အခန်း (၃၁-၃၂)
Vol. 4 Ch. 31-32
Chapter 31+32
~
အခန်း ၃၁+၃၂ : နတ်သမီးတွေက အင်အင်း မပါဘူး...
~
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်း ။
"ဟွားးး. . ."
လင်းဖန်သည် အိပ်ရာမှ နိုးထလာပြီး လန်းဆန်းသွားစေရန် အိပ်ခန်းထဲမှ ရေချိုးခန်းသို့ လျှောက်လာခဲ့သည် ။ ဧည့်ခန်းကို ဖြတ်အသွားတွင် ဆိုဖာပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသော လုံယွဲ့ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ လန့်သွား၏ ။
"အာ.. ဧကရီ ..နိုးနေရင်လည်း အသံလေးဘာလေး ပေးဦးလေ .. သရဲတစ်ကောင်လို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ထိုင်နေတာ ကြောက်စရာကြီး.."
"ဒီဧကရီတော့ သွားပြီ . . . အကုန်သွားပြီ . . ."
လုံယွဲ့သည် လင်းဖန်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ သူမဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေလေ၏ ။ သူမ၏ ပုံစံမှာ အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်သွားသူတစ်ဦးနှင့် တူနေသည် ။
လင်းဖန်သည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူမအနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည် ။
"ဘာဖြစ်တာလဲ.. ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လို့လဲ.."
မနေ့ညက ကိတ်မုန့်တစ်လုံးလုံးကို အားရပါးရ စားပြီးနောက်ပိုင်း သူမ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ တော်တော်လေး ကောင်းမွန်နေခဲ့သည် ။ အခုကျမှ မည်သို့ ဖြစ်သွားပါသနည်း ။
"ဝူးဝူးဝူး . . . ဒီဧကရီတော့ သွားပြီ ..သွားပြီ . . ."
လုံယွဲ့သည် ရုတ်တရက် သူမ၏ မျက်နှာကို လက်နှင့်အုပ်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည် ။
လင်းဖန် အံ့အားသင့်သွား၏ ။ အမြဲတမ်း အေးစက်ပြီး စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်သော ဧကရီအရှင်မက ဤကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပင် ။
"ဟေး ..ဟေး ..ဟေး ..ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ ..ငိုပဲမငိုနေနဲ့လေ .. ဘာဖြစ်တာလဲ ရှင်းပြပါဦး.."
"ဝူးဝူးဝူး . . . ဒီဧကရီ ... ဒီဧကရီ . . . ဒီဧကရီက မစင်ကြယ်တော့ဘူး..အီး.ဝူးဝူး.."
လုံယွဲ့သည် လင်းဖန်၏ အင်္ကျီကော်လာကို ဆွဲကိုင်ကာ နှလုံးသားနာကျင်နေဟန်ဖြင့် အော်ဟစ်ငိုယိုနေတော့သည် ။
"ဟမ်..ဘာလို့ မစင်ကြယ်ရတာလဲ ..ငါ မင်းကို ဘာမှ မလုပ်ရသေးပါဘူး.."
လင်းဖန် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွား၏ ။
လုံယွဲ့က ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည် ။
"ဒီဧကရီက အဲ့ဒီကိစ္စကို ပြောတာ မဟုတ်ဘူး.."
"ဒါဆို မစင်ကြယ်ဘူးဆိုတာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."
လင်းဖန်မှာ ပို၍ပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည် ။
"နင်ကတော့ တကယ်ပဲ .. ဒီဧကရီကို ဒါမျိုး ထုတ်ပြောခိုင်းနေတာလား.."
"ကောင်းပြီလေ..ကောင်းပြီ.. ဒီဧကရီ ပြောမယ် ..ဒီဧကရီ အညစ်အကြေး စွန့်လိုက်ပြီ .. ကျေနပ်ပြီလား ..အီးးး... ဝူးဝူးဝူး . . ."
