အခန်း (၂၉-၃၀)

အခန်း ၂၉ မင်းတို့ အရမ်း ဆူညံတာပဲ...

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ၏ မေးခွန်းကို ကြားချိန်တွင် ဒေါ်‌ လေးရှန် သည် သူမ၏ အရှေ့ရှိ အမည်းရောင် ပုံရိပ်နှစ်ခုကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"အရှင်မ... ကျွန်မတို့ ဒုက္ခရောက်နေပြီ ထင်တယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် လျိုမင်ယွဲ့ အား လှည့်ကြည့်မိ သွားသော်လည်း လျိုမင်ယွဲ့ ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ကြည့်ရဆိုးသွားသည်ကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

"ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မနဲ့ ကလေးငယ်လေး ကို ကာကွယ်ဖို့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်... ကျွန်မ အပြင်ထွက်ပြီး သွားစစ်ဆေးလိုက်ဦးမယ်..."

သူမ စကားပြောဆိုနေရင်းပင် ရထားလုံးထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး ဒေါ် လေးရှန် ၏ နံဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။

လျိုမင်ယွဲ့ သည် ဒေါ် လေးရှန် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ကြည့်ရဆိုးနေသော အမူအရာကို မြင်တွေ့ရချိန်၌ ဘာတွေဖြစ်နေသနည်းဆိုတာကို နားလည်သဘောပေါက်သွားပုံရသည်။

သူမသည် သူမ၏ အရှေ့ရှိ ပုံရိပ်နှစ်ခုကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"မင်းတို့ ဘယ်သူတွေလဲ... ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ် ရဲ့ ရထားလုံးကို မင်းတို့က ဘယ်လိုလုပ် တားရဲတာလဲ... ချင်းယို တော်ဝင်မိသားစု ရဲ့ အပြစ်ပေးခံရမှာကို မင်းတို့ မကြောက်ဘူးလား..."

သို့သော် ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသား နှစ်ဦးက ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။

"ကိုယ်ရံတော် လျို... ဟုတ်လား... အကယ်၍ ချင်းယို တော်ဝင်မိသားစု က မင်းကို အပြစ်ပေးချင်တယ်ဆိုရင်တောင် မင်း ဒီနေရာကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားတာကို အရင်မြင်မှရမှာပေါ့..."

"ဟီးဟီးဟီး... အခု မင်းတို့က ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ပျော်ဆေးမှုန့် ကို ရှူရှိုက်မိသွားပြီဆိုတော့ သတ်ဖြတ်ခံရမယ့် သိုးသငယ်လေးတွေ ဖြစ်သွားပြီလေ... မင်းတို့အားလုံးကို ငါတို့ ရှင်းလင်းပြီးသွားရင် ချင်းယို တော်ဝင်မိသားစု က ငါတို့ လုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ..."

အခြား အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအသံသည် သတ်ဖြတ်လိုခြင်းနှင့် လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

လျိုမင်ယွဲ့ ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မသိမသာ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်း အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

ရထားလုံး ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ သတိထားနေချိန်၌ သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အများစုမှာ လွင့်စင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ တွေ့ရှိလိုက်ရပြီး သူမ၏ ယခင်စွမ်းအား ဆယ်ပုံတစ်ပုံအောက်သာ ကျန်ရှိတော့ပေသည်။ သူမသည် ကပ်ဘေးပျက်သုဉ်းခြင်းအဆင့် အစောပိုင်းအဆင့် ခန့်ရှိ စွမ်းအားကိုသာ ခဲယဉ်းစွာ အသုံးပြုနိုင်တော့သည်။

သူမသည် တည်ငြိမ်သယောင် ဟန်ဆောင်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး တိုက်ပွဲကို လျင်မြန်စွာ အဆုံးသတ်ကာ ထွက်ခွာရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ အရှေ့ရှိ ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသား နှစ်ဦးမှာ အမှန်တကယ်တော့ ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် များ ဖြစ်နေကြောင်း သူမ တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

သူမသည် အကူအညီတောင်းခံသည့် အချက်ပြမှုတစ်ခုကို လျှို့ဝှက်စွာ ပေးပို့ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ယခုအခါ သူမသည် အချိန်ဆွဲရန်သာ တတ်နိုင်တော့ပေသည်။

