အခန်း (၆၅-၆၆)
Vol. 7 Ch. 65-66
65
သူမ၏ အနာဂတ်ယောက္ခမလောင်းမှာ သူမအပေါ် အလွန်ကောင်းမွန်သဖြင့်၊ မင်္ဂလာပွဲ အကြီးအကျယ်ကျင်းပလိုသော သူမ၏ဆန္ဒကို ဖွင့်ပြောရန် အနေခက်နေမိသည်။
သူမ၏ သူငယ်ချင်းများကမူ သူမအား အရူးမလေးဟု ခေါ်ကြပြီး ‘အခုချိန်မှာမတောင်းဆိုရင် နောက်ကျရင် သေချာပေါက် ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီကျမှ နောင်တရနေလို့ ဘာမှအကျိုးထူးမှာမဟုတ်ဘူး’ ဟု ဝိုင်းဝန်းပြောဆိုကြ၏။
မာထင်ထင်ကတော့ မတတ်သာသည့်အဆုံး ပြုံးရုံသာပြုံးနေလိုက်သည်။ ကလေးလေးလည်း ရှိနေပြီဆိုရာ ပိုက်ဆံများကို ဖြစ်သလို လျှောက်မသုံးနိုင်တော့ချေ။ ကလေးမွေးဖို့နဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့အတွက် ပိုက်ဆံစုထားရဦးမည် မဟုတ်လော။
မိသားစုဘဝလေးကို နွေးထွေးစွာတည်ဆောက်လိုသည့် သူမ၏ရည်မှန်းချက်က ကိုယ်ပိုင်အိပ်မက်များကို နောက်တန်းသို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။
သူမ၏ချစ်သူ ဝမ်ရှောင်ဖုန်းက သူမ သိပ်မပျော်ရွှင်သည်ကို သတိထားမိပြီး သူငယ်ချင်းများကို သွားမေးကြည့်ရာမှ အကြောင်းစုံကိုသိရှိသွားခဲ့ဧ။ခ။
ဝမ်ရှောင်ဖုန်းက သူ၏စုဆောင်းငွေများကို တွက်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းကုတ်ရင်း၊ ‘ကိစ္စတွေကို နည်းနည်းနောက်ဆုတ်လိုက်ရင် ကောင်းမလား၊ ဒီလတော့ ပိုကြိုးစားပြီး အချိန်ပိုတွေဆင်းလိုက်မယ်၊ တစ်နေ့ကို အစားအသောက်ပို့တဲ့ အော်ဒါနည်းနည်းလောက် ပိုပို့လိုက်မယ်၊ ပြီးရင် ဇနီးသည်လေးရဲ့ သေးငယ်တဲ့ဆန္ဒလေးကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်မယ်၊ မင်္ဂလာပွဲဆိုတာ တစ်သက်မှာတစ်ခါပဲ ရှိတာဆိုတော့ အရမ်းကြီးဖြစ်သလို ပြီးစလွယ်တော့ မလုပ်သင့်ဘူးလေ’ ဟု စဉ်းစားလိုက်မိသည်။
ဇနီးသည်ကိုပျော်ရွှင်စေလိုသော ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ယောက်၏ရည်မှန်းချက်က ဤနေရာတွင် ပေါ်လွင်နေ၏။
ဝမ်ရှောင်ဖုန်း ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် မာထင်ထင်အား ပြောလိုက်သည်။
“ထင်ထင်... ငါ ဒီနေ့ အွန်လိုင်းမှာ ငါ့မွေးရပ်မြေခရိုင်နဲ့ မြို့ဘက်က မင်္ဂလာပွဲစီစဉ်ပေးတဲ့ကုမ္ပဏီတွေကို ရှာကြည့်ထားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်ဟာကကောင်းလဲဆိုတာမသိလို့၊ မင်းပဲ လာကြည့်ပေးပါလား”
ပြောပြီးသည်နှင့် ဖုန်းကို မာထင်ထင်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
မာထင်ထင်က ဝမ်ရှောင်ဖုန်းကို အလွန်အမင်း အံ့သြစွာကြည့်ရင်း မေးလိုက်၏။
“ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး မင်္ဂလာပွဲစီစဉ်တဲ့ကုမ္ပဏီတွေကို ကြည့်နေတာလဲ၊ ငါတို့အိမ်မှာပဲ လုပ်ကြမှာမဟုတ်ဘူးလား”
ဝမ်ရှောင်ဖုန်းက ဇနီးသည်၏ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ကာ မာထင်ထင်၏ပခုံးကို ဖက်ထားရင်း ပြောလိုက်၏။
“အိမ်မှာလုပ်လည်း မင်္ဂလာပွဲစီစဉ်ပေးတဲ့သူ ငှားလို့မရဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ၊ ငါတို့ မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့ကျရင် မင်းကို လှပတဲ့မင်္ဂလာဂါဝန်လေး ဝတ်စေချင်တယ်လေ”
“ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလောက်တောင် နားလည်ပေးနိုင်စွမ်းတွေ ရှိလာရတာလဲ” မာထင်ထင်က စပ်စုလိုက်သည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းတွေက မင်း နည်းနည်း စိတ်မကြည်မလင်ဖြစ်နေတာကို သတိထားမိလို့လေ၊ ပြီးတော့ မေးတော့လည်း ဘာမှမပြောဘူး၊ ဒါနဲ့ မင်းရဲ့ အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်းကို ဖုန်းဆက်မေးကြည့်တော့မှ သူက အမှန်အတိုင်းပြောပြတာ” ဝမ်ရှောင်ဖုန်းက ရိုးသားစွာ ဖြေလိုက်သည်။
