အခန်း (၆၉-၇၀)

69

လမ်းတစ်လျှောက်လေ့လာကြည့်မိသမျှ ယောက်ဖဖြစ်သူက အစ်မအပေါ် တကယ်ကို ကြင်နာယုယကြောင်း မာယွီယွီ သတိထားမိလေသည်။ ထမင်းစားတိုင်း အစ်မအတွက် ဟင်းများကို အရင်ဆုံးခူးခပ်ပေးလေ့ရှိ၏။

အစ်မဖြစ်သူမှာ ဤကဲ့သို့သော သေးငယ်လှသည့်ကြင်နာမှုလေးများကြောင့် ကြည်နူးစိတ်လှုပ်ရှားသွားရသလား မသိပေ။ ထို့အပြင် ယောက်ဖဖြစ်သူ၏မိဘများမှာလည်း သူမစိတ်ကူးထားသလို ကပ်စေးနှဲပြီး ချွေတာလွန်းသူများ မဟုတ်ကြချေ။

မိသားစု၏စီးပွားရေးအခြေအနေက သာမန်မျှသာဖြစ်သော်လည်း လုပ်ကိုင်သမျှအရာရာတိုင်းတွင် စေ့စပ်သေချာလှသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ဆွေမျိုးများလာရောက်သည့်အခါ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သောတည်းခိုခန်းများကို စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုထက် နွေးထွေးသောမိသားစုဘဝလေးကို တည်ဆောက်လိုသည့် အစ်မဖြစ်သူ၏ရည်မှန်းချက်က ဤအိမ်ထောင်ရေးတွင် ပြည့်ဝနိုင်မည်ဟု သူမ ခံစားလာရသည်။

ဧည့်ကြိုကောင်တာတွင် စုံစမ်းကြည့်ရာ ဤယာတောအိမ်၏ အခန်းခများက လုံးဝမသက်သာကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သတို့သားဘက်မှ သူတို့ကို အလွန်တန်ဖိုးထား အလေးပေးကြောင်း ပေါ်လွင်နေသည်။

ယောက်ဖဖြစ်သူ၏ မွေးရပ်မြေက ရေပူစမ်းနှင့်နီးသဖြင့် စီးပွားရေးလည်း သိပ်ဆိုးမည်မဟုတ်ဟု မာယွီယွီတွေးလိုက်မိ၏။

ဤနေရာတွင် လာရောက်လည်ပတ်သော ခရီးသွားဧည့်သည်များ အတော်လေးများပြားပြီး ယောက်ဖဖြစ်သူ၏မိသားစု ဖွင့်လှစ်ထားသော ကုန်စုံဆိုင်လေးကလည်း အရောင်းအဝယ် တော်တော်လေးကောင်းမွန်နေပုံရရာ အစ်မဖြစ်သူ လက်ထပ်ပြီးနောက် ဘဝမှာ သိပ်ပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်မည်မဟုတ်တော့ချေ။

အောင်မြင်သော အနာဂတ်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်လိုသည့် မာယွီယွီ၏ ကိုယ်ပိုင်ရည်မှန်းချက်များနည်းတူ အစ်မဖြစ်သူ၏ဘဝလေး သာယာဖြောင့်ဖြူးနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် စိတ်အေးသွားရသည်။

ထိုညနေခင်းတွင် မာယွီယွီနှင့် သတို့သမီးအရံနှစ်ဦးတို့က ရေပူစမ်းစိမ်နေကြပြီး မာထင်ထင်က အနီးနားရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူတို့နှင့် စကားစမြည်ပြောနေ၏။

“ဒီနေရာကအပြင်အဆင်တွေ တကယ်ကိုကောင်းတာပဲ၊ ဒီလိုဆိုင်မျိုးဖွင့်ဖို့ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်တောင်ကုန်မလဲမသိဘူး”

မာယွီယွီက စပ်စုလိုက်သည်။

“ဒီက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုက တော်တော်များမှာသေချာတယ်၊ ဟူး... ငါသာပိုက်ဆံရှိရင် ဒီလို တည်းခိုခန်းလေး ဘာလေး ဖွင့်ပြီး နေ့တိုင်း ပြတင်းပေါက်နားထိုင်ရင်း ရှုခင်းတွေထိုင်ကြည့်နေချင်တယ်”

မာထင်ထင်က လှမ်းမေးလိုက်သည်။

“သူဌေးဖြစ်လာရင် အရာအားလုံးကို စီမံခန့်ခွဲရမှာဆိုတော့ နင်ထင်သလောက်မလွယ်ပါဘူးဟာ၊ အာ... ဒါနဲ့ ရှောင်ယွီ၊ နင်က ဒီနေရာက အွန်လိုင်းမှာ အရမ်းနာမည်ကြီးတယ်ဆို၊ အဲ့တာ ရေပူစမ်းတွေကြောင့်ပဲလား”

ရှောင်ယွီက ခေါင်းခါပြကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အမူအရာဖြင့် ပြန်ဖြေလေသည်။

