အခန်း (၇၆၁-၇၆၂)
Vol. 77 Ch. 761-762
အခန်း (၇၆၁) ငါ မင်းကို သတ်လိုက်ပြီလေ
အစောင့်ခေါင်းဆောင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို မေးမြန်းရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း သူ၏ ပထမဆုံး စကားလုံးပင် ထွက်ပေါ်မလာမီမှာပင် သူ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားတော့၏။ လက်ထဲမှ ဓားသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လွတ်ကျသွားပြီး သူ၏ လက်အစုံမှာ မိမိ၏ လည်ပင်းကို အလိုအလျောက် ဆုပ်ကိုင်မိသွားသည်။
သူသည် လည်ပင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ပေသည်။ လက်ချောင်းတို့ကြားမှ သွေးတို့သည် ပန်းထွက်လာပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြတ်တောက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားတော့၏။
“စိတ်မရှိပါနဲ့... ငါ့မှာ အချိန်ဖြုန်းနေဖို့ အားမရှိလို့ပါ” လုံချန်းသည် ပျင်းရိငြီးငွေ့သော အမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်ပြီးနောက် နေရာမှ ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။
ကျန်ရှိနေသော အစောင့်တို့မှာမူ မိမိတို့ ခေါင်းဆောင် သေဆုံးသွားသည်ကို မှင်တက်စွာ ကြည့်နေကြရုံမှတစ်ပါး မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ကြချေ။ မည်သည်များ ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကိုပင် သူတို့ နားမလည်နိုင်ကြပေ။ လုံချန်းသည် သူတို့ရှေ့၌ ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ ခေါင်းဆောင်၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ရောက်ရှိနေချေပြီ။ မည်သို့သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်ကိုပင် သူတို့ မမြင်လိုက်ကြရချေ။
မြို့အဝင်ဝ၌ ရပ်တန့်နေသော စစ်သည်တော် အများစုမှာ ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း လုံချန်း လာခဲ့သော ကမ္ဘာနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူတို့မှာ အလွန် အင်အားချိနဲ့သူများသာ ဖြစ်ကြ၏။
ဤကမ္ဘာသည် ကျင့်ကြံခြင်း ပညာရပ်၌ အသိပညာ ဗဟုသုတ နည်းပါးလှပေသည်။ သူတို့၌ ရှိသော အကောင်းဆုံး သိုင်းကွက်များမှာ အခြားကမ္ဘာတွင်မူ အောက်ခြေအဆင့်မျှသာ ရှိပေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဤကမ္ဘာရှိ ကျင့်ကြံသူတို့မှာ ပျမ်းမျှအဆင့်ထက် များစွာ နိမ့်ကျနေရခြင်း ဖြစ်၏။
ဤကမ္ဘာရှိ အစွမ်းအထက်ဆုံး ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည်ပင် သာမန် ဝိညာဉ် စစ်သည်တော် တစ်ဦး၏ အကြည့်အောက်၌ တန်ဖိုးကင်းမဲ့နေတတ်ပေသည်။ ကျင့်ကြံခြင်း ပညာရပ်သာမက တိုက်ခိုက်ရေး သိုင်းကွက်များမှာလည်း အလွန် အားနည်းလှပေသည်။ အင်အားအကောင်းဆုံးဟု ဆိုသူများပင် ချီစွမ်းအင်ကို ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပသို့ ထုတ်လွှတ်နိုင်ရုံမျှသာ ရှိ၏။ အခြားကမ္ဘာ၌ အခြေခံအဆင့်မျှသာ ရှိသော ထိုပညာရပ်များကိုပင် ဤနေရာ၌မူ ရတနာသိုက်သဖွယ် လျှို့ဝှက် သိမ်းဆည်းထားကြရရှာသည်။