“ဝမ်ဖျင်ဖျင်၊ အဲဒီ ပါးစပ်ဖွာတဲ့ကောင်မလေး... ငါက သူ့ပြောပြတာကို ငါ့အတွက် လျှို့ဝှက်ချက်လေးတောင်မထိန်းပေးဘူး”
မာထင်ထင်က သူမ၏သူငယ်ချင်းကို အပြစ်တင်နေသယောင်ရှိသော်လည်း နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင်မူ အပြုံးလေးတစ်ခုက ဖုံးကွယ်၍မရအောင်ပေါ်ထွက်နေသည်။
“သူ့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့၊ သူက မင်းအတွက် စေတနာနဲ့ပြောပေးတာပါ၊ ကဲပါ... မင်္ဂလာပွဲစီစဉ်တဲ့ကုမ္ပဏီတွေကို ကြည့်လိုက်ပါဦး၊ ငါတို့ အွန်လိုင်းကနေ အရင်စကားပြောထားလို့ရတယ်၊ ပြီးတော့ နောက်ရက်အနည်းငယ်နေလို့ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါကျရင် ဆိုင်ကိုတိုက်ရိုက်သွားပြီး အတည်ပြုလိုက်လို့ရတာပေါ့”
မာထင်ထင်မှာ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွက် အလွန်အမင်းဝမ်းသာသွားပြီး ဝမ်ရှောင်ဖုန်းက သူမအပေါ် တကယ်ဂရုစိုက်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသော်လည်း၊ မကြာမီ လက်ထပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ကလေးလေးလည်း မွေးဖွားတော့မည်ဖြစ်ရာ နေရာတိုင်းတွင်ငွေလိုမည်ဖြစ်သဖြင့် ဝမ်ရှောင်ဖုန်းကို စိုးရိမ်တကြီးကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။
“ရှောင်ဖုန်း... ဒါပေမဲ့ ငါတို့မှာ စုဆောင်းငွေက အစကတည်းက သိပ်များတာမဟုတ်ဘူး၊ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေးပဲလုပ်လိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား”
“အဲဒါကို စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ အချိန်ပိုင်းအလုပ်တွေ ပိုလုပ်လိုက်ပါ့မယ်၊ မင်းက မင်္ဂလာပွဲစီစဉ်တဲ့သူကို ရွေးဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ထား”
နောက်ပိုင်းတွင် ဝမ်ရှောင်ဖုန်းသည် သူ၏မိဘများထံ အထူးတလည်ဖုန်းဆက်ကာ မင်္ဂလာအခမ်းအနားကျင်းပရန် နေရာတစ်ခု ဖယ်ထားမည်ဖြစ်သဖြင့် အိမ်ရှေ့ခြံဝင်းကို သေချာရှင်းလင်းထားရန် မှာကြားလိုက်သည်။
သို့သော် အန်တီဝမ်နှင့် ဦးလေးဝမ်တို့ကမူ ဆောင်းတွင်း အလယ်ခေါင်ကြီးတွင် အပြင်ဘက်လဟာပြင်၌ မင်္ဂလာဆောင်ကျင်းပခြင်းက မင်္ဂလာဂါဝန်ဝတ်ဆင်ထားမည့် ထင်ထင်အတွက် အလွန်အေးလွန်းမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူမတွင် ကိုယ်ဝန်လည်းရှိနေသဖြင့် ကိုယ်ဝန်ဆောင်သည်တစ်ဦးအနေဖြင့် ပို၍ပင်ဂရုစိုက်သင့်ကြောင်း တိုင်ပင်ဆွေးနွေးမိကြသည်။
သို့သော် တစ်ဖက်တွင် ပြန်တွေးကြည့်လျှင်လည်း အောက်ဘက်မြို့လေးထဲရှိ ဟိုတယ်တစ်ခုခုသို့ သွားမည်ဆိုပါက သူတို့အတွက် အလွန်ဝေးကွာသွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဆွေမျိုးအများစုမှာ လီရှန်းရွာနှင့် အနီးအနားရှိ ရွာအနည်းငယ်မှဖြစ်ကြကာ အများစုတွင် ကားမရှိကြသဖြင့် တောင်အောက်သို့ဆင်းရန် အဆင်မပြေဖြစ်ပေမည်။
