အဘိုးယန်ဖန်၏ အကြံပြုချက် (၁)
Vol. 24 Ch. 236
ယန်ချင်းသည် သူ့အဘိုး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဝင့်ကြွားနေသော အပြုံးကို ကြည့်ရင်း သူကိုင်ထားသော အမဲသားဟင်းပန်းကန်ဖြင့် အဘိုးဖြစ်သူအား ပစ်ပေါက်လိုက်ချင်စိတ်ကို ထိန်းထားလိုက်ရလေသည်။
“အဘိုးကြီး... အဘိုးတော့ တကယ်ကို ရူးသွားပြီပဲ။ ဒါက အဘိုးနဲ့ တခြားလူတွေ ဆေးတောင်ကြားမှာ လုပ်နေကြတဲ့ အလုပ်လား။”
“တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ နည်းလမ်းတွေ ရှာကြံနေတာလား။”
“ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတစ်လျှောက် အဘိုး လုပ်ခဲ့တာတွေ အများကြီး မြင်ဖူးပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။”
“မဟုတ်ဘူး... လုံးဝပဲ အဘိုး။ ကျွန်တော်ကတော့ အဘိုးကို အပြတ်ငြင်းရလိမ့်မယ်။ အဘိုးနဲ့ အကြီးအကဲတွေ ကြံစည်ထားတဲ့ ဘယ်စီမံကိန်းမှာမဆို ကျွန်တော့်ကို ထည့်သွင်းဖို့ စိတ်ကူးတောင်မယဉ်ပါနဲ့။”
“ဆေးတောင်ကြားကိုတောင် အဘိုးရဲ့ အကြံအစည်တွေထဲ ဘယ်လိုဆွဲသွင်းလိုက်တာလဲ။”
ယန်ချင်းသည် အခြေအနေများ မဆိုးဝါးလာမီ အစကတည်းကပင် မျဉ်းတစ်ကြောင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူသည် ဆေးတောင်ကြားအတွက်ပင် စတင်စိုးရိမ်လာမိပြီး ထိုနေရာသည်လည်း အဘိုးဖြစ်သူ၏ ရူးကြောင်ကြောင်စမ်းသပ်မှုများ လုပ်ဆောင်ရာ နောက်ဖေးခြံဝင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီလားဟု တွေးတောနေမိ၏။
“ဖျက်ဆီးပစ်တယ်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..”
သူ၏အဘိုးဖြစ်သူ ယန်ဖန်သည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံးလည်း နီမြန်းသွားတော့သည်။
ယန်ချင်း၏ စွပ်စွဲချက်များအပေါ် သူ မည်မျှစိတ်ဆိုးနေသည်ကို သိသာလှ၏။
“ချင်းအာ… ငါတို့ လုပ်ခဲ့တဲ့ အရာတွေအပေါ် မင်းနဲ့ တခြားလူတွေ အငြိုးအတေး ထားနေကြတာကို ငါနားလည်ပါတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ ငါတို့က ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ် သုတေသနအတွက်နဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်ရလောက်အောင်အထိ ပေါ့ဆတတ်တယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။”
“ငါက အဲဒီလိုလူမျိုးလို့ မင်း တကယ်ပဲထင်နေတာလား။ တကယ်လို့ ငါက အဲဒီလိုလူဆိုရင် မင်းအဖေ အခြေတည်အဆင့်ကို တက်လှမ်းပြီး ပြန်လာတုန်းက သူ့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားပါ့မလား။”
“ငါ့မှာရှိတဲ့ အသိပညာတွေနဲ့ဆိုရင် သူက ငါ့ထက် အဆင့် နည်းနည်းမြင့်နေရင်တောင် သူ့ကျင့်ကြံခြင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ မခက်ခဲဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ မလုပ်ခဲ့ဘူး။”
“ငါ့ရဲ့ မြေးအရင်းက ငါ့အပေါ် ဒီလိုမျိုး တွေးနေလိမ့်မယ်လို့...”
