အခန်း (၇၆၉-၇၇၀)
Vol. 77 Ch. 769-770
အခန်း (၇၆၉) ရှားပါးသောအိမ်မက်
“နင့်ကို ငါ ချစ်တယ်” လုံချန်း၏ စကားကြောင့် ရွှင်းတစ်ယောက် မှင်တက်သွားရ၏။
ထိုရိုးရှင်းလှသော စကားသုံးခွန်းကြောင့် ရွှင်း၏ ဦးနှောက်မှာ ဗလာဖြစ်သွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလာတော့သည်။ သူမသည် အခြေအနေကို ရှက်ရွံ့သဖြင့် လုံချန်း၏ သန်မာလှသော လက်အစုံအတွင်းမှ ရုန်းထွက်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်းသော်လည်း မရချေ။
လုံချန်းသည် သူမအား စိုက်ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်၏။
“နင် ရှက်နေတာလား” သူက မချိပြုံး ပြုံးရင်း တွေးလိုက်မိသည်။
“ရှက်ရမှာ ဟုတ်လား။ နင့်ရဲ့ တစ်မျိုးလုံးကသာ ရှက်နေတာ။ ငါ့ကို လွှတ်စမ်း” ရွှင်းက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် လုံချန်းက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံကို သူ၏ နှုတ်ခမ်းများဖြင့် ပိတ်ဆို့လိုက်သဖြင့် သူမမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်လျက် မျက်ဝန်းများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။
လုံချန်း၏ ချိုမြိန်လှသော အနမ်းများအတွင်း သူမသည် ခေတ္တမျှ မိမိကိုယ်ကို ပျောက်ဆုံးသွားပြီး ရုန်းကန်ရန်ပင် မေ့လျော့သွား၏။ သူမ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ ဝေဝါးလာပြီး ယခု သူ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်နေသည်ကိုပင် မသိတော့သည့်အလား။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် နမ်းရှိုက်ပြီးနောက် လုံချန်းသည် သူ၏ ဦးခေါင်းကို နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး ရွှင်းအား အသက်ရှူခွင့် ပေးလိုက်၏။ ရွှင်းသည်လည်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ လွတ်လပ်သွားသောအခါမှ အသက်ကို ဝဝရှူနိုင်တော့သည်။
ရွှင်းက တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လုံချန်းသည် သူမအား ဖက်ထားသော လက်များကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။
“ငါ ပြောချင်တာ ပြောပြီးပြီ။ အခုတော့ ငါ အိပ်မှ ဖြစ်တော့မယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ့ကိုယ်ငါ မထိန်းနိုင်ဘဲ တခြားဟာတွေပါ လုပ်မိတော့မယ်” လုံချန်းက တိုးတိုးလေး ဆိုကာ လက်မှိုင်ချလျက် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်၏။ မကြာမီမှာပင် သူသည် အိပ်မောကျသွားတော့သည်။
ရွှင်းမှာမူ သူ တကယ် အိပ်ပျော်သွားသည်လား ဆိုသည်ကို မသေချာသဖြင့် သူ၏ ဘေးတွင် လှဲရန် မဝံ့တော့ချေ။ သူ ပြောသလိုပင် တစ်ခုခု ဆက်လုပ်လာမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။ သူမသည် ကုတင်အနားတွင် ထိုင်ရင်း လုံချန်းကို စောင့်ကြည့်နေလေတော့သည်။
ရွှင်းက စိုးရိမ်နေသော်လည်း လုံချန်းမှာမူ တကယ်ပင် အိပ်ပျော်နေခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက အိပ်စက်လျှင် အိမ်မက် မက်လေ့မရှိဘဲ အမှောင်ထုကြီးကိုသာ မြင်တွေ့ရတတ်သော်လည်း ယနေ့မှာမူ ရှားရှားပါးပါး အိမ်မက်တစ်ခုကို မက်လိုက်ရပေသည်။
ထိုအိမ်မက်မှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှ၏။
သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားသော သူတစ်ဦးဖြစ်သည့် သွေးနီရောင် ဆံပင်များ ရှိသည့် အမျိုးသား တစ်ဦးကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ထျန်းရှန်သည် သူ၏ အိမ်မက်အတွင်း၌ သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုသူ၏ မျက်နှာထက်တွင် လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ရက်စက်လှသော မဲ့ပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။
သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လုံချန်း၏ လည်ပင်းကို ဆွဲညှစ်လျက် လေထဲသို့ မြှောက်လိုက်၏။ လုံချန်းသည် ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သူ၏ စကားကို နားမထောင်တော့ချေ။ သူသည် အသက်ရှူရ ကျပ်လာပြီး အောက်ဆီဂျင် လုံးဝ မရတော့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ၏ လက်များကိုပင် သူ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။
