အခန်း (၆၁၁-၆၁၂)
Vol. 62 Ch. 611-612
အခန်း (၆၁၁) - မင်ဟော်၏ လျှို့ဝှက်မှော်အတတ်၊ ဝိညာဉ်ခေါ်အမွှေးတိုင်၊ စိတ်ထားကောင်းသော ထျန်းရှောင်လင်းနှင့် ရန်ငြိုးများ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း
လီယန်ချူးသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း ထိုမိန်းကလေးငယ်အား သွားရောက်ရှာဖွေပြီး အတည်ပြုရန် မပြုလုပ်ခဲ့ပါချေ။ ဤကောင်းလင်ခရိုင်မှာ အလွန်ကြီးမားသည်မဟုတ်သော်လည်း သေးငယ်သည်ဟုလည်း မဆိုနိုင်ပေ။ သူတောင်းစားမလေးတစ်ဦးကို ရှာဖွေရန်မှာ ထင်သလောက် လွယ်ကူလှသည်မဟုတ်။
လီယန်ချူးက ထိုနေရာ၌ပင် ခြေကုပ်ယူကာ ဟူမယ်မယ်အား စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ မည်သည့်လှည့်ကွက်များ ထုတ်ဦးမလဲဆိုသည်ကို ကြည့်ရပေမည် ဤသို့ဖြင့် အချိန်မှာ မှောင်ရီပျိုးစအထိ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။
ထိုအတောအတွင်း ဟူမယ်မယ်မှာ တန်ခိုးပြခြင်းလည်း မရှိသလို၊ မိစ္ဆာအလုပ်များကိုလည်း လုပ်ဆောင်ခြင်း မရှိပါချေ။ ပုံမှန်အတိုင်း ဆီမီးအမွှေးတိုင် ပူဇော်သူများဖြင့် စည်ကားနေသော ဘုရားကျောင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင် မည်သည့် ထူးခြားချက်မျှ မရှိပေ။
လီယန်ချူးသည်လည်း ရွှေရောင်ဦးဆောင်း၏ စွမ်းအားကို အကန့်အသတ်မရှိ အသုံးမပြုနိုင်ပါချေ။
ထို့ကြောင့် သူသည် အပြင်သို့ ခေတ္တထွက်လာပြီး လမ်းဘေးရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်ကောင်းတစ်အိုး မှာယူလျက် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်နိုင်သော အမှောင်ဖုံးကွယ်အတတ် ရှိပေသည်။
တစ်နည်းအားဖြင့် မိမိ၏ တည်ရှိမှုကို သူတစ်ပါး သတိမမူမိအောင် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်၏။ ကျင့်ကြံမှု မနက်ရှိုင်းသူများမှာ သူ့ကို မြင်လိုက်ရလျှင်ပင် လီယန်ချူးနှင့် ပတ်သက်သည့် မှတ်ဉာဏ်များ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။
ကောင်းလင်ခရိုင်တွင် ညမထွက်ရအမိန့် ရှိပေသည်။ ယခုအခါ မိုးချုပ်စပြုပြီဖြစ်၍ ညမထွက်ရအချိန်သို့ နီးကပ်လာခဲ့ပြီ။ အထူးသဖြင့် တုန်းလင်နယ်မှာ စစ်ဘေးစစ်ဒဏ်ကို ခံစားထားရသဖြင့် ညမထွက်ရအချိန်ကို နာရီဝက်ခန့် ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်၏။
သူသည် ထိုင်ရာမှထ၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အဝတ်အစား စုတ်ပြတ်သတ်နေသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသည် မြေခွေးနတ်စင်ရှေ့၌ ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေ၏။
လီယန်ချူး၏ မျက်ဝန်းအတွင်း အလင်းများ ဝင်းလက်လာပြီး ဝိညာဥ်မျက်စိ ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ သာမန်သူတောင်းစားမလေးတစ်ဦးဟု ထင်ရသော်လည်း၊ လီယန်ချူး၏ မျက်စိထဲတွင်မူ မျက်နှာပေါက် ခုနစ်ပေါက်မှ သွေးများယိုစီးနေပြီး အလွန်အမင်း ဆိုးဝါးစွာ သေဆုံးထားရသူ ဖြစ်နေပေသည်။
“နာကျည်းဝိညာဉ်လား ”
လီယန်ချူး ကြောင်သွားရသည်။ မျက်နှာပေါက် ခုနစ်ပေါက်မှ သွေးယိုစီးနေသော ပုံရိပ်မှာ သူမ သေဆုံးစဉ်က ဤပုံစံအတိုင်း သေဆုံးခဲ့သည်ဟု မဆိုလိုပါချေ။
ပုံမှန်အားဖြင့် အလွန်အမင်း နာကျည်းနေသော ဝိညာဉ်များမှသာ ထိုကဲ့သို့သော ပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်ပေါ်တတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရန်ငြိုးရန်စ အလွန်ကြီးမားမှသာ မိမိ၏ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ကို ဤသို့ ဖြစ်သွားစေနိုင်သည်။