ရထားလုံးအတွင်း၌ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် လျိုမင်ယွဲ့ ထွက်သွားသည်နှင့် ပြဿနာများ လျင်မြန်စွာ ပြေလည်သွားမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ သူမ စိတ်ကူးထားသကဲ့သို့ မဟုတ်ခဲ့ချေ။

ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသား ၏ စကားကို ကြားချိန်တွင် သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အားလုံးနီးပါး လွင့်စင်သွားပြီဖြစ်ပြီး သူမတွင် မည်သည့် ခွန်အားမျှ မကျန်တော့ကြောင်း သူမ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့လေသည်။

ဤအချက်ကို သဘောပေါက်သွားချိန်၌ သူမတို့ ဒုက္ခရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် အကူအညီတောင်းခံသည့် သတင်းစကား အများအပြားကို အလျင်အမြန် ပေးပို့လိုက်သည်။

သူမသည် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ နန်ကုန်းယွီ ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု၊ နာကျင်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

သူ၏ မိခင်၏ အမူအရာကို ကြည့်ရင်း နန်ကုန်းယွီ သည် ရင်ထဲတွင် နာကျင်သွားရပြီး သူ၏ မျက်လုံးများသည် နေရာတစ်ခုဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ ရထားလုံး အပြင်ဘက်မှ လျိုမင်ယွဲ့ ၏ အသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မင်းပြောတာ မှန်တယ်... ဝိညာဉ်ပျော်ဆေးမှုန့် က တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ... ဒီနေ့ ငါတို့ တကယ်ကို ကျရှုံးသွားခဲ့ပြီ... မင်းတို့ ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြနိုင်မလား... ငါတို့ကို ဘာကြောင့် သေရလဲဆိုတာ သိပြီးမှ သေပါရစေ..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသား များထဲမှ တစ်ဦးက ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်း သိသင့်ပါတယ်... မရဏစံအိမ် က မူလ တာအိုကျင့်ကြံသူဟာ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ပျော်ဆေးမှုန့် ကြောင့် အကျော်ကြားဆုံးဖြစ်တာလေ..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် လျိုမင်ယွဲ့ ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"မရဏစံအိမ် ရဲ့ ကိုးခုမြောက်အဆင့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ အဆိပ်တစ်သောင်း ဝိညာဉ်သခင် က ဝိညာဉ်ပျော်ဆေးမှုန့် ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုနဲ့ အသုံးပြုနိုင်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တာပဲ..."

"မင်းမှာ ဗဟုသုတ နည်းနည်းတော့ ရှိပုံရတယ်... အဲ့ဒါ ငါပဲ... မင်းက ငါ့ရဲ့ အထူးဖော်စပ်ထားတဲ့ ဝိညာဉ်ပျော်ဆေးမှုန့် ကို သုံးရအောင် လုပ်ခဲ့တယ်... မင်း သေသင့်တယ်..."

လျိုမင်ယွဲ့ ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ဒေါသနှင့် မသေချာမရေရာမှုများကြားတွင် ပြောင်းလဲနေခဲ့ပေသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသား နှစ်ဦးကို မော့ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မင်းတို့ကို ဘယ်သူက ငှားလိုက်တာလဲ... ပြီးတော့ ဝိညာဉ်ပျော်ဆေးမှုန့် ကို ဘယ်အချိန်က တိုက်လိုက်တာလဲ..."

သို့သော် သူမ၏ စကားကို ကြားချိန်တွင် အခြား ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသား တစ်ဦးက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"မင်းက အချိန်ဆွဲဖို့ ကြိုးစားနေတာလား... အလကားပါပဲ... ဒီနေရာကို ငါတို့ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင် ဝင်္ကပါ နဲ့ ပိတ်လှောင်ထားပြီးပြီ... မင်းရဲ့ သတင်းစကားက ပို့လိုက်တာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ အဲ့ဒါက ရောက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ဒေါ် လေးရှန် နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာအမူအရာများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကြလေသည်။ ဟင်းလင်းပြင် ဝင်္ကပါ သည် အဆင့်ကိုး ဝင်္ကပါ တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဝင်္ကပါ အတွင်း၌ ဆက်သွယ်ခြင်း၊ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း သို့မဟုတ် ပျံသန်းခြင်း အားလုံးမှာ အသုံးမဝင်ချေ။

ဤနေရာသည် နန်းတော်နှင့် အလွန်နီးကပ်နေသော်လည်း ၎င်းတို့က အကူအညီတောင်းခံသည့် အချက်ပြမှုများကို လွန်ခဲ့သော အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ပေးပို့ခဲ့သော်လည်း စစ်ကူများ ရောက်မလာသေးခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့။

ဒီလိုကိုး..