လုံချန်းသည် ထိုအချက်များကို သိရှိလာရသောအခါ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်မိ၏။ ဤကျင့်ကြံသူတို့သည် သူ၏ ဖီးနစ်သွေးဝတ်ရုံ၏ အကာအကွယ်ကိုပင် ဖောက်ထွက်နိုင်စွမ်း မရှိကြချေ။ ဤဝတ်ရုံမှာ သူတော်စင်အဆင့် လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် ကောင်းကင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူပင် အကြိမ်ကြိမ် အားစိုက် တိုက်ခိုက်မှသာ သူ၏ ခုခံမှုကို ဖျက်ဆီးနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဤအားနည်းလှသော အစောင့်တို့၏ တိုက်ကွက်များမှာ သူ့အတွက်တော့ ကလေးကစားစရာမျှသာ ဖြစ်နေတော့သည်။
အစောင့်ငါးဦး၏ အလောင်းတို့ကို မြေပြင်၌ ထားရစ်ကာ လုံချန်းသည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ မြို့အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်၏။
ထူးခြားသည်မှာ မြို့အဝင်ဝမှ အဆောက်အဦးများ ရှိရာသို့ ရောက်ရန် ငါးမိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ မြို့အဝင်နှင့် မြို့အစစ်အမှန် တည်ရှိရာကို ဤမျှ ဝေးကွာအောင် ပြုလုပ်ထားခြင်းအား သူ အံ့ဩမိသည်။
ဤအခြေအနေအတိုင်းဆိုလျှင် သူ သတ်ခဲ့သော အစောင့်လောင်းတို့ကို မည်သူမျှပင် တွေ့ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။
“စီမံခန့်ခွဲမှုက တကယ့်ကို ညံ့ဖျင်းတာပဲ” သူက ရေရွတ်လိုက်၏။ “အစောင့်နည်းနည်းလေး ပေါ်မှာပဲ တာဝန်ပုံချထားတယ်။ တကယ်လို့ ရန်သူက တိုက်ခိုက်လာမယ်ဆိုရင် မြို့ထဲကို ရောက်တဲ့အထိတောင် သူတို့ သိမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါဟာ အက်ရှာရဲ့ အချမ်းသာဆုံး မြို့ဆိုတာ တကယ်ပဲလား”
သူသည် သွေးစွန်းနေသော ဓားကို ဆုပ်ကိုင်လျက် မြို့၏ အဝင်ဝစစ်စစ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုနေရာမှာ လူစည်ကားလှသော ဈေးတန်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ လမ်းမထက်၌ အစောင့်အချို့ကို တွေ့ရသော်လည်း သူတို့မှာ ဈေးဆိုင်များရှိ ပစ္စည်းများကို ကြည့်ရှုရင်း အလုပ်ရှုပ်နေကြ၏။
“ဟင်း... ငါကတော့ လူသတ်ဖို့ လာတာ၊ ဘယ်သူကမှလည်း ငါ့ကို လှည့်မကြည့်ကြပါလား။ တကယ်ကို ပျင်းစရာ ကောင်းလိုက်တာ” လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။
“ကြည့်ရတာ သူတို့ တာဝန် သူတို့ သိလာအောင် သွေးနည်းနည်းတော့ ပြရဦးမယ် ထင်တယ်” သူသည် အစောင့်များဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူ၏ မျက်စိသည် အခြားအရာတစ်ခုဆီသို့ ရောက်သွားပေသည်။ ဓားအိမ်များ ရောင်းချသော ဆိုင်တစ်ဆိုင်ပင် ဖြစ်၏။
ထိုနေရာရှိ ဓားအိမ်တစ်ခုမှာ သူ၏ အချိန်ဓားနှင့် အံကိုက် ဖြစ်မည့် ပုံစံမျိုး ရှိပေသည်။ သူသည် ထိုဓားအိမ်ကို ကြည့်ရန် ဆိုင်ဘက်သို့ လှမ်းလာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူ အမှန်တကယ် လိုအပ်နေသော ပစ္စည်းတစ်ခုပင်။
လုံချန်းသည် အစောင့်တစ်ဦး၏ ဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားစဉ် ထိုအစောင့်သည် လုံချန်း၏ လက်ထဲမှ ဓားမည်းကြီးကို သတိပြုမိသွား၏။ ဓားဖျားမှ သွေးစက်တို့သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တတောက်တောက် ကျဆင်းနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။
သူသည် သူ၏ သူငယ်ချင်းများ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ လုံချန်း၏ ဓားကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“သူ တစ်ယောက်ယောက်ကို သတ်လာတာ သေချာတယ်။ ဖမ်းကြစမ်း၊ သူဟာ ရာဇဝတ်သားပဲ ဖြစ်ရမယ်” အစောင့်တို့သည် အချင်းချင်း တိုင်ပင်လိုက်ကြ၏။