“မြေခွေးနတ်စင်ဆိုတာ ဘယ်လိုပဲ နတ်ရိုင်းကျောင်းဖြစ်ပါစေ၊ ဆီမီးအမွှေးတိုင် ယုံကြည်မှုစွမ်းအားတွေ သိပ်သည်းနေတာပဲ။ ဘာလို့ လေလွင့်ဝိညာဉ်တွေက ဒီကို ပြေးလာကြတာလဲ ”
လီယန်ချူး စိတ်ထဲ သံသယ ဝင်နေမိသည်။
အဝတ်အစား စုတ်ပြတ်နေတဲ့ သူတောင်းစားမလေး ဟုတ်လား
ချက်ချင်းပင်
လီယန်ချူးသည် နေ့ခင်းဘက်က လူတွေပြောနေကြသည့် သူတောင်းစားမလေးကို သတိရသွားသည်။ အရှေ့က မိန်းကလေး၏ အသက်အရွယ်မှာ သူတို့ ပြောနေကြသော မိန်းကလေးနှင့် တစ်ထပ်တည်း ကျနေသည် မဟုတ်ပါလား။
လီယန်ချူး ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သိုလှောင်အိတ် ထဲမှ အမွှေးတိုင်တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုအမွှေးတိုင်မှာ လက်သန်းခန့် အထူရှိပြီး မီးထွန်းလိုက်လျှင် ထူးဆန်းသော အနံ့တစ်မျိုး ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဒါဟာ ကျောက်နတ်ဆရာကြီးက သူ့ကို ပေးထားသော တာအိုဂိုဏ်း ဝိညာဉ်ခေါ်အမွှေးတိုင် ပင် ဖြစ်သည်။ ဤအရာမှာ လေလွင့်ဝိညာဉ်များကို ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။
လီယန်ချူးသည် မိမိ၏ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့်သာ ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက သူ၏ အားကောင်းလှသော သွေးချီစွမ်းအား ကြောင့် မိုင်ပေါင်းများစွာအတွင်း မည်သည့် တစ္ဆေဝိညာဉ်မျှ ကပ်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် အမွှေးတိုင်ကို ကိုင်လျက် အပြင်ဘက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုတ်ခွာသွားလိုက်သည်။
ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဒွါခုနစ်ပေါက်မှ သွေးယိုစီးနေကာ ဆိုးဝါးစွာ သေဆုံးထားသော မိန်းကလေး၏ ဝိညာဉ်သည် အမွှေးတိုင်နံ့နောက်သို့ လိုက်ပါလျက် လီယန်ချူးဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာတော့သည်။
သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာမှာလည်း ထုံထိုင်းနေ၏။ သူမသည် ဝိညာဉ်ခေါ်အမွှေးတိုင်၏ ဆွဲဆောင်မှုနောက်သို့ သက်သက်သာ လိုက်ပါလာခြင်း ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူးသည် ထိုတောင်းစားမလေး၏ ဝိညာဉ်ကို လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် အမွှေးတိုင်ကို ငြှိမ်းသတ်၍ ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။
သူ၏ ဝိညာဉ်ခေါ်အမွှေးတိုင်မှာ အဆင့်မြင့်ပစ္စည်းဖြစ်သဖြင့် အနီးအနားရှိ ဝိညာဉ်အားလုံးကို စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ ဆွဲဆောင်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ မိမိပစ်မှတ်ထားသော ဝိညာဉ်ကိုသာ သီးသန့် ချိတ်ဆက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
လုံဟူရှန်း၏ ယန်ဝိညာဉ်ပညာရှင် ထုတ်လုပ်သော ပစ္စည်းဖြစ်သဖြင့် အာနိသင်မှာ ပြောစရာ မလိုအောင် ကောင်းမွန်လှပေသည်။
“မင်းက ဘယ်သူလဲ ဘာလို့ မြေခွေးနတ်စင်ရှေ့မှာ ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေရတာလဲ ”
လီယန်ချူးက မေးလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း ဆိုးဝါးစွာ သေဆုံးထားသော ထိုမိန်းကလေးဝိညာဉ်မှာ လီယန်ချူးကို ပြန်မဖြေပါချေ။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေဆဲပင်။
“စကားပြောလို့ မရဘူးလား”
လီယန်ချူး စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားရသည်။
အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက ထိုအခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေလျှင် သူ လက်ရှိ တတ်မြောက်ထားသော နည်းလမ်းများဖြင့် ဆက်သွယ်ရန်မှာ အနည်းငယ် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ သူသည် ထိုမိန်းကလေးကို ထပ်မံမေးမြန်းသော်လည်း မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိခဲ့ပါချေ။
သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုမိန်းကလေး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် နာကျည်းမှု ရန်ငြိုးများ အလွန်ကြီးမားနေသော်လည်း လူကို ရန်မူလိုသည့် စိတ်မျိုး လုံးဝ မရှိခြင်းပင်။
ပုံမှန်အားဖြင့် ဤမျှ နာကျည်းမှု ကြီးမားသော လေလွင့်ဝိညာဉ်များသည် မိစ္ဆာတစ္ဆေ များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ လူသတ်ရန် ကြိုးစားတတ်ကြသည်။ သို့သော် ထိုမိန်းကလေး၏ ဝိညာဉ်မှာ ရန်ငြိုးကြီးသလောက် ခံစားချက်မှာမူ... အလွန်ပင် နူးညံ့နေသလိုလား။
သူမသည် လူသားဘဝက အလွန် စိတ်ထားကောင်းသော ကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပုံရသည်။ ကြီးမားသော နာကျည်းမှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော်လည်း သူမ၏ ဒေါသကို သာမန်လူများအပေါ် ပုံချလိုစိတ် မရှိခဲ့ပါချေ။
ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ လီယန်ချူး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ ထိုအခြေအနေမှာ ဧကန်မုချ မတရား သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရခြင်းပင် ဖြစ်မည်။
ထိုစဉ်မှာပင် လှပသော ကိုယ်ဟန်ဖြင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး လီယန်ချူး၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
အေးစက်စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်သမီးတစ်ပါးပမာပင်။ စိုပြည်သော အသားအရေနှင့် ပြေပြစ်သော မျက်နှာအသွင်အပြင် ရှိသည့် ထိုအမျိုးသမီး၏ မြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါမှာ လူအများအား ငေးမောစေနိုင်ပေသည်။
“မင်ဟော်... မင်း ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ”
လီယန်ချူး အံ့ဩသွားရသည်။
“ကျောက်နတ်ဆရာကြီး ပြောပြတာကို ကြားလိုက်ရလို့ပါ။ ဒီလောက် ထူးဆန်းတဲ့ကိစ္စကြီးကို ရှင်က ကျွန်မကို ပစ်ထားခဲ့တာလား”
မင်ဟော်က စိတ်ကောက်သလို လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
“သိနေရင်တောင် ဘာလို့ လိုက်လာရတာလဲ ဒီကိစ္စက တစ်ခုခု လွဲချော်သွားရင် ပြန်ပြင်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်”
လီယန်ချူးက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ရှင်တစ်ယောက်တည်းပဲ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းချင်တာလား တခြားလူတွေက ကိုယ့်ဘာကိုယ်ပဲ ကျင့်ကြံနေကြမယ် ထင်လို့လား ”
မင်ဟော်က မလျှော့သော လေသံဖြင့် ပြန်ပက်လိုက်သည်။
လီယန်ချူး ဆွံ့အသွားရ၏။ မင်ဟော်က စိတ်တိုတိုဖြင့် ဆက်ပြောသည်။
“ရှင်က အဲဒီ မှော်လွန်းပျံ ရှိနေတာတောင် ကျွန်မကို မခေါ်သွားဘူး။ ကျွန်မမှာ ခြေထောက်တွေ ကျိုးမတတ် ပြေးလိုက်လာရတာ အခုမှ ရောက်တော့တယ် ”
လီယန်ချူး တိတ်ဆိတ်သွားမိသည်။ သူသည် မှော်လွန်းပျံယာဉ် ဖြင့် ပျံသန်းခဲ့သဖြင့် မိနစ်သုံးဆယ်သာ ကြာသော်လည်း၊ မင်ဟော် လမ်းလျှောက်လိုက်လာရသည်မှာ အမှန်တကယ် ပင်ပန်းပေလိမ့်မည်။
“ပင်ပန်းသွားပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ် ဒီမှာ ရှိနေတာကို မင်း ဘယ်လို သိတာလဲ ”
လီယန်ချူးက မေးလိုက်သည်။
