အခန်း (၄၉-၅၀)

49

စုဟယ်မှာ စကားပြောလွန်း၍ အာခေါင်များပင် ခြောက်ကပ်လာသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ ခြေသုံးချောင်း ရွှေကျီးကန်းအား ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို ရှင်းပြနိုင်ခဲ့လေပြီ။ နိုင်ငံတော်၏ ဥပဒေများကို လေးစားလိုက်နာရမည်ဖြစ်ပြီး ကိုယ်ကျိုးစီးပွားအတွက် လူသတ်မှုမျိုး လုံးဝမကျူးလွန်ရဟု သူမ သေသေချာချာ နားချလိုက်သည်။ စုဟယ်သည် ရေတစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်၏။ အခန်းထဲတွင် ခြေသုံးချောင်း ရွှေကျီးကန်းနှင့် အချိန်အတော်ကြာ အတူရှိနေပြီးနောက် ၎င်းအပေါ်ထားရှိသော သူမ၏ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

စနစ်၏ ကန့်သတ်ချက်များအောက်တွင် ဤခြေသုံးချောင်း ရွှေကျီးကန်းသည် သူမအား လူကိုယ်တိုင် ထိခိုက်နာကျင်အောင် မလုပ်နိုင်ပေ။

ထို့အပြင် ခြေသုံးချောင်း ရွှေကျီးကန်းကိုယ်တိုင်ကလည်း ၎င်း၏အကိုများကို ကယ်တင်ရန် သဲလွန်စများ ရရှိနိုင်ရေးအတွက် ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့်သို့ အမြန်ရောက်ရှိရန် မျှော်လင့်နေသည်။ ထို့ကြောင့် စနစ်ကို ထိန်းချုပ်ထားသော စုဟယ်၏ စကားကို နားထောင်ရန်မှတစ်ပါး ၎င်းတွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

စုဟယ်သည် ကြည်လင်သော ရေခွက်ကို မြှောက်ကိုင်လိုက်ရာ ဖန်ခွက်ထဲတွင် ရေလှိုင်းလေးများ တစ်ချက်တစ်ချက် ဝေ့တက်သွားသည်ကို မြင်နေရသည်။ ခြေသုံးချောင်း ရွှေကျီးကန်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည့် နည်းလမ်း ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ မသိမသာ ကြည်လင်လန်းဆန်းလာခဲ့သည်။ သူမသည် ရေကို တစ်ငုံချင်း စုပ်ယူလိုက်သည်။ အေးမြသော အရည်များမှာ လျှာပေါ်တွင် နူးညံ့စွာ ထိတွေ့သွားပြီး လည်ချောင်းထဲသို့ စီးဝင်သွားကာ ရေငတ်ခြင်းကို ချက်ချင်း ပြေပျောက်သွားစေသည်။ ရေ၏ အေးမြမှုနှင့် သက်သောင့်သက်သာရှိမှုကို ခံစားရင်း သူမက ပြောလိုက်၏။

"ရွှေကျီးကန်းမင်းကြီး၊ ခုနက ရှင်ပြောတော့ ရှင့်မှာ အကိုတွေ အများကြီး ရှိတယ်ဆို"

"ကိုးယောက် ကိုးယောက်"

ခြေသုံးချောင်း ရွှေကျီးကန်းက ချက်ချင်းပင် ပြင်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ အကိုရှစ်ယောက်မှာ သူကဲ့သို့ပင် အဆုံးမဲ့ မှောင်မိုက်ခြင်းထဲသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့ကြပြီး၊ ဟုန်ယိ ပစ်မချနိုင်ခဲ့သော ကျန်ရှိသည့် ခြေသုံးချောင်း ရွှေကျီးကန်းမှာမူ ရောင် ၊ ရှုန်း နှင့် ယွီ တို့၏ ခေတ်ကာလတွင် နေမင်းကြီးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားခဲ့သည်။

လူ့လောကတွင် နေနှင့်လတို့က ကောင်းကင်သစ်ကို ဖန်တီးခဲ့ကြပြီး ကျန်ရစ်သော ထိုခြေသုံးချောင်း ရွှေကျီးကန်း၏ သတင်းမှာမူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ၎င်းသည် နတ်ဘုရားတို့၏ ဆည်းဆာနှင့်အတူ သမိုင်းမြစ်ကြီးထဲတွင် အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါသည်။

စုဟယ်သည် ခဏမျှ တိတ်သွားပြီးမှ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ရှင့်မှာ အကိုကိုးယောက်ရှိတယ်ဆိုတော့... ရှင့်ကို ရှောင်ရှီ ( ဆယ်ယောက်မြောက်လေး) လို့ ခေါ်ရင် ဘယ်လိုလဲ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှင့်ရဲ့ အဆင့်အတန်းက မြင့်မြတ်တာဆိုတော့ လူသားတွေ ရှင့်ရဲ့ မူရင်းဇစ်မြစ်ကို အလွယ်တကူ မသိသွားတာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်"