“မင်း... ဘာလုပ်တာလဲ။ ငါတို့က... ရန်သူတွေ မဟုတ်ဘူးလေ” လုံချန်းက ခဲယဉ်းစွာ ပြောလိုက်ရ၏။
ထျန်းရှန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ရာ လုံချန်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ လဲကျသွားတော့သည်။
“အခု အချိန်မဟုတ်သေးဘူး။ မကြာခင်မှာ... မင်းလည်း သူ့လိုပဲ အဆုံးသတ်ရလိမ့်မယ်” ထိုသူက ရေရွတ်ကာ လှည့်ထွက်သွား၏။ လုံချန်းသည် ခြေလက်များ မလှုပ်နိုင်သေးဘဲ ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရွှင်းသည် ထိုသူနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားပြီး သူ့ကို ထားရစ်ခဲ့သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပို၍ပင် အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားရ၏။
ထိုသူနှင့် ရွှင်းတို့သည် ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီး လုံချန်းမှာမူ လူသူကင်းမဲ့သော လွင်ပြင်ကြီးထဲ၌ တစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ထိုစဉ်မှာပင် သူ၏ အောက်မှ မြေပြင်မှာ ကွယ်ပျောက်သွားပြီး သူသည် အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့၏။
ကမ္ဘာကြီးမှာ မှောင်အတိ ကျသွားတော့သည်။ လုံချန်း၌ အမှောင် နိယာမ ရှိနေသော်လည်း မည်သည်မျှ မမြင်နိုင်လောက်အောင် မှောင်မိုက်လှပေသည်။ ဝေးကွာလှသော မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းထက်တွင် လှပသော အလင်းတန်းလေးများကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း လုံချန်းမှာမူ အသက်ရှူမရသဖြင့် ထိုအလှတရားကို ခံစားရန် အချိန်မရှိချေ။ သူသည် သူ၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အသက်ရှူရန် အတင်းရုန်းကန်နေရသဖြင့် မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်လာတော့သည်။
“အား...”
လုံချန်းသည် ယာဘက် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဝုန်းခနဲ ထထိုင်လိုက်၏။ မိမိသည် အခန်းအတွင်း၌ ရှိနေပြီး ရှေ့တွင် တံခါးရှိနေသည်ကို မြင်ရသောအခါမှ သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားတော့သည်။
“အိမ်မက်ပါလား” သူက ရေရွတ်လိုက်၏။ “တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့ အိမ်မက်ပဲ။ ငါ့အိမ်မက်တွေက ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေမှာဆိုရင် အိမ်မက် မမက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်”
သူ ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရွှင်းသည် ထိုနေရာမှာပင် ထိုင်လျက် သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
“အိမ်မက်ဆိုး မက်လို့လား” ရွှင်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“အေး... တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့ အိမ်မက်ပဲ” လုံချန်းက ရွှင်းကို ကြည့်ကာ ညည်းတွားလိုက်၏။
“ဒါနဲ့ ငါ ဘယ်လောက်တောင် အိပ်ပျော်သွားတာလဲ” သူက မေးလိုက်သည်။
“နင် နှစ်ရက်တိတိ အိပ်ပျော်သွားတာလေ” ထိုသို့ ဆိုကာ ရွှင်းသည် ပြတင်းပေါက်မှ လိုက်ကာကို ဖယ်ရှားလိုက်ရာ အပြင်ဘက်မှ အလင်းရောင်များ အခန်းထဲသို့ တိုးဝင်လာတော့သည်။
“ဒါက တတိယမြောက်နေ့ရဲ့ မနက်ခင်းပဲ” သူမက လုံချန်းကို လှည့်ကြည့်ကာ ဆို၏။
“ဒီလောက်တောင် ကြာသွားတာလား။ အိမ်မက်ကတော့ တိုတိုလေးရယ်။ ဟင်း... တကယ် ထူးဆန်းတယ်” လုံချန်းက မချိပြုံး ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။
သူသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး အကြောဆန့်လိုက်သည်။
“အခုတော့ အတော်လေး လန်းဆန်းသွားပြီ။ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက် တိုးလာတဲ့ ချီစွမ်းအင်တွေကို အသားကျသွားပုံရတယ်။ ငါက အရင်ကတည်းက ကောင်းကင်အဆင့်ကို ရောက်ဖူးတာဆိုတော့ အခြေခံကို ပြန်ထိန်းဖို့က မခက်ခဲပါဘူး”