“ဒါက ခက်လို့လား ရှင်တစ်ယောက်တည်းပဲ ဉာဏ်ကောင်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား ”
မင်ဟော်က အံ့ဩသလို မေးလိုက်၏။
“...” လီယန်ချူး ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ချေ။
ထို့နောက် မင်ဟော်သည် သေဆုံးပုံ ဆိုးဝါးလှသော ထိုမိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။
“ဒီဝိညာဉ်ကို ကျွန်မဆီ လွှဲပေးလိုက်ပါ။ ကျွန်မ တစ်ခုခု မေးကြည့်နိုင်မယ် ထင်တယ်”
လီယန်ချူး ပြန်မဖြေမီမှာပင် မင်ဟော်သည် မှော်အတတ်ကို အသုံးပြုကာ လက်မှ မုဒြာအချို့ကို ဖော်ဆောင်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် ဒွါရခုနစ်ပေါက်မှ သွေးယိုနေသော ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်နှာမှာ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားပြီး ကိုယ်ပေါ်မှ နာကျည်းမှု အရှိန်အဝါများသည်လည်း မင်ဟော်၏ မှော်အတတ်ကြောင့် ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရသည်။
သူမသည် အဝတ်အစား စုတ်ပြတ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း မျက်ဝန်းများမှာ ကြည်လင်လာပြီး ထုံထိုင်းနေသော အမူအရာများ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
လီယန်ချူးသည် မင်ဟော်ကို မအံ့ဩဘဲ မနေနိုင်ပေ။ မင်ဟော်၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး သူမက အလောတကြီး တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
“မြန်မြန်... ကျွန်မ အမွှေးတိုင် တစ်ဝက်စာ အချိန်လောက်ပဲ ထိန်းထားနိုင်လိမ့်မယ် ”
စကားဆုံးသည်နှင့် မင်ဟော်မှာ မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မပြောနိုင်တော့ပါချေ။ သူမ၏ နဖူးပေါ်မှ ချွေးစက်များမှာ တစိမ့်စိမ့် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဤမှော်အတတ်ကို ထိန်းထားရခြင်းမှာ သူမအတွက်လည်း ဖိအားအလွန်ကြီးမားပုံရသည်။
ထိုမိန်းကလေးမှာ စောစောက မြေခွေးနတ်စင်တွင် ကုန်သွယ်မှု ပြုလုပ်ခဲ့သော ထျန်းရှောင်လင်း ပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မိခင် အသက်အန္တရာယ်စိုးရိမ်ရချိန်တွင် ရုတ်တရက် ရောဂါပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် သူမ၏ မိခင်မှာ အိမ်၌ ထူးဆန်းစွာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း အိုမင်းရင့်ရော်ကာ သေဆုံးခဲ့ရသည့် ထိုမိန်းကလေးငယ်ပင်။
“နတ်ဆရာကြီး... ကျွန်မအတွက် မတရားမှုကို ဖြေရှင်းပေးပါဦး”
ထျန်းရှောင်လင်းက ငိုယိုကာ တောင်းပန်လိုက်သည်။
“စိတ်မပူနဲ့၊ မင်းမှာ ဘာအခက်အခဲတွေ ရှိလဲဆိုတာ အကုန်ပြောပြ”
လီယန်ချူးက နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ထိုမိန်းကလေးသည် မြေခွေးနတ်စင်အတွင်း သူမ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များကို အကုန်ပြောပြလိုက်သည်။ သူမ၏ မိခင် ထူးဆန်းစွာ သေဆုံးခဲ့ပုံနှင့် သူမကိုယ်တိုင် အိုမင်းပြီး သေဆုံးရသည့် အခြေအနေအထိ အကုန်ပါဝင်ပေသည်။
လီယန်ချူးနှင့် မှော်အတတ်ကို ထိန်းထားရသော မင်ဟော်တို့၏ မျက်မှောင်များမှာ တွန့်ချိုးသွားရပြီး မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် လေးနက်သွားတော့သည်။
လီယန်ချူးက ထိုမိန်းကလေးအား မြေခွေးနတ်စင်သို့ သွားခဲ့သည့် အချိန်ကို ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။