လျိုမင်ယွဲ့ နှင့် အခြားသူများသည် ဤအချက်ကို နားလည်သွားကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများသည် အလွန်အမင်း ကြည့်ရဆိုးသွားကာ ၎င်းတို့၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများ ပြန့်နှံ့သွားလေတော့သည်။

ထိုစဉ် ဒေါ် လေးရှန် က ရုတ်တရက် တိုးတိတ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကိုယ်ရံတော် လျို... အရှင်မ နဲ့ တခြားသူတွေကို ခေါ်ပြီး ပြေးတော့..."

သူမ စကားပြောဆိုပြီးနောက် လျိုမင်ယွဲ့ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် သူမသည် ရထားလုံးပေါ်မှ ရုတ်တရက် ခုန်ဆင်းကာ ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသား နှစ်ဦးဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကယ်ကြပါဦး... မရဏစံအိမ် က လူသတ်သမား ရောက်နေပါတယ်..."

"ကယ်ကြပါဦး..."

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ လျိုမင်ယွဲ့ သည် သူမ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားပြီး ရထားလုံးထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ကို ဆွဲယူ၍ ရထားလုံး အနောက်ဘက်မှ ခုန်ထွက်ကာ အလျင်အမြန် ပြေးလေတော့သည်။

သို့သော် ခြေနှစ်လှမ်းခန့် ပြေးပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကြပြီး ၎င်းတို့၏ အရှေ့ရှိ လမ်းကို တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသား တစ်ဦးသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေပြီး ၎င်းတို့ကို လှောင်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေပေသည်။

"အလကားပဲ... ဒီမှာ အသံလုံ တားမြစ်နယ်ပယ် ရှိတယ်... မင်းတို့အသံကို ဘယ်သူမှ ကြားရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

သို့သော် သူ ဤစကားကို ပြောဆိုပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အမျိုးသားရော အမျိုးသမီးပါ မဟုတ်သော အသံတစ်သံသည် ဝေဝါးစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"မင်းတို့ အရမ်း ဆူညံတာပဲ... ငါ အေးအေးဆေးဆေးတောင် အိပ်လို့ မရဘူး..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ထိုနေရာတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ပြေးနေသော ဒေါ် လေးရှန် ပင်လျှင် ပြေးနေခြင်းကို ရရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် သူ၏ အရှေ့ရှိ ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသား နှင့် မီတာဆယ်ကျော်ခန့်သာ ကွာဝေးတော့ပေသည်။

၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့၏ ခေါင်းများကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မလှမ်းမကမ်းရှိ မှောင်ရိပ်များထဲမှ အမည်းရောင် ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

မင်းတို့ ငါ့အိပ်တာကို နှောင့်ယှက်လိုက်ပြီ...

ဓား သံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုအမည်းရောင် ပုံရိပ်ထံမှ အငွေ့အသက် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ လူအားလုံး၏ မျက်နှာအမူအရာများကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။

"ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် အထွတ်အထိပ်..."

၎င်းတို့က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့်ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် အထွတ်အထိပ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဤနေရာတွင် ရှိနေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင်ပင် အိပ်ပျော်နေသည်ကို ၎င်းတို့ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်နေကြောင်း ရှင်းလင်းနေလေသည်။

လျိုမင်ယွဲ့ နှင့် အခြားသူများ၏ အရှေ့ မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေသော အဆိပ်တစ်သောင်း ဝိညာဉ်သခင် ဟုလည်း ခေါ်သည့် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသား သည် ထိုအမည်းရောင် ပုံရိပ်ကို တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ... ကျွန်တော်တို့က မရဏစံအိမ် က ကိုးခုမြောက်အဆင့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး အမြန်ဆုံး ထွက်သွားပေးပါ..."

