အခန်း (၆၃-၆၄)
Vol. 7 Ch. 63-64
63
ရှီရန်မှာ လီရှီးရှီး၏ နှစ်ပေါင်းများစွာခင်မင်ခဲ့သော အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းဖြစ်ရာ ယာတောအိမ်အက်ပ်အကြောင်းကိုသာ ချန်လှပ်ထားခဲ့ပြီး၊ ထိုအချိန်က ထီပေါက်သွားသဖြင့် အလွန်ကံကောင်းခဲ့ကြောင်းနှင့် ထိုငွေများကိုအသုံးပြု၍ သူမ၏ ကာလရှည်ကြာ အိပ်မက်ဖြစ်သော ကိုယ်ပိုင်ယာတောအိမ်လေး ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့ကြောင်း တိတ်တဆိတ် ဖွင့်ဟပြောပြလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှီရန်မှာ အလွန်အမင်းအားကျသွားသော်လည်း လီရှီးရှီးတစ်ယောက် ထိုငွေများအားလုံးကို အသုံးပြု၍ မွေးရပ်မြေတွင် ယာတောအိမ်ဖွင့်လှစ်လိုက်ခြင်းအပေါ် အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေမိ၏။
“နင့်မှာ နောက်ဆုံးတော့ ပိုက်ဆံလေးရလာတာကို၊ ဘာလို့ နင်အလုပ်လုပ်တဲ့မြို့မှာ အိမ်မဝယ်လိုက်တာလဲ၊ အဲဒီပိုက်ဆံဆိုရင် အခန်းကျယ်တစ်ခန်းပါတဲ့ ကွန်ဒိုတစ်ခန်းလောက်တော့ အေးဆေးဝယ်လို့ ရနေပြီလေ”
“ဟူး... မြို့ပေါ်မှာနေရတာ သိပ်အဆင်မပြေဘူးဟာ၊ လေထုကလည်း မကောင်းဘူး၊ အိမ်ပြန်လာတာကမှ ပိုကောင်းသေးတယ်၊ အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီပိုက်ဆံလောက်နဲ့ ဒီမှာဆို ဒီလောက်အကျယ်ကြီးရတယ်လေ၊ သေချာပေါက်မရှုံးပါဘူး” လီရှီးရှီးက ရှင်းပြသည်။
သဘာဝနှင့် နီးစပ်သော ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာလေး တစ်ခုတည်ဆောက်လိုသည့် သူမ၏ရည်မှန်းချက်က မြို့ပြ၏ဆွဲဆောင်မှုများကို အလွယ်တကူကျော်လွှားနိုင်စေခဲ့သည်။
ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ ဝေဖန်ရန်ခက်ခဲလှ၏။ လူတိုင်း၏အမြင်နှင့် ခံယူချက်များက မတူညီကြချေ။ ရှီရန်၏အမြင်တွင်မူ သူမသာ ထိုငွေများရှိခဲ့လျှင် မြို့ကြီးပြကြီးတစ်ခုတွင် သေချာပေါက် အိမ်ဝယ်မည်ဖြစ်သည်။
သူမ အလုပ်စဝင်ကတည်းက အလုပ်ကို ကြိုးကြိုးစားစားလုပ်ကိုင်ကာ ငွေရှာခဲ့သည်။
မိဘနှစ်ပါးစလုံး၏ထောက်ပံ့မှုဖြင့် သူမနှင့် သူမ၏ချစ်သူတို့သည် အိပ်ခန်းနှစ်ခန်းပါ တိုက်ခန်းလေးတစ်ခန်းကို ရှာတွေ့ထားပြီး မကြာသေးမီကမှ စရန်ငွေအကြေပေးချေထားပြီးချေပြီ။
သူတို့နှစ်ဦး စကားပြော၍ သိပ်မကြာမီမှာပင် ဟင်းလျာများရောက်ရှိလာသည်။
ရှီရန်က တစ်လုတ်မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ရာ အရသာမှာ တကယ်ကိုကောင်းမွန်လှသည်ကို တွေ့ရှိသွားသည်။ အထူးသဖြင့် ဤနေရာရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များပင်။
ခြံထဲမှခူးထားသော လတ်ဆတ်မှုက တကယ့်ကို ကွဲပြားခြားနားပြီးချိုမြိန်နေသည်။ ဤအချိန်တွင် လီရှီးရှီး၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သူမ အနည်းငယ်နားလည်သဘောပေါက်သွား၏။
“အခု နင်က အသက်သာဆုံးပဲ၊ ဘာစားချင်စားချင် အလတ်ဆတ်ဆုံးတွေချည်းပဲ၊ ငါတို့နဲ့တော့တခြားစီပဲ၊ တစ်ခါတလေ စူပါမားကတ်ကနေဝယ်လာတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေဆို ညှိုးနွမ်းနေပြီ၊ ရွေးလို့တောင်မရဘူး၊ လတ်ဆတ်တာတွေကျတော့လည်း အရမ်းဈေးကြီးတယ်လေ၊ ငါက အခုမှ အိမ်အတွက် နှစ်သုံးဆယ် အရစ်ကျအကြွေးဆပ်ရတော့မှာဆိုတော့ အဲဒီလောက်မတတ်နိုင်ဘူးဟာ”
“ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေက ထားပါတော့၊ အနည်းဆုံး ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ခူးထားတာတွေလေ၊ တစ်ခါတလေ ငါတို့ဝယ်တဲ့ အသားတွေဆို ဘယ်အချိန်ကထုတ်လုပ်ထားမှန်းကို မသိရဘူး၊ သတိမထားမိရင် အဲဒီအသားတွေက ငါ့အသက်လောက်တောင် ရှိနေမလားမသိဘူး”
