အခန်း (၁၃-၁၄)

အခန်း ၁၃ သတင်းရောင်းချသော ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသား

နန်ကုန်းဝမ်ရှင်းနှင့် အခြားသူများသည် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးနှင့် အခြားသူများ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့ကြပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်ကာ နယ်စပ်သို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်၌ ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် လူအားလုံး၏ အရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လူအားလုံးသည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားကြပြီး စစ်ရေးဝင်္ကပါတစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် အသက်သွင်းလိုက်ကြကာ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် ပိုမို သတိထားလာကြသည်။

သူတို့သည် ၎င်းတို့၏ အရှေ့ရှိ လူကို ထိုးဖောက်မမြင်နိုင်သလို မည်သို့ရောက်ရှိလာကြောင်းကိုလည်း မသိရှိကြချေ။ ၎င်းတို့က မည်သို့လုပ်၍ သတိမထားဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

ဤအခိုက်အတန့်၌ ဝတ်ရုံနက်အောက်မှ သိမ်မွေ့သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"စိတ်လှုပ်ရှားနေဖို့ မလိုပါဘူး... ကောင်းကင်နတ်ဘုရား တမန်တော်ဖြစ်တဲ့ ငါက ဒီနေ့ မင်းတို့ ကျန်းပေ့တပ်နဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ ဒီကို လာခဲ့တာပါ..."

'မင်းက ငါတို့နဲ့ တွေ့ပြီး ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ...'

နန်ကုန်းဝမ်ရှင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ သူသည် ဤလူနှင့် စကားမပြောချင်သော်လည်း ၎င်းတို့ ထွက်သွား၍မရကြောင်း၊ ထိုသို့မဟုတ်ပါက နောင်တရလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ခံစားချက်တစ်ခု ရရှိနေပေသည်။

သူ၏စကားကို ကြားချိန်တွင် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသားက တိုးတိတ်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းသော အသံက ဆက်လက်ထွက်ပေါ်လာ၏။

"မင်းတို့ ကျန်းပေ့တပ်က သစ္စာစောင့်သိမှုနဲ့ ဖြောင့်မတ်မှုမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်လို့ လူတိုင်းက ပြောနေကြတော့ ဒီနတ်ဘုရားတမန်တော်က ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာကြည့်တာပါ... ကျန်းပေ့မင်းသား နန်ကုန်းယွီက အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်အမြစ်သာ ရှိတယ်ဆိုတာကို ငါ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က သူ့နောက်ကို သေတဲ့အထိ လိုက်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ကြတယ်... မင်းတို့က 'သစ္စာရှိမှု' ဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့ တကယ်ကို ထိုက်တန်ကြပါတယ်..."

နန်ကုန်းဝမ်ရှင်းသည် သူ၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို ဆက်လက် နားမထောင်လိုတော့သဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဒီလောက် ရိုးရှင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး... မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောစမ်းပါ..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသားက အနည်းငယ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မင်းက အရာရာကို အတော်လေး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်တာပဲ... ဒီနေ့ ငါ ဒီကိုလာခဲ့တာက အကြောင်းရင်းရှိလို့ပါ... ကျန်းပေ့မင်းသား နန်ကုန်းယွီနောက်ကို လိုက်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ကြတဲ့ မင်းတို့ရဲ့ သစ္စာစောင့်သိမှုနဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိကို ငါ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီဆိုတော့ ငါ မင်းတို့ကို သတင်းအချက်အလက် တစ်ခု ပေးပါ့မယ်..."

"ဘာသတင်းလဲ..."

နန်ကုန်းဝမ်ရှင်းက ပြောဆိုလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် သတိထားနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ သိချင်စိတ် အနည်းငယ် ရောနှောနေသည်။

ထိုလူ၏ ဇာစ်မြစ်နှင့် စွမ်းအားကို မသိရ‌ သော်လည်း သူမသည် တစ်ဖက်လူ ပြောဆိုမည့်အရာကို နားထောင်ကြည့်ချင်သည်။

ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသားသည် ကျန်းပေ့တပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းသော အသံဖြင့်ဆက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ကျန်းပေ့မင်းသား သေဆုံးရတာက တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ဘူး... တစ်ယောက်ယောက်က ဒီအရာအားလုံးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ကြံစည်နေခဲ့တာ... မင်းတို့ကို အကြံအစည်နဲ့ ဝေးရာကို လွှတ်လိုက်တာ၊ အဆိပ်ခတ်တာ၊ ပြီးတော့ သတင်းပေးတာတွေပေါ့..."