ထိုအခါ သူသည် ဟူမယ်မယ်အား ခေါ်ဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်ပိုင်းမှသာ ဖြစ်ကြောင်း အသေအချာ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ ဟူမယ်မယ်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် နတ်စင်အတွင်း ပေါ်လာပြီး ထိုမိန်းကလေးနှင့် ကုန်သွယ်မှု ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“နတ်ဆရာကြီး... ကျွန်မအတွက် တရားမျှတမှုကို ရှာပေးပါ၊ ကျွန်မအတွက် ကလဲ့စားချေပေးပါ”
မိန်းကလေးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်လိုက်သည်။ စကားအဆုံးတွင် သူမသည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။
လီယန်ချူး ကြောင်သွားပြီး မင်ဟော်ဘက်သို့ လှည့်ကာ
“ဘာဖြစ်သွားတာလဲ အမွှေးတိုင် တစ်ဝက်စာ အချိန်ရမယ်ဆို ”
စောစောက စကားပြောနေသည့် အချိန်မှာ သိပ်မကြာလှပါချေ။ ထိုမိန်းကလေးမှာ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ဝိညာဉ်လွင့်စင် ပျောက်ကွယ်သွားရသနည်း။
မင်ဟော်၏ မျက်မှောင်မှာ အလွန်အမင်း တွန့်ချိုးသွားသည်။
“ဒါ ကျွန်မကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ သူမရဲ့ ဝိညာဉ်က အရမ်းထူးဆန်းတယ်။ သူမမှာ ဝိညာဉ်သုံးပါးနဲ့ လိပ်ပြာခုနစ်ခု ရှိနေပေမဲ့... သူမရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရ ကတော့ ပျောက်ကွယ်နေသလိုပဲ”
အခန်း (၆၁၂) - စစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရ အလုခံရခြင်း၊ ဝိညာဉ်အခြေခံနှင့် တတိယမြောက် ဟူမယ်မယ် ၊ လပြည့်ညမှာ လပြည့်ဝတ်ပြုတဲ့ မြေခွေးဖြူ
“စစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရ ဟုတ်လား”
လီယန်ချူးက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“မှန်တယ်... လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်ထဲမှာ စစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရ ဆိုတာ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သိတဲ့သူ အင်မတန်နည်းတယ်။ ကျင့်ကြံသူတွေကြားမှာတောင် ဒါက လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုပဲ ”
မင်ဟော်က လေသံကို လေးနက်ထားပြီး ဆက်ပြောသည်။
“ဘယ်လောက်ပဲ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ဝိညာဉ်ရှာဖွေအတတ် တွေ၊ ဝိညာဉ်ဖမ်းစားအတတ်တွေဖြစ်ဖြစ် ဒီဝိညာဉ်အနှစ်သာရ ရှိတဲ့အဆင့်အထိ မထိတွေ့နိုင်ဘူး၊ သူက ဝိညာဉ်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးမှာ ကိန်းအောင်းနေတာ ကျွန်မမှာ ဒါကို မြင်နိုင်တဲ့ ပင်ကိုစွမ်းအားရှိပေမဲ့ ထိတွေ့လို့တော့ မရဘူး။ အခု အဲဒီမိန်းကလေးရဲ့ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရက မရှိတော့ဘူး... တစ်စုံတစ်ယောက်က ယူသွားပြီ ”
မင်ဟော်၏ မျက်နှာထက်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။ ဤကိစ္စမှာ ကြီးမားသော ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ ဆက်ပြီး စုံစမ်းနေပါက သူတို့အားလုံး ထိုနေရာမှာတင် အသက်ပျောက်သွားနိုင်သည်ဟု သူမ ခံစားနေရသည်။
“အဲဒီ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရက ဘာအတွက် အသုံးဝင်လို့လဲ”
လီယန်ချူးက မေးပြန်သည်။
“ဒါက လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်အခြေခံပဲ။ ဒါမရှိရင် အဲဒီလူရဲ့ ဝိညာဉ်ဟာ ပြိုကွဲသွားလိမ့်မယ်။ အရင်တုန်းက ဒီအနှစ်သာရကို ထုတ်ယူနိုင်တဲ့ မှော်မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ထောင်သတ်မှ တစ်ခုပဲ ထုတ်နိုင်တာမို့ ထိရောက်မှု အရမ်းနည်းတယ်၊ သူတို့ အင်အားမကြီးလာခင်မှာတင် အမှန်တရားဂိုဏ်းတွေနဲ့ အစိုးရရဲ့ နှိမ်နင်းတာကို ခံလိုက်ရလို့ ဒီကျင့်စဉ်စနစ်တစ်ခုလုံး အမြစ်ပြတ်သွားခဲ့တာ ”