ရှီရန်က စကားစလိုက်သည်နှင့် အဆက်မပြတ် ပြောဆိုတော့သည်။ မြို့ပြဘဝက အဆင်ပြေသော်လည်း ကြက်သွန်မြိတ်တစ်ပင် သို့မဟုတ် ဂျင်းတစ်တက် ဝယ်လျှင်ပင် ယွမ် အနည်းငယ် ကုန်ကျကြောင်း မကျေမနပ် ညည်းတွားနေလေ၏။
ယခုအခါ သူမ၏လစာ အများကြီးတိုးလာသော်ငြား ဖိအားကလည်း ကြီးမားလှသဖြင့် ချွေတာနိုင်သမျှ ချွေတာနေရကြောင်း ရင်ဖွင့်ရှာသည်။
“ဟူး... ငါ အသက်ကြီးလာရင်လည်း ဒီလို ရှုခင်းလှပြီး ရေကြည်ရာမျက်နုရာနေရာလေး တစ်နေရာမှာ အနားယူချင်တယ်၊ ပန်းလေးတွေစိုက်၊ ကြက်သွန်မြိတ်လေးတွေစိုက်ဖို့ ခြံဝင်းလေးတစ်ခုနဲ့ပေါ့၊ ဒါကြောင့် အခု ပိုက်ဆံအများကြီးရှာထားမှ ရမယ်၊ အငြိမ်းစားယူတဲ့အချိန်ကျရင် ဗီလာကြီးတစ်လုံးလောက် ဝယ်နိုင်အောင်ကြိုးစားရမယ်”
မြို့ပြ၏မွန်းကြပ်မှုများမှ ရုန်းထွက်လိုသော သူမ၏ရည်မှန်းချက်လေးက စကားလုံးများအကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေ၏။
“အိုကေ၊ ဒါဆို နင့်အိပ်မက်တွေ တကယ်ဖြစ်လာပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်”
လီရှီးရှီးက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ဝိုင်ခွက်သဖွယ်မြှောက်ကာ ရှီရန်ကို ဂုဏ်ပြုလိုက်သည်။
ကျောင်းနေဖက်သူငယ်ချင်းဟောင်းများ မတွေ့ရသည်မှာ အတော်လေးကြာပြီဖြစ်ရာ တစ်ခါတွေ့သည်နှင့် ပြောစရာစကားတွေက တောင်ပုံရာပုံပင်။ သူတို့၏ နေ့လယ်စာစားချိန်မှယ မွန်းလွဲ နှစ်နာရီထိုးမှသာ အဆုံးသတ်သွားတော့သည်။
ရောက်ရောက်ချင်းတွင် လီရှီးရှီးက ရှီရန်ကို ဧည့်ခန်းမဆောင်သို့ တိုက်ရိုက်ခေါ်သွားသဖြင့် အနီးအနားရှိအခန်းများကို သတိမထားမိခဲ့ချေ။ ထမင်းစားပြီးနောက် လီရှီးရှီးက သူမကို လိုက်လံပြသရာမှ ဤနေရာသည် သာမန်ယာတောအိမ်လေး တစ်ခုသာမကဘဲ ရေပူစမ်းများပါ ရှိနေကြောင်း သိရှိသွားတော့သည်။
“ဝါး... နင် အရမ်းကံကောင်းတာပဲ၊ နင့်ခြံထဲမှာတင် ရေပူစမ်းတွေ တူးတွေ့တာကိုး၊ နင့်စီးပွားရေး ဒီလောက်ကောင်းနေတာမဆန်းပါဘူး၊ ဒါက မြေသိမ်းခံရလို့ ရုတ်တရက် ချက်ချင်းသူဌေးဖြစ်သွားတာနဲ့ အတူတူပဲ၊ ဝူးဝူး... အားကျလိုက်တာဟာ”
လီရှီးရှီးက အနည်းငယ်အနေခက်စွာ ပြုံးလိုက်၏။ ယာတောအိမ်အက်ပ်သာ ရှိနေလျှင် သူမ ဘယ်နေရာရောက်ရောက် ရေပူစမ်းကတော့ ထွက်လာမည်ပင်။
သူမက ပြုံးကာပြောလိုက်သည်။
“ဒီနေ့ ငါ သီးသန့်အခန်း တစ်ခန်း သေချာဖယ်ထားခိုင်းတယ်၊ ခဏနေကျရင် ငါတို့ အတူတူသွားစိမ်ကြမယ်လေ”
“ညီမလေးရယ်... နင့်ကို သေလောက်အောင်ချစ်သွားပြီ၊ နင့်ရဲ့လက်ရှိဘဝကို ငါ တကယ်ကြီး ပိုပိုပြီးအားကျလာပြီ၊ အချိန်မရွေး ရေပူစမ်းစိမ်လို့ရတယ်ဆိုတာ အရမ်းကိုကံကောင်းလွန်းတာပဲ၊ အထူးသဖြင့် ဆောင်းတွင်းအလယ်ခေါင်ကြီးမှာ ရေပူစမ်းစိမ်ရင်း နှင်းကျတာကိုကြည့်ရတာ ဘယ်လောက်တောင် ရိုမန်တစ်ဆန်လိုက်မလဲ၊ နောက်တစ်ခေါက်ကျရင် ငါ့ချစ်သူကို နင့်ဆီခေါ်လာခဲ့မယ်”
“ဒါနဲ့ နင်တို့နှစ်ယောက် အခု ဘယ်လိုနေလဲ၊ ဘယ်တော့လက်ထပ်ကြမှာလဲ”
“ဒီနှစ်ကုန်လောက် စေ့စပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်၊ သူ့အိမ်က မင်္ဂလာရက်ရွေးပေးမယ့်လူ သွားရှာချင်တယ် ပြောနေတယ်၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် နင် လာပြီး ငါ့ရဲ့ သတို့သမီးအရံ လုပ်ပေးရမယ်နော်”
“သေချာပေါက်ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ ငါတို့ရဲ့ မမရှီ လက်ထပ်မယ့်ကိစ္စကို ငါက ဘယ်လိုလုပ်အလွတ်ခံနိုင်ပါ့မလဲ”