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လုံယွဲ့သည် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာကာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ပြန်လည် ငိုကြွေးပြန်သည် ။
လင်းဖန်သည် ထိုနေရာတွင် ဆွံ့အကာ ရပ်နေမိ၏ ။
"အညစ်အကြေး စွန့်တယ် ဟုတ်လား .. အဲ့ဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ.."
"ဘာဖြစ်လဲ ဟုတ်လား ..ဒါက အရမ်းကို ပြင်းထန်တဲ့ ကိစ္စပဲ ... ဒါက လုံးဝ လက်ခံနိုင်စရာ မရှိဘူး.."
"ဒီဧကရီက အားလုံးရဲ့ ကြည်ညိုလေးစားမှုကို ခံရတဲ့ အလွန်မြင့်မြတ်သော နတ်နန်းတော် ရဲ့ ဧကရီအရှင်မပဲ .. ဘယ်လိုလုပ်ပြီး . . . ဘယ်လိုလုပ်ပြီး.. သာမန်လူသားတစ်ယောက်လို ကိုယ်ခန္ဓာထဲက ညစ်ပတ်တဲ့ အရာတွေကို စွန့်ထုတ်နိုင်မှာလဲ.."
"လက်မခံနိုင်ဘူး .. ဒီဧကရီ ဒါကို လုံးဝ လက်မခံနိုင်ဘူး .. ဒါက အစစ်အမှန် မဖြစ်နိုင်ဘူး.."
လုံယွဲ့သည် သူမ၏ ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်နှင့် အုပ်ကာ ၊ လက်ခံနိုင်စရာမရှိသည့် ဖြစ်ရပ်ကြောင့် အသည်းကွဲသလို စိတ်ပျက်အားငယ်နေသည် ။
ကျင့်ကြံသူများသည် အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပါက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကိုသာ စုပ်ယူပြီး အသက်ဆက်နိုင်ကြသည် ။ သူတို့သည် အစာစားရန် မလိုတော့သလို ၊ သဘာဝအရ အညစ်အကြေး စွန့်ရန်လည်း မလိုတော့ပေ ။
အကယ်၍ စားချင်စိတ်ကြောင့် အစားအသောက် အချို့ကို စားမိလျှင်ပင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှာ လုံးဝ သန့်စင်စုပ်ယူနိုင်သည် ။
သန့်စင်စုပ်ယူ၍ မရသော အရာများ ရှိခဲ့ပါကလည်း ညစ်ညမ်းသော အငွေ့အဖြစ် သော်လည်းကောင်း ၊ အလုံးအကျိတ် အဖြစ်သော်လည်းကောင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ပါးစပ်မှ သို့မဟုတ် အရေပြားပေါ်မှတစ်ဆင့်သာ ထွက်ခွာသွားလေ့ရှိသည် ။
သူမသည် သာမန်လူသားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အောက်ပိုင်းမှ အညစ်အကြေး စွန့်ခြင်းမျိုး တစ်ခါမျှ မလုပ်ခဲ့ဖူးပေ ။
တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ ။
ဤသည်က သူမအတွက်တော့ လုံးဝ လက်ခံနိုင်စရာ မရှိသော ကိစ္စရပ်ဖြစ်သည် ။ သူမ၏ ဘဝတွင် အမည်းစက်တစ်ခု နှင့် အရှက်ရစရာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သွားလေပြီ ။
အကယ်၍ တခြားသူများသာ သိသွားပါက သူမ၏ အင်မော်တယ်ဧကရီ ဆိုသည့် ဂုဏ်သတင်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပေတော့မည် ။
ယခုအချိန်တွင် သူမသည် အရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်ပစ်ချင်သည့် စိတ်ပင် ပေါက်နေသည် ။ သူမသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲကို ကျသွားကတည်းက သေသွားခဲ့သင့်သည်ဟုပင် တွေးနေမိသည် ။
"ငါက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခုများလားလို့ .. အိမ်သာသွားတာပဲဟာကို.."