“အဘိုးကြီးဝမ်... တော့်ရဲ့ဆေးတံကိုပဲ ဖွာမနေနဲ့၊ နည်းလမ်းလေးဘာလေး စဉ်းစားဦး၊ အခု ရှောင်ဖုန်းကပြောတယ်၊ သူတို့လက်ထပ်ရင် မင်္ဂလာအခမ်းအနားလေး လုပ်ချင်တယ်တဲ့၊ ဒါကို ကျွန်မလည်း ဘာမှ ကန့်ကွက်စရာမရှိပါဘူး၊ ရှောင်ဖုန်းက သူ့ပိုက်ဆံနဲ့သူလုပ်မှာကိုး၊ ပြီးတော့ ရွာကိုလာလည်ကြတဲ့ လူငယ်တွေပြောတာကြားဖူးတယ်၊ အခုခေတ်က ဒါမျိုးလေးတွေခေတ်စားနေတာတဲ့” အန်တီဝမ်က အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အရမ်း စိတ်မလောပါနဲ့ကွာ၊ ငါစဉ်းစားနေပါတယ်ဟ၊ တကယ်တော့ ဆောင်းတွင်း အလယ်ခေါင်ကြီး အိမ်မှာလုပ်ရတာ အဆင်မပြေဘူးလို့ ငါလည်းထင်တယ်၊ ငါတို့ရဲ့ ဟင်းတွေက ချပြီးသိပ်မကြာခင်မှာပဲ အေးသွားမှာ၊ ပြီးတော့ တစ်ယောက်ယောက်များစားမိပြီး နေမကောင်းဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဟိုတယ် ဒါမှမဟုတ် တစ်နေရာရာကို သွားမယ်ဆိုရင်တော့ ကုန်ကျစရိတ်က မိုးထိအောင်တက်သွားမှာ၊ ပြီးတော့ ငါတို့မတတ်နိုင်ရုံတင်မကဘူး၊ ဆွေမျိုးတွေသွားဖို့လာဖို့လည်း အဆင်မပြေဘူးလေ”
“အဲဒါကြောင့် တော့်ကိုမေးနေတာပေါ့၊ နှစ်ဖက်လုံးအတွက် အဆင်ပြေမယ့်နေရာတစ်ခု ရှာနိုင်ရင်အကောင်းဆုံးပဲ၊ ကံကောင်းလို့ ဒီနှစ် ရှီးရှီးလေးကျေးဇူးကြောင့် တော့်ရဲ့ ကြက်မွေးမြူရေးက ဝင်ငွေမှန်နေရုံသာမက ကျွန်မရဲ့ ကုန်စုံဆိုင်လေးကလည်း အရောင်းအဝယ် တော်တော်လေးကောင်းနေလို့၊ တင်တောင်းငွေအတွက် ပိုက်ဆံချေးစရာမလိုတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်္ဂလာညစာစားပွဲ အတွက်ကတော့ ပိုက်ဆံက နည်းနည်းကြပ်နေတယ်၊ ဈေးလည်းသက်သာ၊ နေရာလည်းကောင်းတဲ့နေရာမျိုး ဘယ်ကသွားရှာရမလဲ”
ထိုအချိန်တွင် ဦးလေးဝမ်က သူ၏ပေါင်ကိုရိုက်ကာ ပြောလိုက်၏။
“ဒါက ‘မျက်စိအောက်မှာ ရှိနေလျက်နဲ့မမြင်ဘူး’ ဆိုတဲ့ စကားလို ဖြစ်နေပြီမဟုတ်လား၊ ငါတို့ဘေးနားက ရှီးရှီးလေးဖွင့်ထားတဲ့ ယာတောအိမ်လေ၊ သူ့ရဲ့ ပထမထပ်ဧည့်ခန်းမကြီးက ကျယ်ဝန်းပြီး မင်္ဂလာအခမ်းအနားရော ညစာစားပွဲအတွက်ပါ ကွက်တိပဲမဟုတ်လား”
ဦးလေးဝမ်က ဤနေရာမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အားလုံး အပြင်ဘက်လဟာပြင်တွင် စားစရာမလိုတော့သည့်အပြင် လေဒဏ်၊ မိုးဒဏ်ကိုပါ ကာကွယ်ပေးနိုင်သဖြင့် မိုးရွာမည်ကိုလည်း ကြောက်စရာမလိုတော့ချေ။
မင်္ဂလာပွဲအတွက်ဆိုလျှင်လည်း ကြည့်ကောင်းမည်မှာ သေချာသည်။
သူတို့၏အုတ်အိမ်လေးမှာ အိုမင်းဟောင်းနွမ်းနေပြီး အဖြူရောင်ဆေးသုတ်လိုက်လျှင်တောင် မူလကတည်းက ရှိနေသော ဟောင်းနွမ်းနေသည့်အငွေ့အသက်ကို မြင်နေရဆဲပင်။
ဖွင့်လှစ်ထားသည်မှာ တစ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးသော ယာတောအိမ်နှင့် ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မည်နည်း။
အန်တီဝမ်သည်လည်း ဤအချက်ကို တွေးမိပြီး အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားသည်။ ယခုဆိုလျှင် နှစ်ဖက်လုံးအတွက် အဆင်ပြေသွားချေပြီ။
သို့သော် ရှီးရှီးလေးဖွင့်ထားသော ယာတောအိမ်တွင် နေ့စဉ် ဧည့်သည်များ အလွန်များပြားလှရာ ဤမျှလောက်ကျယ်ဝန်းသော နေရာကြီးကို သူမ ဖယ်ထားပေးနိုင်ပါ့မလားဟု ပြန်တွေးမိသွားပြန်သည်။
‘မဖြစ်ဘူး၊ သွားမေးကြည့်မှရမယ်’
သူမက ရှီးရှီးလေးအား သားဖြစ်သူ လက်ထပ်တော့မည့်အကြောင်းကိုသာ ပြောပြခဲ့ပြီး ချွေးမဖြစ်သူတွင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေကြောင်းကိုတော့ ဖွင့်မပြောခဲ့ပေ။
…
လီရှီးရှီးသည် အန်တီဝမ်၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ကြားပြီးနောက် သဘာဝကျကျပင် ချက်ချင်းသဘောတူလိုက်သည်။
အန်တီဝမ်၏မိသားစုနှင့် ဆွေမျိုးများအားလုံး ပေါင်းလိုက်လျှင် စားပွဲဆယ်ဝိုင်းခန့်သာ ရှိမည်ဖြစ်ပြီး မင်္ဂလာအခမ်းအနားလုပ်မည့်နေရာကိုပါ ထည့်တွက်ရပေမည်။
