အခန်း (၇၆၇-၇၆၈)
Vol. 77 Ch. 767-768
အခန်း (၇၆၇) တရားခံ
အာရှာတိုင်းပြည်၏ မြို့တော်မှာ စစ်သည်တော် အများစုကို နယ်စပ်သို့ ပို့ထားရသော်လည်း အစောင့်အရှောက် အတော်အတန် ခိုင်မာနေဆဲ ဖြစ်၏။ ဤစစ်ပွဲမှာ တိုင်းပြည်နှစ်ပြည်၏ အနာဂတ် ပထဝီနိုင်ငံရေး အခြေအနေကို အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် တိုက်ပွဲဖြစ်သဖြင့် အရေးကြီးလှပေသည်။
ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ယခုကဲ့သို့သော အချိန်မျိုး၌ မြို့တော်၏ ကာကွယ်ရေးမှာ အားနည်းနေတတ်သော်လည်း ဤမြို့တော်၌မူ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ထူးခြားနေ၏။ နဂါးစစ်သည်တော် အဖွဲ့က နန်းတွင်းဆရာကြီးကို မိမိအိမ်အတွင်း၌ပင် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဘုရင့်မိသားစုမှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေခဲ့ကြသည်။
ဘုရင်ကြီးသည် နန်းတွင်းတပ်မှူးကို ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်လိုက်ပြီး မြို့တော်ကာကွယ်ရေးအတွက် တပ်မှူးအသစ်တစ်ဦးကို ခန့်အပ်လိုက်၏။ တပ်မှူးအသစ်မှာလည်း သူ၌ရှိသော အကန့်အသတ်ရှိသည့် အင်အားနှင့် အရင်းအမြစ်များကို အသုံးချကာ မြို့တော်၏ လုံခြုံရေးတွင် တစ်စုံတစ်ရာ အပေါက်အပြဲ မရှိစေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်းထားပေသည်။
ကောင်းကင်ယံ၌လည်း နယ်စပ်တစ်လျှောက် အမြဲတစေ ပျံသန်းကင်းလှည့်နေသော အစောင့်များရှိပြီး လူစားလဲမည့်သူ ရောက်လာမှသာ မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်ကြရ၏။ မြေပြင်တွင်လည်း မြို့ရိုးတစ်လျှောက် သံကြိုးများ ခတ်ထားသလို မြို့ရိုးကို ကျော်ဖြတ်၍ မည်သူမျှ မဝင်နိုင်စေရန် အစောင့်များအား စနစ်တကျ ချထားပေသည်။
လုံချန်းသည် အတော်လှမ်းလှမ်းတွင် ရှိနေသော်လည်း ကောင်းကင်၌ ပျံသန်းနေသော သားရဲများနှင့် ကင်းလှည့်နေသော အစောင့်များကို လှမ်းမြင်နေရ၏။
“လုံခြုံရေးက အရင်ကထက် ပိုကောင်းလာတာပဲ။ မထင်မှတ်ထားစရာပဲ။ ချဉ်းကပ်လာနေတဲ့ စစ်တပ်ကြီးကို တားဆီးဖို့ မလုံလောက်သေးပေမဲ့ သူတို့ ငါ့ကို မြင်သွားနိုင်တယ်။ အခုကတော့ လူလုံးပြရမယ့် အချိန်မဟုတ်သေးဘူး” လုံချန်းသည် သစ်ပင်တစ်ပင်အနားတွင် သူ၏ ဝိညာဉ်လင်းယုန်ကို ရပ်တန့်လိုက်ရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။
သူသည် လင်းယုန်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ၎င်းကို ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။
သူသည် မြို့ရိုးနား၌ ခေတ္တရပ်နားကာ မြို့တော်အတွင်း သူနေထိုင်ခဲ့စဉ်က မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည် စုစည်းကြည့်၏။ အစောင့်အရှောက် မရှိဘဲ လွတ်လပ်မည့် နေရာမျိုးကို သူ လိုက်ရှာနေခြင်း ဖြစ်သည်။ မြို့ထဲ၌ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး လူအများ မြင်တွေ့သွားမည်ကို သူ မလိုလားပေ။
“ငါတို့ နေခဲ့တဲ့ တည်းခိုခန်းလား။ ဟင့်အင်း... တခြား ဧည့်သည်တွေ ရှိနေနိုင်တယ်။ အဲဒီ ခေါင်မိုးပေါ်လား။ မဟုတ်သေးဘူး...” သူသည် နေရာများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း စိတ်တိုင်းမကျသဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ သူ စဉ်းစားမိသမျှ နေရာတိုင်းမှာ ဘေးကင်းလုံခြုံမှု မရှိလှချေ။
