အခန်း (၆၉၁-၆၉၃)

Chapter 691 မင်းကို သတ်ချင်နေတာ ကြာပြီ

"ကျွန်တော်..."

လဲ့ကျင်းလုံ ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ လုံးဝ ရူးသွပ်နေပြီး လူသားဆန်သည့် အရိပ်အယောင် အစအနမျှပင် မကျန်တော့ပေ။

"သတ်... အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်"

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ ယခင်က လဲ့ကျင်းလုံမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင်လည်း သူ၏ နှလုံးသား အောက်ခြေတွင် နက်ရှိုင်းစွာ ဖိနှိပ်ခံထားရပြီ ဖြစ်၏။ ယခုအခါ လဲ့ကျင်းလုံသည် နတ်ဆိုးအဖြစ် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"လဲ့ကျင်းလုံ… ငါတို့ အတူတူ ဒီအထွတ်အထိပ်ပညာရှင်တွေ အကုန်လုံးကို သတ်ကြစို့"

ဟွေ့ရှဲ့မှ ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ"

လဲ့ကျင်းလုံ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ရုတ်တရက် ထိုးတက်သွားခဲ့သည်။

အရိုးဖြူယင်ရှာကျမ်းသည် သူ၏ ဘေးတွင် လွင့်မျောနေပြီး ထိုကျမ်းစာက သူ့ကို ထိန်းချုပ်ထားသလား သို့မဟုတ် သူက ကျမ်းစာကို ထိန်းချုပ်နေသလားဆိုသည်မှာ မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ ကျန်ရှိနေသော စာမျက်နှာများသည်လည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှန်နေပြီး အရိုးဖြူနတ်ဆိုး အမြောက်အမြားမှာ အပြင်သို့ အလုံးအရင်းနှင့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မိုးကြိုးနတ်ဆိုးသခင်၏ ဆင့်ခေါ်မှုကြောင့် ထောင်သောင်းမကသော မိုးကြိုးအကျဉ်းထောင်၏ အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ မိုးကြိုးနတ်ဆိုးများ ပို၍များပြားစွာ ရောက်ရှိလာကြပြီး အလယ်ဗဟိုဒေသသို့ စုရုံးလာကြသည်။ ထိုဧရာမ မိုးကြိုးနတ်ဆိုးများ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံး၏ အာရုံကို သဘာဝအတိုင်း ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။

အချို့သော ကျင့်ကြံသူများသည် မိုးကြိုးနတ်ဆိုးများ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရတော့မည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေသော်လည်း အမိန့်တစ်ခု ရလိုက်သည်နှင့် ထိုနတ်ဆိုးများသည် လက်ရှိအလုပ်အားလုံးကို ချက်ချင်းစွန့်လွှတ်ကာ အလယ်ဗဟိုဒေသသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးသွားကြသည်။ ကျင့်ကြံသူများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဝေခွဲမရစွာ ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အုပ်စုလိုက်ဖွဲ့ကာ အလယ်ဗဟိုဒေသသို့ လိုက်သွားကြတော့၏။

အသိဉာဏ် အနည်းငယ် ရှိသူတိုင်း ထိုနေရာတွင် ကြီးကျယ်သော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေပြီဆိုသည်ကို သိကြသည်။ ၎င်းမှာ တာအိုသူတော်စင်လက်နက်ကြီး နှစ်ခု၏ တိုက်ပွဲမြေပြင်ပင် ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့လျှင် ထောင်သောင်းမကသော မိုးကြိုးအကျဉ်းထောင်အတွင်းရှိ မည်သည့်ကျင့်ကြံသူမျှ ထိခိုက်မှုမှ လွတ်ကင်းလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

…

ရှီထျန်းဟောက် ဂူတစ်ခုအတွင်းမှ လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။ မိုးကြိုးနတ်ဆိုးနဂါးနွယ်ကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီးနောက် သူ ဒဏ်ရာကုသရန် နေရာတစ်ခု ရှာဖွေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် ယခုလေးတင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုကြီးက သူ့ကို သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေသည်။

"မငြိမ်မသက်မှု..."

"တခြားသူတွေအတွက်တော့ မငြိမ်မသက်မှုဆိုတာ ရက်စက်ပြီး သွေးထွက်သံယို ဖြစ်စရာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ငါ့အတွက်တော့ ဒီမငြိမ်မသက်မှုဆိုတာ အထက်ကို တက်လှမ်းမယ့် လှေကားတစ်စင်းပဲ"

ရှီထျန်းဟောက်၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး အလယ်ဗဟိုဒေသသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားတော့သည်။ သူ၏ လက်ရှိခွန်အားနှင့် အဆင့်အတန်းအရ ထိုပါရမီရှင်များကို ယှဉ်ပြိုင်ရန် မထိုက်တန်သေးကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းနားလည်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူ ကြီးမားသော မငြိမ်မသက်မှုတစ်ခုကို လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ မငြိမ်မသက်မှုကြီး ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ မည်မျှပင် ထူးချွန်သော ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ပါစေ အားလုံး ကျရှုံးသွားကြပေလိမ့်မည်။ ထိုအခါမှသာ သူတို့၏ အလောင်းများထံမှ ပစ္စည်းများကို ကောက်ယူရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေး ရရှိမည် ဖြစ်၏။

"ငါ့မှာ သွေးနတ်ဆိုးရူးသွပ်အလောင်း ရှိတယ်… မုန်ညင်းစေ့နဂါးအကြေးခွံ အင်္ကျီလည်း ရှိသေးတယ်" "ငါ သေမှာ မဟုတ်ဘူး… မင်းတို့ပဲ သေမှာ"

"မင်းတို့ရဲ့ အလောင်းတွေက ငါ့အတွက် အာဟာရတွေ ဖြစ်လာမှာပါ"

ရှီထျန်းဟောက် ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သည်။

တုန်းလီမင်းဆက်မှ လီချန်းဖုန်း၊ လီယင်နှင့် အခြားသူများ။

သံသရာသန့်စင်မြေမှ စီခုန်းလျဲ့၊ စီခုန်းယန်နှင့် အခြားသူများ။ မိုးကြိုးအကျဉ်းထောင်မျိုးနွယ်စုမှ လဲ့စီကျိန့်နှင့် အခြားသူများ။

ကောင်းကင်မီးတောက် နတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ လီယွန်လုံနှင့် အခြားသူများ။

ဖန်တီးရှင်ကောင်းကင်ဂိုဏ်းမှ ချောင်းချင်းဝမ်နှင့် အခြားသူများ။

လူတိုင်း အလယ်ဗဟိုဒေသသို့ အပြေးအလွှား သွားနေကြသည်။ ပါရမီရှင်အားလုံးမှာ တစ်နေရာတည်းတွင် စုမိတော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်၏။

ထိုဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသော ကျင့်ကြံသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ရှန်မိုမှာမူ အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သဘောပေါက်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ မည်သူထက်မဆို စောစီးစွာပင် အလယ်ဗဟိုဒေသသို့ ပြေးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။ ကံကြမ္မာအရဆိုလျှင် နတ်ဆိုးချည်နှောင်ကြိုး၊ မိုးကြိုးအကျဉ်းထောင်တုတ်ကောက်နှင့် အရိုးဖြူကျမ်းစာမျက်နှာတို့ကို ရရှိကာ ထောင်သောင်းမကသော မိုးကြိုးအကျဉ်းထောင်၏ စွမ်းအားကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ထိန်းချုပ်ပြီး အရိုးဖြူယင်ရှာကျမ်းကို အားနည်းအောင် လုပ်ဆောင်ရမည့်သူမှာ ရှီထျန်းဟောက် ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် နတ်ဆိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော လဲ့ကျင်းလုံကို သတ်ဖြတ်ကာ မငြိမ်မသက်မှုကို နှိမ်နင်းရမည်။

သို့သော် ယခုအခါ နတ်ဆိုးချည်နှောင်ကြိုး၊ မိုးကြိုးအကျဉ်းထောင်တုတ်ကောက်နှင့် အရိုးဖြူကျမ်းစာမျက်နှာ… ဤတာအိုသူတော်စင်လက်နက် အပိုင်းအစများ အားလုံးမှာ ရှန်မို၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည်သာ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပေးမည့်သူ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

...

"လမ်းဖယ်စမ်း"

လဲ့တောက်ဟန် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ဘေးတွင် ဆာလောင်နေသော ဝံပုလွေများကဲ့သို့ ခုန်အုပ်နေကြသည့် အရိုးဖြူနတ်ဆိုးများနှင့် မိုးကြိုးနတ်ဆိုးများကို ရိုက်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ သို့သော် ကောင်းကင်ယံမှ ဧရာမ အရိုးလှံကြီးတစ်စင်း ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ အငိုက်မိသွားသော လဲ့တောက်ဟန်၏ ဝမ်းဗိုက်မှာ ထိုးဖောက်ခံလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ခိုင်မာစွာ အစိုက်ခံလိုက်ရ၏။

"အဖိုးကြီး… ခင်ဗျားကို သတ်ချင်နေတာ ကြာပြီ" "မိုးကြိုးအကျဉ်းထောင်မျိုးနွယ်စုက ခင်ဗျားလက်အောက်မှာ မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိနေခဲ့သင့်တာ ကြာလှပြီ"

လဲ့ကျင်းလုံ ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ အပြုံးမှာ ရူးသွပ်မှုကြောင့် ပုံပျက်နေသည်။

လဲ့ကျင်းလုံ၏ ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လဲ့တောက်ဟန် သက်ပြင်းသာ ချနိုင်တော့သည်။ ဤသည်မှာ လဲ့ကျင်းလုံ၏ စစ်မှန်သော ဆန္ဒမဟုတ်ဘဲ နတ်ဆိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် သူ၏ စိတ်အတွင်းမှ ရည်မှန်းချက်နှင့် လောဘတရားများ အတိုင်းအဆမရှိ ကြီးထွားလာမှုကြောင့် ဖြစ်မှန်း သူ သိ၏။

လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် လိုအင်ဆန္ဒ၊ လောဘနှင့် မကောင်းသော အတွေးများ ရှိတတ်ကြသည်။ နတ်ဆိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်းဆိုသည်မှာ ထိုကဲ့သို့သော အနုတ်လက္ခဏာဆောင်သည့် စိတ်ခံစားမှုများကို အကန့်အသတ်မရှိ ချဲ့ထွင်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

"သတ်"

လဲ့ကျင်းလုံ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ နောက်ထပ် ဧရာမ အရိုးလှံကြီးတစ်စင်းကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ ဤတစ်စင်းမှာ ယခင်တစ်စင်းထက် ပိုမိုကြီးမားပြီး ပိုမိုထူထဲကာ အလွန်ရှေးကျသော အမှတ်အသားများ ပါရှိသည်။ ၎င်းမှာ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်မှ ပေါင်းစပ်ဖွဲ့စည်းထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ် တည်ရှိနေသော အရာဖြစ်၏။ နတ်ဆိုးသူတော်စင် တစ်ဦး၏ အရိုးများမှ သန့်စင်သွန်းလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ အရိုးဖြူယင်ရှာကျမ်းအတွင်းမှ ထိုကဲ့သို့သော လက်နက်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ခြင်းမှာ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုတည်းအတွက် ဖြစ်သည်။ လဲ့တောက်ဟန်၏ အသက်ကို ကိုယ်တိုင် အဆုံးသတ်ရန်ပင်။ ထိုခဏ၌ လဲ့ကျင်းလုံ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရုန်းကန်နေသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ စစ်မှန်သော လဲ့ကျင်းလုံသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေသည့်အလားပင်။

လဲ့တောက်ဟန်၊ ရှန့်ကူနှင့် အခြားသူများ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ ပြန်လည်ရယူနိုင်ပါ့မလား။ သို့သော် ထိုရုန်းကန်မှုမှာ တစ်ခဏသာ ကြာလိုက်ပြီး ပြန်လည် ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရသည်။ လဲ့ကျင်းလုံ၏ မျက်နှာမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု၊ ကြမ်းတမ်းမှုနှင့် သွေးဆာမှုတို့ဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ပုံပျက်သွားခဲ့သည်။

"ထွက်လာဖို့ ကြိုးစားနေသေးတာလား… မင်းကို လုံးဝ ချေမှုန်းပစ်တဲ့အထိ စောင့်နေလိုက်"

သူ ရက်စက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး အတွင်းမှ စစ်မှန်သော လဲ့ကျင်းလုံကို တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံး သေကြစမ်း"

ဧရာမ အရိုးလှံကြီးမှာ အောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းလာ၏။ ရှန့်ကူ၊ ဟူချင်းနှင့် အခြားအထွတ်အထိပ်ပညာရှင်များသည် လဲ့တောက်ဟန်ကို ကာကွယ်ရန် သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်ပုံရိပ်များကို ချက်ချင်း ထုတ်ဖော်လိုက်ကြသည်။

ဝုန်း!

နားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နောက်ဆက်တွဲ ရိုက်ခတ်မှုများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ မိုးကြိုးနတ်ဆိုးများ အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားကြပြီး အချို့မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ မကျခင်မှာပင် လေထဲ၌ အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် ဖြစ်သွားကြ၏။ အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်များသာလျှင် ထိုကဲ့သို့သော ဖျက်ဆီးအားပြင်းသည့် ရိုက်ခတ်မှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိကြသည်။

ဟွေ့ရှဲ့နှင့် ညစ်ညမ်းမျိုးနွယ်စုမှ အခြားနတ်ဆိုးအထွတ်အထိပ်ပညာရှင်များသည် ထိုတိုက်ပွဲကို အသေအချာ စိုက်ကြည့်နေ၏။ လဲ့ကျင်းလုံ မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်လာသနည်းဆိုသည်ကို သူတို့ မြင်ချင်နေကြသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားသက်သက်သာဆိုလျှင် သူ ထိုမျှအထိ အစွမ်းထက်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယခုအခါ သူ အရိုးဖြူယင်ရှာကျမ်း၏ စွမ်းအားအချို့ကို အသုံးချနိုင်နေပြီ ဖြစ်၏။ သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော မည်သည့်တိုက်ခိုက်မှုမဆို မိုးကြိုးဘေးဒုက္ခအကျဉ်းထောင်၏ အလိုအလျောက် တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်။ သူ၏ စစ်မှန်သော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ အထွတ်အထိပ်ပညာရှင် အများစုကို ကျော်လွန်နေလေပြီ။

ဖုန်မှုန့်များ ငြိမ်သက်သွားသည့်အခါ အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်များ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲလျက် လဲကျနေကြသည်။ လဲ့တောက်ဟန်မှာ အသက်ငင်နေပြီ ဖြစ်၏။ ရှန့်ကူနှင့် ဟူချင်းတို့မှာ ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံရန် သူတို့၏ အထွတ်အထိပ် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကို အလွန်အကျွံ အသုံးပြုခဲ့ရသဖြင့် အပြင်းထန်ဆုံး ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ကြသည်။ အဖြူရောင်အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်နှင့် အခြားသူများပင်လျှင် ဒဏ်ရာအနာတရများဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"ဒါဟာ အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်လို့ ခေါ်တဲ့သူတွေရဲ့ အစွမ်းအကန့်အသတ်ပဲလား"

လဲ့ကျင်းလုံ မထီမဲ့မြင် ပြုကာ လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ မောက်မာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ငါ့မှာ ဒီလို အရိုးလှံတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်"

သူ၏ လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ နောက်ကွယ်တွင် နောက်ထပ် ဧရာမ အရိုးလှံကြီးတစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ဤလှံကြီးမှာ ညစ်ညမ်းနတ်ဆိုးတာအို၏ အမှန်တရားများကို ကိုယ်စားပြုနေသည့်အလား ထင်ရ၏။ ၎င်း ပေါ်လာသည့်အချိန်တွင် အခြားအထွတ်အထိပ်ပညာရှင်များ၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ နတ်ဆိုးသူတော်စင်အရိုးမှ သန့်စင်ထားသော လှံတစ်စင်းတည်းနှင့်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှပြီဖြစ်ရာ နှစ်စင်းဆိုလျှင် မခံမရပ်နိုင်အောင် ဖြစ်ရသည်။

သို့သော် သုံးစင်းဆိုလျှင်မူ…

ဤသည်မှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ အရိုးဖြူယင်ရှာကျမ်းအတွင်း၌ ဝှက်ဖဲများ မည်မျှအထိ ဖုံးကွယ်ထားသနည်း။

"သေကြစမ်း"

လဲ့ကျင်းလုံ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး လှံကို အောက်သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်များသည် သူတို့၏ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်များနှင့် အစွမ်းထက်ဆုံးသော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကို ကာကွယ်ရန်အတွက် အသည်းအသန် ထုတ်ဖော်လိုက်ကြသည်။

ဝုန်း! ဝုန်း! ဝုန်း!

ဟိန်းဟောက်သံကြီးများမှာ လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး သူတော်စင်လက်နက်များ ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားသံများနှင့် ရောယှက်နေ၏။ ဖျက်ဆီးအားပြင်းသော လှိုင်းလုံးများသည် နေရာအနှံ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ရာ အမှတ်အသား နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ရှိသော နိဗ္ဗာန်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများကိုပင် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ချေမှုန်းပစ်ရန် လုံလောက်လှသည်။ ထိုတိုက်ပွဲမြေပြင်အတွင်းသို့ မဆင်မခြင် ဝင်ရောက်လာသူ မည်သူမဆို တစ်ခဏအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။

ဖုန်မှုန့်များ ဒုတိယအကြိမ် ငြိမ်သက်သွားသည့်အခါ အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်တိုင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်၏။ အချို့မှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန်အတွက် သူတို့၏ အဆင့်မြင့် သူတော်စင်လက်နက်များကို စတေးခဲ့ကြသော်လည်း ထိုလက်နက်များမှာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် ဖြစ်သွားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ကြရသည်။

Chapter 692: အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်တွေက ငါ့ကြောင့် ထိခိုက်သွားတာလေ

အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်များ၏ မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေကြသည်။ သူတို့၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များမှာ ကုန်ခမ်းနေပြီ ဖြစ်သလို သူတော်စင်လက်နက်များလည်း ပျက်စီးကုန်ပြီ ဖြစ်၏။ လဲ့ကျင်းလုံ တစ်ဦးတည်းနှင့်ပင် သူတို့ကို အပြတ်အသတ် နှိမ်နင်းထားရန် လုံလောက်လှသည်။ ထို့အပြင် အနီးနားတွင်လည်း ဟွေ့ရှဲ့နှင့် အခြားညစ်ညမ်းမျိုးနွယ်စုမှ နတ်ဆိုးအထွတ်အထိပ်ပညာရှင် လေးဦးမှာ သားကောင်ကို ချောင်းနေသော ကျားများကဲ့သို့ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ဤတိုက်ပွဲကို မည်သို့ ဆက်တိုက်ရမည်နည်း။

ဤအချိန်တွင် ဟွေ့ရှဲ့မှာမူ နားရွက်ချိတ်မတတ် ပြုံးဖြီးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ညစ်ညမ်းမျိုးနွယ်စု၏ ထူးခြားသော ကိုယ်ခန္ဓာပုံစံကြောင့် ထိုသို့ ပြုံးနိုင်ခြင်းဖြစ်ရာ ဤသည်မှာ တင်စားပြောဆိုခြင်း မဟုတ်ပေ။

"ကောင်းတယ်… ကောင်းတယ်… အရမ်းကောင်းတယ်"

"လဲ့ကျင်းလုံ… မင်း တော်တော်လုပ်နိုင်တာပဲ"

"ငါ နတ်ဆိုးဖခင်ကြီးဆီကို အစီရင်ခံစာတင်ပေးမယ်… ဒီနေ့ကစပြီး မင်းဟာ ညစ်ညမ်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ ထိပ်တန်းနတ်ဆိုးအထွတ်အထိပ်ပညာရှင် ဖြစ်လာစေရမယ်"

ဟွေ့ရှဲ့ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။ အရိုးဖြူယင်ရှာကျမ်းကို ပြန်လည်ရရှိရုံသာမက အထွတ်အထိပ်ပညာရှင် ခုနစ်ဦးကိုပါ သတ်ဖြတ်နိုင်တော့မည်ဟု တွေးမိသည့်အခါ သူ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ပျော်ရွှင်နေမိသည်။ ဤသည်မှာ ကြီးကျယ်လှသော အောင်မြင်မှုပင် ဖြစ်သည်။

"ဒီလှံက မင်းတို့အားလုံးကို သုသာန်ဆီ ပို့ပေးလိမ့်မယ်"