သူတို့သည် လုံချန်းဆီသို့ ပြေးဝင်လာပြီး သူ ထွက်မပြေးနိုင်အောင် ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြသည်။ လုံချန်း အနေဖြင့် ကြောက်လန့်သွားလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မျှော်လင့်ထားသော်လည်း လုံချန်း၏ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခုသာ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ကြရ၏။
“နောက်ဆုံးတော့ မင်းတို့ တာဝန် မင်းတို့ သိလာကြပြီပေါ့။ မင်းတို့ဟာ တကယ်ပဲ အစောင့်တွေလား... တော်တော်လေး နှေးကွေးတာပဲ” လုံချန်းက ဆိုကာ မျက်လုံးကို ပင့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် အစောင့်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဓားအိမ်ဆိုင်ပိုင်ရှင် အဘိုးကြီးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
“ဟေ့... အဘိုးကြီး၊ တိုက်ပွဲစရင် ခင်ဗျား ထွက်ပြေးမှာကို ကျုပ် သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြေးတဲ့အခါ အဲဒီ လေးလံတဲ့ ဓားအိမ်ကိုသာ ယူသွားဖို့ ကြိုးစားရင်တော့ ဒုတိယမြောက် ခြေလှမ်းကို မလှမ်းရခင်မှာ ခင်ဗျား သေရမယ်လို့ ကျုပ် ကတိပေးတယ်” သူ သတိပေးလိုက်လေသည်။
အဘိုးကြီးမှာမူ ထိတ်လန့်သွားပြီး နဖူးမှ ချွေးစတို့ကို သုတ်ကာ ဆိုင်အတွင်းသို့ ဆုတ်ခွာသွားရှာ၏။ လုံချန်းသည် အစောင့်များ၏ ဝိုင်းရံခြင်း ခံထားရသော်လည်း ထိုသူအား ကြည့်ရသည်မှာ တုန်လှုပ်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။
“ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ” အစောင့်တို့ လုံချန်းကို ဖမ်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူအပေါင်း၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်လိုက်တော့သည်။
“တပ်မှူး ရောက်လာပြီလား” အစောင့်တစ်ဦးက ရေရွတ်လိုက်၏။
“တပ်မှူး၊ ကျွန်တော်တို့ ရာဇဝတ်သား တစ်ယောက်ကို ဖမ်းမိထားပါတယ်။ သူ လူသတ်လာတာပါ” အစောင့်တစ်ဦးက သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လာသော ဗလကောင်းကောင်းနှင့် လူကြီးကို အစီရင်ခံလိုက်သည်။
ထိုလူကြီးသည် ရွှေရောင် သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပုခုံးပေါ်တွင် ပုဆိန်ကြီးတစ်လက်ကို ထမ်းထား၏။
“အို... ဒီမြို့မှာ လူသတ်ရဲတဲ့သူ ရှိသေးတာလား။ ဘယ်လောက်တောင် မိုက်မဲတဲ့သူလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့” သူသည် အစောင့်များ ဝိုင်းထားသော နေရာသို့ နီးကပ်စွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်စိသည် လုံချန်းအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ မျက်နှာဖုံးနှင့် လူ၏ ဝတ်စုံကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကြောက်လန့်တကြား နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်မိတော့၏။
“မင်း... မင်းဟာ နဂါးစစ်သည်တော် အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးပဲ။ ငါတို့ တိုင်းပြည်ထဲကို ဘယ်လို ဝင်လာတာလဲ။ မင်း ဘယ်သူ့ကို သတ်လိုက်တာလဲ” ထိုလူကြီးသည် သူ၏ ပုဆိန်ကို ဆွဲထုတ်ကာ လုံချန်းအား ချိန်ရွယ်လျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ငါ ဘယ်သူ့ကို သတ်လိုက်တာလဲ ဟုတ်လား” လုံချန်းက ထိုသူအား ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် မဲ့ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာချေပြီ။