“ဟုတ်သားပဲ... ငါတို့ရဲ့ တဲဟောင်းလေးရှိတဲ့ တောအုပ်။ အဲဒီနေရာကတော့ လူသူကင်းမဲ့မှာ အသေအချာပဲ။ အဲဒီမှာ ငါ ဘယ်သူ့ကို သတ်သတ် မြင်မယ့်သူ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး” လုံချန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး ရေရွတ်လိုက်၏။
သွားရမည့်နေရာကို ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် သူသည် မတ်မတ်ရပ်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းတို့သည် ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ နက်မှောင်သွားပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ စတင် တုန်ခါလာတော့သည်။ တံခါးပုံသဏ္ဌာန် ဟင်းလင်းပြင် ဝင်ပေါက် တစ်ပေါက် သူ၏ ရှေ့၌ ပွင့်လာပြီး ထိုဝင်ပေါက်မှာ မြို့တော်အတွင်းရှိ လူသူကင်းမဲ့သော တောအုပ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ဆက်သွယ်ထားပေသည်။
လုံချန်းသည် ထိုဝင်ပေါက်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်ရာ တစ်ဖက်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့၏။ သူ၏ ခြေထောက်တို့သည် တောအုပ်အတွင်း မြေပြင်ပေါ်၌ ကြွေကျနေသော ဝါကျင့်ကျင့် သစ်ရွက်ခြောက်များပေါ်သို့ နင်းမိလိုက်သည်။ အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့၏ တဲငယ်လေးမှာ ပျက်စီးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
“ဟင်း... ဒီနေရာလေးတောင် မကျန်တော့ဘူးပဲ။ ဟိုနေ့က ငါတို့နောက်ကို လိုက်လာတဲ့ လူတွေရဲ့ လက်ချက် ဖြစ်ရမယ်” ပျက်စီးနေသော တဲစုတ်လေးကို ကြည့်ကာ လုံချန်းက ဆို၏။
အရာအားလုံးကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူသည် မြို့လယ်ခေါင်ဘက်သို့ လှမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်ပြီးနောက် ဖူချန်းအဖြစ် ဟန်ဆောင်ခဲ့စဉ်က လူငယ်လေး၏ မျက်နှာသို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲလိုက်၏။ လူအပေါင်းတို့က ဖူချန်းအား လုံချန်းဟု ခေါ်ဆိုကာ လှောင်ပြောင်လေ့ ရှိကြသည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏ ဖခင်သည် တိုင်းပြည်ကို သစ္စာဖောက်ကာ နဂါးစစ်သည်တော် အဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်သွားသည်ဟု သူတို့က ယူဆထားကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။ လုံဆိုသည်မှာ နဂါးဟု အဓိပ္ပာယ်ရသဖြင့် ဖူချန်းအား နဂါးစစ်သည်တော်အဖွဲ့၏ တရားမဝင်သော သားဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုရင်းဖြင့် ထိုသို့ ခေါ်ဝေါ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
လုံချန်းသည် ဤမျက်နှာကို မသုံးစွဲသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ မည်သူမျှ မှတ်မိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
သူသည် ဆူနိုင်းတိုင်းပြည်သို့ ရောက်ကတည်းက မျက်နှာကို ပြောင်းလဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ဆူနိုင်းတိုင်းပြည်အတွင်းရှိ ဝူသျှင်းအပါအဝင် လူအားလုံး မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မျက်နှာမှာ ဖူချန်း၏ မျက်နှာ မဟုတ်ပေ။ သူသည် ဆူနိုင်းတိုင်းပြည်၌ မျက်နှာအတုဖြင့် ဖူချန်းအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ မိလျာရီရှေ့၌သာ ဖူချန်း၏ မျက်နှာကို သူ အသုံးပြုခဲ့ခြင်းမှာလည်း သူ၏ အစီအစဉ်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပင်။