“အာ... ဒါနဲ့၊ ငါ့အကြောင်းချည်းပြောမနေနဲ့ဦး၊ နင့်အကြောင်းလည်းပြောပါဦး၊ ဘယ်လိုလဲ၊ ရည်းစားရနေပြီလား” ရှီရန်က စပ်စုချင်ဇောဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“မရှိသေးပါဘူး”
လီရှီးရှီး၏နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွား၏။ လွန်ခဲ့သည့် အချိန်တိုလေးကမှ အန်တီဝမ်က သူမတွင် ရည်းစားရှိမရှိ မေးခဲ့သေးသည်။
‘ဘာလို့ လူတိုင်းက ဒီလောက်တောင်စပ်စုချင်နေကြတာလဲ’
တစ်ယောက်တည်းနေရသည်မှာ တော်တော်လေးကောင်းသည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။ အဘယ်ကြောင့် ရည်းစား ရှာရမည်နည်း။
ထို့အပြင် သူမကိုယ်တိုင်က ဤမျှလောက်ကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက်ကြီးတစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားရသူဖြစ်၏။
အကယ်၍ ရည်းစားရလာပြီး သတိလက်လွတ်နှင့် သူ့ကို ပြောပြလိုက်မိလျှင် ဤအရာက လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဟုတ်တော့မည်မဟုတ်ချေ။
သို့သော် သူမက ထိုအကြောင်းများကို ထုတ်မပြောဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ရေစုန်ရေဆန်ပဲပေါ့ဟာ၊ ငါ သိပ်မလောပါဘူး”
“အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ”
ရှီရန်က သဘောတူဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။
“နင့်မှာ အခု ပိုက်ဆံလည်းရှိတယ်၊ ရုပ်လေးကလည်းလှတယ်ဆိုတော့ ရည်းစားမရမှာကို စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး၊ တကယ်တော့ တစ်ယောက်တည်းနေရတာလည်း ကောင်းပါတယ်၊ ပြဿနာတော်တော်များများ ကင်းတာပေါ့”
……
“ နင်နဲ့ နင့်ချစ်သူက အရမ်းချစ်ကြတယ်မဟုတ်လား၊ နင်တို့နှစ်ယောက် ဝီချက်မုမန့်မှာ ကြည်နူးနေတာတွေ ခဏခဏတွေ့နေရတာပဲကို”
“ဟူး... ငါတို့ရန်ဖြစ်သမျှကို လူတိုင်းအကဲဖြတ်လို့ရအောင် ဝီချက်မုမန့်မှာ လိုက်တင်နေရမှာလားဟ” ရှီရန်က မနေနိုင်ဘဲ မျက်လုံးလှန်ကြည့်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
လီရှီးရှီးက ခပ်ဟဟရယ်မောလိုက်ပြီး
“အဲဒါလည်း ယုတ္တိရှိတာပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ နင်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာပြဿနာတွေများ ရှိနိုင်လို့လဲ၊ သူက နင့်အလိုကို အမြဲလိုက်တဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ချစ်သူကောင်လေးမဟုတ်ဘူးလား”
“ငါတို့ ရည်းစားဘဝတုန်းကတော့ အကုန်လုံးအဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခု လက်ထပ်ဖို့စကားစလာတဲ့အခါကျတော့ ပြဿနာတွေစပေါ်လာတော့တာပဲ၊ ဒါက ငါတို့နှစ်ယောက်တည်းကိစ္စ မဟုတ်တော့ဘူးလေ၊ မိသားစုနှစ်စုရဲ့ကိစ္စ ဖြစ်သွားပြီ၊ အပြန်အလှန်စကားပြောကြရင်းနဲ့ ပဋိပက္ခတွေကတော့ ရှောင်လွှဲလို့မရဘူးပေါ့၊ နောက်ဆုံးတော့လည်း ပိုက်ဆံကိစ္စပါပဲ၊ သူ့အိမ်ရဲ့ စီးပွားရေးအခြေအနေက ငါ့အိမ်လောက်မကောင်းဘူးလေ၊ ပြီးတော့ သူ့မှာ အစ်ကိုတစ်ယောက်လည်းရှိသေးတယ်”
“အိမ်ဝယ်တဲ့ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ငါတို့ အကြိမ်ကြိမ်ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြတာ၊ တစ်ချိန်တုန်းကဆို ငါ လက်တောင်မထပ်ချင်တော့ဘူးလို့ စဉ်းစားမိတဲ့အထိပဲ၊ ကံကောင်းလို့ နောက်ဆုံးတော့ အိမ်ကိစ္စပြေလည်သွားတာ၊ ဟူး... “
“ရှီးရှီး... ငါ့စကားကိုနားထောင်၊ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ကို သနားမိရင် တစ်သက်လုံးကံဆိုးဖို့ပဲ၊ ပြတ်သားရမယ့်အချိန်မှာ သေချာပေါက်ပြတ်သားရမယ်၊ အရမ်းစိတ်မပျော့စေနဲ့နော်”