သူသည် ရပ်နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပုဆိန်ကို ဟင်းလင်းပြင်သို့ ချိန်ရွယ်နေသော တပ်မှူးကြီး၏ နောက်ကျောဘက်၌ ပေါ်လာတော့သည်။
“ငါ မင်းကို သတ်လိုက်ပြီလေ” တိုးညှင်းသော အသံသည် တပ်မှူး၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ဓားမည်းကြီးသည် သူ၏ နှလုံးသားကို ဖောက်ထွက်သွားတော့၏။
ထိုသူသည် ပါးစပ်မှ သွေးများကို အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး လက်ထဲမှ ပုဆိန်မှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လွတ်ကျသွားတော့သည်။
“အား...”
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သောအခါ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျ သေဆုံးသွားရှာတော့၏။
“ဒါကို မြန်မြန် အဆုံးသတ်ကြစို့။ ငါ မင်းတို့ရဲ့ ဘုရင်နဲ့လည်း တွေ့ဖို့ ရှိသေးတယ်။ သူ့ကို အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းထားလို့ မကောင်းဘူးလေ” လုံချန်းသည် မိမိကို ဝိုင်းထားဆဲဖြစ်သော အစောင့် ၁၂ ဦးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်လေသည်။
အခန်း (၇၆၂) လေလံရုံ
“ကြောက်နေတာလား” လုံချန်းက သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ရယ်သွမ်းသွေးသော အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်၏။
“သွားကြတော့... မင်းတို့အတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးမယ်။ အခုချက်ချင်း ထွက်ပြေးကြတော့” သူသည် လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ထိုသူများကို ထွက်သွားရန် ခွင့်ပြုလိုက်လေသည်။
အစောင့်တို့သည် သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသော်လည်း လုံချန်းအား သတိကြီးစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း နောက်သို့ တရွေ့ရွေ့ ဆုတ်ခွာသွားကြ၏။ ထို့နောက်တွင်မူ သူတို့သည် လှည့်ကြည့်ခြင်း မရှိဘဲ အသက်လုကာ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။ လုံချန်းမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အံ့ဩမိရ၏။ သူ ထင်ထားသည်မှာ ထိုအစောင့်တို့သည် မြို့ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် မိမိအား ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိမ့်မည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုသူတို့အတွက် မြို့၏ အန္တရာယ်ထက် မိမိတို့၏ အသက်ဘေးက ပို၍ အရေးကြီးနေပုံ ရပေသည်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ...” လုံချန်းသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလျက် ရှေ့ရှိဆိုင်သို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ အချိန်ဓားနှင့် အံကိုက်ဖြစ်မည့် ဓားအိမ်ကို ကောက်ယူလိုက်၏။
“ဒီအတွက် ကျသင့်ငွေကို မြို့စားမင်းဆီမှာပဲ တောင်းလိုက်တော့” သူသည် ဆိုင်ပိုင်ရှင် အဘိုးကြီးအား ပြောဆိုပြီးနောက် ဓားအိမ်ကို ကျောဘက်တွင် မီးလျှံရေခဲဓားနှင့် ကြက်ခြေခတ်ပုံစံ လွယ်လိုက်ပြီး သံချေးတက် ဓားမည်းကြီးအား အထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်၏။