အချိန်အတော်ကြာမှ ဖူချန်း၏ မျက်နှာသို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီးနောက် သူသည် မြို့လယ်ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။
သူသည် တောအုပ်အတွင်းမှ ထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဆေးလိပ်ဖွာရင်း အရက်သောက်နေကြသော လူငယ်တစ်စုကို တွေ့လိုက်ရ၏။
‘ဒီအရူးတွေက ဒီလိုလုပ်ဖို့ ဒီထက်ကောင်းတဲ့ နေရာမျိုး မရှာတတ်ကြဘူးလား’ လုံချန်းက မျက်လုံးအသာဝဲကာ တွေးလိုက်မိသည်။ သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျော်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သော်လည်း အခြေအနေမှာ အေးအေးဆေးဆေး မရှိလှချေ။
ထိုလူငယ်များအနက် တစ်ယောက်က လုံချန်းကို မြင်သွား၏။
“ဟဲဟဲ... ဒါ ဟိုသစ္စာဖောက် သားကောင် လုံချန်း မဟုတ်လား။ သူ အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ ငါ ကြားခဲ့တယ်၊ အခု ဒီမှာ တကယ် မြင်နေရတာ အံ့ဩစရာပဲဟေ့” ထိုလူငယ်က အကျယ်ကြီး အော်ပြောလိုက်၏။
“သူက တကယ့် ပိုးကောင်ပဲနော်။ ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်က အသက်ငွေ့ငွေ့ပဲ ကျန်တော့အောင် ရိုက်ခဲ့တာတောင် အခုထိ အသက်ရှင်နေသေးတာပဲ။ ဒီကောင်က တော်တော်နဲ့ မသေပါလား” နောက်ထပ် တစ်ယောက်က လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို အခုပဲ သတ်ပစ်လိုက်ရင်ရော” တတိယမြောက် တစ်ယောက်က ဝင်ပြော၏။
“မရဘူးလေ။ ဒါက မြို့တော်ရဲ့ စည်းကမ်းကို ဖောက်ဖျက်ရာ ရောက်လိမ့်မယ်။ အဲဒါကြောင့်ပဲ အရင်တစ်ခါက မြို့ပြင်မှာ ငါတို့ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တာပေါ့။ ဒီမှာတော့ သူ့ကို အသေရိုက်ရုံကလွဲလို့ ဘာမှ လုပ်လို့မရဘူး” ပထမလူက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းကာ ဆိုသည်။
“လုပ်ပါကွာ... ဒီနေရာကို ဘယ်သူမှ လာတာ မဟုတ်ဘူး။ အရင်တစ်ခါက အစမသတ်နိုင်ခဲ့တာကို အခု အပြီးသတ်လိုက်ကြရအောင်။ ဒီသစ္စာဖောက်ရဲ့ အပြစ်ကို အဆုံးသတ်လိုက်ကြစို့။ ဒီနေရာမှာတင် သူ့ကို မြှုပ်ထားခဲ့ရင် ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး” နောက်ထပ် တစ်ယောက်က မဲ့ပြုံးဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ကာ ဆိုလိုက်၏။
“ဩော်... ဒါဆို အရင်တစ်ခါက သူ့ကို သတ်ခဲ့တာ မင်းတို့ပေါ့။ ဘယ်သူ့လက်ချက်လဲလို့ ငါ စဉ်းစားနေတာ။ ငါ ဒီနေရာကို ရောက်လာတာဟာ သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာအရ သေဆုံးရမယ့် အချိန်ပဲမို့လို့ ငါ သိပ်တော့ စိတ်မဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့... စိတ်ထဲမှာတော့ တစ်မျိုးကြီးပဲ” လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။
“မင်း ဘာတွေ ရောင်ရမ်းပြောနေတာလဲ။ ဘယ်သူမှ မင်းကို လာကယ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီနေရာကို ဘယ်သူမှ မလာဘူးကွ။ မင်းရဲ့ အလောင်းဟာ ဒီနေရာမှာပဲ ထာဝရ ရှိနေစေရမယ်။ မင်းရဲ့ နောက်ဆုံး ဆုတောင်းကိုသာ ဆိုလိုက်တော့” လူငယ်တစ်ယောက်က မဲ့ပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
“မင်း ပြောတာ တစ်ခုတော့ မှန်ပါတယ်။ ဒီနေရာကို ဘယ်သူမှ မလာဘူး။ အလောင်းတွေကိုတောင် ဘယ်သူမှ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီတော့ ငါလည်း လက်ရှောင်နေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့” လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။