သူသည် ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့် သာဖြစ်ပြီး သူနှင့်အတူ ပါလာသူမှာ ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် အစောပိုင်းအဆင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤသူကသာ ပြဿနာရှာမည်ဆိုပါက အကျိုးဆက်များမှာ ဆိုးရွားလှပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူ ဤစကားကို ပြောဆိုပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုအမည်းရောင် ပုံရိပ်သည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ အနောက်တွင် လျှပ်တစ်ပြက် ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"မင်းတို့ အရမ်း ဆူတာပဲ..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် အဆိပ်တစ်သောင်း ဝိညာဉ်သခင် ၏ မျက်ဆန်များသည် ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

"ကျွန်တော့်ကို ချမ်းသာပေးပါ..."

သို့သော် သူ့ စကား မပြီးဆုံးမီမှာပင် ကြီးမားသော ခေါင်းကြီးသည် လျှောကျလာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ဆင်းသွားလေတော့သည်။

သူ၏ အငွေ့အသက် သည်လည်း လျင်မြန်စွာ လွင့်စင်သွားရာ ၎င်းက ဝိညာဉ်သန္ဓေသား နှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် များ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေလေသည်။ ၎င်းမှာ လွတ်မြောက်သွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ လျိုမင်ယွဲ့ နှင့် သူမ၏ အဖော်တို့သည် တံတွေးမြိုချလိုက်ကြပြီး အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားကြလေသည်။

၎င်းမှာ အဆိပ်တစ်သောင်း ဝိညာဉ်သခင်၊ ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေလျက် သူက ဒီလိုပဲ သေသွားသည်လား။

သို့သော် ၎င်းတို့ အံ့အားမသင့်နိုင်မီမှာပင် နက်ရှိုင်းပြီး မှောင်မိုက်နေသော အကြည့်တစ်ချက်သည် ၎င်းတို့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့လေသည်။

လျိုမင်ယွဲ့ နှင့် အခြားအမျိုးသားတို့သည် တုန်ယင်သွားပြီး အလျင်အမြန် ဒူးထောက်ချလိုက်ကြသည်။

"စီနီယာ... ကျွန်တော်တို့က စီနီယာကို နှောင့်ယှက်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..."

"ဝါး..."

နန်ကုန်းယွီ သည် ထိတ်လန့်သွားပုံရပြီး အော်ငိုလိုက်လေသည်။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏ ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန် ပိတ်ထားလိုက်သော်လည်း ထိုအမည်းရောင် ပုံရိပ်၏ အကြည့်များသည် နန်ကုန်းယွီ အပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"စီနီယာ... သူက ကလေးလေးပဲ ရှိပါသေးတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ရဲ့ မသိနားမလည်မှုကို ထောက်ထားပြီး သူ့ကို သနားညှာတာပေးပါ..."

သူမသည် နန်ကုန်းယွီ ကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ အလွန် လျင်မြန်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။ သူမသည် အရင်က ဤမျှလောက် မစိုးရိမ်ဖူးချေ။

"စီနီယာ... ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ..."

လျိုမင်ယွဲ့ သည်လည်း အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်ကာ လေးစားစွာ တောင်းပန်လိုက်လေသည်။

ထိုအရိပ်ပုံရိပ်သည် နန်ကုန်းယွီ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ယခင်ကဲ့သို့ပင် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး နှင့် အခြားတစ်ဦးတို့သည် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများကို ပြသနေကြသည်။

သို့သော် ထို့နောက် သိမ်မွေ့သော အသံတစ်သံသည် ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့လေသည်။

"မင်းတို့ရဲ့ အသက်တွေကို ငါ ချမ်းသာပေးမယ်... ငါက ကလေးတွေကို မသတ်ဘူး..."

ထိုစကား ကြားချိန်တွင် ထိုနှစ်ဦးက အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်ကြသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ..."

အခန်း ၃၀ အရာရာတိုင်းက အစ်ကိုတော်ရဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်းပါပဲ

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ..."