လက်ထဲတွင် ဘာမျှ မရှိတော့သဖြင့် သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ “လက်ထဲမှာ ဘာမှမရှိတော့မှပဲ တော်တော်လေးကို ပေါ့ပါးသွားတော့တယ်”
“ကဲ... ငါ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ။ ပြေးနေတဲ့ အစောင့်လေးတွေကို လိုက်သတ်နေရတာကတော့ သိပ်ပြီး မထူးခြားလှပါဘူး။ ငါးကြီးတွေ လာဟပ်အောင် ငါးစာလေး ချထားလိုက်ရင် ကောင်းမလား” သူသည် ထွက်ပြေးသွားသော သူများကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်၏။
“ဗိုက်လည်း တော်တော် ဆာလာပြီ။ ငါ့ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမ ကိုလည်း ဒီနေ့ သိပ်မသုံးရသေးဘူးဆိုတော့ အင်အားအတွက် ပူစရာမလိုဘူး။ ဗာမီလီယံကိုယ်တိုင် ရောက်မလာသရွေ့ ငါ့အတွက် ဘာမှ စိုးရိမ်စရာ မရှိပါဘူး။ သူကတော့ တောင်ဘက်နယ်စပ်မှာ နဂါးစစ်သည်တော်တွေနဲ့ လုံးပန်းနေလောက်မှာပါ”
“ဟေ့ အဘိုးကြီး... ဒီနားမှာ အကောင်းဆုံး စားသောက်ဆိုင် ဘယ်မှာရှိလဲ” ဓားအိမ်ဝယ်ခဲ့သော ဆိုင်မှ အဘိုးကြီးအား သူ လှမ်းမေးလိုက်သည်။
“အ... အကောင်းဆုံး ဆိုင်လား။ ဟိုဘက်ကို သွားပါ... ပထမဆုံး တွေ့တဲ့ လမ်းကြားမှာ ဘယ်ဘက်ကို ချိုးလိုက်ရင် ရှန်ဟူးဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်အကြီးကြီးနဲ့ ဆိုင်ကို တွေ့ပါလိမ့်မယ်” အဘိုးကြီးက တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ဖြေကြားရှာ၏။
လုံချန်းသည် ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြားကို အဘိုးကြီးထံ ပစ်ပေးခဲ့ပြီး ထိုဘက်သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ အဘိုးကြီးမှာမူ ရွှေဒင်္ဂါးကို ဖမ်းယူရင်း ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့ရ၏။ ရန်သူဖြစ်ပါလျက် အဘယ်ကြောင့် ရွှေဒင်္ဂါး ပေးသွားရသနည်းဟု သူ နားမလည်နိုင်ရှာချေ။ သို့သော် ထိုဒင်္ဂါးမှာ တန်ဖိုးကြီးလှသဖြင့် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ အသာအယာ ထည့်သိမ်းလိုက်တော့သည်။
လုံချန်းသည် စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ နေရာယူ၍ အစားအသောက်များကို စောင့်ဆိုင်းနေ၏။ သူ၏ ဝတ်စုံကြောင့် ဆိုင်ထဲရှိ လူအပေါင်းမှာ သတိထားမိသွားကြပြီး တရွေ့ရွေ့နှင့် ဆိုင်ပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။ စားပွဲထိုးများနှင့် ဆိုင်ရှင်မှာလည်း နောက်ဖေးတံခါးမှ ထွက်ပြေးသွားကြသဖြင့် ဆိုင်ထဲတွင် လုံချန်း တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်တော့၏။
“ဟင်း... ဝန်ဆောင်မှုကတော့ တကယ့်ကို ညံ့ဖျင်းတာပဲ” လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း ဆိုင်ပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဆိုင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်၏။
ထို့နောက် သူသည် မီးလျှံရေခဲဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ဓားကွက် တစ်ကွက်အား ပြင်လိုက်သည်။
“ဖောက်သည် တစ်ယောက်ကိုတောင် ကောင်းကောင်း မဧည့်ခံနိုင်တဲ့ ဒီလိုဆိုင်မျိုးက တကယ်ပဲ တည်ရှိနေဖို့ လိုအပ်လို့လား”
သူ၏ ဓားကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် စားသောက်ဆိုင် အဆောက်အဦးကြီး တစ်ခုလုံးမှာ ပြိုကျပျက်စီးသွားတော့၏။ ထို့နောက် သူသည် ခရီးဆက်ခဲ့ပြန်သည်။