လဲ့ကျင်းလုံ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဧရာမ အရိုးလှံကြီးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။ ယခင်တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အနည်းငယ် ပျက်စီးနေသော်လည်း ၎င်း၏ အနှစ်သာရမှာမူ ကြောက်စရာကောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်များမှာ ဝှက်ဖဲများ ကုန်ခမ်းနေပြီ ဖြစ်ရာ သူတို့ကို အဆုံးသတ်ရန်မှာ ကလေးကစားစရာမျှသာ ဖြစ်သည်။

ဟွေ့ရှဲ့၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ အကာအကွယ်မဲ့နေသော အထွတ်အထိပ်ပညာရှင် ခုနစ်ဦးမှာ သူ၏ ရှေ့တွင် ရှိနေ၏။ အကယ်၍သာ သူတို့ကို သတ်ဖြတ်သည့် ဂုဏ်ပြုမှုကို သူ ရရှိခဲ့မည်ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ ထူးကဲသော ကုသိုလ်ထူး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"လဲ့ကျင်းလုံ… ခဏနေဦး… ဒီအထွတ်အထိပ်ပညာရှင် ခုနစ်ယောက်က..."

သူ လဲ့ကျင်းလုံကို တားရန် အသည်းအသန် လှမ်းအော်လိုက်သည်။ သို့သော် လဲ့ကျင်းလုံ၏ အမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"စောင့်ရမယ်… ငါ ဘာလို့ စောင့်ရမှာလဲ"

"ငါ အခု သိပြီ… မင်း ငါ့ရဲ့ ကြိုးစားမှုကို လုချင်နေတာပဲ"

"ဒီအထွတ်အထိပ်ပညာရှင် ခုနစ်ယောက်လုံးက ငါ့ကြောင့် ဒဏ်ရာရထားတာလေ… ဒါကို မင်းက ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်ပြုမှုကို လုယူချင်နေတာလား"

"မင်း သေသင့်တယ်"

လဲ့ကျင်းလုံ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ အရိုးလှံမှာ လဲ့တောက်ဟန်နှင့် အခြားသူများဆီသို့ ဦးမတည်တော့ဘဲ ဟွေ့ရှဲ့နှင့် နတ်ဆိုးအထွတ်အထိပ်ပညာရှင် လေးဦးဆီသို့သာ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားခဲ့တော့သည်။

ဟွေ့ရှဲ့ မှင်သက်သွားခဲ့၏။ အငိုက်မိသွားသဖြင့် သူ ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မရလိုက်သလို သူ၏ နောက်ကွယ်မှ နတ်ဆိုးအထွတ်အထိပ်ပညာရှင် သုံးဦးမှာလည်း တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်ပေ။

ဝုန်း!

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ နတ်ဆိုးအထွတ်အထိပ်ပညာရှင် လေးဦးမှာ အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားကြပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ရာနှင့်ချီသော အပိုင်းအစများအဖြစ် အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပြန့်ကျဲသွားခဲ့၏။ သို့သော် ထိုအခြေအနေတွင်ပင် သူတို့ အသက်ရှင်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းမှာ ဖုန်မှုန့်အဖြစ် မပြောင်းလဲသွားသရွေ့ သေဆုံးမည် မဟုတ်ပေ။

"တောက်... ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ"

ဟွေ့ရှဲ့မှာ အံ့သြခြင်းရော ဒေါသပါ ရောယှက်နေသည်။ သူ စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်ရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း လဲ့ကျင်းလုံမှ သူ့ကို ဂုဏ်ပြုမှုလုယူရန် ကြိုးစားသည်ဟု ချက်ချင်း သံသယဝင်ကာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နတ်ဆိုးသူတော်စင်၏ အရိုးများမှ သန့်စင်ထားသော အရိုးလှံမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှ၏။ တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် နတ်ဆိုးအထွတ်အထိပ်ပညာရှင် လေးဦးမှာ ခုခံရန် အခွင့်အရေး မရလိုက်ပေ။

လဲ့တောက်ဟန်နှင့် အခြားသူများမှာလည်း အလားတူ မှင်သက်နေကြသည်။ လဲ့ကျင်းလုံ၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲမှုကို မည်သူ ကြိုမြင်နိုင်မည်နည်း။

ဟူချင်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး အခြားသူများဆီသို့ အမြန်ပင် စိတ်ချင်းဆက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီခဏလေးမှာ လဲ့ကျင်းလုံရဲ့ အမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားတယ်"

"ကျွန်တော် ထင်တာကတော့ လဲ့ကျင်းလုံရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဆန္ဒက နတ်ဆိုးဖြစ်နေတဲ့ သူ့စိတ်ကို သိမ်မွေ့စွာ လွှမ်းမိုးလိုက်ပြီး ဒေါသကို ညစ်ညမ်းမျိုးနွယ်စု နတ်ဆိုးအရှင်တွေဆီ လှည့်ပေးလိုက်တာ ဖြစ်မယ်… သူတို့ကို ဂုဏ်ပြုမှု လုယူချင်နေသူတွေလို့ ယုံကြည်အောင် လုပ်လိုက်တာလေ"

လဲ့တောက်ဟန်၊ ရှန့်ကူနှင့် အခြားသူများကလည်း ထိုစကားကို သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

ဟွေ့ရှဲ့ ချက်ချင်းပင် ဦးညွှတ်ကာ ခွင့်လွှတ်ရန် တောင်းပန်၏။

"လဲ့ကျင်းလုံ… ငါတို့က တစ်ဖက်တည်းသားတွေလေ… စကားကောင်းကောင်း ပြောကြရအောင်"

လဲ့ကျင်းလုံ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး

"မင်းကို အခုတော့ အသက်ချမ်းသာပေးမယ်… ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့ သူတော်စင်လက်နက်တွေ အားလုံးက ငါ့အပိုင်ပဲ"

ဟွေ့ရှဲ့နှင့် အခြားသူများ၏ စိတ်ထဲတွင် ဒေါသများ ပေါက်ကွဲနေသော်လည်း ထုတ်မပြရဲကြပေ။ သူတို့၏ သူတော်စင်လက်နက်များကိုသာ နာခံမှုရှိရှိ ပေးအပ်လိုက်ကြရသည်။

အခြေအနေမှာ တစ်ဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမိုဆန်းကြယ်လာသည်။ လူသား၊ သားရဲနှင့် နတ်ဆိုးအထွတ်အထိပ်ပညာရှင်များ အားလုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျရှုံးနေကြသည်။ နတ်ဆိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော လဲ့ကျင်းလုံ တစ်ဦးတည်းသာလျှင် အသက်များကို ရိတ်သိမ်းမည့် သေမင်းတမျှ အရိုးလှံကို ကိုင်ဆောင်ကာ မားမားမတ်မတ် ရပ်နေခဲ့သည်။

"အခုတော့ မင်းတို့ သေရမယ့် အလှည့်ပဲ"