သူသည် သူ၏ မီးလျှံရေခဲဓားကို ဓားအိမ်အတွင်းမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုသူများထံသို့ လှမ်းလျှောက်သွားတော့သည်။
“ဟမ်... မင်းက ဓားတစ်လက် ရထားတာနဲ့ လူစွမ်းကောင်း လုပ်ချင်နေတာလား။ ဟေ့လူတွေ၊ ဒီကောင်စုတ်ကို သတ်ကြစမ်း” ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ လူငယ်ကလည်း သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။
အခန်း (၇၆၈) နင့်ကို ငါ ချစ်တယ်
“ကလေးကစားစရာတွေပါလား။ ဒီလိုလူစားမျိုးတွေက ငါဘုရင်ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးရမယ့် ကောင်ကို သတ်နိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ တွေးကြည့်ရင်တောင် ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ” လုံချန်းက သူ့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သော လူငယ်များ၏ အလောင်းကို ကြည့်ပြီး ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။
“သူတို့ ပြောသလိုပဲ ဒီအလောင်းတွေကို တစ်ယောက်ယောက်က ရှာတွေ့မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ထာဝရ ဒီအတိုင်းပဲ ပုပ်သိုးသွားမလားဆိုတာတော့ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ” ထိုသို့ ဆိုကာ သူ၏ ဓားကို ဓားအိမ်အတွင်း ပြန်ထည့်လိုက်လေသည်။
လုံချန်းသည် ထိုအလောင်းများကို ထားရစ်ခဲ့ကာ တောအုပ်အတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့၏။
မကြာမီမှာပင် သူသည် တောအုပ်မှ လွန်မြောက်၍ နားခိုရာနေရာ ရှာဖွေရန်အတွက် မြို့မဈေးအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လာခဲ့သည်။ မြို့ခံအချို့က သူ့ကို မှတ်မိကြသဖြင့် ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်သံများ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း လုံချန်းကမူ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် နဂါးစစ်သည်တော် အဖွဲ့နှင့်အတူ လာခဲ့စဉ်က တည်းခိုခဲ့သော တည်းခိုခန်းဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်လှမ်းသွား၏။
“အခန်းတစ်ခန်း လိုချင်တယ်” လုံချန်းက ဧည့်ကြိုစာရေးကို ပြောလိုက်၏။ ထိုသူမှာ အရင်တစ်ခါက သူ စကားပြောခဲ့ဖူးသူပင် ဖြစ်သော်လည်း ထိုစဉ်က သူသည် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသလို အသံကိုလည်း ပြောင်းလဲထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“နေဦး... မင်းက ဟိုသစ္စာဖောက်ရဲ့ သား မဟုတ်လား။ စိတ်မရှိပါနဲ့ကွာ၊ ငါတို့ မင်းကို အခန်းမပေးနိုင်ဘူး” ဧည့်ကြိုက လုံချန်းကို တိုက်ရိုက်ပင် ငြင်းပယ်လိုက်၏။
“ငါ့မှာ ပေးဖို့ ပိုက်ဆံ အလုံအလောက် ရှိပါတယ်၊ အဲဒါအတွက် မစိုးရိမ်ပါနဲ့” လုံချန်းက ပိုက်ဆံကြောင့်ဟု ထင်ကာ ဆိုလိုက်သည်။
“ပိုက်ဆံက ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး ကောင်လေး။ နည်းနည်းလောက် သဘောပေါက်စမ်းပါ။ မင်းက သစ္စာဖောက်ရဲ့ သားလေ။ လူတိုင်းက မင်းကို မုန်းနေကြတာ။ ငါတို့သာ မင်းကို အခန်းပေးလိုက်ရင် ငါတို့ပါ ဒုက္ခရောက်ကုန်မယ်။ တခြား ဧည့်သည်တွေသာ သိသွားရင်လည်း ငါတို့ကို တိုင်ကြလိမ့်မယ်။ ဒါက လုပ်ထုံးလုပ်နည်း မဟုတ်ဘူး” ထိုသို့ ဆိုကာ ဧည့်ကြိုက သူ့ကို ထွက်သွားရန် လက်ဟန်ခြေဟန် ပြလေသည်။