“ဒါပေါ့၊ ဒါ့ထက် အများကြီးပိုတာပေါ့၊ ငါ အွန်လိုင်းမှာဖတ်ရတာ ဒီနေရာမှာ အထူးထုတ်ကုန်လေးမျိုးရှိတယ်တဲ့၊ ရေပူစမ်း၊ ဇီးသီးလက်ဖက်ရည်၊ ဆပ်ပြာနဲ့ အကြောပြင်နှိပ်နယ်ခြင်းတဲ့”

မာထင်ထင်နှင့် ကျန်လူများမှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားကြသည်။ ဇီးသီးလက်ဖက်ရည်နှင့် အကြောပြင်နှိပ်နယ်ခြင်းဆိုသည်ကို စာသားအရ နားလည်နိုင်သေး၏။

ဇီးသီးလက်ဖက်ရည်ဆိုလျှင် သောက်စရာဖြစ်ပြီး အရသာအလွန်ကောင်းမွန်သဖြင့် လူအများအပြားမှာယူကြခြင်းဖြစ်ပေမည်။ သို့သော် ဆပ်ပြာကလည်း ဤနေရာမှ အထူးထုတ်ကုန်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်လော။

လျူရှောင်ယွီက ဆက်ရှင်းပြလေသည်။

“ဒါကို နင်တို့နားလည်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒီက ရေချိုးခန်းတွေထဲမှာ ပေးထားတဲ့ဆပ်ပြာလေးတွေလေ၊ အခန်းပြန်ရောက်ရင် အဲဒီဆပ်ပြာနဲ့ မျက်နှာသစ်ကြည့်လိုက်၊ အဲဒီကျရင် နင်တို့သိသွားလိမ့်မယ်၊ အသားအရေသန့်စင်တဲ့နေရာမှာ အံ့မခန်းအာနိသင်ရှိတယ်”

ရှောင်ဖေးက ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူမ၏မျက်နှာကို စမ်းသပ်ရင်း ဝင်ပြောလိုက်၏။

“ဆပ်ပြာနဲ့မျက်နှာသစ်တာက မကောင်းဘူးမဟုတ်လား၊ အကုန်လုံးက ဆပ်ပြာအကြမ်းတွေချည်းပဲ၊ ရေရှည်သုံးရင် မျက်နှာအသားအရေတွေ ကွာကျကုန်မှာပေါ့၊ လာနောက်မနေနဲ့”

လျူရှောင်ယွီက အားတက်သရော ရှင်းပြပြန်သည်။

“မဟုတ်ရင် ဒါက ဘာလို့ ဒီနေရာရဲ့ နာမည်အကြီးဆုံးထုတ်ကုန် ဖြစ်နေမှာလဲ၊ ဒီဆပ်ပြာက တခြားဆပ်ပြာတွေနဲ့ လုံးဝမတူဘူး၊ အွန်လိုင်းမှာ ရှာကြည့်လိုက်ရင် ဘလော့ဂါတွေလုပ်ထားတဲ့ စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှု အစီရင်ခံစာတွေကိုတောင် တွေ့နိုင်တယ်၊ ထိခိုက်လွယ်တဲ့ အသားအရေတွေတောင် စိတ်ချလက်ချသုံးလို့ရတယ်တဲ့၊ နင် ကြောက်နေရင် ကျောကုန်းတွေဘာတွေ တိုက်ကြည့်ပေါ့၊ အာနိသင်ကအတူတူပဲ၊ အရမ်းကိုကောင်းတာ၊ အာ... ငါသတိပေးလိုက်ဦးမယ်၊ ဒီဆပ်ပြာကို ဒီမှာဝယ်လို့ရတယ်၊ တစ်တုံးကို ယွမ် ၆၈ တဲ့၊ အွန်လိုင်းမှာ တစ်ခါတလေ ကိုယ်စားလှယ်ဝယ်ပေးတဲ့သူတွေ ရှိတယ်၊ ဈေးက သုံးဆလောက်ကို ခုန်တက်သွားတာ”

ဆပ်ပြာတစ်တုံးလျှင် ယွမ် ၆၈ ကျသင့်ကြောင်းနှင့် ဈေးတင်ရောင်းချသူများပင် ရှိနေကြောင်း ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အားလုံးက အခန်းပြန်ရောက်လျှင် လုံးဝ အလဟဿမဖြစ်စေဘဲ အကုန်လုံးသုံးပစ်ရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ အာနိသင်ကတော့ သဘာဝကျကျပင် အထူးတလည်ပြောနေစရာမလိုတော့ချေ။

မကြာမီမှာပင် မာထင်ထင်နှင့်ဝမ်ရှောင်ဖုန်းတို့၏ မင်္ဂလာပွဲနေ့ရက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ နံနက်ခင်းတွင် သတို့သမီးကြိုယူသည့်ကိစ္စများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်ပြီးနောက် မွန်းလွဲပိုင်း မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဤနေရာရှိ ဟင်းလျာများကို လီရှီးရှီးကိုယ်တိုင် သေချာရွေးချယ်ပေးထားခြင်းဖြစ်ရာ ဟင်းပွဲများ ချလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ချီးကျူးသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

အထူးသဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် လာရောက်ကြသော သတို့သမီးဘက်မှ ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများက ပို၍ပင် သဘောကျနေကြသည်။