လဲ့ကျင်းလုံသည် လဲ့တောက်ဟန်နှင့် အခြားသူများရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွား၏။ လဲ့တောက်ဟန်မှာမူ ယခုအခါ အသက်ငင်နေပြီး ထွက်သက်မှာ အလွန်ပင် အားနည်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ သက်ပြင်းသာ ချနိုင်တော့သည်။

အခြေအနေ ဤအဆင့်အထိ ရောက်လာခြင်းမှာ မည်သူ့ကိုမျှ အပြစ်တင်စရာ မရှိပေ။ လဲ့ကျင်းလုံ၏ လောဘနှင့် မဆင်မခြင် လုပ်ရပ်ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့သာ သူ လဲ့တောက်ဟန်၊ အခြားအထွတ်အထိပ်ပညာရှင် နှစ်ဦးနှင့် ကြိုတင် တိုင်ပင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် အရာအားလုံးမှာ ဤမျှအထိ ဆိုးရွားသွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"လုပ်လိုက်တော့"

လဲ့တောက်ဟန် နောက်တစ်ကြိမ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူတို့၏ သူတော်စင်လက်နက်များမှာ ကျိုးပဲ့ကုန်ပြီ ဖြစ်သလို နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကိုလည်း အသုံးမပြုနိုင်တော့ပေ။ ဤအထွတ်အထိပ်ပညာရှင်များမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကယ်တင်ရန် နည်းလမ်း မရှိကြတော့ပေ။ ယခုအခါ မည်သူမျှလည်း သူတို့ကို မကယ်နိုင်တော့ချေ။ ကံကြမ္မာကိုသာ လက်ခံရန် ရှိတော့ပုံရ၏။

"မင်းတို့အားလုံး ဘဝတစ်ပါးကို သွားကြတော့"

လဲ့ကျင်းလုံ၏ မျက်နှာမှာ ရုန်းကန်မှုများဖြင့် ပုံပျက်နေသည်။ သူ၏ စိတ်အတွင်းမှ အကောင်းနှင့် အဆိုးမှာ ထပ်တလဲလဲ တိုက်ပွဲဝင်နေကြ၏။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ရူးသွပ်မှုက ဆင်ခြင်တုံတရားကို ချေမှုန်းသွားခဲ့သည်။ နတ်ဆိုးဆန္ဒမှ ကျန်ရှိနေသော လူသားဆန်မှုကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

လဲ့ကျင်းလုံ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ဧရာမ အရိုးလှံကြီးကို မြှောက်ကာ ရှေ့သို့ ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။

ကွက်တိပင်။ ထိုခဏ၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးလှံတစ်စင်း ရုတ်တရက် အောက်သို့ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ မည်သည့် သတိပေးချက်မျှ မရှိ၊ မည်သည့် အကြောင်းရင်းမျှ မရှိဘဲ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ လဲ့ကျင်းလုံပင်လျှင် အငိုက်မိသွားခဲ့၏။

သူသည် ထိုကျဆင်းလာသော ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးလှံကို ခုခံရန်အတွက် အရိုးလှံကို ပြန်လည် ဆွဲယူလိုက်ရသည်။

ဝုန်း!

မိုးကြိုးပေါက်ကွဲသံမှာ လေထုကို ထိုးခွဲသွားခဲ့ပြီး အရိုးလှံ၏ အစိတ်အပိုင်းအချို့မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ကျိုးပဲ့သွားခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ၎င်းကို နတ်ဆိုးသူတော်စင်၏ အရိုးများမှသာ သွန်းလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ကောင်းမွန်စွာ သန့်စင်ထားခြင်း မရှိပေ။ ၎င်း၏ ခိုင်ခံ့မှုမှာ အခြားသော သူတော်စင်လက်နက်များထက် များစွာ အားနည်းလှသည်။

ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးလှံ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းကြောင့် အခြားအထွတ်အထိပ်ပညာရှင်များလည်း အလားတူ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားကြသည်။ အမှန်ဆိုလျှင် လဲ့ကျင်းလုံသည် မိုးကြိုးအကျဉ်းထောင်၏ ကာကွယ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသဖြင့် မိုးကြိုးလှံ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို မခံရသင့်ပေ။ သို့ဆိုလျှင် ဤခရမ်းရောင် မိုးကြိုးလှံက ဘာကို ဆိုလိုသနည်း။

"ဟမ်"

လဲ့ကျင်းလုံ အဝေးတစ်နေရာသို့ မျက်မှောင်ကြုတ်၍ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ဦး ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသာမက လဲ့တောက်ဟန်နှင့် အခြားသူများလည်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

"ဘယ်သူလဲလို့ ငါ စဉ်းစားနေတာ… ပုရွက်ဆိတ်လေး တစ်ကောင်ပါလား"

လဲ့ကျင်းလုံ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ ရောက်ရှိလာသူ၏ အဆင့်မှာ နိဗ္ဗာန်အဆင့်သာ ရှိကြောင်း သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သာမန်နိဗ္ဗာန်အဆင့်ထက် ပိုမိုအားကောင်းကောင်း ကောင်းနိုင်သော်လည်း ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ထက် မပိုပေ။ အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်ပါ။

မကြာမီမှာပင် လူရိပ်တစ်ခု သူတို့၏ ရှေ့မှောက်သို့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အရပ်မြင့်မြင့်၊ ခန့်ညားထည်ဝါသော မျက်နှာထားရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ နိဗ္ဗာန်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်များ အားလုံးမှာ ချွင်းချက်မရှိ စိတ်ပျက်သွားကြသည်။ သူတို့သည် မိုးကြိုးအကျဉ်းထောင်အတွင်းသို့ နောက်ထပ် အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်တစ်ဦး ဝင်ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အလကားပင်။

အထွတ်အထိပ်အဆင့်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် နိဗ္ဗာန်အဆင့်မှာ အလွန်ပင် အားနည်းလှသည်။

နိဗ္ဗာန်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ရာရှိလျှင်ပင် မည်သို့မျှ ထူးခြားလာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ရှန့်ကူနှင့် ဟူချင်းတို့ကမူ ပိုမိုသေသေချာချာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ မျက်မှောင်များ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပင့်တက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ဤကျင့်ကြံသူမှာ ရှန်းချင်းဂူကမ္ဘာ၏ စမ်းသပ်မှု သုံးခုစလုံးတွင် ပထမရရှိခဲ့ပြီး ကျွန်းစုတောင်ပိုင်း၌ နာမည်ကျော်ကြားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ ဘာကြောင့် ဒီနေရာကို… အရှေ့ပိုင်းပြည်နယ်ကို။

မိုးကြိုးအကျဉ်းထောင်ကို။

ယခု သူတို့ရှေ့မှာ ရောက်နေရသနည်း။

နားမလည်နိုင်စရာများ အလွန်များပြားလှသည်။ သာမန်နိဗ္ဗာန်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် ကျွန်းစုတောင်ပိုင်းမှ အရှေ့ပိုင်းပြည်နယ်သို့ မည်သို့ ခရီးနှင်နိုင်မည်နည်း။ သူသည်လည်း အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်များကဲ့သို့ ဟင်းလင်းပြင်ကို လွတ်လပ်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်သည့် စွမ်းရည်ရှိနေသလော။

"ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ"

"နိဗ္ဗာန်အဆင့် ပုရွက်ဆိတ်လေးတစ်ကောင်က သေဖို့အတွက် ဒီအထိ တန်းတန်းမတ်မတ် လာခဲ့တယ်ပေါ့"

လဲ့ကျင်းလုံ၏ အကြည့်မှာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသားပေါ်တွင် ကျရောက်နေပြီး အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုအနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကျင့်ကြံသူမှာ ရှန်မို ပင်။

သူ သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး

"သေချာပေါက် အနိုင်ရမယ်ဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက်မရှိဘဲ ငါက ဘာလို့ သေဖို့လာရမှာလဲ"

လဲ့ကျင်းလုံ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ ရက်စက်မှုများဖြင့် ပုံပျက်နေ၏။ "ယုံကြည်ချက်လား… အထွတ်အထိပ်ပညာရှင် ခုနစ်ယောက်တောင် ငါ့ကို မယှဉ်နိုင်တာ… မင်းမှာ ဘယ်က ယုံကြည်ချက်ရှိနေတာလဲ… မင်းမှာရှိတဲ့ တစ်ခုတည်းသော ယုံကြည်ချက်ကတော့ မင်း သေရမယ်ဆိုတာပဲ"

"သေစမ်း… အသိတရားမရှိတဲ့ ကောင်လေး”

သူ၏ စကားအဆုံးတွင် လဲ့ကျင်းလုံ လက်ကို ဆုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မိုးကြိုးလှံတစ်စင်းမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ပေါင်းစပ်ပေါ်ထွက်လာပြီး ရှန်မိုဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးဝင်သွားတော့၏။

Chapter 693 မင်း ငါ့ကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူး

မိုးကြိုးလှံသည် အရှိန်အဟုန်ပြင်းကာ ရက်စက်လှပြီး အထွတ်အထိပ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ စုစည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် ထောင်သောင်းမကသော မိုးကြိုးအကျဉ်းထောင်၏ လောကကို တုန်လှုပ်စေသည့် အငြိုးအတေးလျှပ်စီးများလည်း ပေါင်းစပ်ပါဝင်နေ၏။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။

ရှေ့တစ်စက္ကန့်က လဲ့ကျင်းလုံ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသေးသော ထိုလှံသည် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရှန်မို၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးစိတ်ဝင်ကာ ရူးသွပ်နေသော လဲ့ကျင်းလုံသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ချန်လှပ်မထားပေ။ စမ်းသပ်တိုက်ခိုက်ခြင်းမျိုးလည်း မရှိဘဲ ဤနိဗ္ဗာန်အဆင့် လူငယ်လေးကို လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ထားသည့် စွမ်းအားဖြင့် တိုက်ရိုက်သတ်ဖြတ်ရန်သာ သူ ရည်ရွယ်ထား၏။

အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်များသည် သက်ပြင်းသာ ချနိုင်ကြတော့သည်။ တကယ်လို့သာ လဲ့ကျင်းလုံ ဤသို့ တိုက်ရိုက်မတိုက်ခိုက်ခဲ့လျှင် ရှောင်တိမ်းရန် အခွင့်အရေး ရှိကောင်းရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည့်အတိုင်း ရှန်မို၏ထံမှ သာမန်နိဗ္ဗာန်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးထက် များစွာသာလွန်သော အရှိန်အဝါကို ခံစားနေရသောကြောင့်ပင်။

ဤလူငယ်၏ ခွန်အားမှာ ထိပ်တန်းအင်အားကြီး ငါးစုမှ ဘိုးဘေးများထက်ပင် သာလွန်နေပေ၏။ အမှတ်အသားတစ်ရာ နိဗ္ဗာန်အဆင့်ထက်ပင် မြင့်မားနေခဲ့ပြီ။ သို့သော် ယခုမူ လဲ့ကျင်းလုံမှ မည်သည့်အခွင့်အရေးမျှ မပေးပေ။ သူ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်နှင့် အစွမ်းကုန်ထုတ်သုံးသည့် မိုးကြိုးစွမ်းအားများ ဖြစ်နေသည်။

မည်သို့သော အခွင့်အရေးမျိုး ရှိနိုင်မည်နည်း။

လုံးဝ ရှိနိုင်မည်မဟုတ်ပါ။

"ရဲရင့်တဲ့ ကောင်လေးပဲ... ဒါပေမဲ့ သေဖို့လာတာနဲ့ပဲ တူနေတယ်"

အဖြူရောင်အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်မှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အခြားသူများ ဘာမှမပြောသော်လည်း သူတို့၏ အတွေးများမှာ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ရှန့်ကူနှင့် ဟူချင်းတို့သာလျှင် ရှန်မိုကို အဝေးမှ အကဲခတ်နေကြသည်။ ဤလူငယ်တွင် ဝှက်ဖဲတစ်ခု ကျန်ရှိနေသေးသည်ဟု သူတို့ ခံစားမိနေ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့မှာ ကျွန်းစုတောင်ပိုင်းမှ လာသူများဖြစ်ပြီး ရှန်မိုမှ ရှန်းချင်းဂူကမ္ဘာတွင် ပြောင်မြောက်သော မှတ်တမ်းများ တင်ခဲ့သည်ကို ကောင်းကောင်းသိထားကြသည်။ သူတို့ ငါးဂိုဏ်းမှ ပါရမီရှင်များကို ချေမှုန်းခဲ့သော လူငယ်မှာ ဤသူပင် ဖြစ်၏။

ရှန့်ကူသည် ထိုစဉ်က သူ့ကို တပည့်အဖြစ်ပင် ခေါ်ယူရန် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် ဖန်တီးရှင်ကောင်းကင်ဂိုဏ်း၏ အထွတ်အထိပ်ဘိုးဘေး ချန်းချင်းနှင့် ရှန်မိုကို တပည့်အဖြစ် ရယူရန် အပြိုင်အဆိုင် ငြင်းခုံခဲ့ကြဖူးသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အလင်းတန်းလေး တစ်ခု ရှိနေသေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤလူငယ်မှာ အနိုင်ရမည်ဟု သေချာပေါက် ယုံကြည်ချက်မရှိဘဲ လှုပ်ရှားမည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း သူ ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်နေသည်။

"ခင်ဗျားက အထွတ်အထိပ်ပညာရှင် ဖြစ်နိုင်တယ်… ကျွန်တော်ကတော့ နိဗ္ဗာန်အဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ်… ဒါပေမဲ့ ဒီထောင်သောင်းမကသော မိုးကြိုးအကျဉ်းထောင်ထဲမှာတော့ ခင်ဗျားရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေက ကျွန်တော့်အပေါ် ဘာမှသက်ရောက်မှု ရှိမှာမဟုတ်ဘူး"