“ဒီမြို့က လူကြီးတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ကြတာလဲ။ ဒီလောက်အထိ ပျက်စီးနေတာတောင် တစ်ယောက်မှ ပေါ်မလာကြပါလား” လုံချန်းသည် မြို့ထဲ၌ လျှောက်သွားရင်း ရေရွတ်နေမိ၏။ သူသည် အစောင့်များကို ထွက်ပြေးခွင့် ပေးခဲ့သည်မှာ သူတို့၏ အထက်လူကြီးများကို သတင်းသွားပို့စေချင်၍ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အစောင့်တို့မှာ မြို့ခံလူထုထက်ပင် ပို၍ ကြောက်လန့်နေကြပုံ ရပေသည်။
“ဒီမြို့ကို ဓားပြတိုက်ရတာ တကယ့်ကို လွယ်ကူလိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ ငါက ဒီကမ္ဘာမှာ အကြာကြီး နေမှာမဟုတ်တော့ သူတို့ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ငါ မလိုအပ်ပါဘူး”
“ဟင်... ဒါက ဘာလဲ” လမ်းဘေးရှိ နံရံကပ် ပိုစတာတစ်စောင်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။
“ရာစုနှစ်ရဲ့ အကြီးကျယ်ဆုံး လေလံပွဲလား။ နေ့စွဲက... မနက်ဖြန်ပါလား။ လေလံပွဲက မနက်ဖြန်ဆိုရင် ပစ္စည်းတွေက အခုဆို လေလံရုံထဲမှာ ရောက်နေလောက်ပြီပေါ့။ ရာစုနှစ်ရဲ့ အကြီးကျယ်ဆုံးလို့ သုံးနှုန်းထားတာဆိုတော့ ဘယ်လို ရတနာတွေ ရှိမလဲဆိုတာ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ”
သူသည် ပိုစတာပေါ်ရှိ အဆောက်အဦးပုံကို ကြည့်ကာ လေလံရုံ တည်ရှိရာသို့ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ သူသည် လမ်းညွှန်မေးရန် လူသူမရှိသဖြင့် အနီးရှိ အိမ်တစ်အိမ်၏ တံခါးကို ရိုက်ချိုးကာ ဝင်ရောက်သွားတော့၏။
အိမ်အတွင်း၌ အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူမ၏ ကလေးငယ်ကို ဖက်ထားလျက် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရ၏။ လုံချန်းသည် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားသော်လည်း မေးစရာရှိသည်ကို မေးလိုက်သည်။
“ငါ မင်းတို့ကို သတ်ဖို့ လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ တုံရှင်း လေလံရုံကို သွားချင်လို့ လမ်းပြပေးပါဦး။ အဲဒါပြောပြီးရင် ငါ ထွက်သွားမှာပါ”
အမျိုးသမီးမှာ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာဖြင့် လမ်းညွှန်ပေးရှာ၏။ လုံချန်း ထွက်သွားသည်ကို မြင်မှသာ သူမမှာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။
လုံချန်းသည် မြို့၏ ဒုတိယမြောက် အဝင်ဝအနီးရှိ လေလံရုံသို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ပိုစတာထဲကအတိုင်း အနီရောင် အဆောက်အဦးကြီး ဖြစ်ပြီး ခိုင်ခံ့လှသော သံတံခါးကြီးများ ရှိပေသည်။
“ဒီလို တံခါးကြီးတွေက လူတွေကို တားဆီးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူတို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား” လုံချန်းသည် တံခါးအနားသို့ တိုးကပ်သွား၏။ သူသည် သော့ပေါက်မှတစ်ဆင့် အတွင်းဘက်ကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် နေရာပြောင်းခြင်းဖြင့် တံခါးအတွင်းဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
လုံချန်းသည် အညောင်းအညာ ဆန့်ကာ အဆောက်အဦးအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်စဉ်မှာပင်။
