အခန်း (၇-၈)
Vol. 1 Ch. 7-8
အခန်း ၇ စစ်သူကြီး ယန်ကျုံ လာရောက်လည်ပတ်ခြင်း
အခန်းပြင်ပရှိ လူခုနစ်ယောက်သည် သတိပြန်လည်လာချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပေ၏။
၎င်းတို့သည် နန်ကုန်းယွီ၏ အခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်သွားကြပြီး နန်ကုန်းယွီ အထိအခိုက်မရှိသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် နောက်ဆုံး၌ သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြလေသည်။
သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက ပြောဆိုလိုက်၏။
"ရှောင်အာ... အရှင်မကို သွားပြီး သတင်းပို့လိုက်... ငါတို့ ခြောက်ယောက်က ဒီမှာ စောင့်ကြပ်နေခဲ့မယ်..."
"ကောင်းပါပြီ..."
ရှောင်အာဟု အမည်ရသော သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားပေ၏။
မကြာမီမှာပင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ရောက်ရှိလာလေသည်။
သူမသည် ကုတင်နံဘေးသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်လာခဲ့ပြီး နန်ကုန်းယွီအား စိုးရိမ်ပူပန်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်ကာ သူ အဆင်ပြေနေသည်ကို မြင်ရချိန်မှသာ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားပေ၏။
ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သူမသည် အနီးနား၌ စောင့်ကြပ်နေသော လူခြောက်ယောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ..."
သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ကြည့်ရဆိုးနေပေ၏။ သူမ ထွက်သွားသည်မှာ ခဏတာမျှသာ ရှိသေးသော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပွားခဲ့သောကြောင့် သူမကို အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။
သူမ၏ မေးခွန်းကို ကြားချိန်တွင် စံအိမ်အစောင့် ခြောက်ယောက်သည် စိတ်ဆင်းရဲနေသော အမူအရာများဖြင့် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ ပြောဆိုလိုက်ကြ၏။
"အရှင်မ... ဒေါသကို လျှော့ပါဦး... ကျွန်တော်တို့ ရှစ်ယောက်က အရှင်မ အမိန့်ပေးထားတဲ့အတိုင်း အပြင်ဘက်မှာ စောင့်ကြပ်နေခဲ့တာပါ... အားလုံးက ပုံမှန်ပါပဲ..."
"ဒါပေမဲ့ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပဲ အစောင့်တစ်ယောက် သေဆုံးနေတာကို ကျွန်တော်တို့ တွေ့လိုက်ရတယ်... ပြီးတော့ မရင်းနှီးတဲ့ အငွေ့အသက်ရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်လည်း ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့က ချက်ချင်း ဝင်လာပြီး စစ်ဆေးခဲ့သလို အရှင်မကိုလည်း သတင်းပို့ခဲ့တာပါ..."
ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသည် ပြင်းထန်စွာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။
"ဒါဆို... မင်းတို့က ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာကို မသိဘူးပေါ့..."
ထိုလူခြောက်ယောက်သည် ကူကယ်ရာမဲ့နေပုံပေါ်ပြီး ၎င်းတို့၏ ခေါင်းများကို ငုံ့ကာ ပြောဆိုလိုက်ကြ၏။
"ကျွန်တော်တို့က စောင့်ကြပ်ရမယ့် တာဝန်ကို ပျက်ကွက်ခဲ့ပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို အပြစ်ပေးပါ အရှင်မ..."
ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
အကယ်၍ ဤလူခြောက်ယောက် ပြောဆိုခဲ့သော စကားများသာ မှန်ကန်ခဲ့ပါက ထိုနှစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်သွားခဲ့သော တည်ရှိမှုသည် လက်ရှိ ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ်မှ ယှဉ်ပြိုင်ရင်ဆိုင်နိုင်သော အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမ၏ သားဖြစ်သူ နန်ကုန်းယွီ၏ လုံခြုံရေးအတွက် သူမသည် စံအိမ်အတွင်း၌ အသန်မာဆုံးဖြစ်သော ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် အထွတ်အထိပ်အဆင့်ရှိ အစောင့်တပ်မှူးကို စေလွှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အခြားလေးယောက်သည်လည်း အနည်းဆုံး ဝိညာဉ်သန္ဓေသားပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် အစောပိုင်းအဆင့်တွင် ရှိကြပေ၏။ ဤကဲ့သို့သော လူအင်အားစုဖွဲ့မှုမျိုးဖြင့်ပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ၎င်းတို့၏ နှာခေါင်းအောက်၌ မသိမသာ လာရောက်သတ်ဖြတ်သွားနိုင်ခဲ့လေသည်။ သတ်ဖြတ်သွားသူ၏ စွမ်းအားသည် အလွန်တရာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။
သို့သော် လူခြောက်ယောက်စလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း လိမ်လည်ပြောဆိုရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ရလဒ်မှာ သိသာထင်ရှားနေပေသည်။ သူမက ၎င်းတို့ကို အဘယ်ကြောင့် အပြစ်ပေးရမည်နည်း။
ထိုစဉ် ဒေါ်လေးရှန် လျှောက်ဝင်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ကြည့်ရဆိုးနေသော်လည်း သိမ်မွေ့သော ထူးခြားမှုတစ်ရပ် ပါဝင်နေသည်။
သူမ၏ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားလေသည်။ သူမသည် အခြားသူများကို ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။
"မင်းတို့တွေ အရင်ထွက်သွားလိုက်ကြတော့..."