သို့သော်လည်း ခြေသုံးချောင်း ရွှေကျီးကန်း၏ ခြေသည်းများမှာ စားပွဲပေါ်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေပြီး စိတ်မရှည်မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ဖော်ပြနေသည့်အလား အသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ အတော်ကြာမှ စုဟယ်ပြောခဲ့သော ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းအကြောင်းကို သတိရသွားပြီး နှာခေါင်းမှ လေပူတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"နင် ငါ့ကို ရှောင်ရှီမင်းကြီး လို့ပဲ ခေါ်ရမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ရှောင်ရှီမင်းကြီး"

စုဟယ်က ရိုရိုသေသေ ထူးလိုက်သည်။

"ရှောင်ရှီမင်းကြီး၊ ရှင် အဆင့်တက်ချင်တယ်ဆိုရင် သုံးသပ်ချက်ကောင်းတွေ ရဖို့ လိုတယ် မဟုတ်လား"

စုဟယ်က လေသံအေးလေးဖြင့် မြှူဆွယ်လိုက်သည်။ ရှောင်ရှီသည် ရုတ်တရက် ပျံတက်လိုက်ပြီး စုဟယ်၏ စားပွဲပေါ်ရှိ လိပ်ထားသော စက္ကူစလေးကို ၎င်း၏ ချွန်ထက်သော ခြေသည်းများဖြင့် ဆွဲယူကာ စိတ်မရှည်စွာ ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်လုံးမှာလည်း တဆက်ဆက် ယိမ်းခါနေပြီး စုဟယ်ကို စကားတွေ လှည့်ပတ်မနေဘဲ လိုရင်းကိုသာ ပြောရန် တိုက်တွန်းနေတော့၏။

စုဟယ်သည် ၎င်း၏ အရိပ်အယောင်ကို နားလည်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းက စနစ်နဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတာ၊ သုံးသပ်ချက်ကောင်းတွေ ရဖို့ဆိုရင် ဧည့်သည်တွေက ရှောင်ရှီမင်းကြီးရဲ့ ဝန်ဆောင်မှုအပေါ် စိတ်ကျေနပ်ဖို့ လိုတယ်၊ ကျွန်မတို့ တည်းခိုခန်းမှာ လက်ရှိ ဇာတ်ကောင်ကတ် နှစ်ခုရှိတယ်၊

တစ်ယောက်က ဟုန်လျန်လို့ ခေါ်တယ်၊ သူမက မုန့်လုပ်တာ ဝါသနာပါပြီး ဧည့်သည်တွေရဲ့ အချစ်တော်ပဲ၊ လူတွေဆိုတာ နေ့တိုင်း သူမရဲ့ မုန့်တွေကို ဝယ်ဖို့ တန်းစီနေကြတာ၊ တစ်လမပြည့်ခင်မှာပဲ သူမက ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့်ကို တက်သွားနိုင်ခဲ့တယ်"

ခြေသုံးချောင်း ရွှေကျီးကန်း ရှောင်ရှီသည် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး စုဟယ်ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ကြည့်နေသည်။

တစ်လအတွင်းမှာ ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့် တက်သွားသည်ဆိုတော့၊ သူ့အနေဖြင့် စနစ်ပိုင်ရှင်ကို အထင်သေးမိသွားပုံရသည်။

စုဟယ်က အခွင့်ကောင်းယူကာ မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ရှီမင်းကြီး၊ ရှင် ဟင်းချက်တတ်လား"

ရှောင်ရှီသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့သွားပြီး အထင်သေးသလိုလို၊ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့ပြီး စိတ်တိုသွားသလိုလိုဖြင့် ဖြေသည်။

"မချက်တတ်ဘူး"

သူသည် ရှေးဟောင်း ကောင်းကင်အင်ပါယာ တီကျင်း ၏ သားတော်ဖြစ်ရာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးအနေဖြင့် ဘာကြောင့် ဟင်းချက်တတ်ရန် လိုအပ်မည်နည်း။

စုဟယ်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားသော်လည်း အမြန်ပြန်ထိန်းလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ တည်းခိုခန်းရဲ့ ဒုတိယမြောက် ဇာတ်ကောင်ကတ်ကတော့ ဝေဖုန်းယီ လို့ ခေါ်ပါတယ်၊ ဆရာဝေက ကဗျာတွေ၊ လင်္ကာတွေ ရေးနိုင်သလို စုတ်တံစာပေနဲ့ ပန်းချီမှာလည်း ကျွမ်းကျင်တယ်၊ သူက အင်တာနက်ကတစ်ဆင့် စုတ်တံစာပေ သင်တန်းသားတွေကို တည်းခိုခန်းမှာ လာတည်းအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့အတွက် သူ့မှာ ကိုယ်ပိုင် ပရိသတ်အင်အား ရှိတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်"

စုဟယ်က မသိမသာဖြင့် ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ရှီမင်းကြီး၊ ရှင် စုတ်တံစာပေ ရေးတတ်လား၊ သင်တန်းတွေရော ပေးနိုင်မလား"

အစောပိုင်းက ခေါင်းမော့ကာ မာန်တက်နေသော ခြေသုံးချောင်း ရွှေကျီးကန်း ရှောင်ရှီမှာ ခေါင်းကို ပို၍ပင် ငုံ့သွားတော့သည်။ ၎င်း၏ အမွှေးအတောင်များမှာလည်း ရှက်ရွံ့မှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားနေသည့်အလား ချက်ချင်းပင် မှိန်ဖျော့သွားပြီး ဆိုသည်။