ယန်ဖန်းသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ရင်း အသံမှာ တိုးဝင်သွားလေသည်။
အနီးနားရှိ အကြီးအကဲများကလည်း သူတို့ လုပ်ဆောင်သမျှသည် မျိုးနွယ်စု၏ ကောင်းကျိုးအတွက်သာ ဖြစ်ကြောင်း ဝိုင်းဝန်းပြစ်တင်ကြတော့သည်။
“ငါ မှားသွားတာလား။”
သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများကို မြင်သောအခါ ယန်ချင်းသည် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်သံသယဝင်လာမိသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ် အဘိုးနဲ့ အကြီးအကဲတို့။ ကျွန်တော် စကားပြောတာ ဆင်ခြင်မဲ့ပြီး စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်သွားပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါ”
ယန်ချင်းသည် သူတို့ဘက်သို့ ဦးညွှတ်လိုက်၏။
စကားပြော လွန်သွားခဲ့သည့်အတွက် နောင်တရမိသော်လည်း သူ ဆုပ်ကိုင်ထားမည့် အချက်အချို့တော့ ရှိနေဆဲပင်။
အဘိုးဖြစ်သူနှင့် အခြားလူများ၏ စမ်းသပ်မှုများသည် မည်မျှပင် ခမ်းနားကြီးကျယ်နေပါစေ၊ ၎င်းတို့တွင် လုံးဝ ပါဝင်ပတ်သက်မည်မဟုတ်ဟု သူ ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုကဲ့သို့ လှည့်ကွက်များကို အကြိမ်ကြိမ် ခံခဲ့ရဖူးပြီးလေပြီ။
သူသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းကျောက်စိမ်းခန္ဓာသို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည့်တိုင်အောင် တောင်ပိုင်းတိုက်ကြီးတစ်ခုလုံး၏ သမိုင်းတွင် တစ်ခါမျှ မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း မရှိသော်လည်း ပြိုင်ဘက်ကင်းကျောက်စိမ်းခန္ဓာထက် ကျော်လွန်သော နယ်ပယ်တစ်ခု ရှိ၊ မရှိ သိနိုင်ရန် သူတို့၏ စမ်းသပ်မှုများနှင့် ကြိုးပမ်းမှုများကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။
ယန်ချင်းသည် ထိုအရာများကို ရပ်တန့်စေရန် ချီသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်သို့ အလျင်အမြန် တက်လှမ်းခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် အဖွဲ့အစည်းသို့ ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ချက်က အရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။
သူတို့၏ အစွန်းရောက်သော စရိုက်များကို ဖယ်ထားလျှင် သူတို့သည် လူကောင်းများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ယန်ချင်းက နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့အား ခေါ်ယူရန် သဘောတူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သူ ချီသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင်ပင် သူတို့သည် ထိုနယ်ပယ်ရှိ သူ၏ကျင့်ကြံခြင်းကို အစွမ်းကုန် ကူညီပံ့ပိုးပေးခဲ့ကြပြီး သူ့အဖေ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းနယ်ပယ်သို့ ရောက်စဉ်ကလည်း ထိုနည်းတူပင် ပြုလုပ်ပေးခဲ့ကြသည်။