“ဩော်... ဧည့်သည်တွေလား။ လွန်ခဲ့တဲ့ လပိုင်းတုန်းက နန်းတွင်းဆရာကြီးကို သတ်ခဲ့တဲ့ နဂါးစစ်သည်တော် အဖွဲ့ဝင်တွေ ဒီမှာပဲ တည်းခိုသွားတယ်ဆိုတာကိုသာ မင်းရဲ့ ဧည့်သည်တွေ သိသွားရင် ဘယ်လိုနေမလဲလို့ ငါ စဉ်းစားနေတာ။ အဲဒီ မျက်နှာဖုံးစွပ်တွေ ဒီနေရာကို အဝင်အထွက် လုပ်နေတာကို ငါ အမှတ်ရနေသေးတယ်လေ။ ဧည့်သည်တွေကို ထားလိုက်ပါဦး... မင်းတို့က နဂါးစစ်သည်တော်တွေကို အခန်းပေးခဲ့တယ်ဆိုတာသာ ဘုရင်ကြီး သိသွားရင် ဘယ်လို ခံစားရမလဲ။ ငါ သွားမေးကြည့်လိုက်ရမလား” လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုကာ ထွက်ပေါက်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းလိုက်၏။
“အာ... နေပါဦး သူငယ်လေးရဲ့။ ငါ နောက်တာပါ၊ ပြန်လာပါဦး” ဧည့်ကြို လူငယ်မှာ လုံချန်း တကယ် ထွက်သွားတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ပျာပျာသလဲ လှမ်းခေါ်တော့၏။
လုံချန်းသည် သက်သောင့်သက်သာ အပြုံးဖြင့် ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။
“ဘာပြောမလို့လဲ” သူက မေးလိုက်၏။
“ငါ... ငါ နောက်လိုက်တာပါ။ မင်း ဒီမှာ အခန်းရနိုင်ပါတယ်၊ အခုပဲ သော့သွားယူပေးမယ်” လူငယ်သည် နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ရင်း ဆိုရှာလေသည်။
မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် လုံချန်းသည် အခန်းသော့ကို ရရှိခဲ့၏။
“အခန်းကို လိုက်ပို့ပေးဖို့ လူတစ်ယောက် လွှတ်ပေးပါ့မယ်” ထိုသို့ ဆိုကာ ထိုသူက အစေခံတစ်ဦးကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
‘ငါ အခန်းတွေ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ သိပြီးသားပါ၊ ပထမဆုံးအကြိမ်လည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့’ လုံချန်းက တွေးလိုက်မိသော်လည်း အပြင်ကိုမူ ထုတ်မပြောပေ။ လူတိုင်း၏ အမြင်တွင် သူသည် ဤနေရာသို့ ပထမဆုံး ရောက်ဖူးသူအဖြစ်သာ ရှိနေစေချင်သည်။
အစေခံက လုံချန်းကို အခန်းသို့ လိုက်ပို့ပြီးနောက် ထွက်သွား၏။
လုံချန်းသည် တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အကြောဆန့်လိုက်သည်။ “တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ။ အရင်တစ်ခါက ငါနေခဲ့တဲ့ အခန်းကိုပဲ ပြန်ရတာပဲ”
သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းလိုက်ပြီးနောက် ရွှင်းကို ခေါ်လိုက်၏။
“ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ” ရွှင်း၏ အသံမှာ လောင်းကြေးကိစ္စကြောင့် စိတ်ဆိုးနေဆဲပုံ ပေါ်သည်။
“နင် စိတ်ဆိုးနေတုန်းပဲလား” လုံချန်းက မချိပြုံးဖြင့် မေးလိုက်၏။
“စိတ်ဆိုးနေလို့ရော ဘာထူးမှာလဲ။ နင်ပဲ နိုင်သွားတာပဲ၊ ပျော်နေလိုက်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါ ပြောထားပြီးသားနော်... အဲဒီလို တောင်းဆိုချက်မျိုးတွေတော့ ငါ့ကို လာမတောင်းနဲ့” ရွှင်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဆို၏။
“နင့် အသံက စိတ်ဆိုးနေတုန်းပါပဲ။ ထားပါတော့လေ... ငါ ကျင့်ကြံဆင့် တက်လှမ်းပြီးကတည်းက တအား အိပ်ချင်နေတာ။ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က အနားယူဖို့ လိုနေပြီ။ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် ငါ့ကို နှိုးလိုက်ဦး” ထိုသို့ ဆိုကာ လုံချန်းသည် စောင်ကို ခြုံ၍ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တော့သည်။
“ငါ့ကို အစောင့် ခိုင်းနေပြန်ပြီ၊ ဟင်း...” ရွှင်းက မျက်လုံးဝဲကာ ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း လုံချန်း၏ ဘေးတွင် လာထိုင်လေသည်။