“အဲဒီမှာတင် ရပ်လိုက်စမ်း။ မင်း ဘယ်သူလဲ။ ဘယ်လိုသတ္တိနဲ့ တုံရှင်းလေလံရုံထဲကို ဝင်လာရဲတာလဲ” လေးနက်သော အသံကြီးတစ်သံသည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထိုအသံမှာ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မည်သည့်နေရာမှ ဖြစ်ကြောင်း ခွဲခြားရန် ခက်ခဲလှပေသည်။
“အဖြေသိချင်ရင် ဘာလို့ ပုန်းမနေဘဲ ထွက်မလာတာလဲ” လုံချန်းက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“မင်းဟာ တကယ့်ကို သေချင်ဇော တက်နေတာပဲ။ ငါတို့ တုံရှင်းတိုင်းပြည်ရဲ့ ကျော်ကြားမှုကို သိပါလျက်နဲ့ ရတနာတွေကို လာခိုးတဲ့သူတွေကတော့ မပြတ်နိုင်ပါလား။ ငါကတော့ မင်းလို ပိုးမွှားတွေကို စောင့်နေတာ ကြာပါပြီ။ မင်းဟာ ပထမဆုံးလူတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့”
စင်္ကြံလမ်းထက်၌ သက်ပြင်းချသံကြီး တစ်ချက် ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။
“ဟန်ဆောင်နေတာတွေကို ရပ်လိုက်ပါတော့ အဘိုးကြီးရာ။ ကျုပ်သာ စတင်လိုက်ရင် ခင်ဗျား ငိုရပါလိမ့်မယ်။ ရတနာတွေ ဘယ်မှာ သိမ်းထားလဲဆိုတာကိုသာ ပြောပြစမ်းပါ၊ ခင်ဗျားကို အသက်ချမ်းသာပေးမယ်”
“ငါ့လူတို့... သူ့ကို သတ်ပြီး အလောင်းကို အပြင်ကို ပစ်ထုတ်လိုက်ကြစမ်း” ထိုအသံကြီးက အမိန့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။
လုံချန်း၏ မျက်နှာထက်တွင် ရယ်သွမ်းသွေးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက် သူသည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။
သူသည် စင်္ကြံလမ်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ပေါ်လာပြီး ဟင်းလင်းပြင်သို့ လက်လှမ်းကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူ၏ လက်ကို ကောင်းကင်သို့ မြှောက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။
မြေပြင်၌ ကျင်းကြီးတစ်ကျင်း ဖြစ်သွားပြီးနောက် လူတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်မှာ ပေါ်ထွက်လာတော့၏။ လုံချန်းသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖမ်းထားသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်စင်စစ်မှာမူ ကိုယ်ပျောက်နေသော အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး၏ လည်ပင်းအား ဖမ်းဆုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထိုသူမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားသဖြင့် နာကျင်စွာ ညည်းတွားနေရှာ၏။
“ဘ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီးလဲ” ထိုသူသည် မယုံကြည်နိုင်သော မျက်ဝန်းတို့ဖြင့် မေးလိုက်၏။
“ကျုပ် ပြောသားပဲ... ကျုပ်သာ စတင်လိုက်ရင် ခင်ဗျား ကြိုက်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့” လုံချန်းက ဆိုကာ သူ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ရာ ထိုသူ၏ လည်ပင်းမှာ တစ်ခဏအတွင်း ကျိုးပျက်သွားတော့၏။
“ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဒီလို ကလေးကစားစရာ လှည့်ကွက်တွေက ကျုပ်ရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံ ရှေ့မှာတော့ အလကားပါပဲ။ ခင်ဗျားတို့ဟာ ဒီလှည့်ကွက်ကို သုံးဖို့အတွက် ရန်သူမှား ရွေးမိသွားပြီ” လုံချန်းသည် ထိုသူ၏ လည်ပင်းကို လွှတ်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။