ဤစကားများသည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူအားလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

"ဘာ..."

သူတို့သည် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသားအား ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်ကြသည်။

"မင်း အမှန်တရားကို ပြောနေတာလား... မင်းသားကို ဘယ်သူက ဒုက္ခပေးရဲတာလဲ..."

သို့သော် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသားက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သေချာပေါက် အမှန်တွေပါ... ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုတော့ မင်းတို့က သတင်းဝယ်မှ သိရမှာပေါ့..."

"မင်း..."

ချင်ဝူဟွေ့သည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း နန်ကုန်းဝမ်ရှင်းက သူမကို တားဆီးလိုက်လေသည်။

သူသည် စစ်ဗျူဟာမှူး နန်ကုန်းဝမ်ရှင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ ကျိန်ဆဲတော့မည့် စကားများကို မျိုချလိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ချေ။

နန်ကုန်းဝမ်ရှင်းက ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသားအား ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီသတင်းကို မင်း ဘယ်လို ရောင်းမှာလဲ..."

ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသားက ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့လိုက်သော်လည်း မည်သူကမျှ သူ၏ မျက်နှာကို မမြင်နိုင်ကြချေ။ သူ၏ အသံသာ လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။

"ဒီနတ်ဘုရားတမန်တော်က မင်းတို့ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... ကျန်းပေ့တပ်မှာ လူသုံးထောင် ရှိတယ်လေ... သူတို့တစ်ယောက်စီကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်တုံးစီ ပေးခိုင်းလိုက်... မင်းတို့ အဲ့ဒီလူတွေကို သတ်ပြီးတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ ရတနာတွေကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး အဲ့ဒီထဲက တစ်ဝက်ကို ငါ့ကို ပေးရမယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းဝမ်ရှင်းမှလွဲ၍ ကျန်လူအားလုံးသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြလေသည်။

၎င်းတို့အတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်တုံးဆိုသည်မှာ ပမာဏအနည်းငယ် မဟုတ်ချေ။ ၎င်းမှာ နှစ်လစာ စစ်တပ်လစာနှင့် ညီမျှသည်။

ယခုအခါ မင်းသားငယ်လေး နန်ကုန်းယွီအနေဖြင့် ယခင်ကဲ့သို့ စစ်တပ်လစာများ ဆက်လက်ပေးနိုင်မည်လားဆိုတာ မသေချာတော့ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ်သည် ကျန်းပေ့မင်းသား ကျဆုံးပြီးနောက် ကျဆင်းသွားဖွယ် ရှိနေသည်။

၎င်းတို့သည် ဤအချက်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီးဖြစ်သလို နောင်တရခြင်းလည်း မရှိခဲ့။

အနာဂတ်တွင် ၎င်းတို့၏ စစ်တပ်လစာများကို ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေရနိုင်ကြောင်း ၎င်းတို့ နားလည်သဘောပေါက်ထားကြပေသည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်၌ စကားတစ်ခွန်းတည်းကြောင့် နှစ်လစာ စစ်တပ်လစာများ ဆုံးရှုံးသွားမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် တိတ်တဆိတ် မျက်မှောင်မကြုတ်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြလေ၏။

၎င်းတို့ ထပ်မံ မတွေးတောနိုင်မီမှာပင် နန်ကုန်းဝမ်ရှင်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို ငါ သဘောတူနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ သတင်းကသာ အတုဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်တော့ ကျန်းပေ့တပ်ရဲ့ ဒေါသကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ပြင်ထားလိုက်တော့..."

သူမသည် စွန့်စားကြည့်ချင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ မှန်ကန်ပါက သူမသည် ကျန်းပေ့မင်းသားအတွက် လက်စားချေနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး မှားယွင်းနေပါကလည်း သင်ခန်းစာယူရန် ဆန္ဒရှိပေ၏။

"အရမ်းကောင်းတယ်... မင်း ပညာရှိတဲ့ ရွေးချယ်မှုတစ်ခု လုပ်လိုက်တာပဲ..."

ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသားသည် တိုးတိတ်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လူအုပ်ကြီးကို နက်နဲကာ နားလည်ရခက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထပ်မံ၍ စကားမပြောတော့။

နန်ကုန်းဝမ်ရှင်းသည် သူ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သဘောပေါက်ကာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်တုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီးနောက် လူအားလုံးကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"မင်းသားက ငါတို့အပေါ် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံခဲ့တယ်... အခု သူ လုပ်ကြံခံရတာဆိုတာကို သိနေရမှတော့ သူပြောတာ မှန်တယ်လို့ ငါ လောင်းချင်တယ်... မင်းတို့အားလုံး ငါနဲ့အတူ လိုက်ဖို့ ဆန္ဒရှိကြလား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျန်းပေ့တပ် တစ်ခုလုံးသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်တုံးစီကို အသီးသီး ထုတ်ယူကာ ပစ်ပေးလိုက်ကြလေသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးသောင်းသည် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသား၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားပေ၏။

ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသားသည် သူ၏ ခြေရင်းရှိ အနိမ့်ဆုံးအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးသောင်းကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမျှ မပြောဆိုခဲ့။

ချင်းယိုအင်ပါယာတွင် အလယ်အလတ်အဆင့်နှင့် အထက်ရှိသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများသည် အလွန် ရှားပါးလှပေသည်။ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးဟု ရည်ညွှန်းလေ့ရှိသောအရာမှာ အမှန်တကယ်အားဖြင့် အနိမ့်ဆုံးအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးသာ ဖြစ်ပေ၏။

သူသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အားလုံးကို လက်ခံရယူရန် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီးနောက် ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုကို ပစ်ပေးကာ လှည့်၍ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ လူအားလုံးသည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားကြပေ၏။ ထိုသူ မည်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ၎င်းတို့ လုံးဝ မမြင်လိုက်ရသလို သူ၏ အငွေ့အသက်ကိုလည်း မခံစားနိုင်ကြ‌ ပေ။

လူအားလုံးက ၎င်းတို့ အလောင်းအစား ရှုံးနိမ့်သွားပြီဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးသောင်းကို အလကား ပေးလိုက်ရပြီဟု တွေးထင်နေချိန်မှာပင် မထင်မှတ်ထားဘဲ အနောက်ဘက်မှ သိမ်မွေ့သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"ပါဝင်ပတ်သက်နေသူတွေရဲ့ စာရင်းနဲ့ သူတို့ ဘာတွေလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်စိမ်းပြားထဲမှာ ထည့်ပေးထားတယ်... သုံးလနေရင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို လာယူဖို့ ငါ ပြန်လာခဲ့မယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လူအားလုံးသည် နန်ကုန်းဝမ်ရှင်းနှင့် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်စိမ်းပြားကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ရန်သူများကို သတ်ဖြတ်ရန် လှံရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ချိန်တွင်ပင် လုံးဝ ပုံမှန်ဖြစ်နေသော နန်ကုန်းဝမ်ရှင်း၏ လက်ကြီးများသည် ဤအခိုက်အတန့်၌ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့လေသည်။

သူမသည် သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့် ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်စိမ်းပြားအတွင်းရှိ အကြောင်းအရာများကို အကြမ်းဖျင်း ကြည့်ရှုလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် မည်းမှောင်သွားပေတော့သည်။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ ချင်ဝူဟွေ့မှာ စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့၏။

"နန်ကုန်းဝမ်ရှင်း... တစ်ခုခု ပြောပါဦး... မင်း လှည့်စားခံလိုက်ရတာလား ဘာလား..."

အခြားသူများသည်လည်း အဖြေကို သိချင်စိတ်ဖြင့် နန်ကုန်းဝမ်ရှင်းအား စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

သို့သော် ထို့နောက် နန်ကုန်းဝမ်ရှင်းက မော့ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"အမှန်ပဲဖြစ်ဖြစ် အတုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့တွေ တပ်တွေကို စုစည်းပြီး သူတို့ကို ဖမ်းဆီးဖို့ ထွက်ခွာမယ်... မကြာခင် ငါတို့ သိရတော့မှာပါ..."

"တကယ်လို့ အမှန်ဖြစ်နေခဲ့ရင် ငါ သူတို့ရဲ့ မိသားစု တစ်ခုလုံးကို သုတ်သင်ပစ်မယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျန်းပေ့တပ်မှ စစ်သည်သုံးထောင်သည် ဆွံ့အသွားကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း ကြည့်ရဆိုးသွားကြလေတော့သည်။

ယခင်ကနှင့်မတူဘဲ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ၎င်းတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် တည်ကြည်လေးနက်နေခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့၏ မင်းသားသည် သစ္စာဖောက်ခံရဖွယ်ရှိပြီး ၎င်းက သူ၏ သေဆုံးမှုကို ဖြစ်စေခဲ့သောကြောင့်ပင်။