“ဒါပေမဲ့ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာတွေအရတော့ ဒီဝိညာဉ်အနှစ်သာရကို ထုတ်ယူပြီး နတ်ဆေးလုံး ဖော်စပ်လို့ရတယ်၊ အဲဒါကို သုံးဆောင်ရင် နေ့ခင်းကြောင်တောင်မှာတင် နတ်ဘုရားဖြစ် နိုင်သလို၊ ဝိညာဉ်ကိုလည်း ခိုင်ခံ့စေနိုင်တယ်လို့ ဆိုကြတယ် ”
မင်ဟော်က ဖြည်းညှင်းစွာ ရှင်းပြနေစဉ် သူမ၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်နေသည်။
“အဲဒီမိန်းကလေးကတော့ အလိမ်ခံလိုက်ရတာပဲ။ သူမ ပြောပုံအရဆိုရင် အိမ်ပြန်ရောက်ကတည်းက သူမအမေက သေနေလောက်ပြီ။ သူမ ကိုင်မိတာက အလောင်းကြီးမို့လို့ လက်တွေက အဲဒီလောက် အေးစိမ့်နေတာနေမှာ။
သူမအမေ ပြန်ရှင်လာသလို ဖြစ်နေတာက ပုံရိပ်ယောင်အတတ် ဒါမှမဟုတ် အလောင်းထိန်းအတတ် တစ်ခုခုပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ ဒီမိန်းကလေးကို ကြည်ကြည်ဖြူဖြူနဲ့ ကုန်သွယ်မှုပြုခိုင်းပြီး သူမရဲ့ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရကို အပြီးအပိုင် လွှဲပေးလိုက်အောင် လုပ်တာပဲ။”
လီယန်ချူးက အဖြစ်အပျက်ကို အကွက်ကျကျ ဆင်ခြင်သုံးသပ်ပြလိုက်သည်။
“ဒီကုန်သွယ်မှုက ထူးဆန်းတယ်။ အစကတည်းက အောင်မြင်သွားခဲ့ရင် အဲဒီမိန်းကလေးဟာ ဟူမယ်မယ်ကို ထပ်တွေ့ဖို့ မလိုတော့ဘူး။ သူမ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ထပ်ပေါ်လာတာက ကုန်သွယ်မှုကို အပြီးသတ်ဖို့အတွက် ထူးခြားတဲ့ အကြောင်းရင်းတစ်ခုခု ရှိနေလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ် ”
မင်ဟော်က လီယန်ချူးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဤမျှ ရှုပ်ထွေးလှသော အခြေအနေကြားမှ လီယန်ချူးက အစောတလျင် အဓိကအချက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခြင်းအပေါ် သူမ အံ့ဩသွားရသည်။
“ငါတို့တွေ့ခဲ့တဲ့ ဟူမယ်မယ်မှာ ကုသိုလ်အလင်းတန်း တွေ ရှိတယ်၊ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်လည်း တစ်စက်မှ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမက မြေပြင်နတ်ဘုရား တစ်ပါးနဲ့ အကြီးအကျယ် ပတ်သက်နေတယ်၊ ဒါကြောင့်လည်း လုံဟူရှန်းက ကျောက်နတ်ဆရာကြီးတောင် ကြောက်လန့်နေတာ ”
“ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ထွက်လာပြီးတာနဲ့ နတ်စင်ထဲမှာ သူမနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းတူတဲ့သူက ပေါ်လာပြီး ဒီမိန်းကလေးကို လှည့်စားတယ်၊ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရကို လုယူတယ်... ဒါက တကယ်ကို ထူးဆန်းလွန်းတယ်။”
မင်ဟော်က ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်... ငါတို့ အစကတည်းက ရှာနေတာ ဒီဟူမယ်မယ် နှစ်ယောက်စလုံး မဟုတ်လောက်ဘူး။ ကျိုးယွီရှုးရဲ့ ဝန်ခံချက်အရဆိုရင် အဲဒါက ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အလှပဂေးတစ်ဦးပဲ၊ ငါတို့တွေ့ခဲ့တဲ့ ဟူမယ်မယ်ရဲ့ ပုံစံနဲ့ မတူဘူး ”
လီယန်ချူးက ဓားရိုးကို လက်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း မြေခွေးနတ်စင်ဘက်သို့ အကြည့်စူးစူးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
တတိယမြောက် ဟူမယ်မယ်များ ရှိနေဦးမလားပဲ။
မင်ဟော်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အတွေးနက်နေသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေပြီး လီယန်ချူး၏ မျက်နှာမှာမူ အလွန်အမင်း အေးစက်နေသည်။ မိန်းကလေး၏ ကြမ္မာဆိုးကို ကြားသိပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ ရင်ထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ပြည့်လျှံနေ၏ လူ့နှလုံးသားကို ဤကဲ့သို့ ကစားခြင်းမှာ သာမန်လူသားကို စားသောက်ခြင်းထက်ပင် ပိုမိုယုတ်မာလွန်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။