“နင် ပြောပုံထောက်ရင် ဘာလို့အခုထိ သူနဲ့တွဲနေသေးတာလဲ၊ နင် တစ်သက်လုံးဒုက္ခရောက်တော့မှာပဲ”
“ရွေးချယ်စရာမှမရှိတာ၊ ငါက အရမ်း စိတ်ခံစားလွယ်တယ်လို့ ဘယ်သူကပြောလဲ၊ သူ့အကြောင်းလေး နည်းနည်းပါးပါး ညည်းတွားလိုက်ပြီးတာနဲ့ ငါ့စိတ်ကိုပြန်ထိန်းလိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ အဆင်ပြေသွားတာပဲ၊ ကဲပါ... တော်ပြီ၊ ဒီအကြောင်း ဆက်မပြောကြရအောင်”
ရှီရန်က ဤအကြောင်းအား ဆက်မဆွေးနွေးချင်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ လီရှီးရှီးကလည်း အလိုက်သတိပင် စကားလမ်းကြောင်းကို ချက်ချင်း ပြောင်းလိုက်၏။ ‘ပညာရှိတွေက အချစ်ထဲ မကျွံဘူး၊ သာယာလှပတဲ့ တရုတ်ပြည်ကြီးကိုပဲ တည်ဆောက်ကြတယ်’ ဟု သူမကိုယ်သူမ သတိပေးရင်း စိတ်ထဲမှခေါင်းခါလိုက်မိသည်။
ရှီရန်နှင့် သူမချစ်သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးက ကောင်းမွန်နေသော်လည်း ပဋိပက္ခများက မကြာခဏရှိနေဆဲပင်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရှီရန်၏နောက်ကွယ်တွင် သူမကိုထောက်ပံ့ပေးမည့် မိသားစုရှိနေသည်။
သူမကိုယ်တိုင်အတွက်မူ တကယ့်ကို တစ်ကောင်ကြွက်ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍ သူမသာအနိုင်ကျင့်ခံရပါက အားကိုးစရာ ဘယ်သူမှ ရှိမည်မဟုတ်ချေ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သာ အားကိုးရမည်ဆိုသည့် ခံယူချက်က သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ပိုမိုခိုင်မာလာသည်။
…
ညနေပိုင်းတွင် လီရှီးရှီးက သူငယ်ချင်းဖြစ်သူအား ရေကူးဝတ်စုံတစ်စုံ ရွေးချယ်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။ အဝတ်လဲခန်းတွင် ရေအမြန်ချိုးပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး ရေထဲသို့ဆင်းသွားကြသည်။
“ဒါမှ ဘဝလို့ခေါ်တာဟေ့”
ရှီရန်က ရေနွေးခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း ရေပူစမ်းကန်၏အစွန်းကို မှီကာ မနေနိုင်ဘဲအော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆက်ပြောလာလေ၏။
“ငါ ဒါကို ငါတို့အခန်းဖော်ဂရုထဲကို ပို့ပြီး ဟိုနှစ်ယောက်ကို သေလောက်အောင်အားကျသွားအောင် လုပ်လိုက်ဦးမယ်၊ လောင်းရဲတယ်၊ အခုချိန်ဆို သူတို့ အချိန်ပိုဆင်းနေရတုန်းပဲဖြစ်မယ်”
“အဲဒါ မကောင်းဘူးမဟုတ်လား၊ သူတို့အနာကို တမင်တကာ သွားဆွနေသလို ဖြစ်နေမှာပေါ့”
လီရှီးရှီးက ခေါင်းကုတ်ရင်း ပြောလိုက်၏။
“သူတို့ ဘယ်တော့လောက် အချိန်ရမလဲမသိဘူး၊ နင်တို့ သုံးယောက်လုံး ဒီကိုလာပြီး ရက်အနည်းငယ်လောက်လာတည်းရင် အရမ်းကောင်းမှာပဲ၊ နင်တို့ရဲ့စားစရိတ်၊ နေစရိတ်၊ သွားလာစရိတ်အကုန်လုံးကို ငါတာဝန်ယူပါတယ်”
ရှီရန်က နောက်ပြောင်လိုက်သည်။
“အို... ပိုက်ဆံလေး ရှိလာတော့ နင့်ကျောက ပိုမတ်လာတယ်ပေါ့လေ၊ စကားပြောတာကလည်း အများကြီး ပိုပြီးရက်ရောလာတယ်နော်၊ အို... သူဌေးလီ”
လီရှီးရှီးမှာ ခဏမျှ ရှက်ရွံ့ဒေါသထွက်သွားပြီးနောကိ ရှီရန်နှင့်အတူ ရေထဲတွင် ပျော်ရွှင်စွာ ရေပက်တမ်း ကစားကြတော့သည်။
64
ဤနေရာတွင် တစ်ညအိပ်ပြီးနောက် ရှီရန်မှာ နှမြောတသစွာဖြင့် ပြန်လည်ထွက်ခွာရတော့သည်။
လီရှီးရှီးသည် သူမကို ခရီးစဉ်အတွက် တည်းခိုရန် ကြိုတင်ဘိုကင်လုပ်ထားသော ဟိုတယ်သို့ ကားဖြင့်လိုက်ပို့ပေးခဲ့၏။ ကိုယ်ပိုင်အောင်မြင်မှုများကို ချစ်ခင်ရသူများနှင့် မျှဝေလိုသော လီရှီးရှီး၏ရည်မှန်းချက်လေးက ဤခရီးစဉ်တွင် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပြည့်ဝခဲ့သည်။