ဤအချက်ကို သိရှိပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ သတ်ဖြတ်လိုခြင်း အငွေ့အသက်များသည် ကောင်းကင်ယံအထိ ထိုးတက်သွားကာ ဖူကွမ်းမြို့ တစ်ခုလုံးကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့ပေသည်။

ဖူကွမ်းမြို့ရှိ ပြည်သူများသည် မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ အပြည့်အဝ တပ်ဆင်ထားသော ကျန်းပေ့တပ်မှ စစ်သည်သုံးထောင်သည် ဖူကွမ်းမြို့၏ အထက်ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်ကျော်ကာ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ချီတက်သွားကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။

၎င်းတို့၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များသည် သိသာထင်ရှားနေပြီး ၎င်းတို့၏ အကြည့်များသည် သားကောင်ကို ဝါးမျိုတော့မည့်အလား ဖြစ်နေကာ ၎င်းတို့ကို မြင်တွေ့ရသူတိုင်းကို တုန်ယင်သွားစေပြီး လမ်းဖယ်ပေးရန် ဖိအားပေးနေပေ၏။

ကျန်းပေ့တပ် ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် ဖူကွမ်းမြို့ရှိ ကျင့်ကြံသူများနှင့် ပြည်သူပြည်သားများသည် ချက်ချင်းပင် ဤကိစ္စကို စတင်ဆွေးနွေးလာကြလေသည်။

"ကျန်းပေ့တပ်က ဘာဖြစ်တာလဲ..."

"ငါလည်း မသိဘူး... ဒါက မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ကို ကာကွယ်ဖို့ သွားတာနဲ့ မတူဘူး... လူသွားသတ်မယ့်ပုံစံနဲ့ ပိုတူနေတယ်..."

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ... မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ကို ကာကွယ်ပြီး ကျူးကျော်လာတဲ့ ရန်သူတွေကို နှိမ်နင်းတာက လူသတ်တာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

"မဟုတ်ဘူး... မင်း နားမလည်ပါဘူး... ပုံမှန်ဆိုရင် ကျန်းပေ့တပ်က တိုက်ပွဲသွားရင်တောင် သူတို့ရဲ့ သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ အငွေ့အသက်က ဒီလောက် မပြင်းထန်ဘူး... သူတို့က တမင်တကာတောင် ထိန်းချုပ်ထားကြသေးတာ..."

"ဟုတ်တယ်... ကျန်းပေ့တပ် စစ်ချီတာကို ငါ အရင်တုန်းက မြင်ဖူးတယ်... ဒီနေ့နဲ့တော့ မတူဘူး..."

"ဒါကို ကြည့်ရတာ... ပေ့ချွမ်းအင်ပါယာက သူတို့ရဲ့ မင်းသားကို သတ်လိုက်သလိုမျိုး တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့ရဲ့ ဒေါသကို ဆွပေးလိုက်တာများလား..."

"ဒါက ဖြစ်နိုင်ချေရှိတယ်... ကျန်းပေ့မင်းသား ကျဆုံးသွားပြီလေ... သူတို့ကို ထားလိုက်... ငါတောင် ရှေ့တန်းကို သွားချင်စိတ်ပေါက်တယ်... ကံမကောင်းတာက ငါက သာမန်လူတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီး ဒုက္ခိတတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နေတော့ ရန်သူကို သတ်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ပြောလို့ရပါ့မလဲ..."

"ဒါက ယုတ္တိရှိပေမဲ့... ငါကတော့ စိတ်ထဲမှာ မတင်မကျ ခံစားနေရတုန်းပဲ... မုန်တိုင်းကြီးတစ်ခု ကျရောက်တော့မလိုပဲ..."

"ဟုတ်တယ်နော်..."

လူအချို့က ဆွေးနွေးနေကြပြီး အချို့က အကဲခတ်နေကြသည်။ ကျန်းပေ့တပ်၏ ပုံစံအရ ကြီးမားသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားတော့မည်ကို ၎င်းတို့အားလုံး ခံစားမိကြသော်လည်း မည်သည့်အရာဖြစ်သည်ကို အတိအကျ မသိရှိကြချေ။

လူအချို့၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပသွားပြီး ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး၏ ကြီးမြတ်သော စစ်မိန့်ကြီး လေးရပ်နှင့် ကျန်းပေ့တပ်၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူများအပါအဝင် သတင်းစကားများကို ဆက်တိုက် ပေးပို့နေကြလေသည်။

...