“ဒီက အစားအသောက်တွေက တကယ်ကိုအရသာရှိတာပဲ၊ ငါတို့ဆီက ဟိုတယ်တွေနဲ့တော့ ကွာပါ့ကွာ၊ အဲဒီမှာက ပိုက်ဆံတွေကို အပြင်အဆင်မှာချည်းသုံးထားတာ၊ အစားအသောက်ကျတော့ အရသာလည်းမရှိ၊ ပမာဏလည်းမများဘူး၊ ငါ မင်္ဂလာဆောင်တွေသွားစားတိုင်း အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ဗိုက်ဝအောင် ကြက်ဥထမင်းကြော် တစ်ပွဲလောက်တော့ ပြန်ကြော်စားရတာချည်းပဲ”

“ဒီက အပြင်အဆင်တွေကလည်း မဆိုးပါဘူး၊ ထင်ထင်ရဲ့ယောက္ခမတွေ ဒီဟင်းတစ်ဝိုင်းအတွက် ဘယ်လောက်တောင် ကုန်မလဲမသိဘူး၊ တကယ်လို့ ငါတို့မြို့က ဟိုတယ်မှာဆိုရင်တော့ တစ်ဝိုင်းကို ယွမ် ၃,၀၀၀ လောက်ကျမှာသေချာတယ်”

“ငါတို့ဆီမှာသာ ဒီလိုနေရာမျိုးရှိရင် အရောင်းအဝယ်တွေ အရမ်းကောင်းမှာပဲ”

“ငါ ဒီအသားကို မြည်းကြည့်လိုက်တာနဲ့ လတ်ဆတ်မှန်း ချက်ချင်းသိတယ်၊ ငါတို့ဆီမှာလို တစ်ပိုင်းတစ်စ ချက်ပြုတ်ပြီးသား အသင့်စားဟင်းလျာတွေကို ဟိုတယ်တွေက နွှေးပြီး လာချပေးတာမျိုးမဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါတွေအများစုက ဓာတုဗေဒနည်းပညာတွေနဲ့ လုပ်ထားတာ၊ အသားကိုစားကြည့်လိုက်ရင် အရသာက လုံးဝမူမမှန်ဘူးလေ”

“ဟုတ်ပါ့၊ အဲဒီ နာမည်ကြီးဆိုင်ခွဲတွေမှာ ငါထပ်မစားရဲတော့ဘူး၊ အကုန်လုံးက အသင့်ချက်ပြုတ်ပြီးသားတွေ၊ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ချက်ပေးတာ တစ်ပွဲမှမပါဘူး၊ ရွာမှာကမှ ပိုကောင်းသေးတယ်၊ ဒီယာတောအိမ်နောက်ဖေးမှာ ခူးလို့ရတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ အများကြီးစိုက်ထားတာ တွေ့တယ်၊ ငါ ပြန်ရင် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်လေးတွေ နည်းနည်းခူးသွားပြီး ချက်စားဦးမယ်၊ ဒီမှာ ကြက်တွေကော ရောင်းမလားမသိဘူးနော်”

“ဒါဆို ထင်ထင်ရဲ့ယောက္ခမကို သွားမေးကြည့်လိုက်လေ၊ သူ့ရဲ့ယောက္ခမက ဒီမှာ ကြက်တွေမွေးထားတယ်လို့ ပြောသံကြားတယ်”

အန်တီဝမ်၏မိသားစုထံမှ ဤဟင်းလျာများအတွက် အမြတ်အစွန်း တစ်ပြားတစ်ချပ်ယူရန်ပင် လီရှီးရှီး လုံးဝရည်ရွယ်မထားခဲ့ချေ။ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးစရိတ်များကိုပင် သူမကိုယ်တိုင် စိုက်ထုတ်ရှင်းပေးခဲ့သည်။

အအေးစာဟင်းလျာများတွင် ချိုချဉ်ဝက်နံရိုးကြော်၊ သိုးသားပြုတ်၊ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်ငါးမျိုး အမဲသား စသည်တို့ ပါဝင်သည်။

အပူကြော်ဟင်းလျာများတွင် လိပ်ပြုတ်၊ ဂိုဂျီဘယ်ရီနှင့် မှိုကြက်ပေါင်းရည်၊ ပုစွန်ဆီပြန်၊ ငါးကင်၊ ပျော်ရွှင်မှုလေးပါး အသားလုံး၊ ဝက်လက်ပေါင်း စသည်တို့ ပါဝင်၏။

အားလုံးက ဗိုက်တင်းသည်အထိ အားရပါးရ စားသောက်ခဲ့ကြသည်။ ဆွေမျိုးများရှေ့တွင် မျက်နှာပန်းလှလိုသော အန်တီဝမ်၏ရည်မှန်းချက်က အပြည့်အဝ အောင်မြင်ခဲ့ချေပြီ။

အန်တီဝမ် ငွေလာရှင်းချိန်တွင် လီရှီးရှီးက လုံးဝမျှော်လင့်မထားသော ဂဏန်းအရေအတွက်တစ်ခုကို ပြောပြလိုက်သည်။ အန်တီဝမ်က လီရှီးရှီးကို အံ့အားသင့်စွာကြည့်ရင်း မေးလိုက်လေ၏။