"နားလည်ပါပြီ..."
လူအားလုံး ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး၊ ဒေါ်လေးရှန်နှင့် ကုတင်ပေါ်ရှိ ကလေးငယ်လေးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပေသည်။
ဤအချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသည် ဒေါ်လေးရှန်အား ကြည့်လိုက်လေသည်။
"ဒေါ်လေးရှန်... တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရလို့လား..."
ဒေါ်လေးရှန်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
"အရှင်မ... အရင်တုန်းက သေဆုံးသွားတဲ့ အစောင့်က တခြားအဖွဲ့အစည်းက သူလျှိုတစ်ယောက် ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်မ သံသယရှိခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ သက်သေအထောက်အထား မတွေ့ရတာကြောင့် သူ့ကို ခဏလွှတ်ထားလိုက်တာပါ..."
"ဒီတစ်ခါ အရှင်မက သူ့ကို ဒီမှာ တာဝန်ချထားတာ သိလို့ အခြေအနေမဟန်ရင်ဆိုပြီး အစောင့်တပ်မှူးနန်ကုန်းတယ်ကို သူ့ကို အထူးဂရုစိုက်ဖို့ သီးသန့်မှာထားခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မထင်မှတ်ထားတာက..."
ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး၏ အမူအရာသည် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဒေါ်လေးရှန်၏ စကားအရ ထိုအစောင့် သေဆုံးမှုမှာ အတော်လေး ထူးဆန်းနေပေသည်။
သူမက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဒေါ်လေးရှန်အား ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
"နောက်တစ်ယောက်ကရော ဘယ်လိုနေလဲ... နန်ကုန်းတယ်က သူက မရင်းနှီးတဲ့ အငွေ့အသက်ရှိပြီး စံအိမ်ကလူ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတယ်မလား..."
ဒေါ်လေးရှန်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အမူအရာသည်လည်း တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။
"အရှင်မ... သူက မရဏစံအိမ်က လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ တစ်ယောက်ပါ..."
"ဘာ..."
ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အံ့သြမှုနှင့် သံသယများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။
"ဒေါ်လေးရှန်... သူ မဟုတ်ဘဲ မှားနေတာမျိုး မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ သေချာလား..."
ဒေါ်လေးရှန်က ခေါင်းခါပြလိုက်၏။
"အရှင်မ... ဒီအစေခံမလေးက အမှားလုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... သူ့ရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနဲ့ ကျင့်စဉ်ကနေ ကျန်ရစ်နေတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက မရဏစံအိမ်က လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေရဲ့ ဝိသေသလက္ခဏာတွေပါပဲ..."
သူမ ဤစကားကို ပြောဆိုပြီးသည်နှင့် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ချက်ချင်းပင် တည်ကြည်လေးနက်သွားပေတော့သည်။
မရဏစံအိမ်မှ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများသည် ယေဘုယျအားဖြင့် ထွက်ပေါ်လာလေ့မရှိချေ။ အကယ်၍ ၎င်းတို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပါက အနီးအနားတွင် ပစ်မှတ်တစ်ခု ရှိနေကြောင်း အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်ပေသည်။ သို့ဆိုလျှင် ဤလူ၏ ပစ်မှတ်မှာ မည်သူဖြစ်နိုင်မည်နည်း။
လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူသည် ဖြတ်သွားဖြတ်လာမျှသာ ဖြစ်သည်ကို သူမ ယုံကြည်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ မည်သူက ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ်၏ အနောက်ဘက်ခြံဝင်းကို ဖြတ်သန်းသွားလာမည်နည်း။
ထို့ပြင် မရဏစံအိမ်မှ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတစ်ဦး ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ သတ်ဖြတ်ရလောက်အောင် မည်သူက အရေးပါနေသနည်း။
ဤအကြောင်းကို တွေးမိချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အလွန်အမင်း ကြည့်ရဆိုးသွားလေသည်။ သူမသည် ဒေါ်လေးရှန်အား ကြည့်လိုက်၏။
"ဒေါ်လေးရှန်... လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူရဲ့ စွမ်းအားကို အကဲဖြတ်နိုင်ခဲ့လား..."
"ကျန်ရစ်နေတဲ့ သေမင်းအငွေ့အသက်တွေအရဆိုရင် သူ့ရဲ့စွမ်းအားက နတ်ဘုရားပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် အစောပိုင်းအဆင့်လောက်မှာ ရှိတယ်..."