“စစ်တပ်ကြီးကတော့ အခုဆို ပထမမြို့ကနေ ထွက်လာလောက်ပြီ။ ဒုတိယမြို့နားကို ရောက်နေလောက်ရောပေါ့။ မကြာခင်မှာ သူတို့ မြို့တော်ဆီ ရောက်လာကြတော့မယ်။ ဒီစမ်းသပ်ပွဲကို အောင်မြင်ဖို့အတွက် ငါ့ရဲ့ အနာဂတ်မှာ သွေးချောင်းစီးတာတွေ အများကြီး မြင်နေရတယ်” လုံချန်းက လမ်းမပေါ်တွင် သွားလာနေကြသော မြို့ခံများကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်၏။
ထို့နောက် သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်ကာ တရားထိုင်သည့် ပုံစံဖြင့် ကျင့်ကြံမှုကို ပြန်လည် စတင်လိုက်တော့သည်။
လုံချန်း တစ်ယောက် အခန်းထဲမှာ ကျင့်ကြံနေစဉ်မှာပင် ဆူနိုင်း စစ်တပ်ကြီးသည် အက်ရှာ ၏ ပထမမြို့မှ ထွက်ခွာလာပြီး လမ်းခရီးတွင် ရှိသည့် ဒုတိယမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ ဤမြို့မှာ မြို့တော်သို့ မရောက်မီ နောက်ဆုံး မြို့ပင် ဖြစ်သည်။
စစ်တပ်ကြီး မြို့ထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ မြို့အဝင်ဝတွင် လဲလျောင်းနေသော အလောင်းများကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် တဖန် အံ့ဩသွားကြပြန်၏။ ဆူနိုင်း သေနာပတိမှာ နဖူးကို လက်ဖြင့် ရိုက်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်ရတော့သည်။
“ဒီကောင်က... ဒီမြို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကိုပါ သတ်သွားပြန်ပြီလား”
အခန်း (၇၇၀) အူကြောင်ကြောင်
“ဒီကောင်က ငါတို့အတွက် ဘာမှကို ချန်မထားခဲ့တော့ဘူးလား။ ထားပါတော့လေ... အနည်းဆုံးတော့ ဒီမြို့က အစောင့်တွေကို သတ်ရသေးတာပေါ့” သေနာပတိက ရေရွတ်ရင်း မြို့ထဲသို့ လှမ်းဝင်လာခဲ့၏။
“ဒီလူတွေကလည်း တစ်မျိုးပဲ။ မြို့အဝင်ဝကို မြို့ထဲနဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ဝေးဝေးကြီးမှာ ထားထားကြတာလဲ။ အဝင်ဝမှာ အစောင့်တွေ အသတ်ခံရတာတောင် မြို့ထဲကလူတွေ ဘာမှ မမြင်ရဘူး။ တကယ့်ကို အစီအစဉ်မကျတဲ့ နေရာချထားမှုပဲ” သေနာပတိက လုံချန်း ပြောခဲ့သလိုပင် မြို့တော်၏ တည်ဆောက်ပုံကို ဝေဖန်နေမိသည်။
သူသည် မြို့ထဲသို့ လျှောက်လှမ်းလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်စထက်တစ်စ ပို၍ ဆိုးရွားလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်တော့၏။
“ဟိုနတ်ဆိုးကောင်။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့လက်စသတ်ဖို့ အစောင့်တစ်ယောက်တောင် ချန်မထားခဲ့ဘူးပဲ။ ငါတို့က ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။ လည်ပတ်ဖို့ လာတာလား” လုံချန်းလက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးနေသော ရာနှင့်ချီသည့် အစောင့်အလောင်းများရှေ့တွင် ရပ်ကာ သေနာပတိက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
ဆူနိုင်းစစ်တပ်၏ သေနာပတိမှာ ဒေါသထွက်၍ မဆုံးသေးမီမှာပင် အနီးအနားရှိ အဆောက်အဦးတစ်ခုအတွင်းမှ လူငယ်တစ်ဦးသည် ဝတ်လစ်စလစ်နီးပါး ဝတ်ဆင်ထားသော ရင့်ကျက်သည့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ ပုခုံးကို ဖက်လျက် ထွက်လာ၏။
“သခင်လေးက တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ။ ဟိုနတ်ဆိုးကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့တင် ပြေးသွားအောင် လုပ်နိုင်တယ်နော်” အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ထိုလူငယ်ကို ချီးကျူးလိုက်၏။ ထိုလူငယ်မှာ လုံချန်းက ရွှင်းနှင့် လောင်းကြေးနိုင်ရန်အတွက် ကြောက်သလို ဟန်ဆောင်ကာ ထွက်ပြေးပြခဲ့သည့် အစောင့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