“ရှီးရှီးလေး၊ သမီးတွက်တာ မှားသွားလို့လား၊ အခန်းတွေလည်း အများကြီးယူထားရတာ၊ ပြီးတော့ ဟင်းပွဲတွေကလည်း အများကြီးပဲ၊ သေချာပြန်စစ်ကြည့်ပါဦးကွယ်”

အန်တီဝမ်နှင့် ဦးလေးဝမ်တို့သည် အိမ်တွင် အစားအသောက်၊ ဧည့်သည်များနှင့် တည်းခိုခန်းများအတွက် ကုန်ကျစရိတ်ကို အကြမ်းဖျင်းတွက်ချက်ထားခဲ့ပြီး စိတ်ထဲတွင် မှန်းဆထားသောပမာဏတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

သို့သော် ယခု ဧည့်ကြိုကောင်တာသို့ ငွေလာရှင်းချိန်တွင် ရှီးရှီးလေးပြောသောပမာဏမှာ သူတို့မျှော်လင့်ထားသည်ထက် အများကြီး နည်းပါးနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။ ရှီးရှီးလေးအရှုံးမပေါ်စေရန် အန်တီဝမ်က တွက်ချက်မှုများကို သေချာ ထပ်မံစစ်ဆေးခိုင်းလိုက်သည်။

လီရှီးရှီး၏ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသောလှိုင်းလုံးလေးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ အန်တီဝမ်က သူမအပေါ် အရမ်းကောင်းကြောင်းနှင့် သူမ အရှုံးပေါ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်းသိ၏။

ထို့ကြောင့် ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေသည်။

“မဟုတ်ပါဘူးအန်တီရဲ့၊ အန်တီပေးတာလုံလောက်ပါတယ်၊ ဒီအခန်းတွေအကုန်လုံးက သမီးပိုင်တာတွေပဲဟာ၊ အလကားနေနေမယ့်အစား သုံးလိုက်တာပါ၊ အရှုံးပေါ်တယ်ဆိုတာမျိုး လုံးဝမရှိပါဘူး”

သူမက ဤသို့ ပြောလိုက်သော်လည်း ဤနေရာတွင် အရောင်းအဝယ်အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး နေ့စဉ် တည်းခိုခန်းများမှာ လီရှီးရှီး ပြောသလို အလွတ်ကြီးထားထားရသည်မျိုး လုံးဝမဟုတ်ကြောင်း အန်တီဝမ် ကောင်းကောင်းသိထားသည်။

ဧည့်သည်များ တည်းခိုလိုသော်လည်း အခန်းလွတ်မရှိသဖြင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် အိမ်ပြန်သွားရသည်ကို မကြာခဏတွေ့ရသည်။ လီရှီးရှီးကို လာရှာသည့် အချိန်များတွင် သူမ ကိုယ်တိုင် အကြိမ်ကြိမ်မြင်တွေ့ခဲ့ရသည် မဟုတ်လော။

အန်တီဝမ်က လေးနက်စွာပြောလိုက်သည်။

“ကောင်မလေးတစ်ယောက်ဆီကနေ အန်တီက အခွင့်အရေးမယူရက်ပါဘူးကွယ်၊ သေချာလေးထပ်တွက်ကြည့်ပါဦး”

အန်တီဝမ်သည် ဤအကြိမ် မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့ငွေများ ရရှိထားသဖြင့် ငွေအနည်းငယ် စုဆောင်းမိထားသည်။

လီရှီးရှီးက အားနာပါးနာဖြေလိုက်လေ၏။

“ဒီက တည်းခိုခန်းတွေကို အကိုရှောင်ဖုန်းအတွက် သမီးရဲ့ မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သမီးပေးတဲ့မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့ငွေကို အန်တီမှ လက်မခံခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့် အရမ်းကြီးအားနာမနေပါနဲ့တော့”

ဤဒေသ၏ဓလေ့ထုံးတမ်းအရ အိမ်ထောင်မကျသေးသူများ မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့ပေးရန် မလိုသော်လည်း လီရှီးရှီး၏မိသားစုတွင် သူမတစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

သူမ စဉ်းစားကြည့်ပြီး အန်တီဝမ်အတွက် အိတ်ထဲသို့ အနီရောင်စာအိတ်အကြီးတစ်အိတ် ထည့်ပေးခဲ့သော်လည်း အန်တီဝမ်က လုံးဝလက်မခံခဲ့ချေ။

လီရှီးရှီးအား အနိုင်မပြောနိုင်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ အန်တီဝမ်လည်း မတတ်သာသည့်အဆုံး ဧည့်ခံပွဲအတွက်ငွေကိုသာ အရင်ရှင်းလိုက်ရတော့သည်။ နောင်တစ်ချိန် ရှီးရှီးလေးလက်ထပ်သည့်အခါ ကျေးဇူးဆပ်သည့်အနေဖြင့် ငွေပိုပေးမည်ဟု စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ်ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