လီရှီးရှီးက ခန့်မှန်းကြည့်ရာ ဧည့်ခန်းမတစ်ဝက်ခန့်ဆိုလျှင် လုံလောက်မည်ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်ကျလျှင် အခန်းကန့်များဖြင့် ပိုင်းခြားထားပေးလိုက်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဧည့်ခန်းမတွင် အဝိုင်းစားပွဲ ဆယ့်နှစ်လုံးရှိရာ လုံလောက်လေ၏။
အကယ်၍ ဧည့်သည်များ လာရောက်စားသောက်ချိန်တွင် အပြင်ဘက်ရှိ စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များ ပြည့်နေပြီး မစောင့်ချင်ပါက အခန်းတွင်းဝန်ဆောင်မှုဖြင့်လည်း ပို့ပေးနိုင်သေးသည်။
“အန်တီ၊ ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ နှစ်သစ်ကူး ၈ ရက်နေ့ နေ့လယ်ပိုင်းမဟုတ်လား၊ အိုကေ၊ သမီး အန်တီ့အတွက်ဖယ်ထားပေးပါ့မယ်၊ ဒါနဲ့ စကားမစပ်၊ ဟင်းလျာတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့ကော ဘယ်လိုစီစဉ်ထားလဲ၊
အဲဒီနေ့ကျရင် အန်တီနဲ့ ဦးလေးဝမ်တို့ကပဲ ချက်ပြီးယူလာမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သမီးကပဲစီစဉ်ပေးရမလား”
အန်တီဝမ်က ပြန်ဖြေလာ၏။
“အန်တီနဲ့ ဦးလေးဝမ်လည်း အိမ်မှာတိုင်ပင်ပြီးပါပြီ၊ ဒီက သမီးရဲ့စားဖိုမှူးက ဟင်းချက်တာ တကယ်ကိုကောင်းလွန်းတယ်၊ အရသာကတော့ ပြောစရာကိုမလိုဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် သမီးကိုပဲ ဒီမှာတစ်ခါတည်းစီစဉ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုမလို့ပါ”
ထို့နောက် အန်တီဝမ်က အနည်းငယ် အနေခက်စွာ ဖြင့်မေးလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့လေ... အန်တီတို့က တစ်ဝိုင်းကို ယွမ် ခုနစ်ရာ ရှစ်ရာလောက် စီစဉ်ထားတာ၊ အဲဒီဈေးလောက်နဲ့ လောက်ပါ့မလား၊ ပြီးတော့ ဟင်းတွေကကော ဘယ်လိုတွေရနိုင်မလဲ”
သူတို့ရွာတွင် သာရေးနာရေးကိစ္စများအတွက် စားဖိုမှူးငှားရမ်းပါက များသောအားဖြင့် တစ်ဝိုင်းကို ယွမ် ငါးရာခန့် ကုန်ကျလေ့ရှိသည်။ သေချာပေါက် ချမ်းသာသောဒေသများနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်သော်လည်း ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှိသင့်ရှိထိုက်သည်များ အားလုံး ပါဝင်၏။
အအေးစာရှစ်မျိုး၊ အပူကြော်ရှစ်မျိုး၊ ထို့အပြင် ဤဒေသတွင် မပါမဖြစ်ဖြစ်သော ဝက်လက်ဟင်းတစ်ခွက်နှင့် နောက်ဆုံးတွင် အချိုပွဲစွပ်ပြုတ်တစ်ခွက်တို့ ပါဝင်လေ့ရှိသည်။
အခြားအဓိကဟင်းလျာများမှာမူ မိသားစုအသီးသီး၏ဘတ်ဂျက်အပေါ် မူတည်သော်လည်း ဟင်းခွက်အရေအတွက်ကတော့ သေချာပေါက် စုံဂဏန်းဖြစ်ရပေမည်။
အန်တီဝမ်က ထင်ထင်၏ဦးလေးများနှင့် အခြားဆွေမျိုးများလည်း လာရောက်ကြမည်ဖြစ်ရာ ဟင်းလျာများက အရမ်းဆိုးရွားနေပါက ထင်ထင်မျက်နှာပျက်ရမည်ဖြစ်ပြီး သူမတို့မိသားစုလည်း အပြောခံရမည်ဟု တွေးမိသည်။
ထို့ကြောင့် ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် ပြင်ဆင်လိုသော်လည်း ချမ်းသာသောမိသားစုများနှင့်တော့ သေချာပေါက် နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်ချေ။
“ဒီကိစ္စကို အန်တီနဲ့ နောက်မှ သေချာဆွေးနွေးကြတာပေါ့၊ သမီး စားဖိုမှူးကျန်းကို သွားမေးကြည့်ပြီး အခု ကျွန်မတို့ဆီမှာ ဘယ်လိုဟင်းလျာတွေ ရနိုင်မလဲဆိုတာ သွားကြည့်လိုက်ပါဦးမယ်”
လီရှီးရှီးက ဦးလေးဝမ်နှင့် အန်တီဝမ်တို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ သူမအပေါ် အလွန်ဂရုစိုက်ခဲ့ကြသဖြင့် သူမကလည်း ဟင်းလျာများရွေးချယ်ရာတွင် တတ်စွမ်းသမျှ အကောင်းဆုံး ကူညီပေးရမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ တန်ဖိုးအရှိဆုံးဟင်းလျာများကို ရွေးချယ်ပေးပြီးနောက် ကုန်ကျစရိတ်လျှော့ချထားသော ဈေးနှုန်းဖြင့် တိုက်ရိုက်ပြောပြမည်ဟု စိတ်ကူးလိုက်၏။