“ထူးဆန်းတာက ဒီနေ့ ညနေခင်း တစ်လျှောက်လုံး ငါက ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ပြီး နတ်စင်ထဲမှာ စောင့်ကြည့်နေတာ။ ယုံကြည်သူတွေထဲက တစ်ယောက်မှ ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်တာ မတွေ့သလို၊ မယ်မယ် တန်ခိုးပြတာလည်း မမြင်ရဘူး။ ဘာလို့ ငါတို့ ထွက်သွားတာနဲ့ ချက်ချင်း ကိစ္စဖြစ်ရတာလဲ”
လီယန်ချူး၏ အသံမှာ အေးစက်လှသည်။
မင်ဟော်က တိတ်ဆိတ်သွားစဉ် လီယန်ချူးက ဆက်ပြောသည်။
“ကျောက်နတ်ဆရာကြီး ပြောတာကတော့ အဲဒီ မြေပြင်နတ်ဘုရားက ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို တွက်ချက်တာ အရမ်းတော်တယ်တဲ့။ သူ့နာမည်ကို ခေါ်ရုံနဲ့တင် သူက သိနိုင်တယ်ဆိုတော့... ဒီကိစ္စတစ်ခုလုံးက နောက်ကွယ်က လက်မည်းကြီးတစ်ခုခုက ထိန်းချုပ်ထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။”
“ရှင့်စကားက ကြောက်စရာကြီးပဲ။ တကယ်လို့ ငါတို့ ရင်ဆိုင်နေရတာက မြေပြင်နတ်ဘုရား တစ်ပါးဆိုရင် အခုကတည်းက ထွက်ပြေးတာကမှ အခွင့်အရေး ရှိဦးမယ် ”
မင်ဟော်၏ မျက်နှာ ပျက်သွားရသည်။
ထိုစဉ်မှာပင် တည်ငြိမ်သောအသွင်ရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး မြေခွေးနတ်စင်အတွင်းမှ ထွက်လာသည်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်။ သူမက ကြင်နာတတ်သော ပုံစံရှိပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း ဆီမီးအမွှေးတိုင် နတ်ဘုရားစွမ်းအားများ ရှိနေ၏။ လီယန်ချူးနှင့် မင်ဟော်တို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်လိုက်ကြသည်။
နတ်စင်ထဲမှ ထွက်လာသော အမျိုးသမီးမှာ ဟူမယ်မယ်ပင် ဖြစ်သည် သို့သော် သူတို့တွေ့နေရသူမှာ ယန်ဝိညာဉ်ပညာရှင် လေးပါး၏ စမ်းသပ်မှုကို ခံခဲ့သော ဟူမယ်မယ်လား၊ သို့မဟုတ် ထျန်းရှောင်လင်းကို လှည့်စားပြီး ဝိညာဉ်အနှစ်သာရကို လုယူခဲ့သော ဟူမယ်မယ်လား ဆိုသည်ကိုမူ မသေချာကြပေ။
လီယန်ချူးက ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ယောင်ခံလိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မင်ဟော်ကလည်း ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာ၏။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ အရှိန်အဝါ ဖုံးကွယ်သည့် နည်းလမ်းများ ရှိသဖြင့် သနားကြင်နာတတ်ပုံရသော ထိုဟူမယ်မယ်မှာ ဘာမှ သတိမထားမိပါချေ။
သူတို့သည် သူမနောက်သို့ လိုက်ပါရင်း မြို့ပြင်ရှိ တောင်မြင့်ကြီးတစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
တောင်ထွတ်မှာ မြေပြင်မှ ထိုးထွက်နေသော လက်ချောင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ တစ်သီးတခြား ဖြစ်နေ၏။ ဟူမယ်မယ်မှာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ထိုမတ်စောက်လှသော တောင်ပေါ်တွင် မြေပြန့်မှာ လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။ အကြိမ်အနည်းငယ် ရွှေ့လျားပြီးနောက် သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
လီယန်ချူးနှင့် မင်ဟော်တို့မှာလည်း ချက်ချင်းလိုက်ပါရင်း ဟူမယ်မယ်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ သူမ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း သူတို့ နှစ်ဦးမှာ မထိတ်လန့်ဘဲ မိမိတို့၏ နည်းလမ်းများဖြင့် ရှာဖွေနေကြစဉ်...