ထိုအသံကို ကြားချိန်တွင် ထိုနှစ်ဦးသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားကြပြီး ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ကြလေသည်။

သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးညွှတ်ပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် ခေါင်းမော့ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထား၍ ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း ထိုအမည်းရောင် ပုံရိပ်ကို မမြင်တွေ့ရတော့ချေ။

သို့သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ မတ်တပ်မရပ်ရဲသေးချေ။

အခိုက်အတန့် ကြာပြီးနောက် ထိုအမည်းရောင် ပုံရိပ် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်မလာသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်၌ ထိုနှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း ဖလှယ်ကြည့်လိုက်ကြပြီး လျိုမင်ယွဲ့ က ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ကို မတ်တပ်ရပ်ရန် အလျင်အမြန် ကူညီပေးလိုက်လေသည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က နန်ကုန်းယွီ ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး တိုးတိတ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒေါ်လေးရှန် ဆီ သွားကြည့်ရအောင်..."

လျိုမင်ယွဲ့ က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထိုနှစ်ဦးသည် လှည့်ကာ ရထားလုံးဆီသို့ လျှောက်သွားကြသော်လည်း ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ခပ်မြန်မြန် မလျှောက်ရဲကြ။

မကြာမီမှာပင် ထိုနှစ်ဦးသည် ရထားလုံးဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီး မလှမ်းမကမ်းရှိ မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဒေါ်လေးရှန် သည် တုန်ယင်စွာဖြင့် မတ်တပ်ရပ်နေပြီးဖြစ်ကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး သူမ၏ အသက်ရှူသံမှာလည်း အနည်းငယ် အားနည်းနေပေသည်။

သို့သော် ထိုအားနည်းသော အသက်ရှူသံမှာ တစ်စုံတစ်ရာကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည်ကို စိုးရိမ်သကဲ့သို့ တမင်တကာ ထိန်းချုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူမ၏ အရှေ့ မီတာဆယ်ကျော်အကွာတွင် ခေါင်းပြတ်နေသော အလောင်းတစ်ခုသည် ဘေးတစောင်း လဲကျနေပေသည်။

ယခင်က လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများကဲ့သို့ပင် သူ၏ လည်ပင်းမှ သွေးများ ထွက်ကျလာခြင်း မရှိဘဲ တစ်စုံတစ်ရာသော စွမ်းအားတစ်ခုက ၎င်းကို တိုက်စားသွားကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ သွေးများကို ပိတ်ဆို့ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ လျိုမင်ယွဲ့ နှင့် အခြားအမျိုးသမီးတို့သည် အချင်းချင်း ဖလှယ်ကြည့်လိုက်ကြရာ ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် နားမလည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်များကို ခွေးများကဲ့သို့ သတ်ဖြတ်နိုင်သော ဤစွမ်းအားကြီးမားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်သည် မည်သည့်နေရာမှ ရောက်ရှိလာသနည်းဆိုတာကို ၎င်းတို့ နားမလည်နိုင်ခဲ့ကြ။ ၎င်းမှာ တကယ်ကို ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ ဒေါ်လေးရှန် သည် လှည့်ကာ နန်ကုန်းယွီ နှင့် အခြားနှစ်ဦးကို ဂရုတစိုက် ရှာဖွေရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် လျိုမင်ယွဲ့ နှင့် အခြားနှစ်ဦးကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

သူမက ဂရုတစိုက်နှင့် အလျင်အမြန် ရှေ့တက်လာကာ တိုးတိတ်စွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

"အရှင်မ... အဆင်ပြေရဲ့လား..."

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

ထိုနှစ်ဦးက ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။

လျိုမင်ယွဲ့ က ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ နန်ကုန်းယွီ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ဒီ စီနီယာ က ဘယ်လို သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ အငွေ့အသက်မှ မပြသခဲ့ပေမဲ့ သတ်ဖြတ်တဲ့ နေရာမှာတော့ ပြတ်သားတယ်... တကယ်လို့ ဒီနေ့ ဒီကလေးငယ်လေး သာ မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် အကျိုးဆက်က တွေးကြည့်လို့တောင် ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ဒေါ်လေးရှန် က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တိုးတိတ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... အဲ့ဒီ အသံ ထွက်လာတဲ့ အချိန်မှာတင် ကျွန်မ အေးစက်သွားတာ... ကျွန်မရဲ့ အရှေ့က လူသတ်သမားကလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ ခံစားရမှာ သေချာတယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲက ကြောက်ရွံ့မှုတွေကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်..."