"မတက်ဘူး"

၎င်းသည် လူ့အသွင်ပြောင်းခြင်းကိုတောင် မသင်ယူရသေးသည် ဖြစ်ရာ မည်ကဲ့သို့ စာရေးနိုင်မည်နည်း။ ထို့အပြင် ၎င်းသာ ပညာသင်ယူလိုစိတ် ရှိပြီး ဆရာသမားကို ရိုသေခဲ့မည်ဆိုလျှင် အကိုတွေနှင့်အတူ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီး ဟုန်ယိ၏ ပစ်သတ်ခြင်းကို ခံရမည့် မိုက်မဲသော အပြုအမူမျိုးကို ပြုလုပ်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။ ရှောင်ရှီသည် စားပွဲပေါ်က ဖုန်မှုန့်လေးများကို ၎င်း၏ ခြေသည်းဖြင့် အသာအယာ ဆိတ်ကစားနေပြီး စုဟယ်၏ စကားများကို တမင်လျစ်လျူရှုနေတော့သည်။

စုဟယ်က ဆက်၍ ဖိပြောလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် ရှောင်ရှီမင်းကြီး၊ ရှင် ဘာလုပ်နိုင်လဲ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှောင်ရှီမင်းကြီးကတော့ မြင့်မြတ်တဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ ကြီးမားတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားတွေရှိတဲ့ အတော်ဆုံး ခြေသုံးချောင်း ရွှေကျီးကန်းပဲလေ၊ စနစ်ရဲ့ ဇာတ်ကောင်ကတ် ဖြစ်လာပြီးတဲ့နောက်မှာလည်း ရှင်က ရှားပါးကတ် တစ်ခု ဖြစ်နေတာပဲ"

ရှောင်ရှီသည် ရင်ကို ကော့လိုက်မိပြီးမှ အနည်းငယ် အားနာသွားကာ အစကထက် သဘောထား ပိုကောင်းလာခဲ့သည်။

၎င်းက မေးလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် နင် ဘာအကြံပေးချင်လဲ"

သနားစရာကောင်းသော ရှောင်ရှီလေးမှာ လူ့လောကထဲကို ခုမှ စဝင်လာသူဖြစ်ရာ လူသားတို့၏ စိတ်နှလုံး ယုတ်မာပုံကို မသိသေးဘဲ စုဟယ်၏ အပြုအမူမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လှည့်စားဖိအားပေးခြင်း တစ်မျိုးဖြစ်သည်ကို လုံးဝ သတိမပြုမိလိုက်ပေ။

စုဟယ်သည် လည်ချောင်းတစ်ချက် ရှင်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ထင်တာကတော့ ရှင်က အရင်းအမြစ်ကို အခြေပြုတဲ့ လေပူလှည့်ပတ်မှု နည်းပညာ ကို အသုံးပြုပြီး သုံးစွဲသူတွေရဲ့ လိုအပ်ချက်ကို အမြန်ဆုံး ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တယ်လို့ မြင်တယ်၊

ရှင့်ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်ဖြစ်တဲ့ 'စစ်မှန်သော နေမီးလျှံ' ရဲ့ အားသာချက်အောက်မှာ အသေးစိတ်ကို အာရုံစိုက်ပြီး ထိရောက်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုကို အတူတကွ တည်ဆောက်နိုင်မယ်၊

ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်တဲ့ ထိန်းချုပ်မှုစနစ်ကို ပေါင်းစပ်မယ်၊ လေပူနဲ့ စည်ပိုင်းလည်ပတ်မှုကို စုစည်းပြီး အစိုဓာတ်ကို ကာကွယ်ကာ အခြောက်ခံတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ကို ဖန်တီးနိုင်မယ်လို့ ထင်တယ်"

ရှောင်ရှီမှာ ကြောင်အသွားတော့သည်။ ၎င်းသည် တစ်လုံးမှ နားမလည်ပေ။

"ဆိုလိုတာကတော့ ထိပ်တန်းဒီဇိုင်းတွေကို အဆင့်မြှင့်တင်ပြီး ရှင့်ရဲ့ စွမ်းရည်တွေနဲ့ ထုတ်ကုန်တွေကြားက အဟန့်အတားတွေကို ချိုးဖျက်မယ် ရလဒ်ကို ဦးတည်တဲ့ အပူသုံး အခြောက်ခံခြင်း စနစ် ကို တည်ဆောက်ပြီး လုပ်ငန်းနယ်ပယ်သစ် တစ်ခုကို ဖန်တီးဖို့ပဲ"

စုဟယ်က စကားလုံး ပြောင်းပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ရှီကတော့ နားမလည်သေးပေ။

၎င်းသည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် စားပွဲပေါ်တွင် ခြေသည်းရာများ ထင်အောင် လုပ်နေတော့သည်။

ထိုခြေသည်းရာများကို မြင်လိုက်သောအခါ စုဟယ်မှာ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး စကားလုံးများကို ပြန်လည် စီစဉ်လိုက်၏။