နန်ကုန်းယွီသည် ဖူကွမ်းမြို့အကြောင်းကို ဘာမျှ မသိရှိခဲ့။

ဤအခိုက်အတန့်၌ သူသည် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး၏ ခေါ်ဆောင်မှုဖြင့် ချင်းယို ဧကရာဇ်မြို့တော်၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

လူအားလုံး နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါပေါ်မှ ဆင်းသက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းတို့၏ အရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြလေတော့သည်။

: အခန်း ၁၄ အထူးဂရုစိုက်မှု

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးနှင့် အခြားသူများသည် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါပေါ်မှ ဆင်းသက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး မျက်နှာအမူအရာများမှာ အေးခဲသွားကြလေသည်။

နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါအပြင်ဘက်၌ ရွှေရောင် နဂါးဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်နေသည်။

သူသည် အရပ်မြင့်ကာ ရုပ်ရည်ချောမောပြီး မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် မွေးရာပါ အာဏာစက် အငွေ့အသက်တစ်ခု ရှိနေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများသည် နက်ရှိုင်းကာ တောက်ပနေပြီး ကြယ်များကဲ့သို့ စူးရှတောက်ပနေသဖြင့် သူ့ကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ရန် ခက်ခဲစေသည်။ သူသည် ဖြောင့်စင်းသော နှာတံ၊ ပါးလွှာပြီး တင်းမာသော နှုတ်ခမ်းများနှင့် တည်ကြည်ခန့်ညားသော မျက်နှာသွင်ပြင် ရှိပေ၏။

သူ၏ မည်းနက်‌ သောဆံပင်များကို သပ်ရပ်စွာ ထုံးဖွဲ့ထားပြီး ဧကရာဇ်သရဖူဖြင့် တပ်ဆင်ထားရာ သူ့ကို ပို၍ မြင့်မြတ်ခမ်းနားနေစေသည်။

သူ၏ ရွှေရောင် နဂါးဝတ်ရုံတွင် သိမ်မွေ့လှပသော ပုံစံများကို ပန်းထိုးထားပြီး ခါးတွင် ကျောက်စိမ်းခါးပတ်တစ်ခုကို ပတ်ထားရာ သူ၏ ကိုယ်ဟန်သွင်ပြင်ကို ပို၍ မြင့်မားမတ်မတ် ဖြစ်နေစေသည်။

သူ၏ နောက်တွင် ဂုဏ်ကျက်သရေရှိသော နန်းတွင်းမှူးမတ်များနှင့် စစ်သူကြီး ရာပေါင်းများစွာသည် သပ်ရပ်သော တန်းစီမှုများဖြင့် ရပ်နေကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် တည်ငြိမ်ကာ ဖတ်ရခက်နေသဖြင့် ၎င်းတို့၏ အတွေးများကို သိရှိရန် မဖြစ်နိုင်။

နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါ၏ မိုင်အနည်းငယ် ပတ်လည်အတွင်းတွင် နန်းတွင်းသက်တော်စောင့် အများအပြားက စောင့်ကြပ်နေကြပြီး ခွင့်ပြုချက်မရှိသူများ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ခြင်းကို တားမြစ်ထားပေသည်။

ထို့ပြင် မြို့တံခါးဆီသို့ တိုက်ရိုက်သွားသော ကျယ်ဝန်းသည့် လမ်းမကြီး၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် တစ်မီတာခြားတိုင်း နန်းတွင်းအစောင့်တစ်ဦးစီ တပ်စွဲထားပြီး အခြား မည်သူ့ကိုမျှ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ခွင့် မပေးထားပုံရပေသည်။

ပို၍ဝေးကွာသော နေရာများတွင်မူ ရေတွက်၍မရနိုင်သော ကျင့်ကြံသူများ သို့မဟုတ် သာမန်ပြည်သူပြည်သားများ စုရုံးနေကြပြီး ၎င်းတို့အားလုံးသည် မတူညီသော မျက်နှာအမူအရာများဖြင့် ဤနေရာသို့ ကြည့်ရှုနေကြလေသည်။

ဧကရာဇ် နန်ကုန်းအောက်ထျန်းက သူ၏ မှူးမတ်အားလုံးနှင့်အတူ လာရောက်ကြိုဆိုရလောက်အောင် မည်သူများ ရောက်လာသနည်းဆိုသည်ကို လူအချို့က သိချင်နေကြပေမည်။

အချို့လူများကမူ အတွင်းရေးသတင်းအချို့ကို ရှင်းလင်းစွာ သိထားပုံရသဖြင့် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်နေကြလေသည်။