ရှန်မို၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။ သူ လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ အငြိုးအတေးလျှပ်စီးများ ရစ်ပတ်နေသော ပြေးဝင်လာသည့် မိုးကြိုးလှံမှာ ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသည့်အလား ရုတ်တရက် တန့်သွားခဲ့ပြီး ၎င်း၏ စွမ်းအားများလည်း လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အလိုအလျောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။ လှံ၏ အရှိန်အဝါများ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် လဲ့ကျင်းလုံ၏ ကိုယ်ပိုင်အထွတ်အထိပ်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ထိုခဏ၌ အထက်ရှိ ကောင်းကင်ယံမှ တစ်စုံတစ်ခုမှ ရှန်မိုကို တုံ့ပြန်လိုက်ပုံရသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဧရာမ ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးလှံကြီးတစ်စင်း ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး လဲ့ကျင်းလုံ၏ မိုးကြိုးလှံကို နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားအောင် ထိုးခွဲလိုက်တော့၏။

လဲ့ကျင်းလုံ၏ လှံမှာ အပြာရောင်လျှပ်စီးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤလှံကြီးမှာမူ ခရမ်းရောင်လျှပ်စီး ဖြစ်သည်။ အပြာရောင်နှင့် ခရမ်းရောင်ကြားရှိ ခြားနားချက်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ပင် ကွာခြားလှသည်။

"ဘာ”

ဤတုန်လှုပ်ဖွယ်မြင်ကွင်းကြောင့် အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်များမှာ လုံးဝကို ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားကြသည်။ မိုးကြိုးလှံတွင် ပါဝင်သော အငြိုးအတေးလျှပ်စီးများသည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကျင့်ကြံသူကို တိုက်ခိုက်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ကြ၏။ ပြီးတော့ ကောင်းကင်ယံမှ ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးလှံကြီးကလည်း သူ၏ ခေါ်ယူမှုကို တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

ဤဖြစ်ရပ်နှစ်ခုထဲမှ တစ်ခုတည်း ဖြစ်ပျက်လျှင်ပင် မဖြစ်နိုင်သောအရာဟု သတ်မှတ်ရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ နှစ်ခုစလုံး ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒါ... ဒါက..."

အဖြူရောင်အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်မှာ ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် အထွတ်အထိပ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ထိုသို့ မလုပ်နိုင်ပေ။ ဤအနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် နိဗ္ဗာန်အဆင့် ကျင့်ကြံသူက ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးလှံကို မည်သို့ ဆင့်ခေါ်နိုင်ရသနည်း။

လဲ့ကျင်းလုံ မှင်သက်သွားပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ ပုံပျက်နေသည်။ ညစ်ညမ်းမျိုးနွယ်စုမှ နတ်ဆိုးအရှင်များလည်း အလားတူပင် ဆွံ့အကုန်ကြသည်။ လောကကြီးမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသနည်း။

ရှန်မို၏ မျက်နှာမှာ ငြိမ်သက်နေသော ရေပြင်ကဲ့သို့ အေးဆေးနေဆဲ ဖြစ်၏။ အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်တစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံနိုင်ခဲ့ခြင်းအတွက် သူ မာန်တက်ခြင်း မရှိပေ။ သူသည် နတ်ဆိုးချည်နှောင်ကြိုးကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ကတည်းက ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးလှံကို ဆင့်ခေါ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ စွမ်းအားများ စုစည်းရန် အချိန်လိုအပ်ပြီး ဆင့်ခေါ်မှုမှာလည်း မမြန်ဆန်လှပေ။ သို့သော် သူ မိုးကြိုးအကျဉ်းထောင်တုတ်ကောက်ကို ရရှိလိုက်သည့်အခါတွင် လှံ၏ စွမ်းအားမှာ ပိုမိုကြီးမားလာပြီး တုံ့ပြန်မှုမှာလည်း ချက်ချင်းလက်ငင်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထိုအခါမှသာ သူ အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်တစ်ဦးကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည့် စွမ်းရည်ကို အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်လာခြင်း ဖြစ်၏။ ဤသည်မှာ သူ လဲ့ကျင်းလုံ၏ ရှေ့တွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်ဝံ့ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းပင်။

"မင်း... မင်း..."

လဲ့ကျင်းလုံ၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့သြခြင်းရော ဒေါသပါ ရောယှက်ကာ တောက်လောင်နေသည်။ သူ၏ အထွတ်အထိပ်အဆင့် တိုက်ခိုက်မှုကို သာမန်နိဗ္ဗာန်အဆင့် လူငယ်လေးတစ်ဦးက မည်သို့ တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်ကို သူ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေ၏။

"တိုက်ကွက်တွေ ကုန်သွားပြီလား"

"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော့်အလှည့်ပဲ"

ရှန်မို၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံတွင် ဧရာမ ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးလှံကြီး လေးစင်း ရုတ်တရက် စုစည်းပေါ်ထွက်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့သည် လဲ့ကျင်းလုံ၏ ဦးခေါင်းအထက် ပေတစ်ထောင်ခန့်အကွာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ၎င်းတို့၏ ကြီးမားထည်ဝါလှသော အရှိန်အဝါမှာ လောကရှိ ညစ်ညမ်းမှုအားလုံးကို ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်တော့မည့်အလား ထင်ရ၏။

လဲ့ကျင်းလုံ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ သိသိသာသာ ကျုံ့သွားပြီး သူ အသည်းအသန် ရှောင်တိမ်းလိုက်ရသည်။

"ရှောင်နေတာလား… ဘယ်ကို ပြေးနိုင်မှာမို့လို့လဲ"

ရှန်မို ထပ်မံ လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ နောက်ထပ် ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးလှံ လေးစင်း ကျဆင်းလာပြန်သည်။ ၎င်းတို့သည် လဲ့ကျင်းလုံ ခုနက ရပ်နေခဲ့သော နေရာကို ထိုးခွဲပစ်လိုက်ပြန်၏။ သူ မနည်း ကိုယ်ကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် လုပ်နေစဉ်မှာပင် နောက်ထပ် ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးလှံ လေးစင်း ကျဆင်းလာပြန်သည်။ အသက်ရှူရန်ပင် အချိန်မရသလို အနားယူရန် ခဏလေးမျှပင် မရပေ။

ရှန်မိုသည် ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးလှံများကို အသုံးပြုရာတွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အနည်းငယ်မျှပင် အသုံးမပြုရပေ။ ၎င်းတို့သည် မိုးကြိုးဘေးဒုက္ခအကျဉ်းထောင်၏ စွမ်းအားကို ရယူအသုံးပြုခြင်း ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့်ပင် ပြန်လည်အသုံးပြုရန် စောင့်ဆိုင်းရသည့် အချိန်မျိုး လုံးဝ မရှိပေ။ သူ အလိုရှိသလို ထုတ်သုံးနိုင်ပြီး စိတ်ကြိုက် ဆင့်ခေါ်နိုင်သည်။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဂိမ်းထဲတွင် ကုတ်နံပါတ် သုံးထားသကဲ့သို့ စွမ်းရည်များကို အကန့်အသတ်မရှိ အခမဲ့ သုံးနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