သို့သော် လီရှီးရှီးက ရည်းစားရှာမည့်ကိစ္စ သို့မဟုတ် အိမ်ထောင်ပြုမည့်ကိစ္စများကို တစ်ခါမျှ ထုတ်မပြောဖူးချေ။ သူမက အိမ်ထောင်မကျသေးသော လူငယ်အနည်းငယ်ကို သိထားသော်လည်း သူမ၏အမြင်တွင် ထိုလူငယ်များ၏အခြေအနေက ရှီးရှီးလေးနှင့် ထိုက်တန်မှုမရှိဟု ခံစားရသည်။

‘နောက်မှ တခြားလူတွေကို စုံစမ်းကြည့်ပြီး ရှီးရှီးလေးအတွက် သင့်တော်မယ့်သူရှိရင် မိတ်ဆက်ပေးရမယ်’ ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

မိမိအပေါ်ကောင်းမွန်သူများကို ပြန်လည်ကူညီစောင့်ရှောက်လိုသည့် အန်တီဝမ်၏စေတနာက ဤနေရာတွင် လင်းလက်တောက်ပနေခဲ့သည်။

လီရှီးရှီးတစ်ယောက် အန်တီဝမ်၏ဤအတွေးများကို မသိသေးချေ။ အကယ်၍များ သိခဲ့လျှင် အန်တီဝမ်၏စေတနာကို အားနာပါးနာပြုံးပြပြီး အတင်းငြင်းဆန်မည်မှာ အသေအချာပင်။

70

နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် သိပ်မကြာမီမှာပင် အန်တီဝမ်သည် လီရှီးရှီးထံသို့ စကားလာပြောလေသည်။

လီရှီးရှီးအတွက် သင့်တော်မည့်သူကို မရှာတွေ့သေးသော်လည်း သတင်းကြီး တစ်ခုကိုတော့ သူမ ကြားထားခဲ့၏။

“ရှီးရှီးလေး... သမီးကြားပြီးပြီလား၊ ငါတို့ရွာက အဘိုးမားမိသားစုရယ်၊ အန်တီချီတို့မိသားစု အပါအဝင် အိမ်ခြေအနည်းငယ်ရဲ့ မြေနေရာတွေကို အပြင်က စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်က မျက်စိကျနေတယ်တဲ့၊ သေချာသွားရင် အိမ်တွေကိုဖျက်ပြီး အသစ်ပြန်ဆောက်မယ်လို့ ပြောနေတယ်၊ တကယ်သာဖြစ်လာရင် သူတို့ဘဝတွေကတော့ ဒီမှာ အများကြီးပိုအဆင်ပြေသွားတော့မှာပဲ၊ အို... သူတို့ကံက အရမ်းကောင်းတာပဲနော်၊ ဘာလို့ အဲဒီအိမ်နည်းနည်းကိုပဲ ရွေးလိုက်တာလဲမသိဘူး၊ အန်တီ့အိမ်ကလည်း အဲဒီနားလေးတင်ရှိတာကိုးလို့ တွေးနေမိတာ”

ဤဒေသတွင် လာရောက်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမည့်သူ ရှိလိမ့်မည်ဟု လီရှီးရှီး လုံးဝထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။ သူမက ပြုံးကာပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ကိစ္စဆိုးတော့ ဟုတ်လောက်ပါဘူး၊ အန်တီလည်းသိတာပဲ၊ ဒီမှာ လာပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံတဲ့သူရှိရင် ကျွန်မတို့ရဲ့ စီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကိုလည်း အထောက်အကူဖြစ်စေနိုင်တာပဲလေ၊ တကယ်လို့ အန်တီ့မြေက အဖျက်မခံရဘူးဆိုရင်တောင် နောက်ပိုင်းကျရင် တန်ဖိုးတက်လာနိုင်တာပဲ၊ ပြီးတော့ တစ်ယောက်ယောက်က အန်တီ့အိမ်ကို ဈေးကြီးပေးပြီးလာဝယ်ရင်တောင် ဝယ်သွားနိုင်တယ်လေ”

မိမိ၏မွေးရပ်မြေလေး တိုးတက်စည်ပင်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုသော သူမ၏ရည်မှန်းချက်က ဤစကားများထဲတွင် ပေါ်လွင်နေ၏။

အန်တီဝမ်က မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ပြန်ဖြေလေသည်။

“အန်တီ့နေရာလေးကိုလား၊ တန်ဖိုးတက်နိုင်တယ် ဟုတ်လား၊ လာနောက်မနေပါနဲ့ကွယ်၊ ဒီက အန်တီ့အိမ်ကို လာဝယ်မယ့်သူဆိုတာ မြင်းဂျိုပေါက်မယ့်အချိန်လောက်မှပဲ ရှိမှာပါ၊ အခုချိန် လာဝယ်မယ့်သူရှိရင် အန်တီ ချက်ချင်းရောင်းလိုက်မှာ”

“ဒါနဲ့ အန်တီဝမ်၊ ဒါက ဘယ်လိုရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုမျိုးလဲ ဆိုတာကိုကော အန်တီသိလား၊ သစ်သီးခြံတွေ ဘာတွေလုပ်ဖို့ မြေငှားတာများလား၊ မဟုတ်သေးပါဘူး၊ အဲဒါဆို သမီးလိုမျိုးတောင်ကိုငှားရမှာပေါ့” လီရှီးရှီးက အနည်းငယ်သံသယဖြစ်သွားသဖြင့် မေးလိုက်သည်။