"အိမ်သာသွားတယ်ဆိုတာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အဆိပ်အတောက်တွေကို ဖယ်ရှားတာပဲ .. ဒါက ကောင်းတဲ့ ကိစ္စပဲလေ..လူတစ်ယောက်က အိမ်သာမတက်ဘဲ ဝမ်းချုပ်နေရင် သေသွားမှာပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား ."
အိမ်သာသွားသည့် ကိစ္စမှန်း သိလိုက်ရသဖြင့် လင်းဖန်မှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး သူမကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် နှစ်သိမ့်လိုက်သည် ။
မနေ့ညက သူမသည် ခရင်မ်ကိတ်မုန့် တစ်လုံးနီးပါးကို တစ်ယောက်တည်း စားခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ဗိုက်နာ၍ အိမ်သာသွားချင်စိတ် ပေါက်လာသည်မှာ မဆန်းပါပေ ။
ယခုအခါ သူမ၏ ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအားများမှာ လုံးဝ နီးပါး ပျောက်ကွယ်နေပြီဖြစ်ရာ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် အလုပ်လုပ်နိုင်ရန် အစားအသောက် လိုအပ်နေသည် ။ ထို့ကြောင့် သာမန်လူသားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အဆိပ်အတောက် ဖယ်ရှားရန် လိုအပ်လာခြင်းမှာ သဘာဝပင် ။ သူ့အမြင်တွင်တော့ ဤအရာအားလုံးမှာ ပုံမှန် သာမန်ဖြစ်ရပ်များသာ ဖြစ်သည် ။
လုံယွဲ့သည် ဤအချက်ကို လက်မခံနိုင်ဘဲ လင်းဖန်ကို အသကုန် အော်ဟစ်လိုက်၏ ။
"ဒါ ကောင်းတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး.."
"ဒီဧကရီက အလွန်မြင့်မြတ်သော နတ်နန်းတော် ရဲ့ ဧကရီ .. အင်မော်တယ်နယ်ပယ်ရဲ့ အရှင်သခင်မပဲ.."
"နတ်သမီးတွေက အညစ်အကြေး မစွန့်ဘူး.."
လင်းဖန် .. " . . ."
လင်းဖန် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ ။ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူ ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး တခြားဘက်မှနေ၍ သူမကို နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည် ။
"ဧကရီ..မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အညစ်အကြေးတွေနဲ့ အဆိပ်အတောက်တွေကို စွန့်ထုတ်တာက သဘာဝတရားရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခုပဲ . အခု မင်းနဲ့ ငါက ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားတွေ ဆုံးရှုံးနေတာဆိုတော့ ငါတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အညစ်အကြေးတွေကို သူ့ဘာသာ သန့်စင်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘူးလေ.. ဒါကြောင့် သာမန်လူသားတွေလို စွန့်ထုတ်ပစ်ရတာပေါ့.."
"မင်း တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါဘူး .. ငါလည်း တူတူပါပဲ .. အညစ်အကြေး စွန့်တာက လူသားတွေရဲ့ သဘာဝပဲ .. ရှက်စရာ အကြောင်း ဘာမှ မရှိဘူး.."
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုံယွဲ့သည် စိတ်သက်သာရာ အနည်းငယ် ရသွားပြီး ငိုနေခြင်းကို ရပ်လိုက်သည် ။
"တ..တကယ်လား .. ဒါဆို နတ်ဆိုးအရှင် . နင်လည်း အဲ့ဒါကို လုပ်ပြီးပြီလား.."
" . . . အဲ .ဒါပေါ့ ငါ မနေ့ညကတည်းက အတုံးအကြီးကြီး စွန့်ထုတ်ပြီးပြီ . ဒါကြောင့် ဧကရီအရှင်မ အဲ့ဒါကို စိတ်ထဲမထားနဲ့တော့.."