"အဲဒါက ဘာလဲဆိုတော့၊ ရှောင်ရှီမင်းကြီး၊ ကျွန်မတို့ တည်းခိုခန်းမှာ အခြောက်ခံစက် တစ်လုံး လိုနေတယ်၊ ရှင် ကျွန်မတို့ရဲ့ အခြောက်ခံစက် လုပ်ပေးနိုင်မလား"

ပျံတတ်တဲ့ ငှက်ဆိုတာလည်း ကြက်အမျိုးအနွယ်ဝင်တွေပဲ မဟုတ်လား။ အားလုံးက ကြက်တွေပဲဆိုတော့ လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွက် အသုံးဝင်တဲ့ ကြက်ကလေးတွေ ဖြစ်မလာနိုင်ဘူးလား။ နည်းပညာမြင့် 'ကြက်' တွေဖြစ်မလာနိုင်ဘူးလား။

ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းတွင် လျှော်ဖွပ်ရမည့် အိပ်ရာခင်းများ၊ စောင်စွပ်များ ပိုမိုများပြားလာမှုနှင့် ခေတ်မမီတော့သော အခြောက်ခံစက်တို့ကြားမှ ပဋိပက္ခမှာ ပိုမိုသိသာလာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ အိပ်ရာခင်းနှင့် စောင်စွပ်အားလုံးကို အခြောက်ခံပေးနိုင်မည့် အခြောက်ခံစက်တစ်လုံးကို အရေးတကြီးလိုအပ်နေပြီဖြစ်၏။

50

စုဟယ်၏ရှင်းပြချက်များအောက်တွင် ခြေသုံးချောင်း ရွှေကျီးကန်း ရှောင်ရှီမင်းကြီးမှာ အခြောက်ခံစက် ဆိုသည်မှာ ဘာလဲဆိုသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့သည်။ ရှောင်ရှီမင်းကြီး၏ အော်ဟစ်သံများမှာ နားစည်ကွဲမတတ် စူးရှဒေါသထွက်နေပြီး ၎င်း၏ စိတ်တိုမှုမှာ အကန့်အသတ်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့၏။ မျက်ဝန်းများမှ ရက်စက်သော အလင်းတန်းများ ဝင်းလက်နေပြီး အမွှေးအတောင်များမှာလည်း ဖရိုဖရဲ ထောင်ထနေကာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေကြောင်း ပြသနေသည်။

"ငါ့ကို အိပ်ယာခင်းတွေ လျှော်ခိုင်းချင်တာလား၊ အစေခံတစ်ယောက် လုပ်ခိုင်းတာလား"

ရှောင်ရှီမင်းကြီးသည် အတောင်ပံများကို တဖျတ်ဖျတ်ခတ်ကာ လောကကြီးတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားတော့မည့်အလား စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

စုဟယ်က ပြန်ရှင်းပြရသည်။

"အခြောက်ခံတာပါ အခြောက်ခံတာပါ"

၎င်း၏ နှုတ်သီးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး လည်ချောင်းထဲမှ ဟိန်းဟောက်သံ ခပ်အုပ်အုပ် ထွက်ပေါ်လာရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုကိုပင် တုန်ခါသွားစေသည်။

"ဘာထူးလို့လဲ အားလုံးက သန့်ရှင်းရေး အစေခံတွေ လုပ်ရတဲ့ အလုပ်တွေပဲ "

ရှောင်ရှီမင်းကြီးမှာ အသိတရားနှင့် ထိန်းချုပ်မှုအားလုံး လွတ်ထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဒေါသမှာ တောက်လောင်နေသော မီးလျှံကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မည်သူကမျှ၊ မည်သည့်အရာကမျှ မတားဆီးနိုင်ပေ။ ဒေါသထွက်နေစဉ်အတွင်း လောကကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ပြင်းထန်သော အပူရှိန်အောက်တွင် နစ်မွန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

စုဟယ်က သူ့ကို နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ဟုန်လျန်ဆိုရင်လည်း စားဖိုမှူးတစ်ယောက်ပဲလေ။ စားဖိုမှူးတွေက ပိုတောင် ပင်ပန်းသေးတယ်၊ နေ့တိုင်း စောစောထရတာ "

ရှောင်ရှီမင်းကြီးမှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေဆဲပင်။

"ဟုန်လျန်က နေ့တိုင်း မနက်ငါးနာရီဆို ထရတာ ဆရာဝေ၊ ဆရာဝေ ဆိုရင်လည်း"

စုဟယ်မှာ မည်ကဲ့သို့ ချေပရမည်ကို စဉ်းစားလိုက်ပြီးပြောလိုက်သည်။

"ဆရာဝေက ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ နေ့တိုင်း လိုက်ဖ်လွှင့်တဲ့အခန်းထဲမှာ ဧည့်သည်တွေကို ဆွဲဆောင်နေရတာ၊ အပြုံးတွေ ရောင်းနေရသလိုမျိုးပဲလေ"