အချို့လူများ၏ မျက်လုံးများကမူ တောက်ပနေကြပြီး ၎င်းတို့ ဘာတွေတွေးနေသနည်းဆိုတာကို မည်သူမျှ မသိနိုင်။

နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါသို့ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးနှင့် အခြားသူများ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ နန်ကုန်းအောက်ထျန်းသည် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

သူ၏ ခြေလှမ်းများသည် တည်ငြိမ်ပြီး အားကောင်းကာ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် စစ်သည်တစ်ထောင်၏ အလေးချိန်ကို သယ်ဆောင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် လူများကို သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုအောက်တွင် အလိုအလျောက် ကျရောက်သွားစေပေ၏။

သို့သော် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ရှားပါးလှသော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ နွေဦးလေညင်းကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့နေသဖြင့် လူများကို သူ့အပေါ် ကောင်းမွန်သော ခံစားချက် ရရှိစေခဲ့သည်။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးနှင့် လျိုမင်ယွဲ့တို့သည် အလျင်အမြန် အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ကြပြီး နန်ကုန်းတယ်နှင့် အခြားသူများကမူ ဒူးထောက်ချလိုက်ကြလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

ကျင့်ကြံသူများသည် ကံကြမ္မာကို အံတုကြပြီး အခြားသူများရှေ့တွင် လွယ်လွယ်ကူကူ ဒူးမထောက်တတ်ကြသော်လည်း တစ်ဖက်လူသည်လည်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်နေပြီး ၎င်းတို့ထက် ကျင့်စဉ်အဆင့် များစွာ သာလွန်နေချိန်တွင် ၎င်းတို့က ဘာများတတ်နိုင်မည်နည်း။

"တရားဝင် အခမ်းအနားတွေ မလိုပါဘူး... ထကြပါ..."

နန်ကုန်းအောက်ထျန်းသည် သူ၏ လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ နန်ကုန်းယွီအား ကြည့်ကာ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ် ဟလိုက်၏။

"ဒါ ယွီအာ ဖြစ်ရမယ်... ကိုယ်တော် သူ့ကို ချီလို့ ရမလား..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

နန်ကုန်းအောက်ထျန်းသည် ကလေးငယ်ကို ဂရုတစိုက် လှမ်းယူလိုက်၏။ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကလေးငယ်ကို ကြည့်ရင်း ဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးများသည် အလိုအလျောက် နီရဲလာခဲ့ပေသည်။

သူသည် နန်ကုန်းယွီကို ကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောချင်နေခဲ့သော်လည်း ဘာပြောရမည်ကို မသိခဲ့ချေ။

နန်ကုန်းယွီသည် သူ၏ ဦးရီးတော်ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးပြူးကြီးများကို ပုတ်ခတ်လုပ်ပြပြီး အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

ဤသူမှာ သူ့အား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သိန်း ပေးအပ်ခဲ့သော ဧကရာဇ် ဦးရီးတော် ဖြစ်ပေသည်။ သူက အပြုံးတစ်ခုတော့ ပေးရမည် မဟုတ်ပါလော။

မိခင်ဖြစ်သူက ထိုဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို သူ့အတွက် ယာယီသိမ်းဆည်းပေးထားသော်လည်း ၎င်းကို သူ့အား ပေးအပ်လိုက်ခြင်းအဖြစ် သတ်မှတ်သင့်သည် မဟုတ်ပါလော။

: နောက်ထပ် နှစ်နှစ်ခန့်ကြာ၍ အပြင်လူများ၏ မျက်စိရှေ့တွင် သူ လမ်းလျှောက်နိုင်လာချိန်၌ သူ၏ ဧကရာဇ် ဦးရီးတော်ထံသို့ သွားကာ ထပ်မံတောင်းခံရမည်ဟု နန်ကုန်းယွီက ရင်ထဲတွင် တွေးတောလိုက်ပေ၏။

နန်ကုန်းယွီ ပြုံးသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ နန်ကုန်းအောက်ထျန်းသည်လည်း သူ သတ်မှတ်ထားသော နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် အပြုံးတစ်ခုကို မတုံ့ပြန်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားလေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးအား ကြည့်ကာ တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ယွဲ့ရှီး... ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ် အသစ်က နန်းတော်နဲ့ ကပ်လျက်မှာပဲ ရှိတာ... လောစရာ မလိုပါဘူး... အစ်ကိုတော်နဲ့ အရင်ဆုံး နေရာတစ်ခုကို သွားကြတာပေါ့..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းကြောင့် ဧကရာဇ်က သူမနှင့် သူမ၏ သားအပေါ် အထူး ဂရုစိုက်ပေးနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူမ မြင်တွေ့နိုင်ပေ၏။