လင်းဖန်သည် ခဏတာမျှ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် ဝန်ခံလိုက်သည် ။
လုံယွဲ့သည် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်သွား၏။
"ဒါပေမဲ့ နတ်ဆိုးအရှင် ..နင်က နတ်ဆိုးတစ်ယောက်ပဲလေ .. မူလကလည်း သာမန်လူသားပဲ .. နင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ညစ်ပတ်တဲ့ အရာတွေကို စွန့်ထုတ်တာက ပုံမှန်ပါပဲ .. ဒီဧကရီက နင်နဲ့ မတူဘူးလေ.."
လင်းဖန် .. " . . ."
"ဧကရီမင်းသမီး ..မင်းပြောတာက တော်တော်လေး ရိုင်းနေပြီနော် . . ."
သူ စေတနာနှင့် နှစ်သိမ့်လိုက်သော်လည်း စကားနာ အထိုးခံလိုက်ရသဖြင့် ဆွံ့အသွားချေသည် ။ပြန်
သူမကို နှစ်သိမ့်ရန်အတွက် သူက စေတနာနှင့် လိမ်ညာပြောဆိုခဲ့သော်လည်း သူမက နတ်ဆိုးတွေ အညစ်အကြေး စွန့်တာက သဘာဝကျသည်ဟု ထင်နေသည်။
အကယ်၍ သူတို့တွင် ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားများ ရှိနေသေးလျှင် သူတို့ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်များသည်လည်း အညစ်အကြေး စွန့်စရာ မလိုအပ်ပေ ။
"တောင်းပန်ပါတယ် .. ဒီဧကရီ မယဉ်ကျေးမိဘူး ဖြစ်သွားတယ်.."
လုံယွဲ့သည်လည်း သူမ၏ စကားမှာ မလျော်ကန်မှန်း သိသွားသဖြင့် အမြန် တောင်းပန်လိုက်သည် ။
လင်းဖန်၏ ရှင်းပြချက်ကြောင့် သူမ ပို၍ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည် ။
'ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ကိုယ်တိုင်ကာကွယ်ရေး စနစ်တစ်ခုပဲလေ .. နောက်ပိုင်းမှာ ရှန်းမိုတိုက်ကြီးကို ပြန်နိုင်ဖို့အတွက် ဒါတွေကို ငါ လက်ခံနိုင်အောင် ကြိုးစားရမယ်.. '
"ကိစ္စမရှိပါဘူး.."
လုံယွဲ့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းဖန်သည် ရေချိုးခန်းသို့ လျှောက်သွားပြီး မနက်ခင်း ကိုယ်လက်သန့်စင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည် ။
ရေချိုးခန်း တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူ ထိုနေရာတွင်ပင် ကြောင်အသွားရသည် ။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုံယွဲ့၏ အေးစက်လှသော စကားသံမှာ နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အေးစက်လှသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်မှာ သူ၏ ကျောပြင်ဆီသို့ လွှမ်းမိုးလာသည် ။
"နင်သာ အဲ့ဒီထဲမှာ နံတယ်လို့ ပြောရဲရင် ..ဒီဧကရီ နင့်ကို သတ်ပစ်မယ်.."
လင်းဖန်သည် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေရင်း ဦးနှောက်ကို အမြန်အလုပ်ပေးလိုက်သည် ။ သုည ဒသမ သုညသုညသုညသုညတစ် စက္ကန့်မျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူသည် ပြုံးလျက် ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ လုံယွဲ့ကို လက်မထောင်ပြပြီး နှစ်သိမ့်လိုက်၏ ။
"ဘာ အနံ့လဲ .. ဧကရီရဲ့ အညစ်အကြေးတွေက မွှေးတောင် မွှေးနေသေးတယ်.."
သူ၏ စကားအဆုံးမှာပင် ဆိုဖာခေါင်းအုံး တစ်လုံးသည် သူ၏ မျက်နှာဆီသို့ အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းလာသည် ။
" . . . နင် လဲသေလိုက်တော့.."
လုံယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ ရှက်တာကြောင့်လား ၊ ဒေါသထွက်တာကြောင့်လား မသိဘဲ နီမြန်းနေလေသည် ။
ဒုတိယမြောက် ခေါင်းအုံး မရောက်လာမီ လင်းဖန်သည် ရေချိုးခန်းထဲသို့ အမြန် ပြေးဝင်သွားခဲ့သည် ။
"လူယုတ်မာ နတ်ဆိုးအရှင် ..."
လုံယွဲ့သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အံကြိတ်လိုက်ပြီးနောက် ဆိုဖာပေါ်သို့ အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် ပြန်လဲလျောင်းလိုက်သည် ။
လင်းဖန် ရေချိုးခန်းထဲမှ သတိထားကာ ခေါင်းပြူကြည့်လိုက်သောအခါ သူမသည် မျက်ရည်ဝိုင်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် မျက်နှာကြက်ကို ကြည့်ကာ သူမဘာသာ ရေရွတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏ ။
"အိမ် . . . ဒီဧကရီ ..အိမ်ပြန်ချင်တယ် . . ."
သူမသည် ဤအသစ်အဆန်းဖြစ်သော ကမ္ဘာအကြောင်းကို ဘာမှ မသိရှိသလို ၊ ဘယ်လို လေ့လာရမလဲဆိုတာကိုလည်း မသိပါပေ ။
နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ရမလဲဆိုသည်ကို သူမ မသိသလို ၊ သူမ၏ ဘဝလမ်းကြောင်းမှာလည်း ပျောက်ဆုံးနေလေသည် ။
"ဧကရီမင်းသမီး .. မင်းက အရမ်း အားနေလို့ အဲ့ဒီလိုတွေ အများကြီး တွေးနေတာ.."
လုံယွဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းဖန်သည် သူမ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ဧည့်ခန်းအလယ်ရှိ တီဗီကို ညွှန်ပြလိုက်သည် ။
"ငါ တီဗီကို အဆင်သင့်ဖြစ်အောင် လုပ်ထားပြီးပြီ .. မင်း ကြည့်ချင်လား ."
"တီဗီ ဟုတ်လား ..ဒါက အဲ့ဒီ မှန်အမည်းကြီးလား.."
လုံယွဲ့သည် တီဗီကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အမူအရာမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည် ။
တီဗီ၏ မှောင်နေသော ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် သူမနှင့် ဧည့်ခန်း၏ ပုံရိပ်မှာ ထင်ဟပ်နေသဖြင့် မှန်အမည်းကြီးနှင့် တူနေခြင်းပင် ။
"ဒါက မှန်မဟုတ်ဘူး .. ဒါက တီဗီလို့ ခေါ်တယ် ..ဗီဒီယိုတွေ ကြည့်ဖို့အတွက် သုံးတဲ့ စက်ပစ္စည်းတစ်ခုပေါ့ .. ဒီဘက်ခေတ် လူတွေရဲ့ အပန်းဖြေစရာ နည်းလမ်းတွေထဲက တစ်ခုပဲ.."
လင်းဖန်သည် အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်ပြီးနောက် ရီမုကို ယူကာ တီဗီ ဖွင့်လိုက်သည် ။
တီဗီ ဖန်သားပြင် လင်းလာသည်နှင့် ပုံရိပ်နှင့် အသံများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည် ။ စကားပြောနေသည့် သိုးအချို့ကို ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် မြင်လိုက်ရသည် ။
ထိုသည်ကို မြင်သောအခါ လုံယွဲ့၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားပြီး ဆိုဖာပေါ်မှ ထိတ်လန့်တကြား ထရပ်ကာ ဖန်သားပြင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည် ။
"သိုး .. သိုးတွေက စကားပြောနေကြတယ်.."