သူမသည် လုံချန်း၏ မျက်နှာကို ခေတ္တမျှ ကြည့်နေပြီးနောက် သူ၏ နဖူးကို လက်ဖြင့် စမ်းကာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်၏။
“ဟင်း... သူ့ရဲ့ အတွေးတွေကို ငါ့ဆီကနေ ပိတ်ထားတုန်းပဲ။ သူ ပြောချင်တဲ့ အချိန်ကျမှပဲ ငါ့ကို ကြားခွင့်ပေးတယ်။ ဒီကောင်ကတော့ တကယ်ပဲ...” ရွှင်းက နှုတ်ခမ်းဆူကာ ရေရွတ်ရင်း ခေတ္တအကြာတွင် လုံချန်း၏ ဘေး၌ လှဲလျောင်းလိုက်၏။
သူမသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲကာ မျက်နှာကြက်ကို ကြည့်ပြီး အတွေးထဲ နစ်မြောနေစဉ်မှာပင် သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက် ရောက်လာသည်အား ခံစားလိုက်ရ၏။
“ဒီလူယုတ်မာ” သူမသည် မျက်နှာနီမြန်းစွာဖြင့် ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း လုံချန်းမှာ မျက်လုံးမှိတ်လျက် ပုံမှန်အတိုင်း အသက်ရှူနေသည်ကို တွေ့ရ၏။ သူသည် အိပ်မောကျနေပုံ ရပေသည်။
သူ၏ လက်မှာလည်း သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် အသာလေး တင်ထားခြင်းသာ ဖြစ်၏။
“ဟင်း... အိပ်ရင်း လှုပ်ရှားတာနေမှာပါ” ရွှင်းက ရေရွတ်ရင်း ထိုလက်ကို ဖယ်ရှားကာ ဘေးသို့ ချထားလိုက်သည်။
သို့သော် ထိုသို့ လုပ်ပြီးသည်နှင့် ထိုလက်မှာ မူလနေရာသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြန်၏။
“ကဲ... ဒီလိုမျိုး အိပ်ချင်ရင်လည်း အိပ်ပေတော့” ရွှင်းက မျက်လုံးဝဲကာ ထားလိုက်တော့သည်။ သူမသည် ထိုလက်ကို ထပ်မဖယ်တော့ဘဲ ဆက်လက် တွေးတောနေစဉ်မှာပင် လက်ဝါးမှာ အသာအယာ လှုပ်ရှားလာသည်ကို သိလိုက်ရ၏။ ၎င်းမှာ... ဆုပ်နယ်နေခြင်းပင်။
“ဒီလူဆိုးကောင်၊ နင် တကယ် နိုးနေတာ မဟုတ်လား” သူမက ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူကမူ အေးအေးချမ်းချမ်း အိပ်ပျော်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ကောင်းပြီလေ... နင့်ဘာသာနင် အိပ်ပေတော့” ထိုသို့ ဆိုကာ သူမသည် ထိုလက်ကို ဖယ်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ လက်မှာ အဖမ်းခံလိုက်ရ၏။
သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လုံချန်းသည် သူမ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ထားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲသို့ စိုက်ကြည့်နေသည်အား တွေ့လိုက်ရသည်။
“လွှတ်စမ်း” ရွှင်းက မျက်နှာနီမြန်းစွာ ဆို၏။
လုံချန်းက စကား ပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
“နင်... နင် အိပ်ဖို့ လိုတယ်လေ။ သွားအိပ်တော့” ရွှင်းက သူမ၏ လက်ကို ရုန်းရန် ကြိုးစားလိုက်စဉ်မှာပင် ဆွဲငင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။
လုံချန်းက သူမကို ဆွဲယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရွှင်း လုံးဝ မသိလိုက်မီမှာပင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ လုံချန်း၏ အပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လုံချန်း၏ လက်အစုံက သူမ၏ ခါးသိမ်သိမ်လေးကို ဖက်တွယ်ထားတော့သည်။
“နင် ဘာလုပ်တာလဲ။ ငါ့ကို လွှတ်စမ်း” ရွှင်းက ရုန်းကန်သော်လည်း မရချေ။
“ငါ အရင်က ပြောဖူးလား မသိပေမဲ့ ရွှင်း...” လုံချန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း ခေတ္တ ငြိမ်သက်သွား၏။
“ဘာလဲ” ရွှင်းက သူ၏ မျက်ဝန်းထဲ စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“နင့်ကို ငါ ချစ်တယ်” လုံချန်း၏ စကားကြောင့် ရွှင်းတစ်ယောက် ချက်ချင်းပင် မှင်တက်သွားရလေသည်။