ဤစကားကို ပြောဆိုပြီးချိန်တွင် ဒေါ်လေးရှန်၏ အမူအရာသည်လည်း တည်ကြည်လေးနက်သွားပေ၏။ အရှင်မ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသည် နတ်ဘုရားပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် အစောပိုင်းအဆင့်တွင်သာ ရှိနေပြီး သူမကိုယ်တိုင်၏ စွမ်းအားမှာလည်း နတ်ဘုရားပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့်တွင်သာ ရှိနေကြောင်း သိထားရမည် ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် လက်ရှိအချိန်တွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ်၌ အမြင့်ဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပေသည်။ အကယ်၍ မရဏစံအိမ်၏ ပစ်မှတ်မှာ အရှင်မနှင့် ဆက်ခံသူမင်းသားလေးသာ တကယ်ဖြစ်နေပြီး ၎င်းတို့က လူထပ်လွှတ်လာခဲ့ပါက ရလဒ်မှာ ဆိုးရွားလှပေလိမ့်မည်။
ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသည် ဤအချက်ကို သဘာဝကျကျပင် သိရှိနားလည်ထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည်လည်း အလားတူပင် တည်ကြည်လေးနက်နေပေ၏။
"ဘယ်သူကများ ယွီအာကို ဒုက္ခပေးချင်နေလို့ မရဏစံအိမ်က သတ္တမအဆင့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ တစ်ယောက်ကိုတောင် ငှားရမ်းခဲ့တာလဲ..."
သူမ စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ရာကို ရုတ်တရက် တွေးမိသွားပြီး ဒေါ်လေးရှန်အား မေကြည့်မိသွားသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဒေါ်လေးရှန်သည်လည်း သူမကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။
"အရှင်မ... မှောင်ရိပ်ထဲက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ သိုင်းပညာရှင်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကျွန်မတို့ မသိရပေမဲ့ လောလောဆယ်တော့ သူတို့က စံအိမ်ဘက်မှာ ရှိနေပုံရတယ်..."
ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသည် ဤအချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ တွေးမိထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင် သူမ၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်လေသည်။
"ဒေါ်လေးရှန်... နည်းနည်းလောက် ပိုပြီး အလုပ်ကြိုးစားပေးပါဦး... မင်းသားရဲ့ နာရေးကို စီစဉ်နေရင်းနဲ့ ပစ္စည်းတချို့ကိုလည်း ပြင်ဆင်ထားပေးပါ... နောက်နှစ်ရက်နေလို့ မင်းသားကို ပို့ဆောင်ပြီးသွားရင် ငါက ယွီအာကိုခေါ်ပြီး ချင်းယို ဧကရာဇ်မြို့တော်ကို ပြန်ချင်တယ်..."
ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ဒေါ်လေးရှန်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
"ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ အရှင်မ..."
ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဒါဆို ဒေါ်လေးရှန်ကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မယ်... ငါ အပြင်မထွက်တော့ဘူး... ယွီအာနဲ့အတူတူ နေခဲ့ချင်လို့..."
"ဒီအစေခံမလေး ခွင့်ပြုပါဦး..."
ဒေါ်လေးရှန်သည် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သဘောပေါက်သဖြင့် ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုကာ ဆုတ်ခွာသွားလေသည်။
ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသည် သူမ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့ပြီးနောက် ပြုံးနေသော နန်ကုန်းယွီအား လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမကိုယ်တိုင်လည်း အနည်းငယ် ပြုံးမိသွားသည်။
"ယွီအာ... သားလေး လန့်သွားလား..."
ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီသည် ဘာမျှမသိသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ ဆက်လက်၍သာ ပြုံးနေခဲ့လေသည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက ခေါင်းခါကာ ရယ်မောလိုက်၏။ သူမသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ပြန်လှဲလိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီအား သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။
ထိုစဉ် နန်ကုန်းယွီ၏ ဗိုက်ထဲမှ သိမ်မွေ့သော 'ဂွီဂွီဂွီ' အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် နန်ကုန်းယွီသည် သိသာထင်ရှားသော ဆာလောင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။
သူသည် မျက်လုံးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ကာ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးအား သနားစရာကောင်းစွာ ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်သွားစေခဲ့သည်။
ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသည် သူ့ကို အလျင်အမြန် ပွေ့ချီလိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီ သောက်ရန်အတွက် ဝိညာဉ်သားရဲနို့အချို့ကို သွားရှာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ရာကို တွေးမိသွားလေ၏။
"မွေးဖွားပြီး ပထမရက်အနည်းငယ်မှာ ကျင့်ကြံသူ မိခင်ရဲ့ နို့ရည်က ကလေးအတွက် အသင့်တော်ဆုံးပဲလို့ ပြောစမှတ်ရှိကြတယ်... ဒါဆို..."
ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် အံကြိတ်ကာ ထလိုက်ပြီး အခန်းတွင်းရှိ ဖုံးကွယ်ခြင်းဝင်္ကပါကို အသက်သွင်းလိုက်လေတော့သည်။
...နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောအချိန်၌။
ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသည် နန်ကုန်းယွီအား ပွေ့ချီထားကာ အနောက်ဘက်ခြံဝင်းထဲတွင် နေဆာလှုံနေစဉ် ဒေါ်လေးရှန် အလျင်အမြန် လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
"အရှင်မ... စစ်သူကြီး ယန်ကျုံ လာရောက်လည်ပတ်ပါတယ်... ဒီအစေခံမလေးက သူ့ကို ဧည့်ခန်းဆောင်မှာ စောင့်နေခိုင်းထားပါတယ်..."
ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသည် အနည်းငယ် တန့်သွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားကာ အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်သည်။
"စစ်သူကြီး ယန်က မြောက်ပိုင်းဒေသ ကိစ္စတွေအတွက် လာတာဖြစ်ရမယ်... သွားပြီး သူ့ကို တွေ့ကြရအောင်..."
ဤသို့ပြောဆိုပြီးနောက် သူမသည် နန်ကုန်းယွီအား ပွေ့ချီကာ စံအိမ်၏ ဧည့်ခန်းဆောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။
မကြာမီမှာပင် ၎င်းတို့သုံးဦးသည် ဧည့်ခန်းဆောင်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
ယန်ကျုံနှင့် အခြားနှစ်ဦးတို့သည် ဧည့်သည်ထိုင်ခုံများတွင် ထိုင်နေကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ တည်ကြည်လေးနက်ကာ အပြည့်အဝ တည်ငြိမ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ထိုသုံးဦးသည် အထက်စီးမှ မဆက်ဆံခဲ့ကြပေ။ ၎င်းတို့သည် မတ်တပ်ရပ်ကာ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။
"ဂါရဝပြုပါတယ် အရှင်မ..."
ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသည်လည်း အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"စစ်သူကြီး ယန်နဲ့ စီနီယာနှစ်ယောက်စလုံးကို ဂါရဝပြုပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ပင်မထိုင်ခုံတွေမှာ ထိုင်ကြပါ..."
ယန်ကျုံနှင့် အခြားနှစ်ဦးက ခေါင်းခါလိုက်ကြ၏။
"အရှင်မက သဘောကောင်းလွန်းပါတယ်... ကျွန်တော်တို့က အိမ်ရှင်ထက် နေရာယူလို့ မဖြစ်ပါဘူး..."
ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသည် သဘောတူခြင်းလည်းမရှိ ငြင်းဆန်ခြင်းလည်းမရှိဘဲ ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပင်မထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
"ဒေါ်လေးရှန်... လက်ဖက်ရည် တည်ခင်းလိုက်..."
ဒေါ်လေးရှန်အား ညွှန်ကြားပြီးနောက် သူမသည် ယန်ကျုံနှင့် အခြားနှစ်ဦးအား ကြည့်ကာ နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။
"စီနီယာသုံးယောက်က ဘာကိစ္စများရှိလို့ လာရောက်လည်ပတ်တာလဲဆိုတာ မေးခွင့်ပြုပါ..."
သူမသည် ၎င်းတို့လာရောက်ရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိပြီးဖြစ်သော်လည်း မေးမြန်းရန် လိုအပ်သေးပေသည်။
လျိုမင်ယွဲ့နှင့် အခြားတစ်ဦးတို့သည် ယန်ကျုံအား တစ်ချက်ကြည့်ကာ စကားပြောရန် အချက်ပြလိုက်ကြ၏။
ယန်ကျုံက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးအား တည်ကြည်လေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
"အရှင်မ... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ကျန်းပေ့မင်းသားအတွက် ဝမ်းနည်းကြောင်း လာရောက်ပြောကြားတာအပြင် ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ လာခဲ့တာက အရှင်မဆီကနေ အကူအညီလေးတစ်ခု တောင်းဆိုချင်လို့ပါ..."
"အို... ဘာအကူအညီများလဲ..."
ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက 'ငါထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ' ဟု တွေးလိုက်သော်လည်း နားမလည်သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။
"မင်းသားက စစ်မြေပြင်မှာ ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီလေ... ကျွန်မလို မိန်းမသားတစ်ယောက်က စီနီယာသုံးယောက်ကို ဘယ်လိုများ ကူညီပေးနိုင်မှာမို့လို့လဲ..."
ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ဤကဲ့သို့ ပြုမူနေသည်ကို မြင်ရချိန်တွင် ယန်ကျုံသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ခြင်း မရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။
"အရှင်မ... ဒါကတော့ မမှန်ပါဘူး... လက်ရှိ မြောက်ပိုင်းဒေသက စစ်သူကြီးတွေနဲ့ စစ်သည်တွေ အားလုံးနီးပါးက မင်းသားရဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေချည်းပါပဲ... အထူးသဖြင့် ကျန်းပေ့တပ်ပေါ့..."
"အရှင်မင်းကြီးက ဒီအညတရစစ်သူကြီးကို မင်းသားကို ကယ်တင်ဖို့နဲ့ မြောက်ပိုင်းဒေသကို ကာကွယ်ဖို့ စေလွှတ်လိုက်တာပါ... ဒါပေမဲ့..."
သို့သော် ယန်ကျုံ စကားပြော၍ မပြီးဆုံးမီမှာပင် အစောင့်တစ်ဦး အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာခဲ့ရာ သူ၏ မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်သွားစေခဲ့သည်။
အခန်း ၈ အမိန့်တော်ပြန်တမ်းကို လက်ခံရယူခြင်း
ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ်၏ အစောင့်တစ်ဦး ခွင့်ပြုချက်မရဘဲ အလျင်စလို ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ ယန်ကျုံသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်သွားပေ၏။
ယန်ကျုံပင် ဤကဲ့သို့သော အမူအရာမျိုး ပြသနေပါလျှင် စံအိမ်၏ အရှင်မဖြစ်သော ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးဆိုလျှင် ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ချေ။
သူမ၏ တင့်တယ်လှပသော မျက်ခုံးများ ပြင်းထန်စွာ တွန့်ချိုးသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် သူမက အေးစက်စွာ အပြစ်တင်လိုက်သည်။
"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပြာယာခတ်နေရတာလဲ... ငါကိုယ်တော်က အခု ဧည့်သည်တွေနဲ့ တွေ့နေတယ်ဆိုတာကို မမြင်ဘူးလား..."