ကားပေါ်မှမဆင်းမီ ရှီရန်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဟူး... ကုမ္ပဏီကို သွားစရာမလိုဘူးဆိုရင် ငါ နောက်ထပ်နှစ်ရက်လောက် ထပ်နေချင်သေးတယ်၊ ဒီရေပူစမ်းက အရမ်းကို သက်သောင့်သက်သာရှိတာပဲဟာ”
“ကဲပါ၊ လေပေါမနေနဲ့တော့၊ နင် အားလပ်ရက်ရတဲ့အချိန်တိုင်း လာလို့ရပါတယ်၊ အာ... ဟုတ်သားပဲ၊ ငါ နင့်အတွက် ဆပ်ပြာနည်းနည်း ထည့်ပေးလိုက်တယ်၊ ယူသွားဦးနော်”
လီရှီးရှီးက နောက်ခန်းမှ အိတ်တစ်အိတ်ကိုယူကာ ကမ်းပေးလိုက်၏။
“အရမ်းကောင်းတာပေါ့၊ ကျေးဇူးပဲနော်ရှီးရှီးလေး”
ရှီရန်က လီရှီးရှီးကို အားရပါးရဖက်လိုက်သည်။
မနေ့ညက လီရှီးရှီးပေးသော ဆပ်ပြာလေးဖြင့် မျက်နှာသစ်ကြည့်ရာ သူမအတွက် အလှအပကမ္ဘာအသစ်တစ်ခု ပွင့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အသားအရေထိန်းသိမ်းရေးတွင် အမြဲတမ်း ပြီးပြည့်စုံမှုကိုရှာဖွေနေသော သူမ၏ရည်မှန်းချက်က ဤဆပ်ပြာလေးဖြင့် ပြည့်ဝသွားပြီဟုပင် ထင်မှတ်ရ၏။
သူမ သုံးနေကျ မျက်နှာသစ်ဆေးနှင့် မိတ်ကပ်ဖျက်ဆေးများကို အမှိုက်ပုံးထဲသာ ပစ်ထည့်လိုက်ချင်တော့သည်။ သုံးရတာ တကယ်ကို ကောင်းလွန်းလှ၏။
“ဒါနဲ့လေ... အစက နင့်ဆီကို ဒီကစိုက်ထားတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်နည်းနည်းလောက် စာတိုက်ကနေပို့ပေးမလို့ စဉ်းစားထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ လေယာဉ်ပေါ်သယ်သွားရတာ အဆင်မပြေဖြစ်မှာစိုးလို့၊ နောက်မှ နင့်လိပ်စာပို့ပေးလိုက်၊ ငါ စာတိုက်ကနေပို့ပေးလိုက်မယ်”
“မလိုပါဘူးဟာ၊ ပိုက်ဆံတွေအများကြီး ထပ်မကုန်ပါစေနဲ့တော့၊ နင့်ရဲ့လုပ်ငန်းကုန်ကျစရိတ်တွေကလည်း နည်းတာမဟုတ်ဘူး၊ တစ်ပြားဖြစ်ဖြစ် ချွေတာနိုင်လေကောင်းလေပဲ”
“ဘာလဲ၊ နင် စားလိုက်လို့ ငါမွဲသွားမှာကို စိုးရိမ်နေတာလား၊ အဲဒီလို လုံးဝမဖြစ်စေရဘူး”
လီရှီးရှီး ကျောင်းတက်စဉ်ကာလက အခန်းဖော်သူငယ်ချင်းများက သူမအား မည်မျှဂရုစိုက်ခဲ့ကြောင်းကို အမြဲတမ်း မှတ်မိနေပြီး ဆက်ပြောလာသည်။
“နင် တစ်ယောက်တည်းတင်မဟုတ်ဘူး၊ ဟိုနှစ်ယောက်ကိုလည်းပို့ပေးဦးမှာ၊ အားလုံးက ကိုယ့်ခြံထွက်တွေချည်းပဲလေ၊ ဘာမှ ပိုက်ဆံအများကြီးမကုန်ပါဘူးဟာ”
ရှီရန်ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ယာတောအိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် အန်တီဝမ်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လီရှီးရှီးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှုတ်ဆက်လိုက်၏။
“အန်တီဝမ်၊ ဒီမှာဘာလာလုပ်တာလဲ၊ ဒီနေ့ ဦးလေးဝမ် ကြက်တွေလာပို့ရမယ့်ရက် မဟုတ်ဘူးလား”
အန်တီဝမ်က လီရှီးရှီး ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် အမြန်ပြောလိုက်သည်။
“အို... သူက အန်တီ့နောက်မှာ ပလာတယ်၊ အန်တီက သမီးကို ကိစ္စလေးတစ်ခု တိုင်ပင်ချင်လို့လာရှာတာ၊ ဒီမှာ မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲတွေဘာတွေများ လုပ်လို့ရမလားလို့ မေးချင်လို့ပါ”
“မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲ ဟုတ်လား၊ အန်တီဝမ်... ကိုရှောင်ဖုန်း လက်ထပ်တော့မလို့လား”
“ဟုတ်ပါ့ကွယ်” အန်တီဝမ်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြုံးရင်းပြန်ဖြေ၏။
မိသားစုဘဝတည်ငြိမ်ရေးနှင့် မျိုးဆက်သစ်များအတွက် မျှော်လင့်ချက်များထားရှိသော မိခင်တစ်ဦး၏ရည်မှန်းချက်က ဤအပြုံးများထဲတွင် ထင်ဟပ်နေသည်။