ရှောင်ရှီမင်းကြီးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ဆွေးနွေးရန် သဘောတူလိုက်သည်။ ၎င်းသည် အဝတ်ဗီရိုပေါ်တွင် နားလိုက်ပြီး စုဟယ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ ပြောလိုက်သော စကားမှာ ၎င်းစိတ်တိုင်းမကျစရာ ဖြစ်နေပါက ချက်ချင်းပင် သတ်တော့မည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်၏။ စုဟယ်သည် စကားလုံးများကို လှည့်ပတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"စဉ်းစားကြည့်ပါဦး၊ အဝတ်အထည်တွေကို အခြောက်ခံတာက အရမ်းလွယ်တဲ့ အလုပ်ပဲလေ၊ ရှင့်ရဲ့ အမွှေးတစ်ချောင်းစာ စွမ်းအားတောင် မလိုပါဘူး"

ရှောင်ရှီမင်းကြီးက ပြန်ချေပသည်။

"အမွှေးတစ်ချောင်းစာတောင် မကဘူး၊ အဲဒီထက်တောင် နည်းသေးတယ်"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ အမွှေးတစ်ချောင်းစာ စွမ်းအားတောင် မလိုပါဘူး၊ ရှင်က အဆင့်အတန်း ခွဲခြားမနေဘဲ အချိန်အနည်းငယ်လေး ပေးပြီး အခြောက်ခံတဲ့ အလုပ်ကို ပြီးအောင် လုပ်ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် ဒီခြောက်သွေ့သွားတဲ့ အဝတ်အထည်တွေက အခန်းတိုင်းကို ရောက်သွားမယ်၊ အဲဒီအခါ ဧည့်သည်တိုင်းက ရှင့်ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရလိမ့်မယ်"

စုဟယ်က လူတိုင်းက ၎င်းကို အထင်ကြီး လေးစားနေမည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ပုံဖော်ပြလိုက်သည်။

"အဲဒီလိုဆိုရင် ရှင့်အတွက် သုံးသပ်ချက်ကောင်းတွေ ရဖို့က အရမ်းလွယ်သွားပြီ မဟုတ်လား၊ ပြီးတော့ ဒါက ရှင့်အတွက် မပြောပလောက်တဲ့ အလုပ်လေးတစ်ခုပဲလေ၊ ပိုပြီး အရေးကြီးတဲ့ အလုပ်တွေက ရှင့်ကို စောင့်ကြိုနေပါသေးတယ်"

သူမက ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ပုံရိပ်ကားချပ်ကို ဆက်လက် ရေးဆွဲပြသလို ပြောပြနေသည်။

ရှောင်ရှီမင်းကြီးမှာ ငယ်ရွယ်သေးသူ ဖြစ်သဖြင့် တကယ်ပင် စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့၏။

"အဲဒါကတော့၊ ကျွန်မတို့ တည်းခိုခန်းရဲ့ ပုံမှန် လည်ပတ်မှုတွေကို ကြီးကြပ်ပေးဖို့ပဲ၊

ရှောင်ရှီမင်းကြီးမှာ အတိုင်းအဆမရှိတဲ့ စွမ်းအားတွေရှိပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာနိုင်တာဆိုတော့ ရှင်မသိတာ ဘာမှမရှိဘူး၊ ရှင်သာ ကျွန်မတို့ တည်းခိုခန်းကို စောင့်ရှောက်ပေးမယ်ဆိုရင် ဧည့်သည်တွေက တိမ်တိုက်တွေလို အစုလိုက်အပြုံလိုက် ရောက်လာမှာ သေချာတယ်"

ရှောင်ရှီမင်းကြီးမှာ ယုံကြည်သွားသော်လည်း မာန်ထောင်လွှားသော ပုံစံကိုတော့ ထိန်းထားဆဲပင်။

"ဟင်း နင်ပြောတာ တကယ်ပဲဆိုရင်တော့ ငါ့ရဲ့ အမွှေးတစ်ချောင်းစာ စွမ်းအားကို သုံးပြီး ဒီ အခြောက်ခံစက် ဆိုတဲ့ အလုပ်ကို ကူညီပေးမယ်"

စုဟယ်သည် ပြုံးရွှင်သွားပြီး ဆိုလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှောင်ရှီမင်းကြီး"

သာမန်လူတွေ ရှေ့မှာ အံ့သြစရာကောင်းသည့်အရာများကို ထုတ်မပြရန် ရှောင်ရှီမင်းကြီးကို သတိပေးပြီးနောက် သူမသည် ၎င်းကို အခန်းပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ရှောင်ရှီမင်းကြီးသည် ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းကို ဝေဖန်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ သေးငယ်ပြီး ဟောင်းနွမ်းလှသည်။ ဤမျှ ရိုးရှင်းသော တည်းခိုခန်းက မည်ကဲ့သို့ ဧည့်သည်များ၏ နှစ်သက်မှုကို ရရှိနိုင်မည်နည်း။ တကယ်ပင် ရှောင်ရှီမင်းကြီး ကိုယ်တိုင် ပါဝင်ကူညီရန် လိုအပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဧည့်ကြိုကောင်တာမှ လီရှီသည် စုဟယ် အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ ပုခုံးပေါ်မှ အနက်ရောင် ကျီးကန်းကို စပ်စုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သို့သော် သူသည် စကားများသူ မဟုတ်သဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းငုံ့ကာ ဖုန်းပြန်ကြည့်နေတော့၏။