အခမဲ့လုပ်ပေးမည်ဆိုပါက အန်တီဝမ်တို့က သဘောတူမည် မဟုတ်ချေ။
“အို... ကောင်းပါပြီကွယ်၊ ဒါဆို ရှီးရှီးလေးကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မယ်၊ သမီးစီစဉ်ပေးမယ်ဆိုရင် အန်တီ အများကြီး ပိုပြီးစိတ်အေးရပါတယ်၊ ဒါနဲ့ သမီး မီးဖိုချောင်မှာလူလောက်ရဲ့လား၊ အန်တီက ကူညီဖို့ လူတချို့ခေါ်ပေးရဦးမလား”
66
လီရှီးရှီးက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် စားဖိုမှူး ကျန်း က ဟင်းချက်သည့် တာဝန်ကို ယူထားပြီး၊ ရွာထဲမှ အသက်ကြီးပိုင်း အမျိုးသမီး နှစ်ဦးကို အသီးအရွက် ဆေးကြောခြင်းနှင့် လှီးဖြတ်ခြင်းများအတွက် အကူအဖြစ် ငှားရမ်းထား၏။
ပြီးနောကိ ရွာထဲက စားပွဲထိုးအနည်းငယ်လည်း ရှိသေးသည်။ အကယ်၍ သူတို့က မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲ လုပ်မည်ဆိုလျှင် သူမဆီမှာပဲ လုပ်မည်ဖြစ်ရာ သူတို့ကို အလုပ်လုပ်ခိုင်းပြီး မစားဘဲနေခိုင်းလို့လည်းမဖြစ်ချေ။
လူမလောက်တာတော့ အမှန်ပင်။
လီရှီးရှီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာပြောလိုက်သည်။
“အန်တီဝမ်... အခုလို သတိပေးတာ အရမ်းကျေးဇူးတင်တာပဲ၊ မဟုတ်ရင် အဲဒီနေ့ကျရင် တကယ်ကို လူမလောက်ဘဲ ဒုက္ခရောက်တော့မှာ”
အန်တီဝမ်က သူမ၏ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။
“ဒါဆို အန်တီပဲ ကူညီပေးဖို့ ဆွေမျိုးနည်းနည်းလောက် ရှာပေးလိုက်မယ်လေ”
‘ငါ့ရဲ့ ပုံမှန်လာနေကျ ဧည့်သည်တွေကိုတော့ သိပ်ပြီး ထိခိုက်မှု မရှိလောက်ပါဘူး၊ အဲဒီနေ့ကျရင် မီနူးထဲမှာ မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲက ဟင်းပွဲနည်းနည်းလောက် ထည့်လိုက်လို့ရတာပဲ၊ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ ပိုများများပြင်ဆင်ပြီး ဒယ်အိုးကြီးကြီးနဲ့ တစ်ခါတည်း အများကြီးကြော်လိုက်ရုံပဲလေ’
မိမိ၏ လုပ်ငန်းကို အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ လည်ပတ်စေလိုသော သူမ၏ရည်မှန်းချက်က ဤအစီအစဉ်ဖြင့် ပြေလည်သွားသည်။
အန်တီဝမ်သည် စိတ်ပူစရာတစ်ခု ပြေလည်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သားဖြစ်သူထံသို့ အမြန်ဖုန်းဆက်လိုက်၏။
“ဟယ်လိုရှောင်ဖုန်း... အခု အလုပ်မများဘူး မဟုတ်လား၊ အမေ သားကို ပြောစရာရှိလို့၊ အရင်က သားပြောတယ် မဟုတ်လား၊ အိမ်မှာ မင်္ဂလာအခမ်းအနားလုပ်ပြီး ထင်ထင်ကို မင်္ဂလာဂါဝန် ဝတ်ခိုင်းမယ်ဆိုတာလေ၊ အမေနဲ့ မင်းအဖေနဲ့ စဉ်းစားကြည့်တာ၊ ဆောင်းတွင်းကြီးဆိုတော့ ခြံဝင်းထဲမှာ မင်္ဂလာအခမ်းအနားလုပ်ဖို့ ထင်ထင် မင်္ဂလာဂါဝန်ဝတ်ရတာ အရမ်းအေးနေမလားလို့”
ဝမ်ရှောင်ဖုန်းမှာ အိမ်တွင် မာထင်ထင်နှင့်အတူ ထမင်းစားနေချိန် ဖြစ်၏။ မိခင်ဖြစ်သူထံမှ ဖုန်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ရှောင်ဖုန်းက သိပ်ဂရုမစိုက်ဘဲ စပီကာဖွင့်ထားလိုက်သည်။
အန်တီဝမ်စကားပြောလိုက်သည်နှင့် မာထင်ထင်က တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ကြားသွားရာ သူမ၏မျက်နှာက ချက်ချင်း မှောင်မည်းသွားတော့သည်။
‘ငါက သူတို့ ဝမ်မိသားစုရဲ့ ကလေးကိုတောင် လွယ်ထားပေးရတာ၊ ငါက မင်္ဂလာပွဲလေးတစ်ပွဲတောင် လုပ်ခွင့်မရှိဘူးလား’ ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။
မိသားစုဘဝလေးကို နွေးထွေးစွာ တည်ဆောက်လိုသည့် သူမ၏ ရည်မှန်းချက်လေးက ဤစကားများကြောင့် အနည်းငယ်တုန်လှုပ်သွားရလေ၏။