အစောင့်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ချက်ချင်း ဒူးထောက်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။
"အရှင်မ... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ... ဒီလက်အောက်ငယ်သား အမှားလုပ်မိမှန်း သိပါပြီ... ဒါပေမဲ့ မိန်းမစိုး ယန်က ဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်တော်ပြန်တမ်းကို လာပို့တာမို့လို့ ကျွန်တော် မလျှောက်တင်ဘဲ မနေရဲလို့ပါ..."
ဤစကားကို ကြားချိန်၌ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော လူအနည်းငယ်၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် အံ့သြမှုဖြင့် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။
ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသည် ယန်ကျုံအား ကြည့်လိုက်သည်။
"စစ်သူကြီး ယန်... အမိန့်တော်ကို အရင်သွားယူကြတာပေါ့... ပြီးမှ ကျွန်မတို့ ဆက်ပြောကြတာပေါ့..."
"ကောင်းပါပြီ..."
၎င်းတို့အုပ်စုသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားကြလေသည်။ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသည် အစောင့်အနီးမှ ဖြတ်သွားချိန်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောဆိုလိုက်၏။
"ရပါတယ်... ဒါက မင်းရဲ့အမှား မဟုတ်ပါဘူး... မင်း ထွက်သွားလို့ရပါပြီ..."
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မ..."
အစောင့်က ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း ဒူးထောက်လျက်သာ ဆက်နေခဲ့သည်။ လူအားလုံး ထွက်ခွာသွားပြီးမှသာ သူသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။
နန်ကုန်းယွီအား ပွေ့ချီထားသော ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးနှင့် ၎င်းတို့အုပ်စုသည် အရှေ့ဘက်ခြံဝင်းသို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြရာ ထိုနေရာတွင် အမိန့်တော်ပြန်တမ်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ဆောင်ထားသော ဖြူဝင်းသည့် မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် သပ်ရပ်ကျော့ရှင်းသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။
သူ၏နောက်တွင် အနက်ရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာများရှိသည့် နန်းတွင်းအစောင့်တပ်ဖွဲ့ တစ်စုက လိုက်ပါလာသည်။
ထိုသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ မိန်းမစိုး ယန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
၎င်းတို့အုပ်စု ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ မိန်းမစိုး ယန်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ကြေညာလိုက်၏။
"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်တော်... ကျန်းပေ့မင်းသမီးကို အမိန့်တော်ပြန်တမ်း လက်ခံရယူဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်..."
သူ စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မိန်းမစိုး ယန် ခေါ်ဆောင်လာသူများ၊ ယန်ကျုံတို့ သုံးဦးနှင့် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးတို့မှလွဲ၍ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူအားလုံးသည် ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်ချလိုက်ကြလေသည်။
သေချာပေါက်ပင် ယန်ကျုံနှင့် အခြားသူများသည်လည်း ရိုသေလေးစားမှုပြသရန်အတွက် အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုခဲ့ကြသည်။
ဤလူအနည်းငယ်သည် အမိန့်တော် လက်ခံရယူချိန်တွင် ဒူးမထောက်ဘဲနေနိုင်သည့် အရည်အချင်းများ တကယ်ပင် ရှိနေသောကြောင့် မိန်းမစိုး ယန်က မည်သို့မျှ မပြောဆိုခဲ့ချေ။
သူသည် အမိန့်တော်ပြန်တမ်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီး လည်ချောင်းကို အနည်းငယ် ရှင်းကာ အမိန့်တော်ကို အသံထွက်၍ စတင်ဖတ်ကြားလိုက်လေသည်။
"ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလိုတော်အရ ငါကိုယ်တော်သည် ကမ္ဘာလောကကို စီမံအုပ်ချုပ်ပြီး ပြည်သူများကို အုပ်စိုးသည်... ငါကိုယ်တော့် လက်အောက်ခံပြည်သူများ၏ စည်းလုံးညီညွတ်မှုကြောင့်သာ ဤသာယာဝပြောသော ခေတ်ကာလကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်...
ယခုအခါ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ကို ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာအောင် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခဲ့သော ကျန်းပေ့မင်းသား နန်ကုန်းအောက်ချန်သည် ကံမကောင်းစွာဖြင့် နိုင်ငံတော်အတွက် အသက်စွန့်သွားခဲ့လေပြီ... ငါကိုယ်တော်၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်အမင်း နာကျင်ရပါသည်...
ထို့ကြောင့် ငါကိုယ်တော်သည် ဤအမိန့်တော်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်သည်... ကျန်းပေ့မင်းသမီး ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးအား မြို့တော်စံအိမ် တစ်လုံး၊ အစေခံအယောက်တစ်ရာ၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်းနှင့် သတ္တမအဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်နှင့် ဝိညာဉ်ပစ္စည်း အစုတစ်ရာတို့ကို ချီးမြှင့်လိုက်သည်...
ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ်၏ ဆက်ခံသူမင်းသား နန်ကုန်းယွီအား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သိန်း၊ အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာ စစ်ချန် ဓား၊ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် ကျန်းပေ့မင်းသား ဘွဲ့ထူးနှင့် ကျန်းပေ့တပ်မှ စစ်သည်သုံးထောင်ကို ကွပ်ကဲခွင့်တို့အပြင် ကျန်းပေ့မင်းသား၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကို အသိအမှတ်ပြုသောအားဖြင့် ငါကိုယ်တော့် အမိန့်တော်မပါဘဲ မြို့တော်အတွင်းသို့ တပ်ျားဦးဆောင်ဝင်ရောက်ခွင့်ကို ချီးမြှင့်လိုက်သည်...
ဤအမိန့်တော်ကို လေးစားလိုက်နာရမည်..."
သူ၏ အသံတိတ်ဆိတ်သွားချိန်၌ ထိုနေရာတစ်ခုလုံးသည် ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး လူအားလုံး အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားကြလေသည်။
အခြားအရာအားလုံးကို နားလည်နိုင်သော်လည်း 'ကျန်းပေ့တပ်မှ စစ်သည်သုံးထောင်ကို ကွပ်ကဲခွင့်နှင့် အမိန့်တော်မပါဘဲ မြို့တော်အတွင်းသို့ တပ်များဦးဆောင်ဝင်ရောက်ခွင့်' ဟူသောအချက်က လူအားလုံးကို လုံးလုံးလျားလျား အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့ပေ၏။
ကျန်းပေ့တပ်တွင် တိုက်ပွဲပေါင်းရာချီ ဆင်နွှဲခဲ့ဖူးသော ဝါရင့်စစ်သည် သုံးထောင်သာ ရှိပေသည်။ ၎င်းတို့အားလုံး၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်များသည် ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်တွင် ရှိကြပြီး ကွပ်ကဲရေးစစ်သူကြီး သုံးဦးမှာ နတ်ဘုရားပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့်နှင့် နောက်ပိုင်းအဆင့်ရှိ သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။
ကျန်းပေ့တပ်မှ စစ်သည်သုံးထောင် ဖြတ်သန်းသွားသော မည်သည့်နေရာတွင်မဆို မြက်တစ်ပင်မျှပင် ပေါက်ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ၎င်းတို့၏ စစ်ရေးဝင်္ကပါကို အသက်သွင်းလိုက်ချိန်တွင် ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့်ကိုပင် ခုခံနိုင်စွမ်းရှိပြီး ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာပင် လွယ်ကူသောကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
အကယ်၍ ကျန်းပေ့တပ်သည် ယမန်နေ့က ကျန်းပေ့မင်းသား နန်ကုန်းအောက်ချန်၏ တိုက်ဆိုင်စွာ စေလွှတ်ခြင်းကို မခံခဲ့ရပါက ကျန်းပေ့မင်းသား စစ်မြေပြင်တွင် ကျဆုံးသွားရသည့် အဖြစ်ဆိုးကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။
သို့ရာတွင် ယခုအခါ ၎င်းတို့၏ ဧကရာဇ်သည် ကျန်းပေ့တပ်ကို မွေးကင်းစ ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ လက်ထဲသို့ တကယ်ပင် လွှဲပြောင်းပေးအပ်လိုက်သည်လော။
ဤသည်ထက် ပို၍ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု ကင်းမဲ့သောအရာ ရှိနိုင်ပါဦးမည်လော။
ဤအခိုက်အတန့်၌ မိန်းမစိုး ယန်က ပြုံး၍ ပြောဆိုလိုက်၏။
"အရှင်မ... ကျေးဇူးပြုပြီး အမိန့်တော်ကို လက်ခံရယူပါဦး..."
ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက အံ့သြမှုနှင့် သံသယများဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။
"မိန်းမစိုး ယန်... ရှင် ဖတ်တာမှားသွားတာလား... ကျန်းပေ့တပ်က..."
သို့သော် သူမ စကားပြော၍ မပြီးဆုံးမီမှာပင် မိန်းမစိုး ယန်က သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရယ်မောလိုက်၏။
"အရှင်မ... ဒီအစေခံက ဖတ်တာမမှားပါဘူး... အရှင်မင်းကြီးက အရှင်မအနေနဲ့ ကျန်းပေ့တပ်ရဲ့ စစ်တပ်အမိန့်ပေး တံဆိပ်ပြားကို ဆက်ပြီး သိမ်းထားသင့်တယ်လို့ လျှောက်တင်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်... ပြီးတော့ မင်းသားငယ်လေး အရွယ်ရောက်လာတဲ့အခါကျရင် အရှင်မက သူ့ကို လွှဲပြောင်းပေးအပ်လို့ရပါတယ်တဲ့..."
"ဒါ့အပြင် အရှင်မင်းကြီးက အရှင်မနဲ့ သားတော်လေးအတွက် စိုးရိမ်နေတာကြောင့် အရှင်မတို့ နှစ်ယောက်စလုံးကို မြို့တော်မှာ လာရောက်နေထိုင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ချင်နေပါတယ်... အရှင်မ ဘယ်လိုသဘောရလဲ..."
