရေးလှ ဆိုတာလေး ထည့်လိုက်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ၊ ကျွန်မတို့က လက်ရေးလှ Live လွှင့်တာဆိုတာ သိသာသွားအောင်လို့လေ"

မကြာခင်မှာပင် ဝေဖုန်းယီ လက်ရေးလှ အမည်ရှိသော အကောင့်တစ်ခုကို စာအုပ်စိမ်းလေးနှင့် Douyin ပလက်ဖောင်းများပေါ်တွင် စတင်လိုက်ပါတော့သည်။

"ဆရာဝေ၊ ဆရာ့ရဲ့ လက်ရာတွေကိုပဲ ကျွန်မတို့ စောင့်နေတော့မယ်နော်"

စုဟယ်သည် တိုက်ပွဲဝင်လိုသော စိတ်ဓာတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပါတော့သည်။