အန်တီဝမ်က ခေါင်းကုတ်ရင်းဖြေလေ၏။

“အဲဒီအကြောင်းတော့ အန်တီလည်း သေချာမစုံစမ်းရသေးဘူး၊ အဲဒီသူဌေးကြီးက အရမ်းကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တယ်လို့ ကြားတယ်၊ ဘာစီးပွားရေးလုပ်လဲဆိုတာလည်း မသိရဘူး၊ ကျောက်မီးသွေးတူးဖို့တော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်”

အန်တီဝမ်မှာ သူမ၏ကိုယ်ပိုင်စိတ်ကူးလေးကြောင့်ပင် မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ ဤဒေသတွင် ကျောက်မီးသွေးသယံဇာတ ရှိသည်ဟု သူတို့ တစ်ခါမျှမကြားဖူးခဲ့ချေ။

ကျောက်မီးသွေးတွင်းများကို တွေးမိသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင် ညစ်ညမ်းမှုများကိုပါ အန်တီဝမ်တွေးမိသွားသည်။ ထို့‌ကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်မိ၏။

“စက်ရုံတစ်ခုခု လာဆောက်တာတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်၊ ငါတို့ဒေသကို ညစ်ညမ်းစေပြီး ရေတွေကို မသန့်ရှင်းဖြစ်သွားအောင်များ လုပ်နေတာများလား”

လီရှီးရှီးက နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

“အဲဒီလိုတော့ မဖြစ်လောက်ပါဘူး အန်တီရဲ့၊ စဉ်းစားကြည့်လေ၊ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအဆင်ပြေတဲ့ နေရာကိုမရွေးဘဲ ဘယ်သူက ဒီမှာစက်ရုံလာဆောက်မှာလဲ၊ တောင်ပေါ်လမ်း ဖောက်ပြီးပြီဆိုပေမယ့် အနီးဆုံးမြို့နဲ့တောင် တစ်နာရီလောက်သွားရသေးတာကို၊ ဒီမှာ စက်ရုံလာဆောက်တဲ့သူဆိုရင် လုံးဝကို အရူးပဲဖြစ်ရမယ်”

“ဒီမှာ လူတွေကို ဘယ်လိုလုပ် အလုပ်ခေါ်မှာလဲ၊ ဘယ်သူမှ လာလုပ်ချင်မှာမဟုတ်ဘူး၊ အိမ်အပြန်အသွားလုပ်ဖို့လည်း အဆင်မပြေဘူး၊ ကျွန်မတို့ ဒေသခံတွေကိုပဲ အလုပ်ခန့်မယ်ဆိုရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့”

အန်တီဝမ်က သေချာစဉ်းစားကြည့်ပြီး သဘောတူလိုက်၏။

“သမီး ဦးနှောက်က ပြေးချက်ပဲနော်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ဒေသခံတွေထဲမှာ အလုပ်လုပ်နိုင်တဲ့လူငယ်အများစုက အပြင်ထွက် အလုပ်လုပ်နေကြတာဆိုတော့၊ အိမ်မှာက ငါတို့လို လူအိုတွေပဲကျန်တော့တာလေ”

“ဟူး... ငါ့သားသာ သမီးရဲ့အရည်အချင်း တစ်ဝက်လောက်ရှိရင် သူ့ကိုလည်းပြန်လာခိုင်းမှာ၊ အဲဒါဆို တစ်နှစ်ကို နှစ်ခေါက် သုံးခေါက်လောက်ပဲတွေ့ရတဲ့ ဒုက္ခကနေ ကင်းဝေးသွားတာပေါ့”

သူတို့နှစ်ဦး စကားစမြည်ပြောနေစဉ် အမြင်အာရုံစူးရှသော အန်တီဝမ်က ဤနေရာတွင် လာရောက်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမည့် သူဌေးကြီးလျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

လီရှီးရှီးကို နှုတ်ခမ်းဖြင့် အချက်ပြကာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

“ရှီးရှီးလေး... ဟိုမှာ၊ ဒီမှာလာပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမယ်ဆိုတဲ့သူလေ၊ ဒီအချိန်ဆို ထမင်းလာစားတာဖြစ်လောက်တယ်”

လီရှီးရှီး က အန်တီဝမ် ၏ အကြည့်အတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ...

မာထျန်းဟူ သည် သူ့ရှေ့ရှိ ယာတောအိမ်၏ ဧည့်သည်အဝင်အထွက်ကို သေချာအကဲခတ်နေပြီး၊ ဤနေရာတွင် သူ၏တည်းခိုခန်း ဆောက်လုပ်ပြီးစီးသွားပါက ဧည့်သည်မည်မျှကို ဆွဲဆောင်နိုင်မည်နည်းဟု တွေးတောနေသည်။

ဤနေရာရှိ ရေပူစမ်း၏ဈေးနှုန်းကို သူကြားပြီးပြီဖြစ်ကာ မတန်တဆဈေးကြီးလွန်းသည်ဟု ထင်မြင်ထား၏။ သူ၏ရေပူစမ်းက သူမထက် အနည်းငယ်ဈေးသက်သာနေသရွေ့ ဧည့်သည်အများအပြားကို ဆွဲဆောင်နိုင်မည်မှာ သေချာသည်။