"သေချာပေါက် ကျန်းပေ့တပ်ကလည်း အရှင်မတို့နဲ့အတူ လိုက်ပါလာနိုင်ပြီး မြို့တော်အပြင်ဘက်မှာ တပ်စွဲထားနိုင်ပါတယ်..."
မိန်းမစိုး ယန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်၌ ၎င်းတို့၏ ဧကရာဇ်သည် တကယ်ကို အတည်ပြောနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း လူအားလုံး နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားကြလေတော့သည်။
ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီအား ပွေ့ချီထားလျက် ဦးညွှတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးမ အမိန့်တော်ကို လက်ခံရယူပါတယ်..."
ဤစကားကို ကြားချိန်၌ မိန်းမစိုး ယန်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး အမိန့်တော်ပြန်တမ်းကို ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးထံသို့ ဂရုတစိုက် ကမ်းပေးလိုက်ကာ ချီးမြှင့်ထားသော ပစ္စည်းများ ပါဝင်သည့် သိုလှောင်လက်စွပ် နှစ်ကွင်းကိုလည်း အတူတကွ ပေးအပ်လိုက်လေသည်။
"မိန်းမစိုး ယန်... ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲဝင်ပြီး ထိုင်ပါဦး..."
ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ဖိတ်ခေါ်လိုက်၏။
ဤစကားကို ကြားချိန်၌ မိန်းမစိုး ယန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"မလိုပါဘူး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒီအစေခံက အရှင်မင်းကြီးဆီကို ပြန်ပြီး သတင်းပို့ဖို့ လိုသေးလို့ပါ... အရှင်မရဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."
စကားပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို အနည်းငယ် ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။
ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက ဒေါ်လေးရှန်အား သူမ၏ မျက်လုံးများဖြင့် အလျင်အမြန် အချက်ပြလိုက်၏။
ဒေါ်လေးရှန်သည် နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီး မိန်းမစိုး ယန်ထံသို့ အိတ်ငယ်တစ်ခု ကမ်းပေးရန် အလျင်အမြန် ရှေ့ထွက်လာခဲ့သည်။
"မိန်းမစိုး ယန်... ခရီးပန်းလာလို့ ပင်ပန်းနေလောက်ပြီ..."
သို့ရာတွင် ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ မိန်းမစိုး ယန်က သူ၏လက်ကို အလျင်အမြန် ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောဆိုလိုက်၏။
"ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒါကို လက်ခံနိုင်မှာလဲ... ဒါက ဒီအစေခံရဲ့ တာဝန်ပါပဲ... အရှင်မဆီကနေ ဆုလာဘ်ကို ဘယ်လိုလုပ် လက်ခံရဲမှာလဲ... ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်ယူသွားပါ..."
ဤစကားကို ကြားချိန်၌ ဒေါ်လေးရှန်က မိန်းမစိုး ယန်သည် လက်မခံမီ ယဉ်ကျေးဟန်ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု တွေးလိုက်လေသည်။
မထင်မှတ်ထားဘဲ သူမက သူ့ကို ထပ်မံ၍ အတင်းအကျပ် ပေးရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် မိန်းမစိုး ယန်သည် တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားပုံပေါ်ပြီး သူက ပြုံးကာ ထိုအိတ်ငယ်ကို လက်ခံယူလိုက်ပေ၏။
သို့သော် သူသည် ထိုအိတ်ငယ်ထဲသို့ တစ်စုံတစ်ရာကို ထည့်လိုက်ပြီးနောက် နန်ကုန်းယွီထံသို့ ကမ်းပေးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
"ဒီအစေခံက ကျွန်တော်တို့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံမှုအတွက် မင်းသားငယ်လေးကို ပေးဖို့ လက်ဆောင် မပြင်ဆင်လာခဲ့ရဘူး... ဒါကြောင့် ဒီရိုးရှင်းတဲ့ လက်ဆောင်လေးကို လက်ခံပေးပါ..."
"ဒါက..."