အလုပ်မရှိသည့် အချိန်တွင် ဧည့်ကြိုကောင်တာ၌ ဖုန်းလွတ်လပ်စွာ ဆော့နိုင်သည်ဟု သူဌေးမ စုဟယ်က ပြောထားသည်။ ဤမျှ ကောင်းသော အလုပ်နှင့် သူဌေးမျိုးကို ရှာရန် ခဲယဉ်းလှ၏။ လီရှီကတော့ သူဌေးမသာ နှစ်သက်မည်ဆိုလျှင် သူမ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် နဂါးတစ်ကောင် ချိတ်ထားလျှင်ပင် ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။

လီရှီသည် အလုပ်ရပြီးနောက်တွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုများ ပြည့်ဝလာခဲ့သည်။ သူသည် ယခင်က နှိမ့်ချသော လေသံကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး အင်တာနက်ကဖေး မန်နေဂျာကို မာန်ပါပါဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မန်နေဂျာ၊ ကျွန်တော် အလုပ်အသစ် ရသွားပါပြီ"

အင်တာနက်ကဖေး မန်နေဂျာက ပြန်ပြောသည်။

"ရှောင်လီ မင်းက ငယ်ပါသေးတယ်၊ အပြင်မှာ အလုပ်လုပ်ရတာ အရမ်းပင်ပန်းတယ်၊ အင်တာနက်ကဖေးကပဲ ကောင်းပါတယ်၊ မင်း အလုပ်ထွက်မယ် ပြောတာကို ငါက နောက်ပြောင်တာလို့ပဲ မှတ်ယူလိုက်မယ်၊ ဒီလ မင်းကို ဘောနပ်စ် (၅၀၀) ပိုပေးမယ်"

လီရှီက စာပြန်ရိုက်လိုက်သည်။

"မန်နေဂျာ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အခုအလုပ်က လစာ (၅၀၀၀) ရတယ်၊ တစ်ပတ် တစ်ရက် နားရတဲ့အပြင် တစ်လကို နောက်ထပ် (၄) ရက် ထပ်နားရသေးတယ်"

မန်နေဂျာက ပြန်ပြောသည်

"ဟဲဟဲ ငါမယုံပါဘူး ရှောင်လီရာ၊ စိတ်ဆိုးပြီး စကားတွေ လျှောက်မပြောပါနဲ့"

လီရှီမှာ ထပ်ပြီး စကားမပြောချင်တော့သဖြင့် ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း၏ Link ကို ပို့ပေးလိုက်သည်။

"မန်နေဂျာ အချိန်ရရင် လာတည်းလို့ ရပါတယ်၊ ကျွန်တော် မနက်စာ ကူပွန် တစ်စောင် ပေးပါ့မယ်"

သူက ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သေးသည်။

"အလကားနော်၊ ဪ ဒါနဲ့ မန်နေဂျာ၊ ကျွန်တော့်ကို မနက်ပိုင်းမှာ လာရှာဖို့တော့ လိုမယ်နော် ကျွန်တော် ညဘက် အလုပ်မဆင်းဘူး၊ တကယ်လို့ မန်နေဂျာ ညဘက် လာတည်းမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ကူပွန် ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

မန်နေဂျာမှာ အလှောင်ခံလိုက်ရသည်ဟု ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားလိုက်ရပြီး ပြန်ပြောချင်သော်လည်း ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေတော့သည်။ လီရှီကတော့ ဆက်ပြီး စကားပြောချင်စိတ် မရှိတော့ပေ။ သူသည် သူဒေါင်းလုဒ် ဆွဲထားသော 'နဂါးသတ် သူရဲကောင်း' ဝတ္ထုအသစ်ကို မြန်မြန် ဖတ်ရန် လိုအပ်နေသည်။

ရှောင်ရှီမင်းကြီးသည် လီရှီက ၎င်းကို ရိုရိုသေသေ နှုတ်မဆက်သည့်အပေါ် အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပြီး အမွှေးများ ထောင်တက်လာသည်။ စုဟယ်က ၎င်းကို ချော့မော့လိုက်၏။

"ရှောင်ရှီမင်းကြီး သူတို့က သာမန်လူတွေပါပဲ၊ စိတ်အေးအေးထားပါ စိတ်အေးအေးထား "

ရှောင်ရှီမင်းကြီးမှာ မတတ်သာဘဲ အောင့်အီးသည်းခံလိုက်ရသည်။ ဤခေတ်သစ် လူ့အဖွဲ့အစည်းဆိုသည်မှာ အဘယ်ကြောင့် လူသားအားလုံး တန်းတူညီမျှဖြစ်ရမည်ဟု ရုတ်တရက် အဆိုပြုနေကြသနည်း။ သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ပေ။ စုဟယ်သည် ရှောင်ရှီမင်းကြီးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကုန်စုံဆိုင် အဝင်ဝသို့ လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။ ဟုန်လျန်သည် မှန်လုံမီးဖိုချောင်ထဲတွင် ဖရုံစေ့နှင့် ထင်းရှူးစေ့ လမုန့်များကို လုပ်နေ၏။ ဤလမုန့်များသည် ဆီပြန်လာရန်အတွက် အချိန်ပေးထားရမည် ဖြစ်သဖြင့် မွန်းလွဲပိုင်းတွင် လုပ်ရန် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