ဤနေရာရှိ ယာတောအိမ်တစ်ခုက ရေပူစမ်းတူးဖော်တွေ့ရှိသွားကြောင်း သိရပြီးကတည်းက သူ ဤကိစ္စကို အသေအချာစဉ်းစားနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ရေပူစမ်းတူး၍ရသည်ဆိုမှတော့ မြေအောက်တွင် ထိုတစ်နေရာတည်း ရှိနေမည်မဟုတ်ချေ။

အကယ်၍ သူက ဤနေရာတွင်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီး ရေပူစမ်းအပန်းဖြေစခန်းတစ်ခု ဖွင့်လိုက်လျှင် ပိုက်ဆံများ အများကြီးရလာမည် မဟုတ်လော။ အောင်မြင်သော စီးပွားရေးသမားတစ်ဦးဖြစ်လာရန် သူ၏ရည်မှန်းချက်က ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံလိုချေ။

ဤအတွက် သူက ပညာရှင်တစ်ဦးကို အထူးတလည် ဆက်သွယ်ခဲ့သည်။ မာထျန်းဟူသည် အစောပိုင်းနှစ်များက ကျောက်မီးသွေးသူဌေးပေါက်စ တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ပြီးခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း ကျောက်မီးသွေးစီးပွားရေးမှာ အခြေအနေ သိပ်မကောင်းလှချေ။

အခြားစီးပွားရေး လုပ်ငန်းများတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် စဉ်းစားနေစဉ်၊ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤနေရာတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ရေပူစမ်းတူးဖော်တွေ့ရှိသွားကြောင်း သိရှိခဲ့ရသဖြင့် စတင် အာရုံစိုက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူ ဈေးကြီးပေး၍ ငှားရမ်းလာသော ပညာရှင်မှာ တကယ်တမ်းတွင် ဘူမိဗေဒပညာရပ်ကို တီးမိခေါက်မိမျှသာ ရှိသော ဟန်ပြပညာရှင်တစ်ဦးသာ။

သို့သော် ထိုသူက မိမိကိုယ်ကိုယ် မည်သို့ အထင်ကြီးအောင် လုပ်ရမည်ကို ကောင်းကောင်းသိထားပြီး၊ ကြက်ကန်းဆန်အိုးတိုးသကဲ့သို့ နှစ်ကြိမ်ခန့် မှန်ကန်စွာ ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ဖူးသည်။

ထို့နောက် မာထျန်းဟူက သူ့ကို ခေါ်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသူက အချိန်အတော်ကြာအောင် လေ့လာနေဟန်ဆောင်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အဘိုးမား မိသားစု၊ အန်တီချီ မိသားစုနှင့် အခြားအိမ်အနည်းငယ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ အားလုံးမှာ ယာတောအိမ်နှင့် တစ်တန်းတည်းကျနေ၏။

ပညာရှင်က ‘ဒီနေရာမှာ ရေပူစမ်း တူးလို့ရတယ်ဆိုမှတော့ မြေအောက်မှာ သေချာပေါက် နောက်ထပ်ရှိနေမှာပဲ၊ ငါ ဒီလောက်ကျယ်တဲ့ နေရာကြီးကို ရွေးထားတာ၊ လုံလောက်တဲ့အနက်အထိသာ တူးမယ်ဆိုရင် သေချာပေါက်တွေ့ရမှာပါ’ ဟု တွေးလိုက်သည်။

သို့သော် သူက ဖြစ်သလိုကြည့်ပြီး လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၍မဖြစ်ချေ၊ ထိုသို့ဆိုလျှင် ပညာရှင်မဆန်ဘဲ တစ်ဖက်လူကလည်း ပိုက်ဆံရှာရတာ အရမ်းလွယ်ကူနေသည်ဟု ထင်သွားပေမည်။

ပညာရှင်က ကိရိယာများဖြင့် မြေကြီးကို အချိန်အတော်ကြာအောင် အာရုံစိုက် လေ့လာနေဟန်ဆောင်ပြီးမှသာ ခေါင်းမော့လာကာ ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး မာထျန်းဟူအား ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ဒီက မြေကြီးနမူနာတချို့ ယူသွားပြီး နောက်မှစမ်းသပ်ကြည့်မယ်၊ စမ်းသပ်မှုရလဒ်တွေ ထွက်လာရင် ခင်ဗျားကို အကြောင်းကြားလိုက်ပါ့မယ်”

ပညာရှင်က ဆယ်ရက်မှ လဝက်ခန့်အထိ အချိန်ဆွဲထားပြီးနောက် ဖိုတိုရှော့ကို အသုံးပြု၍ စမ်းသပ်မှုအစီရင်ခံစာ တစ်စောင် ဖန်တီးလိုက်ပါက ပိုမိုယုံကြည်နိုင်စရာကောင်းသွားမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

ဤအော်ဒါမှ အမြတ်အစွန်းက မနည်းလှသဖြင့် ပိုမိုယုံကြည်ရအောင် သရုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်ပြီး အပြစ်အနာအဆာ လုံးဝအဖြစ်ခံ၍မရချေ။