ထို့ပြင် ယန်ချင်း ဝန်ခံရန် ဝန်လေးနေသော်လည်း သူတို့သည် မိမိတို့၏ နယ်ပယ်အသီးသီးတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်ကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် အဖွဲ့အစည်းအတွက် အကျိုးရှိစေမည် ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းမှလွဲ၍ အခြားကိစ္စရပ်များတွင် သူတို့၏ ပေါ့ဆတတ်သော စရိုက်များကြောင့် သူတို့ကို အပြင်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့မည်ဆိုပါက သူ စိုးရိမ်နေမိမည်မှာ အမှန်ပင်။
“ချင်းအာ... ဒါကြောင့် မင်းကို ငါ အချစ်ဆုံးဖြစ်နေတာ”
အဘိုးယန်ဖန်းက ယန်ချင်း၏ လက်ထဲမှ ကြက်သွန်မြိတ်ဖြင့် ချက်ထားသော အမဲသားဟင်းပန်းကန်ကို လှမ်းယူလိုက်ရင်း ရွှင်မြူးစွာ ရယ်မော၍ ပြောလိုက်သည်။
“အင်း... ဒါက တကယ်ကောင်းတာပဲ။ အဲဒီ သားမိုက်က ဟာအာနဲ့ လက်ထပ်လိုက်တာ အနည်းဆုံးတော့ အမှန်ကန်ဆုံးအလုပ်တစ်ခု လုပ်ခဲ့တာပဲ”
ယန်ဖန်းသည် အမဲသားဟင်းကို အငမ်းမရ စားရင်း ပြောလိုက်လေသည်။
“အဘိုးကြီးစုတ်... ဒါတွေအားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း စားမလို့လား။”
“ပြီးတော့ သူက ငါတို့ရဲ့ နောက်ဆုံး အဆာခံဆေးလုံး တွေကိုလည်း စားပစ်သေးတယ်။”
“ဘယ်သူမှ လာမထိနဲ့… ဒါ ငါ့မြေးက ငါ့အတွက် ယူလာပေးတာ။ စားချင်ရင် မင်းတို့မြေးတွေဆီ သွားရှာပြီး စားကြ။”
“မင်း ဘယ်လောက်တောင် အရှက်မရှိတာလဲ။ ဖန်အာ ငါ့အတွက် ယူလာပေးတဲ့ ငါးအရသာ ဝက်သားဟင်းကိုလည်း မင်းပဲ အကုန်မျိုချလိုက်တာ မဟုတ်လား။ ငါ မြည်းတောင် မမြည်းလိုက်ရဘူး။”
“ငါ့သမီး ယူလာပေးတဲ့ ကြက်ဥထမင်းကြော်ကိုလည်း သူပဲ စားတာလေ... ဆန်တစ်စေ့တောင် မကျန်ဘူး။ ဖန်း... မင်း ဒီကောင်စုတ်၊ ဒီနေ့တော့ ငါ အကြွေးပြန်ဆပ်ရတော့မယ်။”
“ဖန်း... မင်း အဲဒီ မီးတောက်ဆယ့်တစ်ပါးပန်းနဲ့ ဘာလုပ်မလို့လဲ။ ဝေမမျှချင်ရုံနဲ့ အဲဒါကို သုံးဖို့အထိ မင်းက ကြံစည်နေတာလား။”
“ငါ့ရဲ့ အမဲသားဟင်းကို စားချင်တယ်ဆိုရင်တော့ မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ ပြင်ဆင်ထားကြပေတော့ ဟီးဟီး။”
“မင်းပဲ လုပ်တတ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့လည်း လုပ်တတ်တယ်ကွ”
ယန်ချင်းသည် သက်ကြီးရွယ်အို ငါးဦးတို့က အမဲသားဟင်းပေါ်သို့ ရောဂါဝေဒနာများကို ဆိုးဝါးစေသည့် နာမည်ကြီး ဝိညာဉ်ဆေးပင် အမျိုးမျိုးကို လောင်းထည့်ကာ လုယက်စားသောက်နေကြသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။
မည်သူမျှ အလျှော့မပေးလိုကြသဖြင့် ဆေးပင်များကြောင့် အရသာ ပျက်စီးသွားပြီး ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ရှိနေသော်လည်း ထိုအစားအစာကို ဆက်လက်လုစားနေကြဆဲပင်။
ထိုအတောအတွင်း ပန်းကန်လုံးမှာလည်း အမှုန့်အဖြစ် ကြေမွသွားတော့သည်။
သူတို့ စားသောက်ပြီးချိန်တွင် အချို့မှာ လက်များက ခြေသည်းများ ဖြစ်သွားပြီး၊ အချို့မှာ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ပြာနှမ်းသွားကာ၊ အချို့မှာ ဆံပင်များ ကျွတ်ထွက်သွားသကဲ့သို့ အခြားသော ထူးဆန်းသော အကျိုးသက်ရောက်မှုများလည်း ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။ သူ၏အဘိုးမှာမူ နှာခေါင်းက ငှက်နှုတ်သီး ဖြစ်သွားလေသည်။