“ဟားဟား... ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး အချစ်ရယ်။ ကိုယ်က အရမ်းတော်နေတော့ သူကြောက်ပြီး ပြေးတာပေါ့။ ကိုယ် နောင်တရတာ တစ်ခုကတော့ အဲဒီကောင်စုတ်ကို မမိလိုက်တာပဲ။ ကိုယ် တစ်ခုခု မလုပ်ခင်မှာတင် သူက လစ်သွားတာ။ မပူပါနဲ့... နောက်တစ်ခါ လာရင်တော့ သူ့ကို အသေသတ်ပြမယ်။ ကိုယ်က ဒီမြို့ရဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ စစ်သည်တော်ပဲဥစ္စာ” ထိုသို့ ဆိုကာ ထိုလူငယ်သည် အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ ရင်သားကို လက်ဖြင့် ဆုပ်နယ်လိုက်ရာ ၎င်းတို့ထံမှ ညည်းတွားသံ သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာ၏။
ဆူနိုင်းစစ်တပ်က လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အစောင့်ဝတ်စုံနှင့် ထိုလူငယ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဟဲဟဲ... တော်သေးတာပေါ့။ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့အတွက် တစ်ယောက်တော့ ချန်ထားခဲ့သားပဲ” သေနာပတိက သားကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့် ခြင်္သေ့တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထိုလူငယ်ကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်၏။
ဆူနိုင်းဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရာနှင့်ချီသော စစ်သည်တော်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူငယ်မှာ မှင်တက်သွားတော့သည်။ သူသည် ငိုချင်နေသော်လည်း မျက်ရည်က ထွက်မလာပေ။
လုံချန်းက လူတိုင်းကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် သူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေစဉ်က သူသည် သေခြင်းတရားနှင့် အနီးကပ်ဆုံး ထိတွေ့ခဲ့ရဖူးသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုနတ်ဆိုးကြီးမှာ သူ့ကို ကြောက်ပြီး ပြေးသွားခဲ့သည်။
ထိုသို့ အဘယ်ကြောင့် ဖြစ်သွားသည်ကို သူ မသိသော်လည်း ဤအခွင့်အရေးကို သုံးကာ သူ့ကိုယ်သူ နာမည်ကြီးအောင် လုပ်ခဲ့၏။ လူတိုင်းက သူ့ကို ချီးကျူးကြပြီး သူဌေးအိမ်မှ အမျိုးသမီးများမှာလည်း သူ့ထံသို့ အတင်းတိုးဝင်လာကြသဖြင့် သူသည် ဘဝကို ပျော်ပျော်ကြီး ဖြတ်သန်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မြို့၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ဘုရင်ကြီးထံ သွားရောက် သတင်းပို့ရန်ပင် စိတ်မကူးဘဲ ပျော်ပါးရန်အတွက်သာ အချိန်ဆွဲနေခဲ့၏။
သူသည် နတ်ဆိုးကို နှင်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ဆုလာဘ်များ သွားရောက်တောင်းခံရန် ထွက်လာစဉ်မှာပင် သေခြင်းတရားနှင့် ထပ်မံ ရင်ဆိုင်လိုက်ရပြန်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“ဘုရားရေ၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ကစားနေတာလား” ထိုသို့ ဆိုကာ လူငယ်၏ မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့သည်။
သေနာပတိက ဓားကို ကိုင်ကာ သူ့ထံ လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ကြောက်လန့်တကြား ဒူးထောက်လိုက်မိ၏။
“နေဦး... ငါ့ရဲ့ အကြည့်တစ်ချက်တည်းနဲ့တင် နဂါးစစ်သည်တော် နတ်ဆိုးကြီး ပြေးသွားတာပဲ။ အခုလည်း ငါ သူတို့ကို တူတူပဲ လုပ်ရမယ်။ ငါ လုပ်ရမှာက သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေဖို့ပဲ” လူငယ်သည် ယခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို ပြန်တွေးကာ စိတ်အား ပြန်ထိန်းလိုက်၏။
သူသည် နောက်ဆုံးလက်ကျန် သတ္တိကို စုစည်းကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သေနာပတိအား မဲ့ပြုံးဖြင့် စိုက်ကြည့်လေတော့သည်။
“ဟား... မင်းတို့က ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ အကြည့်ဒဏ်ကို ခံပြီး တုန်လှုပ်စမ်း” ထိုသို့ ဆိုကာ သူသည် မျက်လုံးများကို ပြူးလျက် စိုက်ကြည့်နေစဉ် သေနာပတိမှာမူ သူ့ရှေ့တွင် ရပ်ကာ အရူးတစ်ယောက်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ ကြည့်နေ၏။
“သူက တကယ့် အူကြောင်ကြောင်ပဲ။ ဟိုကောင် ဘာလို့ သူ့ကို အသက်ချမ်းသာပေးခဲ့လဲဆိုတာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ဘူး။ ငါတောင် သူ့ကို သနားလာပြီ” သေနာပတိက သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