ဖြစ်ပုံမှာ အန်တီဝမ်၏ သားဖြစ်သူ ရှောင်ဖုန်းသည် အပြင်တွင် အလုပ်ထွက်လုပ်နေစဉ် မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် မေတ္တာမျှခဲ့ခြင်းပင်။ မူလက သူမကို နှစ်သစ်ကူးအားလပ်ရက်ကျမှ အိမ်သို့ တိုက်ရိုက်ခေါ်လာရန် စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း လူငယ်စုံတွဲမှာ သတိမထားမိဘဲ မတော်တဆ ကိုယ်ဝန်ရသွားခဲ့ကြသည်။
သားဖြစ်သူက မိန်းကလေးကို ကိုယ်ဝန်ရသွားစေကြောင်း ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အန်တီဝမ်နှင့် ဦးလေးဝမ်တို့မှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့ကြ၏။
ဖုန်းထဲမှတစ်ဆင့် သားဖြစ်သူကို တစ်နာရီနီးပါးခန့် ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်ကြသည်။ ဖုန်းလိုင်းသာမခံနေလျှင် ဤလင်မယားနှစ်ယောက် သားဖြစ်သူကို အကြိမ်ကြိမ်ရိုက်နှက်မိမည်မှာ အသေအချာပင်။
သို့သော်လည်း ဖြစ်ပြီးတာတွေက ဖြစ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အခုမှ သားဖြစ်သူကို ဒေါသထွက်နေ၍လည်း ဘာမှ အကျိုးထူးလာမည် မဟုတ်ချေ။ လင်မယားနှစ်ယောက်မှာ သားဖြစ်သူကိုခေါ်ကာ မိန်းကလေး၏မိသားစုထံသို့ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး သွားရောက်တောင်းရမ်းရတော့ပေမည်။
ဝမ်ရှောင်ဖုန်း၏ချစ်သူမှာ မာထင်ထင် ဟုခေါ်ကာ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့မှ မိန်းကလေးဖြစ်သည်။ သူမတွင် မောင်နှမသုံးယောက်ရှိပြီး အစ်ကိုတစ်ယောက်နှင့် ညီမတစ်ယောက်ရှိသည်။ အလတ်မဖြစ်သဖြင့် မိဘများ၏အရေးပေးမှုကို သိပ်မခံရရှာပေ။
မောင်နှမသုံးယောက်အနက် မာထင်ထင်သည် မိဘများ၏လျစ်လျူရှုမှုကို အမြဲတမ်း ခစားခဲ့ရသည်။
တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ကျရှုံးပြီးနောက် မိဘများက သူမကို ကျောင်းပြန်ထားရန်ဆန္ဒမရှိသဖြင့် မာထင်ထင်တစ်ယောက် အပြင်ထွက်၍ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသည်။
တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် မာထင်ထင်နှင့် ဝမ်ရှောင်ဖုန်းတို့သည် တစ်နေရာတည်းတွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်ခဲ့ကြပြီး အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မျက်လုံးချင်းဆုံကာ ချစ်သူများဖြစ်သွားခဲ့ကြ၏။
မာထင်ထင်၏မိသားစုကလည်း ဤအကြောင်းကို သိရှိထားသည်။ အကြောင်းမှာ သူမ၏အိမ်သည် အလုပ်လုပ်ရာနေရာနှင့် သိပ်မဝေးဘဲ ဘတ်စ်ကားဖြင့် တစ်နာရီကျော်သာ သွားရသောကြောင့်ပင်။
ထို့ကြောင့် သူမက ဝမ်ရှောင်ဖုန်းကို မိဘများနှင့် မိတ်ဆက်ပေးရန် အရင်ဆုံးခေါ်သွားခဲ့သည်။
မာထင်ထင်၏ မိဘများက ဤလူငယ်လေးမှာ အတော်လေးတည်ငြိမ်ပြီး အလုပ်ကြိုးစားသူဖြစ်သည်ဟု ယူဆသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးဆက်တွဲနေသည်ကို ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိသော်လည်း အလွန်အမင်း သဘောကျနေခြင်းမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။
သူတို့၏အမြင်တွင် လူငယ်လေးက တစ်ဦးတည်းသောသားဖြစ်သော်လည်း သူ၏မိဘများမှာ လယ်သမားများဖြစ်ပြီး လူမှုဖူလုံရေးအာမခံ ဘာမျှမရှိသဖြင့် သူတို့အသက်ကြီးလာလျှင် သားဖြစ်သူကိုသာ အားကိုးရမည်မဟုတ်လော။
သမီးဖြစ်သူ၏အနာဂတ်အတွက် လုံခြုံစိတ်ချရသော ဘဝတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးလိုသည့် မိဘများ၏ရည်မှန်းချက်က ဤအချက်ကိုစိုးရိမ်နေလေသည်။
သူတို့က မာထင်ထင်ကို အစ်ကို၊ ညီမများနှင့် တန်းတူမချစ်ခင်သော်လည်း သူမကလည်း သူတို့၏သွေးသားအရင်းအချာဖြစ်နေသဖြင့် ဂရုတစိုက်တော့ စောင့်ကြည့်နေရမည်သာ။
သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးက ရည်းစားထားရုံသာရှိသေးပြီး လက်မထပ်ရသေးသဖြင့် သမီးဖြစ်သူကို အရမ်းကြီးတားမြစ်ခြင်းမျိုး မလုပ်ခဲ့ကြပေ။
ယခုမူ ကိစ္စက ကြီးသွားချေပြီ။ သမီးဖြစ်သူ ကိုယ်ဝန်ရသွားလေပြီ။
သူတို့လည်း ဒေါသထွက်ကြသော်ငြား ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဝမ်ရှောင်ဖုန်း၏မိဘများက အကြောင်းသင့်အကျိုးသင့် နားလည်သူများဖြစ်ပြီး ဝမ်ရှောင်ဖုန်းနှင့်အတူ လာရောက် တောင်းရမ်းခဲ့ကြသည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က အန်တီဝမ်နှင့် ဦးလေးဝမ်တို့သည် အပြင်တွင်အလုပ်လုပ်၍ ရှာဖွေထားသောငွေများဖြင့် ရှောင်ဖုန်းအတွက် သူအလုပ်လုပ်နေသောမြို့တွင် စတုရန်းမီတာငါးဆယ်ကျယ်ဝန်းသော တပတ်ရစ်တိုက်ခန်းလေး တစ်ခန်း ဝယ်ပေးခဲ့၏။
ထိုအချိန်က အိမ်ခြံမြေဈေးနှုန်းများ အလွန်အမင်းမတက်သေးဘဲ သူတို့နှစ်ဦးက အံကြိတ်ကာစရန်ငွေပေးချေခဲ့ပြီး ဝမ်ရှောင်ဖုန်းက လစဉ် အရစ်ကျအကြွေးဆပ်ရသည်။
ဝမ်ရှောင်ဖုန်းကိုယ်တိုင်ကလည်း အချိန်ပို အပိုဝင်ငွေရရန် အလုပ်ဆင်းပြီးနောက် အစားအသောက်လိုက်ပို့လေ့ရှိကြောင်းနှင့် ထင်ထင်ကို အလုပ်အသွားအပြန် အကြိုအပို့လုပ်ရန် ကားငယ်လေးတစ်စီးအတွက် စရန်ငွေ အလုံအလောက်စုဆောင်းနိုင်ကြောင်း မာထင်ထင်၏မိဘများကို ပြောပြခဲ့သည်။
တစ်ဖက်လူတွင် တိုက်ခန်းအသေးလေးဖြစ်သော်လည်း အိပ်ခန်းနှစ်ခန်းပါ တိုက်ခန်းလေးတစ်ခန်း ရှိနေပြီး တစ်ဖက်မိဘများကလည်း အများအားဖြင့် ထိုနေရာတွင် အတူလာနေမည်မဟုတ်သဖြင့် လူငယ်စုံတွဲအတွက် လုံလောက်မည်ဟု မာထင်ထင်၏မိဘများက တွေးလိုက်မိရာ အခြေအနေကသိပ်မဆိုးလှဟု ယူဆလိုက်ကြ၏။
မာထင်ထင်၏မိဘများက သဘောတူကြောင်းခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နှစ်ဖက်မိသားစုက တင်တောင်းငွေ၊ မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့ စသည်တို့ကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။
အန်တီဝမ်က အမြန်ဆုံး နေ့ကောင်းရက်သာ ရွေးချယ်ခိုင်းလိုက်ရာ တရုတ်နှစ်သစ်ကူး ၈ ရက်နေ့ကို သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။
ထိုအချိန်ဆိုလျှင် မာထင်ထင်၏ဝမ်းဗိုက်မှာ ဖောင်းမလာသေးဘဲ သမီးဖြစ်သူ မင်္ဂလာမဆောင်မီကိုယ်ဝန်ရနေကြောင်း မည်သူမျှ သိရှိနိုင်မည်မဟုတ်သဖြင့် မာထင်ထင်၏မိဘများကလည်း သဘောတူလိုက်ကြ၏။
မိသားစုနှစ်စုမှာ အဝေးကြီးတွင်နေထိုင်ကြသဖြင့် မာထင်ထင်၏အိမ်တွင် သတို့သမီးဘက်မှ ဆွေမျိုးများကို ညစာဧည့်ခံရန် မင်္ဂလာအကြိုဧည့်ခံပွဲတစ်ခု အရင်လုပ်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက် သတို့သားအိမ်သို့ မင်္ဂလာညစာစားပွဲအတွက် သွားရောက်ကြမည်ဖြစ်ကာ သတို့သမီးဘက်မှ အဓိကဆွေမျိုးများသာ တက်ရောက်ကြပေမည်။
မာထင်ထင်ကိုယ်တိုင်မှာမူ အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျနေရှာသည်။
သူမ၏မိသားစုက သူမအတွက် မင်္ဂလာပွဲ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်လုပ်ပေးမည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိထားသည်။
သူမ၏မိဘများက ဟင်းချက်ရန် စားဖိုမှူးတစ်ဦးငှားရမ်းပြီး ရပ်ကွက်သာရေးနာရေးရုံတွင် စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်အချို့ ငှားရမ်းကာ အလွယ်တကူ ပြီးစလွယ်လုပ်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးချေပြီ။ လှပသောမင်္ဂလာပွဲလေးတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်လိုသည့် မိန်းကလေးတိုင်း၏အိပ်မက်လေးက ဤနေရာတွင်ပျက်စီးသွားရသည်။