အကယ်၍ သူမ မှန်းဆချက် မလွဲမှားပါက ၎င်းတို့ သွားမည့်နေရာမှာ ရွှီကျင်နှင့် အခြားသူများကို ချုပ်နှောင်ထားသည့် နေရာပင် ဖြစ်လောက်မည် မဟုတ်ပါလော။

"ယွဲ့ရှီးက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စကားကို နားထောင်ပါ့မယ်..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ် ဟကာ ညင်သာစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... ကိုယ်တော့်နောက်က လိုက်ခဲ့..."

နန်ကုန်းအောက်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ အုပ်စုကို ဦးဆောင်၍ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ထို့နောက် အတော်လေး ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မိမိကိုယ်ပိုင် မင်းသားများနှင့် မင်းသမီးများကိုပင် ရှားရှားပါးပါးသာ ပွေ့ချီလေ့ရှိသော ဧကရာဇ် နန်ကုန်းအောက်ထျန်းသည် ယခုအခါ ကျန်းပေ့မင်းသားငယ်လေး နန်ကုန်းယွီကို ပွေ့ချီကာ ဧကရာဇ်မြို့တော်ဆီသို့ ဦးတည်သွားနေလေသည်။

သူ၏ နံဘေးတွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက ခြေတစ်ဝက်ခန့် နောက်ဆုတ်ကာ အနီးကပ် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

အကြီးအကဲ လျိုမင်ယွဲ့ အပါအဝင် အခြားသူများအားလုံးသည် ၎င်းတို့၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာကြပေ၏။

မကြာမီမှာပင် ၎င်းတို့အုပ်စုသည် ချင်းယို ဧကရာဇ်မြို့တော်၏ မြောက်ဘက်ရှိ နတ်ဘုရားကွပ်မျက်ရေးကွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြလေသည်။

နတ်ဘုရားကွပ်မျက်ရေးကွင်းသည် ချင်းယို ဧကရာဇ်မြို့တော်၏ အကြီးမားဆုံးသော ကွပ်မျက်ရေးကွင်းဖြစ်ပြီး ချင်းယိုအင်ပါယာ တစ်ခုလုံးတွင်လည်း အကြီးမားဆုံး ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းကို ချင်းယိုအင်ပါယာအတွင်း မရေမတွက်နိုင်သော ဆိုးယုတ်မှုများကို ကျူးလွန်ခဲ့သည့် ကျင့်ကြံသူများကို ကွပ်မျက်ရန်အတွက် အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသူများကို အင်ပါယာရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးက အလွန်အမင်း မုန်းတီးကြသော်လည်း ၎င်းတို့နှင့် ပတ်သက်၍ ဘာမျှ မတတ်နိုင်ခဲ့ကြချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချင်းယိုအင်ပါယာအတွင်း၌ အင်ပါယာကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သော အင်အားစုဟူ၍ မရှိသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ နတ်ဘုရားကွပ်မျက်ရေးကွင်း၏ အထက် ဟင်းလင်းပြင်တွင် စွမ်းအားကြီးမားသော ကျင့်ကြံသူ ရာပေါင်းများစွာသည် နေရာယူထားကြပြီး ၎င်းတို့အထဲတွင် ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသော အဘိုးအို သုံးဦးလည်း ပါဝင်လေသည်။

၎င်းတို့၏ အေးစက်သော အကြည့်များသည် ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခွင်သို့ လွှမ်းခြုံသွားပြီး ၎င်းတို့၏ လမ်းကြောင်းရှိ အရာအားလုံးကို ခွဲခြားသိမြင်နေကာ ၎င်းတို့၏ လေးလံသော အငွေ့အသက်များသည် ကွပ်မျက်ရေးကွင်းပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကျဆင်းနေပေ၏။

ကွပ်မျက်ရေးကွင်းပေါ်တွင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေကြပြီး ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။

ထို့ပြင် ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာချီ အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် သံမဏိသံမှိုများကို ၎င်းတို့၏ ဝမ်းဗိုက်များအတွင်းသို့ ရိုက်သွင်းထားပြီး ၎င်းတို့၏ အသားစများနှင့် သွေးများကိုသာမက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကိုပါ အဆက်မပြတ် တိုက်စားနေပေသည်။