သူမက နားလည်မှုရှိစွာဖြင့် မင်္ဂလာအခမ်းအနား မတောင်းဆိုတာက တစ်ပိုင်း၊ သတို့သားဘက်မှ မိသားစုက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မလုပ်ပေးချင်တာက တစ်ပိုင်းပင်။
ဝမ်ရှောင်ဖုန်းက ခုနလေးတင် သူနှင့်ရယ်မော စကားပြောနေခဲ့သော မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ မာထင်ထင်၏မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အမြန်ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“အမေ... ဘာတွေစိတ်ပူနေတာလဲ၊ အေးရင် အနွေးထည်ထပ်ဝတ်လို့ရတာပဲလေ၊ အခမ်းအနားလုပ်တဲ့ အချိန်လေးပဲ အဝတ်ပါးပါးလေးဝတ်မှာပါ၊ ခဏလေးတင်ပဲဟာကို၊ ဘာဖြစ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ”
အန်တီဝမ်က သားဖြစ်သူ၏လေသံကို ကြားသည်နှင့် သူအထင်လွဲသွားကြောင်း သိလိုက်၏။ ထို့ကြောင့် အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။
“အမေက အဲဒီသဘောပြောတာမဟုတ်ပါဘူး၊ အမေပြောချင်တာက အမေနဲ့ အဖေ သားတို့ မင်္ဂလာအခမ်းအနားလုပ်ဖို့ နေရာသစ်တစ်ခု ရှာတွေ့ထားတယ်လို့ပြောတာပါ”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါမှ ဝမ်ရှောင်ဖုန်းလည်း သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်သည်။ သူက ဇနီးသည်နှင့် မိခင်ဖြစ်သူတို့ကြားတွင် ပဋိပက္ခ မဖြစ်စေချင်ချေ။
ထို့ကြောင့် ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။
“အမေ... တောင်အောက်က မြို့ထဲဆင်းပြီး လုပ်မလို့လား၊ အိမ်နဲ့ အရမ်းဝေးသွားမလား”
“မဟုတ်ပါဘူးကွယ်၊ သားတို့အိမ်နီးချင်း အဘိုးတာ့ဟိုင်ရဲ့ မြေးမလေး ရှီးရှီးလေးလေ၊ သူက ရွာထဲမှာ ယာတောအိမ်တစ်ခု ဖွင့်ထားတာ၊ အရောင်းအဝယ် တော်တော်လေးကောင်းတယ်၊ အဲဒါ အမေက သူ့ကိုအကူအညီတောင်းပြီး မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲကို သူ့ရဲ့ယာတောအိမ်မှာ လုပ်မလို့ စဉ်းစားထားတာ”
‘ရှီးရှီးလေး ဆိုတော့…' ဝမ်ရှောင်ဖုန်း၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် အတော်လေး ထင်ကျန်နေဆဲပင်။ သူ့အတွက်တော့ သူမက သူများတွေအတွက် စံပြကလေးပင်။
ဤကောင်မလေးက သူ့ထက် လအနည်းငယ်သာ ငယ်သည်။ ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ သူက သူမနှင့် မကြာခဏ ကစားဖူးသော်လည်း ကျောင်းစတက်ပြီးနောက်တွင်တော့ အရာအားလုံးပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
သူမက ထူးချွန်ကျောင်းသူဖြစ်ပြီး သူကတော့ စာညံ့သူပင်။ သူ၏မိဘများက ဘေးအိမ်က ရှီးရှီးလေး စာဘယ်လောက်တော်ကြောင်း၊ နောက်ဆုံးစာမေးပွဲတွေမှာ အမြဲတမ်းအမှတ်ပြည့်ရကြောင်း၊ ကျောင်းမှာ ပထမရကြောင်း စသည်ဖြင့် အမြဲတမ်းပြောဆိုလေ့ရှိသည်။
ထိုစကားတွေကို သူ နားထောင်ရသည်မှာ ရိုးအီနေချေပြှ။ သူ့၏ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ရလဒ်တွေကလည်း ဆိုးရွားပြီး အပြင်ထွက်အလုပ်လုပ်ရချိန်တွင်၊ သူမကတော့ နာမည်ကြီး တက္ကသိုလ်တစ်ခုကို ဝင်ခွင့်ရသွားခဲ့လေ၏။
သိမ်ငယ်စိတ်ကြောင့်လား၊ တခြား ဘာကြောင့်လဲတော့ မသိ၊ သူ့ရှေ့မှာ မိဘတွေက သူမအကြောင်း အမြဲတမ်းပြောနေသည်ကို သူ သဘောမကျခဲ့ချေ။
ထိုအချိန်တုန်းက သူ အရမ်း ဒေါသထွက်ခဲ့တာကိုတောင် မှတ်မိနေသေးလေ၏။
မိဘတွေကို ‘သူ့ကို အဲဒီလောက်တောင် သဘောကျနေရင်လည်း သမီးအဖြစ် မွေးစားလိုက်ကြပါလား၊ သားဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်က ဘာလုပ်ဖို့လိုသေးလို့လဲ’ ဆိုပြီး ပြောခဲ့ဖူးလေသည်။