ဤနေရာသို့ ရောက်ချိန်တွင် သူမသည် စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်၏။

"လူသတ်သမားက ကျွန်မတို့ အလကား ရုန်းကန်နေတာကို ကြည့်ချင်နေလို့ တော်သေးတယ်... အဲ့ဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ကျွန်မ ပြေးသွားတဲ့ အချိန်မှာတင် သူက ကျွန်မကို သတ်ပစ်လောက်ပြီ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရသည်။

"ဒေါ်လေးရှန်... ကျေးဇူးပြုပြီး နောက်တစ်ခါ ဒီလို မလုပ်ပါနဲ့တော့... ကျွန်မတို့က..."

သို့သော် သူမ စကားပြော၍ မပြီးဆုံးမီမှာပင် ဒေါ်လေးရှန် က ဝင်ပြောလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရ၏။

"အရှင်မ... အရှင်မ ဘာပြောချင်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ အသက်ကို အရှင်မတို့က ကယ်တင်ပေးခဲ့တာပါ... ဘာလုပ်သင့်တယ် ဘာမလုပ်သင့်ဘူးဆိုတာကို ကျွန်မ သိပါတယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမျှ ထပ်မပြောတော့‌ ပေ။

ဒေါ်လေးရှန် က နန်ကုန်းယွီ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အပြုံးတစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ရင်ထဲတွင် တွေးတောလိုက်လေသည်။

'ဒီနေ့လည်း မင်းသားငယ်လေး က ငါ့ကို ထပ်ပြီး ကယ်တင်ခဲ့ပြန်ပြီ... ငါ ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ် နဲ့ မင်းသားငယ်လေး အပေါ် တစ်သက်လုံး သစ္စာရှိသင့်တယ်...'

"ကောင်းပြီ... အရင်ဆုံး ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြတာပေါ့... ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ် ကို ဖြစ်ဖြစ် နန်းတော်ကို ဖြစ်ဖြစ် သွားကြမယ်..."

လျိုမင်ယွဲ့ က ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တုန်လှုပ်မှု အချို့ ကျန်ရှိနေသေးပေသည်။ စောစောက အသက်အန္တရာယ် ခြိမ်းခြောက်ခံရမှုသည် ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သော သူမကိုပင် တကယ်ကို ကြောက်ရွံ့သွားစေခဲ့ကြောင်း ရှင်းလင်းနေပေသည်။

သို့သော် သူမ၏ စကားကို ကြားချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ သုံးယောက်စလုံးက တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို ယာယီ ဆုံးရှုံးထားတာဆိုတော့ ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ် ကို သွားဖို့က မသင့်တော်ဘူး..."

"အဲ့ဒီမှာ လူသတ်သမားတွေ ရှိနေဦးမှာ စိုးရိမ်နေတာလား..."

လျိုမင်ယွဲ့ က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အအအံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဒီကို ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် လူသတ်သမား နှစ်ယောက်တောင် ရောက်လာပြီးပြီဆိုတော့ ဒီလောက်တော့ မဆိုးလောက်ပါဘူး..."

"ကျွန်မ မသေချာဘူး..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေပေသည်။

"ဒါပေမဲ့ နောင်တရနေရတာထက်စာရင် သတိထားတာက ပိုကောင်းပါတယ်... နန်းတော်ကိုပဲ ပြန်သွားပြီး စစ်ဆေးကြည့်ကြတာပေါ့..."