ရှောင်ရှီမင်းကြီးမှာ ခေါင်းလေးစောင်းကာ ဟုန်လျန်က ဂျုံနယ်တံကို ကိုင်ပြီး ဂျုံသားများကို ပါးလွှာဝိုင်းစက်သော အချပ်များဖြစ်အောင် အားစိုက်လှိမ့်နေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် အစာများကို အထဲသို့ ထည့်ကာ ပုံစံအမျိုးမျိုးကို ဂရုတစိုက် ညှပ်ထုတ်နေပြန်၏။

ကြည့်ရသည်မှာ ရှုပ်ထွေးပြီး ဒုက္ခများသော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်ပုံရသည်။ စားဖိုမှူးလုပ်ရတာ တကယ်ပင် ပင်ပန်းလှပါတာလား။

စုဟယ် ခုနက ပြောခဲ့သော စကားများအပေါ် ရှောင်ရှီမင်းကြီး၏ သံသယများမှာ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။ စုဟယ်သည် ရှောင်ရှီမင်းကြီးကို ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းအနှံ့ လိုက်လံပြသခဲ့၏။

ခြောက်ထပ်သို့ ရောက်သောအခါ စုဟယ်သည် ရှောင်ရှီမင်းကြီးကို အသာအယာ ကွယ်ပေးထားပြီး ဘက်စုံသုံးခန်းထဲသို့ ချောင်းကြည့်စေသည်။ ဝေဖုန်းယီသည် သင်တန်းသားများ၏ မေးခွန်းများကို တစ်ခုချင်းစီ စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဖြေကြားပေးနေသည်။ ရှောင်ရှီမင်းကြီးသည် ခဏမျှ နားထောင်ပြီးနောက် အတောင်ပံများကို ခတ်ကာ စုဟယ်ကို အမြန်ထွက်သွားရန် တိုက်တွန်းတော့၏။

ဘာကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း ဝေဖုန်းယီ စာသင်တာကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ၎င်းမှာ ခေါင်းမူးကာ မအီမသာ ဖြစ်လာပြီး ဘက်စုံသုံးခန်း အဝင်ဝမှာတင် အသက်ရှူရ ကြပ်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

တကယ်ပင် ဆရာလုပ်တာတို့ ဘာတို့ဆိုတာ ကျီးကန်းတစ်ကောင်အတွက်တော့ တကယ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာပါပဲ။ ရှောင်ရှီမင်းကြီးမှာ ကိုယ်ချင်းစာစိတ် တစ်ချက် ဝင်သွားမိသည်။

စုဟယ်သည် ရှောင်ရှီမင်းကြီးကို အဝတ်လျှော်ပြီး အခြောက်ခံသည့် ဝရံတာဘက်သို့ ခေါ်လာခဲ့သည်။

ယာယီအလုပ်သမား ဖြစ်သူ အစ်မကျန်းသည် ယနေ့လဲလှယ်ထားသော အဝတ်အထည်များကို အခြောက်ခံဝရံတာတွင် လှန်းထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဧည့်ခန်းတိုင်းအတွက် အိပ်ရာခင်း၊ စောင်စွပ်၊ ခေါင်းအုံးစွပ်၊ ရေချိုးသုတ်ပုဝါနှင့် လက်သုတ်ပုဝါ အားလုံးကို အသစ်များဖြင့် လဲလှယ်ပေးရသဖြင့် နေ့တိုင်း လျှော်ဖွပ်အခြောက်ခံရမည့် အရာများမှာ ပုံကြီးတစ်ပုံ ဖြစ်နေတတ်၏။ စုဟယ်ကိုယ်တိုင်လည်း ခရီးသွားသည့်အခါ တည်းခိုခန်းများတွင် တည်းခိုဖူးပြီး ညစ်ပတ်သော အိပ်ရာခင်းများကို အထူးစိုးရိမ်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူမ ကိုယ်ပိုင်တည်းခိုခန်း ဖွင့်သောအခါတွင် ဤအများသုံး အဝတ်အထည်များကို သေသေချာချာ သန့်ရှင်းအောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့၏။

ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းတွင် လျှော်ဖွပ်ရမည့် အဝတ်အထည် တစ်ခုချင်းစီအတွက် ပိုးသတ်ဆေးနှင့် လျှော်ဖွပ်ရေးပစ္စည်းများကို အမြောက်အမြား အသုံးပြုသည်။ အခြောက်ခံဝရံတာ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကြီးမားသော အဝတ်လျှော်စက် အများအပြား ရှိ၏။ အဝတ်လျှော်စက် အများအပြားကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လည်ပတ်စေခြင်းဖြင့် အဝတ်လျှော်သည့် အလုပ်ကို ထိရောက်စွာ ပြီးစီးစေနိုင်သည်။ သို့သော် အခြောက်ခံစက်များမှာမူ သိသိသာသာ အမီမလိုက်နိုင်ပေ။