ထိုကိစ္စဖြစ်ပြီးနောက်ပိုင်း ဦးလေးဝမ်နှင့် အန်တီဝမ်တို့လည်း သူမအကြောင်း သိပ်မပြောကြတော့ချေ။
သို့သော် နှစ်များစွာ ကြာလာသောအခါ သူလည်း အများကြီးရင့်ကျက်လာခဲ့ပြီး ထိုအချိန်က မိဘများကို ပြောခဲ့သော စကားများမှာ အခြေအမြစ်မရှိကြောင်း သူ သိလာခဲ့သည်။
သူ၏မိဘများက သူ့အား အချစ်ဆုံးဆိုသည်ကို သူသိလေ၏။
ယခု ထိုနာမည်ကို ပြန်ကြားရချိန်တွင် ထိုကောင်မလေးကို မတွေ့ရသည်မှာ အတော်လေး ကြာပြီဟုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ အလွန်အမင်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်မှာ သူမက တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲတွင် အမှတ်များ အရမ်းကောင်းခဲ့သည် မဟုတ်လော။ အဘယ်ကြောင့် ယာတောအိမ်လာဖွင့်ဖို့ ရွာပြန်ရောက်လာရသနည်း။ တက္ကသိုလ် မပြီးခဲ့၍များလော။
သူက အသံထွက်၍ပင် မေးလိုက်မိသည်။
တစ်ဖက်မှ အန်တီဝမ်က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးကာ ပြောလိုက်၏။
“ဘာအဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ၊ ရှီးရှီးလေးက အရမ်းကိုထူးချွန်တာ၊ ကျောင်းပြီးတာနဲ့ ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုမှာ အလုပ်ဝင်လုပ်တာ၊ သူ့ရဲ့ လစဉ်လစာက သားထက် အများကြီးပိုများတယ်၊ သူ ဘာတွေစဉ်းစားပြီး ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ အိမ်ပြန်လာလဲတော့ အမေလည်းမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အထင်မသေးနဲ့နော်၊ တက္ကသိုလ်ပညာတတ်ရဲ့ ဦးနှောက်က တကယ်ကိုမတူတာ၊ ငါတို့ရွာမှာ ယာတောအိမ်ဖွင့်တာကို လူတွေအများကြီးလာလည်အောင် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်လေ၊ သူ့ဦးနှောက်က ဘယ်လိုအလုပ်လုပ်လဲဆိုတာကို အမေ တကယ် နာမလည်နိုင်ဘူး၊ သားကရော ဘာလို့ ဒီလောက်တောင်တုံးနေရတာလဲ”
ဝမ်ရှောင်ဖုန်းသည် မိခင်ဖြစ်သူက သူနားမထောင်ချင်သော စကားများကို ထပ်ပြောလာပြန်သဖြင့် အလုပ်ရှိသေးသည်ဟု အကြောင်းပြကာ ဖုန်းကို ကမန်းကတန်းချပစ်လိုက်၏။
မာထင်ထင်ကမူ အလွန်အမင်း စပ်စုချင်နေသည်။
“ရှင်တို့ရွာမှာ ယာတောအိမ်တောင် ရှိတယ်ပေါ့၊ ဒါဆို ရှင်ပြောသလောက်လည်း ဆင်းရဲတာမဟုတ်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား၊ အနည်းဆုံးတော့ ရှုခင်းတွေက ကောင်းနေလို့ဖြစ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် ယာတောအိမ်ဖွင့်လို့ ဘယ်ရမှာလဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား၊”
“အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ” ဝမ်ရှောင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့ ဒေသက တကယ်ကို ပတ်ဝန်းကျင်ကောင်းတယ်၊ တောင်တွေ၊ ချောင်းတွေနဲ့လေ၊ နောက်ပိုင်း မင်း မီးဖွားခွင့်ယူတဲ့အခါကျရင် ငါ့ရွာ အိမ်ဟောင်းလေးမှာသွားနေရင် မဆိုးဘူးနော်၊ လေထုကကောင်းတယ်”
သို့သော် ခဏအကြာတွင် ဝမ်ရှောင်ဖုန်းက ခေါင်းခါကာပြောပြန်၏။
“မဖြစ်ဘူး၊ မဖြစ်ဘူး... အဲဒီမှာက ဆေးရုံနဲ့ အရမ်းဝေးလွန်းတယ်၊ ကလေးကို ဒီမှာပဲမွေးကြတာပေါ့၊ ပြီးရင် ငါ့အမေ ဒါမှမဟုတ် မင်းအမေကို မင်းနဲ့ ကလေးကို လာပြုစုပေးဖို့ခေါ်လိုက်မယ်”
မာထင်ထင်က ပြုံးကာ ဝမ်ရှောင်ဖုန်း၏ခေါင်းကို ပုတ်ရင်းမေးလိုက်၏။
“ရှင်က အရမ်းအဝေးကြီးတွေ တွေးပြီးပူပန်နေတာပဲ၊ ကျွန်မတို့ မင်္ဂလာပွဲကိစ္စကိုပဲ အရင်စဉ်းစားကြရအောင်၊ ရှင်တို့ရွာက ယာတောအိမ်က ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲ၊ လူတွေအကုန်လုံး ဆံ့ပါ့မလား”