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ လူအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။ ဤသူသည် အမိန့်တော် ပို့ဆောင်ပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆုလာဘ်များကို ချက်ချင်းလက်ခံလေ့ရှိသော မိန်းမစိုး ယန် တကယ်ပဲ ဟုတ်ပါသေးရဲ့လော။
သူက ဘာကြောင့် ဒီနေ့မှ ဒီလောက်တောင် ထူးဆန်းနေရတာလဲ။
သို့သော် ၎င်းတို့က မည်သို့ သိနိုင်မည်နည်း။ နန်ကုန်းအောက်ထျန်း၏ အနီးကပ်အစေခံတစ်ဦးအနေဖြင့် မိန်းမစိုး ယန်သည် နန်ကုန်းအောက်ထျန်းကို အနားလည်ဆုံး ဖြစ်ပေသည်။
သူသည် နန်ကုန်းအောက်ထျန်း ကိုယ်တိုင် ဤအမိန့်တော်ပြန်တမ်းကို ရေးသားနေသည်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စောင့်ကြည့်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် နန်ကုန်းအောက်ထျန်း၏ ရည်ရွယ်ချက်အချို့ကိုလည်း နားလည်သဘောပေါက်ပေ၏။ ကျန်းပေ့မင်းသားအပေါ် ထားရှိခဲ့သော ဂရုစိုက်မှုအားလုံးကို နန်ကုန်းယွီအပေါ်သို့ လွှဲပြောင်းပေးအပ်လိုက်ခြင်းထက် မပိုခဲ့ချေ။
သူသည် 'နန်ကုန်းယွီက ကံဆိုးစေသောကြယ် ဖြစ်တယ်' ဟူသော ကောလာဟလများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရန်နှင့် လူထု၏ အတင်းအဖျင်းပြောဆိုမှုများကို နှုတ်ပိတ်ရန်အတွက် ဤအမိန့်တော်ကို ထုတ်ပြန်ချင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် ချင်းယိုအင်ပါယာ၏ နန်းတွင်း လျှို့ဝှက်သက်တော်စောင့်များကို ကောလာဟလ စတင်ဖြန့်ဝေသူအား လျှို့ဝှက်စုံစမ်းရန် စေလွှတ်ထားပြီးဖြစ်ရာ နန်ကုန်းအောက်ထျန်းက နန်ကုန်းယွီအပေါ် မည်မျှအလေးထားကြောင်း ပြသနေပေ၏။
ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးအောက်တွင် သူသည် နန်ကုန်းယွီကို လက်ဆောင်များ ပိုမိုပေးအပ်ချင်နေခဲ့ရာ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးထံမှ ဆုလာဘ်ကို သူက မည်သို့လုပ် လက်ခံရဲမည်နည်း။
ဤအခိုက်အတန့်၌ နန်ကုန်းယွီသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ အိတ်ငယ်လေးကို ကြည့်ကာ ချစ်စရာကောင်းသော အပြုံးလေးဖြင့် ပြုံးလိုက်မိလေသည်။
နန်ကုန်းယွီ ပြုံးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ မိန်းမစိုး ယန်သည်လည်း ပြုံးမိလေသည်။
"မင်းသားငယ်လေးက တကယ်ကို ချစ်စရာကောင်းတာပဲ..."
ချက်ချင်းပင် သူသည် လှည့်ကာ ယန်ကျုံနှင့် အခြားနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီအစေခံက ခင်ဗျားတို့ သုံးယောက်ကို လိုက်ရှာဖို့ လုပ်နေတာ... ခင်ဗျားတို့ ဒီမှာရှိနေမှန်း ခဏတာ သတိမထားမိလိုက်ဘူး..."
ဤစကားကို ကြားချိန်၌ ယန်ကျုံနှင့် အခြားနှစ်ဦးမှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားကြ၏။
"မိန်းမစိုး ယန်က ဘာအရေးကြီးကိစ္စများရှိလို့ ကျွန်တော်တို့ကို လိုအပ်တာလဲဆိုတာ မေးခွင့်ပြုပါ..."
မိန်းမစိုး ယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။
"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ နှုတ်မိန့်တော်အရ ယန်ကျုံကို မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်စစ်တပ်ကို အလျင်အမြန် ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းဖို့နဲ့ အချိန်မရွေး မြောက်ပိုင်းစစ်ချီဖို့ ပြင်ဆင်ထားဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်... ဘိုးဘေး ကျောက်ကို သူ့ကို ကူညီပေးဖို့ တောင်းဆိုတယ်... ကိုယ်ရံတော် လျိုကိုတော့ ဧကရာဇ်မြို့တော်ကို လောလောဆယ် ပြန်မလာသေးဘဲ ကျန်းပေ့မင်းသမီးကြီး ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးနဲ့ ကျန်းပေ့မင်းသား နန်ကုန်းယွီတို့ကို အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အရင်စောင့်ကြပ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုတယ်..."
ဤစကားကို ကြားချိန်၌ လူအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသော်လည်း ယန်ကျုံနှင့် အခြားနှစ်ဦးက အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်ကြ၏။
"ကျွန်တော်မျိုးတို့ အမိန့်တော်ကို လက်ခံရယူပါတယ်..."
"ဒီအစေခံက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်တော်ကို ပို့ဆောင်ပြီးပြီဆိုတော့ အခု ခွင့်ပြုပါဦး... အားလုံးပဲ နှုတ်ဆက်ပါတယ်..."
မိန်းမစိုး ယန်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ သူ၏ အစေခံများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားလေသည်။
လူအားလုံးက သူ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့ကြပြီးနောက် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက ပြောဆိုလိုက်၏။
"စစ်သူကြီး ယန်... ခင်ဗျားတို့ သုံးယောက်စလုံးကို အထဲဝင်ပြီး လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်လောက် သောက်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်... ပြီးတော့ စောစောက ကျွန်မတို့ ပြောလက်စ ကိစ္စတွေကို ဆက်ပြီး ဆွေးနွေးလို့ရတာပေါ့..."
ဤစကားကို ကြားချိန်၌ ယန်ကျုံက အနည်းငယ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"အရှင်မ... ဒီလက်အောက်ငယ်သား လာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို အရှင်မ သိပြီးသားဖြစ်မှာပါ... ကျွန်တော်တို့ တကယ်ကို ထပ်ပြီး အချိန်ဆွဲနေလို့ မရတော့ပါဘူး..."