၎င်းတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေပြီး နာကျင်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေကာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အဆုံးမဲ့ နောင်တရမှုများနှင့် အကန့်အသတ်မဲ့ နာကြည်းမှုများ လျှပ်တစ်ပြက် ထွက်ပေါ်နေကြလေသည်။

နန်ကုန်းအောက်ထျန်းသည် နန်ကုန်းယွီကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကွပ်မျက်ရေး စင်မြင့်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး အဝေးတွင် စုရုံးနေကြသော ရေတွက်၍မရနိုင်သည့် ကျင့်ကြံသူများနှင့် ချဉ်းကပ်လာနေသော သာမန်ပြည်သူပြည်သားများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

ကွပ်မျက်ရေးကွင်းပေါ်ရှိ လူအုပ်ကြီးအား ကြည့်လိုက်ချိန်၌ သူ၏ တည်ငြိမ်သော မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသများ လျှပ်တစ်ပြက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြင်းထန်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ရွှီရွှမ်ကျန်း... မင်းတို့ ရွှီမိသားစုက တော်တော် သတ္တိကောင်းတာပဲ... ကျန်းပေ့မင်းသားက စစ်မြေပြင်မှာ ကျဆုံးသွားတာ မကြာသေးဘူး... မင်းတို့က ကောလာဟလတွေ ဖြန့်ပြီး ဒုက္ခပေးရဲတယ်ပေါ့လေ... သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဆက်ခံသူကိုပါ ထိခိုက်အောင် ကြံစည်သေးတယ်... မင်းတို့အားလုံး သေဖို့ ကောင်းတယ်..."

: ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကြိုတင်သတင်းရရှိထားသူများသည် မှန်ကန်ကြောင်းကို တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်ကြပြီး အမှန်တရားကို မသိရှိသူများမှာမူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။

ကျန်းပေ့မင်းသားငယ်လေး နန်ကုန်းယွီသည် ကံဆိုးစေသောကြယ်ဖြစ်ပြီး ကျန်းပေ့မင်းသားကို သေဆုံးစေခဲ့သည်ဟူသော သတင်းများက အမှန်တကယ်တော့ အတုအယောင်တွေလား။

ခဏတာမျှ လူအချို့က ရှက်ရွံ့သွားကြပြီး အချို့က မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာများ ရှိနေကာ အချို့ကမူ ပျော်ရွှင်နေပုံပေါ်သည်။

ကွပ်မျက်ရေးကွင်းပေါ်ရှိ ရွှီမိသားစုဝင်များသည် ၎င်းတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နစ်နာနေသကဲ့သို့ ပြသကာ ဝင်ရောက်မပြောဆိုဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... တကယ်လို့ အပြစ်ရှာချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အကြောင်းပြချက်ဆိုတာ အမြဲတမ်း ရှာလို့ရနေမှာပါပဲ..."

"အရှင်မင်းကြီးက မင်းသားငယ်လေးကို နာမည်ရှင်းပေးချင်နေတာဆိုတော့ ဘယ်သူက ဘာဝင်ပြောရဲမှာလဲ... ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ ရွှီမိသားစုအပေါ်ကို အပြစ်တွေ ပုံချနေရတာလဲ..."

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်တို့ ရွှီမိသားစုက အပြစ်ကင်းပါတယ်..."

"အရှင်မင်းကြီး သနားပါ... ကျွန်တော်က အပြစ်ကင်းပါတယ်..."

...

၎င်းတို့ မတရားခံရကြောင်း အော်ဟစ်နေသည်ကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းအောက်ထျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အေးစက်သွားသည်။

"မင်းတို့က တကယ်ကို နောင်တမရကြတဲ့အပြင် သေရမှာကိုတောင် မကြောက်ကြဘူးပဲ... ငါကိုယ်တော်က သက်သေအထောက်အထား မပြမချင်း မင်းတို့က လက်လျှော့မှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့လေ..."

နန်ကုန်းအောက်ထျန်း စကားပြောဆိုနေစဉ် သူ၏ နံဘေးရှိ မိန်းမစိုး ယန်အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ မိန်းမစိုး ယန်က ချက်ချင်း နားလည်သဘောပေါက်သွားလေသည်။

သူသည် တစ်စုံတစ်ရာကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တင်လိုက်ပြီး ရွှီမိသားစုဝင်များအား မထီမဲ့မြင် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူများနှင့် သာမန်ပြည်သူပြည်သားများအားလုံး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကြလေတော့သည်။