ထိုအရူးကို သနားသောကြောင့် လုံချန်းကဲ့သို့ပင် အသက်ချမ်းသာပေးရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။
“ဟားဟား... အောင်မြင်သွားပြီ။ ပြေးကြစမ်း၊ အမှိုက်တွေ။ အခုချက်ချင်း ပြေးကြ၊ နောက်တစ်ခါ ပြန်မလာနဲ့။ မဟုတ်ရင် သတ်ပစ်မယ်” လုံချန်းကို ခြောက်လှန့်နိုင်ခဲ့သလို အောင်မြင်သွားပြီဟု ထင်ကာ လူငယ်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။
သူသည် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် ငွေရောင်အလင်းတန်း တစ်တန်းက သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဖျတ်ခနဲ လက်သွား၏။
သူ၏ ကမ္ဘာကြီးမှာ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားပြီးနောက် ဦးခေါင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ဆင်းသွားတော့သည်။
“ငါ စိတ်ပြောင်းသွားပြီ။ မင်းက အသက်ရှင်နေဖို့ တအား စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းလွန်းတယ်” သေနာပတိက သူ၏ ငွေရောင်ဓားဖျားမှ သွေးများကို သုတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။
ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ လူငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာလည်း ကြောက်လန့်တကြား နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြ၏။
လှပသော အမျိုးသမီးများ၏ ဝတ်လစ်စလစ်နီးပါး ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ကာ စစ်သူကြီးက သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်သည်။
“ငါတို့ ခရီးက ထင်ထားတာထက် နည်းနည်း ပိုမြန်နေတယ်။ ဒီမှာ အနားယူကြမယ်။ ဟေ့ကောင်တွေ... မင်းတို့ မြို့ထဲမှာ ပျော်ချင်သလို ပျော်လို့ရတယ်။ ငါးနာရီအတွင်းမှာ လူစုံရမယ်” သူက စစ်တပ်ကို အမိန့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးထံသို့ အာရုံပြန်လည် ရောက်ရှိသွား၏။
သူသည် သူတို့အနားသို့ ချဉ်းကပ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆွဲယူ၍ အိမ်အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။
“လာစမ်းပါဦး။ အက်ရှာက မိန်းမတွေက လူတွေပြောသလောက် တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်သလားဆိုတာ ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့” ထိုသို့ ဆိုကာ သူသည် သူမတို့၏ တင်ပါးများကို ဆုပ်ကိုင်လျက် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွား၏။ သူ၏ မျက်နှာထက်မှ အပြုံးမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ချေ။
နောက်ထပ် နာရီအနည်းငယ်အတွင်း ထိုအိမ်အတွင်းမှ သာယာကြည်နူးဖွယ်ကောင်းသော ညည်းတွားသံများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။
ကျန်ရှိနေသော စစ်သည်တော်များမှာလည်း အချိန်မဖြုန်းကြချေ။ အချို့က အရက်သောက်ရန် ထွက်သွားကြသလို အချို့ကမူ အရက်ထက် အမျိုးသမီးများကိုသာ ရွေးချယ်ကာ မြို့ထဲမှ အမျိုးသမီးများကို အိမ်အသီးသီးအတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားကြလေတော့သည်။
ငါးနာရီ ကြာပြီးနောက် အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပုံ ရပေသည်။
ကာမဂုဏ် အာရုံများတွင် နစ်မွန်းနေခဲ့ကြသော စစ်သည်များနှင့် အရက်မူးနေကြသော စစ်သည်များ အားလုံးမှာ စစ်သူကြီးရှိသည့် အိမ်ရှေ့တွင် တညီတညွတ်တည်း နေရာယူထားကြ၏။ လွန်ခဲ့သည့် ငါးနာရီအတွင်း မည်သည်မျှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင်။
အိမ်တံခါး ပွင့်လာပြီးနောက် သေနာပတိသည် ကျေနပ်အားရသော အပြုံးဖြင့် ထွက်လာ၏။
“ငါ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ အမျိုးသမီးတွေပဲ” သေနာပတိက အဝတ်အစားမပါဘဲ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို လှမ်းကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် စစ်တပ်နှင့် ပူးပေါင်းကာ ကျန်ရှိနေသော အစောင့်များနှင့်အတူ မြို့အတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။