တောင်ပေါ်တွင် ဟူမယ်မယ်၏ အရိပ်အယောင်မျှ မရှိတော့ပါချေ။
သူတို့ နှစ်ဦး တောင်ထွတ်တစ်ခွင် လိုက်လံရှာဖွေနေစဉ်မှာပင် မင်ဟော်က လီယန်ချူး၏ နောက်ကျောဘက်သို့ အံ့ဩတကြီး ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်”
မင်ဟော်၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် တုန်လှုပ်နေသည်။ လီယန်ချူး လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ တစ်သီးတခြား ဖြစ်နေသော တောင်ထိပ်ဖျားတွင် လဝန်းကြီး တစ်စင်း ချိတ်ဆွဲထားသလို ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ လရောင်က အေးစိမ့်နေသော်လည်း ရှုခင်းမှာမူ လှပလွန်းလှသည်။
သို့သော် ထိုလဝန်းကြီး၏ အောက်တွင် မြေခွေးဖြူတစ်ကောင် ရှိနေသည်။ ၎င်းက လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လျက် လမင်းကြီးကို ဦးချဝတ်ပြုနေခြင်း ဖြစ်သည် မှုံရီသော လရောင်အောက်တွင် မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားများ မြေခွေးဖြူပေါ်သို့ ဖြာကျနေသလိုပင်။
“မြေခွေးဖြူ လဝတ်ပြုနေတာပဲ ”
မင်ဟော် အံ့ဩသွားသလို၊ လီယန်ချူးလည်း ထိုနည်းတူပင်။ ဤဟူမယ်မယ်က သူမ၏ မူလကိုယ်ထည်ကို ဖော်ထုတ်ပြီး ဤနေရာမှာ ကျင့်ကြံနေခြင်းလား လီယန်ချူးက ခြေဖျားဖြင့် မြေပြင်ကို အသာတောက်ကာ လေထဲတွင် အရိပ်အယောင်များ ချန်ရစ်ရင်း တောင်ပေါ်သို့ အမြန် တက်သွားတော့သည်။
မြေခွေးဖြူမှာမူ လမင်းကြီး၏ အအေးဓာတ် ကို စုပ်ယူရန် အာရုံစိုက်နေပြီး၊ အသက်ရှူသွင်း ရှူထုတ်လုပ်နေပုံမှာ စနစ်တကျရှိသော တာအိုကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ လီယန်ချူးနှင့် မင်ဟော်တို့ အနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားချိန်တွင် ထိုမြေခွေးဖြူက မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်သည်။ လူသားကဲ့သို့သော ထိုမျက်ဝန်းများအတွင်း သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ဝင်းလက်သွား၏။
မင်ဟော်မှာ ရင်ဘတ်ထဲမှ အောင့်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ ညည်းညူလိုက်ရသော်လည်း၊ လီယန်ချူးမှာမူ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ ရှစ်ခွင်မှန် ကို ထုတ်ကာ မြေခွေးဖြူကို ထိုးလိုက်သည်။
မှန်အတွင်း၌ မြေခွေးဖြူ၏ ပုံရိပ်မှာ အထင်းသား ပေါ်လာ၏။ ၎င်း၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါမှာ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်လှသဖြင့် ဗုဒ္ဓဘာသာ သို့မဟုတ် တာအိုဘာသာမှ အဆင့်မြင့်ပညာရှင်များသာ တွေ့ပါက တရားဓမ္မဖြင့် လမ်းညွှန်ပြသပေးချင်စရာပင်။
သို့သော် လီယန်ချူးက မှန်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ အကြည့်မှာ ချက်ချင်း အေးစက်သွားတော့သည်။ သူသည် စောစောက ဟူမယ်မယ်ကို ဤမှန်ဖြင့် စမ်းသပ်ခဲ့ဖူးသည်။
ထိုဟူမယ်မယ်၏ မူလကိုယ်ထည်မှာ မြေခွေးဖြူဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကုသိုလ်အလင်းတန်းများ ဝန်းရံထားပြီး၊ လူကို မထိခိုက်စေသည့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခု တွေ့နေရသော မြေခွေးဖြူမှာမူ... ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးဆိုးအငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး နာကျည်းမှု ရန်ငြိုးများမှာ ကောင်းကင်သို့ တိုင်မတတ် ရှိနေပေသည် ဤအရာမှာ လူသားကို စားသောက်သတ်ဖြတ်တတ်သော မိစ္ဆာတစ်ကောင်သာ ဖြစ်၏။
“ဒါက ထျန်းရှောင်လင်းနဲ့ ကုန်သွယ်မှုလုပ်ခဲ့တဲ့ ဟူမယ်မယ်ပဲ ”
လီယန်ချူးက လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
သူသည် ထိုထူးဆန်းသော ဟူမယ်မယ်အနားသို့ မချဉ်းကပ်ဘဲ ဖုန်းနတ်ဘုရားလေး ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဒါဟာ အလွန်ပင် အားကောင်းပြင်းထန်လှသော လေးကြီးတစ်စင်း ဖြစ်ပေသည်။
လီယန်ချူးက လေးကြိုးကို ဆွဲလိုက်သောအခါ ရှေးကျပြီး လေးလံလှသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ တောက်ပလွန်းသော အလင်းမြှားတစ်စင်း ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။
ရှူးးး
လေထုကို ခွင်းသွားသည့် အသံမှာ ပြင်းထန်လှ၏။ ဤမြှားမှာ အသံထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်လှသည်။
အသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မြှားမှာ မြေခွေးဖြူ၏ လည်ပင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူးသည် စတင်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်နှင့် သေစေနိုင်သော ကွက်တိချက်ကိုသာ ပစ်မှတ်ထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေတော့သည်။