သူမချစ်သူ ဝမ်ရှောင်ဖုန်း၏မိသားစုအကြောင်းကိုမူ သူမ တစ်ခါမျှမရောက်ဖူးသေးသဖြင့် သေချာမသိချေ။
သူ၏မိဘများနှင့် တွေ့ဆုံရန် အိမ်သို့သွားရောက်ဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ ကိုယ်ဝန်ရသွားခဲ့ပြီး ကိုယ်ဝန်ကလည်း အနည်းငယ်မငြိမ်သဖြင့် ဆေးရုံတွင် ရက်အနည်းငယ်ခန့်အနားယူခဲ့ရသည်။
ထိုအချိန်အတွင်း ဝမ်ရှောင်ဖုန်း၏မိဘများကသာ သူမကို လာရောက်ကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်။
ထို့အပြင် မင်္ဂလာရက်ကလည်း နောက်လအတွင်း သတ်မှတ်ထားသဖြင့် ဝမ်ရှောင်ဖုန်းက မာထင်ထင်ကို မင်္ဂလာဆောင်ရန်အတွက် တစ်ခါတည်းခေါ်သွားလျှင် အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်ဟု တွေးလိုက်၏။
ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် အသွားအပြန်ခရီးသွားရန် မသင့်တော်ချေ။
မာထင်ထင်သည် ဝမ်ရှောင်ဖုန်း ပြောပြချက်အရ သူ၏မိသားစုမှာ တောင်ပေါ်တွင်နေထိုင်ပြီး စီးပွားရေး အလွန်ခေါင်းပါးကြောင်း ကြားသိထားခဲ့ရသည်။
လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်ကမှ လမ်းဖောက်ပြီး အခြေအနေ အနည်းငယ်တိုးတက်လာခြင်းပင်။
သူမ၏မင်္ဂလာပွဲကြီးကတော့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်တော့ဘူး ဆိုသည်ကို သူမ ချက်ချင်းသဘောပေါက်လိုက်သည်။
သူမ ငယ်ငယ်က တီဗွီဇာတ်လမ်းတွဲများတွင် မင်္ဂလာဆောင်သော ဇာတ်ဆောင်မင်းသမီးများကို အရမ်းအားကျခဲ့ပြီး မင်္ဂလာဆောင်သည့်နေ့တွင် သတို့သမီးများက အလွန်လှပကာ ဟိုတယ်ကြီးများတွင် အဖြူရောင်မင်္ဂလာဂါဝန်ကြီးများဝတ်ဆင်၍ လက်ထပ်ကြသည်ကိုကြည့်ကာ သူမ၏ကိုယ်ပိုင်မင်္ဂလာပွဲကရော ဘယ်လိုပုံစံမျိုး ဖြစ်လာမလဲဟု အမြဲတမ်း စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဖူး၏။
သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ သူမချစ်သူ၏မိသားစုက ခေါင်ဖျားသောတောင်ပေါ်ဒေသတွင် နေထိုင်ကြသည်။
ရှောင်ဖုန်းပြောပြချက်အရ သူတို့ရွာရှိ လက်ထပ်သောစုံတွဲများအားလုံးမှာ အပြင်ဘက် လဟာပြင်တွင်သာ ဧည့်ခံပွဲများလုပ်ကြပြီး စားပွဲများ၊ ကုလားထိုင်များနှင့် ခုံတန်းလျားများကိုပင် ဆွေမျိုးသူငယ်ချင်းများထံမှ လိုက်လံငှားရမ်း စုဆောင်းရသည်ဟု ကြားသိထားရ၏။
ဤအခြေအနေက သူမမိဘများ ရပ်ကွက်သာရေးနာရေးရုံတွင် ဧည့်ခံပွဲလုပ်သည်ထက်ပင် ပိုမိုဆိုးရွားနေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ရှောင်ဖုန်း၏ မိဘများကိုထုတ်ပြောရန် သူမနှလုံးသား မမာကျောခဲ့ချေ။
အဘိုးအို၊ အဘွားအို နှစ်ဦးစလုံးက အလွန် ချွေတာစွာနေထိုင်ကြသည်ကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူတို့၏အဝတ်အစားများမှာ လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ်များကဟန်ပန် ပေါက်နေပြီး အရင်က အပြင်ထွက်အလုပ်လုပ်၍ ရှာဖွေထားသော ငွေများအားလုံးက သားဖြစ်သူအတွက် အိမ်ဝယ်ပေးရာတွင် အကုန်ပါသွားပုံရ၏။
ယခု သူတို့မွေးရပ်မြေတွင် ကြက်မွေးမြူရေးလုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်နေသည်ဟု ကြားရသဖြင့် ငွေကြေးသိပ်မချမ်းသာလောက်ဘူးဟု သူမ မှန်းဆမိသည်။
သူမ၏မိဘများက တင်တောင်းငွေ အများကြီးမတောင်းဘဲ ဒေသ၏ အခြေခံပမာဏကိုသာပြောခဲ့ရာ ရှောင်ဖုန်း၏မိဘများက လုံးဝဈေးမဆစ်ဘဲ ချက်ချင်းသဘောတူခဲ့ပြီး ရွှေသုံးမျိုးဝယ်ရန်အတွက်ပင် ငွေပိုပေးခဲ့သေးသည်။