အဝတ်လျှော်စက် တစ်လုံးသည် အဝတ်တစ်ပုံးလျှော်ရန် အများဆုံး (၁) နာရီသာ ကြာသော်လည်း အခြောက်ခံစက်ထဲသို့ အဝတ်အနည်းငယ် ပိုထည့်မိသည်နှင့် အခြောက်ခံစက် တစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားတတ်၏။ ထို့ပြင် တစ်ခါခြောက်ရန် အနည်းဆုံး (၂) နာရီခန့် ကြာသဖြင့် အလုပ်မှာ အလွန်နှေးကွေးလှသည်။

ထို့ကြောင့် အခြောက်ခံဝရံတာတွင် အဝတ်လှန်းစင် အများအပြားကို တပ်ဆင်ထားရပြီး စောင်စွပ် အများအပြားကို နေရောင်ဖြင့် အခြောက်ခံနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ ရှောင်ရှီမင်းကြီးသည် အခြောက်ခံဝရံတာသို့ ရောက်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မကျေမနပ်ဖြင့် လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်၏။ ၎င်းသည် စုဟယ်၏ ပုခုံးပေါ်မှ ဆင်းကာ အဝတ်အစားများ အလွန်အမင်း တင်ထားသဖြင့် ယိုင်နဲ့နေသော အဝတ်လှန်းစင်တစ်ခုပေါ်တွင် နားလိုက်သည်။

စုဟယ်က မျက်နှာချိုသွေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ရှီမင်းကြီး ကြည့်ပါဦး၊ တည်းခိုခန်းက ရှင့်ရဲ့ အကူအညီကို တကယ် လိုအပ်နေတာပါ၊ ဒီမနက် လျှော်ထားတဲ့ အဝတ်တွေ အားလုံးက ရှင့်ရဲ့ အခြောက်ခံမှုကို စောင့်နေကြတာ"

ရှောင်ရှီမင်းကြီးမှာ မတတ်သာဘဲ ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ စုဟယ်က ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ရှောင်ရှီမင်းကြီး ကြည့်ပါဦး၊ ဧည့်သည်တွေ အားလုံးက ရှင့်ကို မျှော်လင့်နေကြတာ၊ ပြီးတော့ ရှင်လည်း ရောက်တုန်းရောက်ခိုက်လေး"

ရှောင်ရှီမင်းကြီးမှာ 'ရောက်တုန်းရောက်ခိုက်' ဆိုသည့် မှော်ဆန်သော စကားလုံးကို တကယ်ပင် မတွန်းလှန်နိုင်ခဲ့ပေ။

၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အနီရောင်အလင်းတန်းများ တဖြည်းဖြည်း ဖြာထွက်လာပြီး အခြောက်ခံဝရံတာရှိ အပူချိန်မှာ ပို၍ ပို၍ မြင့်တက်လာသည်။

စစ်မှန်သော နေမီးလျှံ၏ စွမ်းအားများသည် စောင်စွပ်များနှင့် မျက်နှာသုတ်ပုဝါများပေါ်သို့ ညီညာစွာ ဖြာကျသွား၏။ စောင်စွပ်များနှင့် မျက်နှာသုတ်ပုဝါများ၏ မျက်နှာပြင်များပေါ်တွင်လည်း မီးလျှံရိပ်များ စွန်းထင်နေတော့သည်။ အစက လိပ်ခွေနေသော အဝတ်အမျှင်လေးများသည် စစ်မှန်သော နေမီးလျှံကို အားရပါးရ ခံယူရင်း တဖြည်းဖြည်း ပြန့်ကားလာကြ၏။

စိုထိုင်းပြီး အေးစက်နေသော စောင်စွပ်များနှင့် မျက်နှာသုတ်ပုဝါများမှာ တဖြည်းဖြည်း ခြောက်သွေ့သွားခဲ့လေပြီ။

စောင်စွပ်များနှင့် သုတ်ပုဝါများဆီမှ နေရောင်ခြည်၏ ထူးခြားသော ရနံ့လေးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းမှာ သစ်သားနံ့ ခပ်သင်းသင်းလေး ဖြစ်ပြီး နေပူထဲတွင် အခြောက်လှန်းထားသော သစ်မျှင်လေးများဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အနံ့မျိုး ဖြစ်ပုံရ၏။ ဤသစ်သားနံ့လေးမှာ သဘာဝအတိုင်း သန့်ရှင်းပြီး နွေးထွေးမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်ကာ လူများကို ဘေးကင်းလုံခြုံပြီး စိတ်လက်ပေါ့ပါးသွားစေသည်။ ထိုနေရောင်ခြည် ရနံ့လေးမှာ လူများကို ပျော်ရွှင်ကြည်နူးစေပြီး စိတ်လက်ပေါ့ပါးစေကာ စိုးရိမ်ပူပန်မှု အားလုံးမှာလည်း နေရောင်ခြည်၏ နွေးထွေးမှုနှင့် တောက်ပသော အရှိန်အဝါအောက်တွင် လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့၏။