လဝက်ခန့်အကြာတွင် ပညာရှင်က အချိန်ကျပြီဟု ယူဆလိုက်သည်။ အခြေအမြစ်မရှိသော နည်းပညာစကားလုံး အများအပြားကို အသုံးပြု၍ မာထျန်းဟူအား လှည့်စားလိုက်၏။

ရေပူစမ်းနေရာကို ရှာတွေ့သွားပြီဟု ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မာထျန်းဟူမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားပြီး ပညာရှင်ထံသို့ လုပ်အားခအမြောက်အမြားကို ချက်ချင်းလွှဲပေးလိုက်တော့သည်။

မာထျန်းဟူမှာ ဤသို့ဖြင့် လှည့်စားခံလိုက်ရပြီး ရွာရှိ အဆိုပါအိမ်ထောင်စုအနည်းငယ်၏ မြေများကို ငှားရမ်းကာ လုပ်ငန်းစတင်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။ အလုပ်သမားများကို ငှားရမ်းပြီး ပညာရှင်ညွှန်ပြခဲ့သော နေရာများတွင် မြေတူးစက်များဖြင့် အဆက်မပြတ် တူးဖော်စေခဲ့၏။

ပွဲလာကြည့်သော ရွာသားအချို့မှာတော့ အတင်းအဖျင်း ပြောကြတော့သည်။

“သူတို့ ဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ၊ ဒီလောက်အနက်ကြီးတူးနေတာ၊ အိမ်ဆောက်ဖို့အုတ်မြစ်ချတာက ဒီလောက်အနက်ကြီး တူးဖို့လိုလို့လား၊ ဘယ်လောက်တောင်မြင့်တဲ့ အဆောက်အအုံကြီးကို ဆောက်မှာမို့လို့လဲ”

“ဟုတ်ပါ့၊ ဒီမြေတူးစက်ကြီး တူးနေတာ နှစ်ရက်တောင် ရှိနေပြီ၊ ဘာတစ်ခုမှ ထွက်လာတာ မတွေ့သေးဘူး၊”

“ဟေး... နင်တို့ သွားမစုံစမ်းကြည့်ကြဘူးလား၊ ငါ ခုနက ဒီက အလုပ်သမားတွေနား သွားကပ်ကြည့်တော့ ဒီလူက ရေပူစမ်း တူးနေတာတဲ့ဟေ့”

“ဘာ... ငါတို့ရွာက ရှီးရှီးလေးတူးထားတဲ့ ရေပူစမ်းမျိုးလား၊ ဒီသူဌေးက ရှီးရှီးလေးရဲ့ စီးပွားရေးကို လုချင်နေတာလား”

“ဟုတ်တယ်၊ ကြည့်လေ... ဒီသူဌေး ငှားထားတဲ့နေရာက ရှီးရှီးလေး ခြံဝင်းရဲ့ အနောက်ဘက် တည့်တည့်မှာလေ၊ သိပ်တောင်မဝေးဘူး”

“အိုကွယ်” အသက်ကြီးပိုင်း အမျိုးသမီး တစ်ဦးက သူမ၏ပေါင်ကိုရိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလူက သူ့စီးပွားရေးကို မလုသွားရအောင် ငါ ရှီးရှီးလေးကို သွားပြောပြီး သတိပေးမှဖြစ်မယ်”

“ငါ့ကိုလည်းထည့်တွက်၊ ငါလည်းလိုက်ခဲ့မယ်”

...

ဤနေရာတွင် လာရောက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမည့်သူ ရှိသည်ဆိုသည့် ကိစ္စကို လီရှီးရှီးက ခေါင်းထဲ သိပ်မထည့်ထားခဲ့ချေ။ သို့သော် ယခုမူ ဤအဘိုးအို၊ အဘွားအိုများက သူမကို ဝိုင်းရံထားပြီး မြေငှားထားသော သူဌေးကို သတိထားရန် ပြောနေကြသည်။

လီရှီးရှီး လုံးဝနားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။

‘ဒီလူက ဘာတွေ လုပ်ထားလို့ ငါက သတိထားနေရမှာလဲ'

“အိုကွယ်... ရှီးရှီးလေးရယ်၊ သမီးက ဘာလို့ နည်းနည်းလေးမှ စိတ်မပူရတာလဲ၊ ဒီလူက သမီးကိုအတုခိုးပြီး အနောက်ဘက်မှာ ရေပူစမ်းသွားတူးနေတာလေ၊ သူသာ တူးလို့ရသွားရင် သမီးဆီက ဧည့်သည်တွေကို လုသွားမှာပေါ့” စောစောက အသက်ကြီးပိုင်း အမျိုးသမီးက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် အဘိုးအို တစ်ဦးကလည်း အလေးအနက်ဝင်ပြောလေ၏။

“အဲဒါပဲ၊ အဲဒါ.... အဲဒါ ဘာခေါ်လဲ၊ တီဗွီထဲမှာ ဒီစကားလုံးကြားဖူးတယ်... စီးပွားရေးယှဉ်ပြိုင်မှု... အေး၊ ဟုတ်တယ် အဲဒါပဲ”