ဝမ်ရှောင်ဖုန်းက ခေါင်းကုတ်ကာ မှန်းဆကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်မှာပါ၊ အလွန်ဆုံးရှိ နှစ်ထပ်တိုက်ရိုးရိုးလေးပေါ့၊ ငါ့အမေက အဲဒီမှာ ဘိုကင်လုပ်တယ်ဆိုတော့ လူတွေအကုန်လုံးဆံ့လို့ပဲ နေမှာပေါ့၊ ဖြစ်နိုင်တာက အခန်း အနည်းငယ်ခွဲထားပြီး တစ်ခန်းကို စားပွဲနည်းနည်းစီ ချထားတာမျိုးဖြစ်မယ်”
မာထင်ထင်က ယခင်က ကျေးလက်ရှိ ဆွေမျိုးများ၏အိမ်များတွင် ဧည့်ခံပွဲများ တက်ရောက်ခဲ့ဖူးသည်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည်။ ဤအခန်းတွင် စားပွဲ နည်းနည်း၊ ဟိုအခန်းထဲမှာ စားပွဲ နည်းနည်း စသည်ဖြင့် ခွဲခြားထားလေ့ရှိသည်။
‘ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုဆိုရင် ငါ မင်္ဂလာအခမ်းအနားလုပ်တဲ့အခါ လူတိုင်းက ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ်မြင်ရမှာလဲ'
သူမ၏သံသယကို ဝမ်ရှောင်ဖုန်းအား ချက်ချင်းပြောပြလိုက်သည်။
ဝမ်ရှောင်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြန်ဖြေ၏။
“ငါလည်း မသိဘူးလေ၊ ငါက မင်္ဂလာပွဲစီစဉ်ပေးတဲ့သူမှ မဟုတ်တာ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ငါတို့ အိမ်ပြန်ကြမှာပဲဟာ၊ အဲဒီကျရင် ယာတောအိမ်မှာ ဓာတ်ပုံနည်းနည်းလောက်ရိုက်ပြီး မင်္ဂလာဆောင်ပစ္စည်းတွေငှားတဲ့ ဆိုင်မှာ သွားမေးကြည့်ကြတာပေါ့”
“အဲဒါလည်းအဆင်ပြေတာပဲ” မာထင်ထင် က ဆက်ပြီးမတွေးတော့ချေ။
အနည်းဆုံးတော့ ယခု သူမ ဆောင်းတွင်းအလယ်ခေါင်ကြီးတွင် အပြင်ဘက်လဟာပြင်မှာ မင်္ဂလာဂါဝန်ဝတ်စရာမလိုတော့ဘဲ အချမ်းဒဏ်မှ ကင်းဝေးသွားပြီမဟုတ်လော။
သူမက မင်္ဂလာပွဲအတွက် အသုံးအဆောင်သေးသေးလေးများနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းအချို့ကို ဝမ်းသာအားရ စတင်ပြင်ဆင်တော့သည်။
…
ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ဝမ်ရှောင်ဖုန်းနှင့် သူ၏ဇနီး မာထင်ထင်တို့သည် မင်္ဂလာဆောင်ခွင့်ယူကာ သူတို့နှစ်ဦးလုံး မွေးရပ်မြေသို့ အရင်ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
လီရှီးရှီးသည် ဤအကြောင်းကို အန်တီဝမ်ထံမှ ကြားသိပြီးနောက်၊ လူငယ်စုံတွဲကို သွားကြိုရာတွင် အန်တီဝမ်နှင့်အတူ တောင်အောက်သို့လိုက်ရန် မိမိသဘောဖြင့် ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။
အန်တီဝမ်သည် ရှီးရှီးလေး၏ကားက အနည်းဆုံးတော့ ဦးလေးဝမ်၏ လျှပ်စစ်သုံးဘီးဆိုင်ကယ်ထက် လေဒဏ်ကို အများကြီး ပိုမိုကာကွယ်ပေးနိုင်သည်ဟု တွေးလိုက်မိ၏။ ထို့ကြောင့် အနည်းငယ် အားနာစွာဖြင့်ပြောလိုက်သည်။
“သမီးကို တကယ် ဒုက္ခပေးသလိုဖြစ်နေပြီ၊ နောက်မှ ဦးလေးဝမ်ကို သမီးဆီ ကြက်နှစ်ကောင်လောက် ထပ်ပို့ပေးခိုင်းလိုက်မယ်”
လီရှီးရှီးက လက်ယမ်းပြကာ ပြုံးရင်း ပြန်ပြောလိုက်၏။
“ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အားနာနေရတာလဲ အန်တီရယ်၊ ဘာဒုက္ခမှ မများပါဘူး၊ အကူအညီလေး ပေးရုံပါပဲ၊ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် သမီးလည်း ပစ္စည်းတချို့ သွားဝယ်စရာရှိနေလို့ပါ၊အန်တီဝမ် သမီးနဲ့အတူ တောင်အောက်ကို စောစောဆင်းပေးဖို့ပဲ လိုတာပါ”
“အိုကေ၊ ဒါဆို ငါတို့ ဘယ်အချိန် တောင်အောက်ဆင်းကြမလဲ၊ ရှောင်ဖုန်းတို့နှစ်ယောက်က မွန်းလွဲ နှစ်နာရီလောက်မှ ရောက်မှာ”
လီရှီးရှီးက အချိန်ကိုကြည့်ကာ အကြံပြုလိုက်သည်။
“ဒါဆို အခုပဲသွားကြတာပေါ့၊ ဦးလေးဝမ်ကို ကုန်စုံဆိုင်လေး ခဏကြည့်ထားပေးဖို့ ပြောခဲ့လိုက်ဦးလေ”