သို့သော် သူတို့၏ ရယ်စရာကောင်းသော ပုံစံများရှိသော်လည်း ထိုမြင်ကွင်းမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက် ဖြစ်ပျက်မည့် ပုံစံမျိုး မဟုတ်ပေ။
သူတို့သည် မိမိတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပြောင်းလဲမှုများအပေါ် မည်သို့မျှ စိုးရိမ်ခြင်းမရှိဘဲ ဤကဲ့သို့သော အရာများကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ရခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှသည်။
မကြာမီမှာပင် သူတို့၏ မျက်လုံးများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် တောက်ပလာပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ် ပြောင်းလဲမှုများကို မှတ်သားကာ ခန္ဓာကိုယ်ပြောင်းလဲမှုများနှင့် ပတ်သက်သည့် မတူညီသော ယူဆချက်များနှင့် တွေ့ရှိချက်များကို မျှဝေရင်း လေ့လာတော့ကြသည်။
အဟွတ်...အဟွတ်…
ယန်ချင်းသည် သူတို့၏ အာရုံကို ရရှိရန်အတွက် အကြိမ်အနည်းငယ် ချောင်းဟန့်လိုက်ရသည်။
“ကျွန်တော်တို့ အထဲကို ပြန်သင့်ပြီ မဟုတ်လား။ အမေချက်ထားတဲ့ ထမင်းတွေ အေးကုန်တော့မယ်။ ပြီးတော့ ယန်ကန်းကလည်း အဘိုးကို အရမ်းသတိရနေတယ်လို့ ပြောနေတယ်လေ။”
ယန်ချင်းသည် သူတို့၏ ဆွေးနွေးမှုများကို အလျင်အမြန် ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။
အကြောင်းမှာ ဆက်သွားနေပါက သူတို့ကို ထိုနေရာမှ ခေါ်ထုတ်ရန် ခက်ခဲသွားမည်ဖြစ်ပြီး နာရီပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် သူ၏အကိုဖြစ်သူကို အခက်အခဲထဲသို့ တွန်းပို့ရန်အတွက်လည်း ဝန်မလေးပေ။
“ကန်းအာက အဲဒီလို ပြောတာလား။ ဟီးဟီး... မင်းတို့လေးတွေက တကယ်ကို အတော်ဆုံးပဲ။ မင်းတို့အဖေနဲ့တော့ မတူဘူး”
ယန်ဖန်က ရွှင်မြူးနေသော အပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်ပြီး အခြားအကြီးအကဲများနှင့်အတူ ဆွေးနွေးမှုများကို ရပ်နားလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့... ခန္ဓာကိုယ် ဖိနှိပ်ခြင်းဆိုတာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။”
ယန်ချင်းသည် သူတို့၏ အရူးအပေါကြောင် အကြံပြုချက်အကြောင်း ပိုမိုသိရှိနိုင်ရန် လမ်းလျှောက်နေစဉ်အတွင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။
သူကိုယ်တိုင် ပါဝင်ပတ်သက်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသော်လည်း သူ၏အဖေ မကြာမီ ကြုံတွေ့ရတော့မည့် အရာများကို သိထားခြင်းကလည်း မမှားပေ။
သိတတ်သော သားတစ်ယောက်အနေဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် သတိပေးနိုင်ရန်အတွက် ထိုအကြောင်းကို ပိုမိုသိရှိရန်မှာ သူ၏တာဝန်ဖြစ်သည်ဟု ခံစားမိသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့ ငယ်စဉ်က ဖခင်ဖြစ်သူသည် သူ၏နည်းလမ်းဖြင့် သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။
သူ ကြုံတွေ့ရတော့မည့် ဘေးဒုက္ခအတွက် သတိပေးခြင်း၊ တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းပေးခြင်းနှင့် အမွှေးတိုင် ထွန်းပေးခြင်းတို့မှာ ယန်ချင်း သူ၏ဖခင်အတွက် လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်သည့် အရာများပင် ဖြစ်သည်။