အထွတ်အထိပ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်သော လဲ့ကျင်းလုံမှာ အကျပ်အတည်း ဆိုက်ရောက်သွားခဲ့ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းကာ အရှက်တကွဲ ဖြစ်နေရသည်။

"ငါ မိုးကြိုးဘေးဒုက္ခအကျဉ်းထောင်ထဲကို ဝင်မယ်… အဲဒီကျရင် မင်း ဘယ်လို တိုက်ခိုက်မလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့”

လဲ့ကျင်းလုံ ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး မိုးကြိုးအကျဉ်းထောင်အတွင်းသို့ အမြန်ပင် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ကျဆင်းလာသော ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးလှံများကို မိုးကြိုးအကျဉ်းထောင်က ချက်ချင်း တားဆီးလိုက်သည်။

ရှန်မိုသည် မိုးကြိုးအကျဉ်းထောင်၏ စွမ်းအားတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို အသုံးပြုနိုင်သော်လည်း လဲ့ကျင်းလုံမှာမူ အရိုးဖြူယင်ရှာကျမ်း၏ စွမ်းအားကိုသာ အသုံးပြုနိုင်ပြီး မိုးကြိုးအကျဉ်းထောင်၏ စွမ်းအားကို အသုံးမပြုနိုင်ပေ။ သို့သော် သူ အကျဉ်းထောင်၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ၎င်း၏ ကာကွယ်မှုကို ရရှိသွားခဲ့သည်။ သူတို့၏ တိုက်ပွဲမှာ အမှန်တကယ်တွင် တာအိုသူတော်စင်လက်နက်ကြီး နှစ်ခု၏ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"နတ်ဆိုးဖြစ်နေတာတောင် လဲ့ကျင်းလုံမှာ ဦးနှောက်ရှိသေးတာပဲ..."

အဖြူရောင်အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်က တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"သူ ဒေါသတကြီးနဲ့ အဲဒီ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့ လူငယ်လေးကို မဆင်မခြင် ပြေးတိုက်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်ထားတာ"

လဲ့တောက်ဟန်က အနည်းငယ် ချောင်းဟန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အခုတော့ မင်း ငါ့ကို ဘယ်လို နာကျင်အောင် လုပ်ဦးမလဲ"

လဲ့ကျင်းလုံမှ ရှန်မိုကို လှမ်းလှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

သို့သော် ရှန်မိုမှာ သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးလိုက်ရုံပြုံးပြီး

"ခင်ဗျားကို နာကျင်အောင် လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး… ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပစ်မှတ် မဟုတ်ဘူး"

ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးလှံ လေးစင်းသည် ရုတ်တရက် ဦးတည်ရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ဟွေ့ရှဲ့နှင့် အခြားညစ်ညမ်းမျိုးနွယ်စုမှ နတ်ဆိုးအရှင် သုံးဦးဆီသို့ တဟုန်ထိုး ကျဆင်းသွားခဲ့တော့၏။ ဘေးကနေ ပွဲကြည့်နေကြသော ထိုလေးဦးမှာ အံ့အားသင့်ကာ မျက်လုံးများ ပြူးသွားကြသည်။

ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ။

သူတို့ အချင်းချင်း တိုက်နေကြတာလေ။

လှံတွေက ဘာလို့ သူတို့ဆီ လာနေရတာလဲ။

"ဘာလို့ အဲဒီမှာ ရပ်ကြည့်နေရတာလဲ"

"မင်းတို့ သေသင့်နေတာ ကြာလှပြီ"

ရှန်မို၏ အကြည့်မှာ အေးစက်သွားသည်။

ဝုန်း! ဝုန်း! ဝုန်း!

ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးလှံ လေးစင်း ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသည်။ သို့သော် ထိုမျှနှင့် မပြီးသေးပေ။ ရှန်မို သူ၏ လက်ကို ထပ်မံ မြှောက်လိုက်ရာ နောက်ထပ် ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးလှံ အစင်း လေးဆယ်ခန့် ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့သည် လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ထားသည့် မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ကျဆင်းလာပြီး နတ်ဆိုးအရှင် လေးဦးကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် လျှပ်စီးများထဲတွင် ရေချိုးနေရသည့်အလားပင်။

အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မီးခိုးများ ငြိမ်သက်သွားသည့်အခါ မီးလောင်ကျွမ်းထားသော အလောင်းလေးခုသာ ကျန်ရစ်တော့၏။ သူတို့၏ သူတော်စင်လက်နက်များကို လဲ့ကျင်းလုံမှ သိမ်းယူထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များမှာလည်း လဲ့ကျင်းလုံ၏ အရိုးလှံကို ခုခံရင်း ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးလှံ မုန်တိုင်းကို သူတို့ မည်သို့မျှ ပြန်လည် မတိုက်ခိုက်နိုင်ကြတော့ပေ။ အားနည်းသော နတ်ဆိုးအရှင် သုံးဦးမှာ ထိုမိုးကြိုးလှံ လေးဆယ်ကျော်အောက်တွင် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။ ခွန်အား အနည်းငယ် ပိုရှိသော ဟွေ့ရှဲ့ တစ်ဦးတည်းသာ အသက်ငင်လျက် ကျန်ရစ်၏။ သို့သော် သူသည်လည်း သေလူနှင့် မခြားတော့ပေ။ အသက်ရှူနေရရုံသာ ရှိတော့သည်။

"ကောင်းတယ်… တကယ်ကို ပြောင်မြောက်တဲ့ အရှေ့ကို အသံပြပြီး အနောက်ကို တိုက်တဲ့ နည်းဗျူဟာပဲ”

လဲ့တောက်ဟန် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။ အခြားအထွတ်အထိပ်ပညာရှင်များလည်း ဤမြင်ကွင်းကြောင့် မျက်နှာများ ဝင်းပလာ၏။

"မင်း... မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ"

ဟွေ့ရှဲ့မှ သူ၏ နောက်ဆုံးထွက်သက်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ရှန်မို၏ အကြည့်မှာ အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ငါက သေမယ့်လူတွေကို အဖြေပေးလေ့ရှိတဲ့ အကျင့် မရှိဘူး"

သူ လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ နောက်ဆုံး ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးလှံ တစ်စင်း ကျဆင်းလာပြီး ဟွေ့ရှဲ့၏ ဘဝကို တစ်ခဏအတွင်း အဆုံးသတ်လိုက်တော့သည်။

လဲ့ကျင်းလုံမှာမူ အံ့သြခြင်းရော ဒေါသပါ ဖြစ်နေရသည်။

ဤကောင်လေးသည် အစကတည်းက နတ်ဆိုးအရှင် လေးဦးကို အရင် ဖယ်ရှားပြီးမှ သူ့ကို ကိုင်တွယ်ရန် ကြိုတင် ကြံစည်ထားခြင်း ဖြစ်နေသည်။

တကယ်ကို ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲလှသော အကြံအစည်ပင်

တကယ်ကို နက်နဲလှသော ပရိယာယ်ပင်။