လျိုမင်ယွဲ့ က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ လျိုမင်ယွဲ့ သည် အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ၏ အရှေ့တွင် အလျင်အမြန် ဝင်ရပ်လိုက်ကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ချက်ချင်း တင်းမာသွားလေသည်။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး နှင့် အခြားတစ်ဦးတို့သည်လည်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်သွားကြပြီး လျိုမင်ယွဲ့ ၏ အကြည့်ဆီသို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ကြ၏။

နန်းတွင်းအစောင့် ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးကို ၎င်းတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုကျင့်ကြံသူများ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ လျိုမင်ယွဲ့ နှင့် အခြားသူများသည် အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားကြသော်လည်း သတိထားနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤအချိန်တိုလေးအတွင်း ဝိညာဉ်ပျော်ဆေးမှုန့် ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုအောက်တွင် လျိုမင်ယွဲ့ ၏ စွမ်းအားသည် ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများကို ယှဉ်ပြိုင်ရန်ပင် မလုံလောက်တော့ဘဲ အခြားနှစ်ဦးမှာ ပို၍ပင် အားနည်းနေသေးပေသည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်၌ ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦး ရောက်လာခဲ့သဖြင့် ၎င်းတို့အနေဖြင့် သတိထားရုံမှတစ်ပါး အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့။

အစောင့်နှစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာပြီး မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"ကိုယ်ရံတော် လျို၊ မင်းသမီးကြီး နဲ့ မင်းသားငယ်လေး တို့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

၎င်းတို့ ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ အရိုအသေပေးသည်ကို မြင်တွေ့ရသော်လည်း လျိုမင်ယွဲ့ နှင့် အခြားသူများသည် စိတ်အေးမသွားကြသေးချေ။ လျိုမင်ယွဲ့ သည် နန်ကုန်းအောက်ထျန်း ထံသို့ သတင်းစကား တစ်ခုပင် ပေးပို့ထားပြီးဖြစ်ကာ သူ ရောက်လာမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့လေသည်။

လျိုမင်ယွဲ့ နှင့် အခြားသူများ စကားမပြောသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်၌ ထိုနန်းတွင်းအစောင့် နှစ်ဦးသည် မတ်တပ်မရပ်ကြဘဲ အခြား အစောင့်များထံသို့ သတင်းစကားများကို လျှို့ဝှက်စွာ ပေးပို့လိုက်ကြသည်။

မကြာမီမှာပင် နန်ကုန်းအောက်ထျန်း သည် ဓားကိုင်ဆောင်ထားသော နန်းတွင်းအစောင့် အများအပြားနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

သူသည် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ နန်ကုန်းယွီ ကို စိုးရိမ်တကြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ အဆင်ပြေနေသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်မှသာ သက်ပြင်းချနိုင်သွားလေတော့သည်။

နန်ကုန်းအောက်ထျန်း သည် ထိုမြင်ကွင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လျိုမင်ယွဲ့ အား လှည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

"ကိုယ်ရံတော် လျို... ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ..."

နန်ကုန်းအောက်ထျန်း ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ လျိုမင်ယွဲ့ သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချပြီးအလျင်အမြန် စတင်ရှင်းပြလေတော့သည်။

လျိုမင်ယွဲ့ ၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် အခြားသူများမှာ အံ့သြမှုနှင့် သံသယဖြစ်မှုတို့ကို ပြသနေကြသည်။

"ကိုယ်ရံတော် လျို... အမှန်တရားကို ပြောနေတာ သေချာရဲ့လား..."

၎င်းတို့ မယုံကြည်ကြခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် မရဏစံအိမ် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ နှစ်ယောက်က လုံးလုံးလျားလျား ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ဘူး မဟုတ်လား။ ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် အထွတ်အထိပ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး လုပ်ဆောင်နိုင်သည့်အရာမျိုး မဟုတ်တန်ရာ။

ထို့ပြင် ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် အထွတ်အထိပ် သိုင်းပညာရှင်ကို ထားလိုက်ပါတော့၊ ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် နောက်ပိုင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးကိုပင် ချင်းယိုအင်ပါယာ တွင် ရှာတွေ့နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် နောက်ပိုင်းအဆင့် သို့ အဆင့်တက်လှမ်း ပြီးသည်နှင့် ထိုနေရာ ကို ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။

လျိုမင်ယွဲ့ က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါလည်း မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီ အငွေ့အသက် က ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် နောက်ပိုင်းအဆင့် ထက် အများကြီး ပိုပြီး အစွမ်းထက်တယ်... ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် အထွတ်အထိပ် လို့ပဲ ရှင်းပြလို့ ရနိုင်မယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လူအားလုံး၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် တည်ကြည်လေးနက်သွားကြပြီး ၎င်းတို့သည် ပို၍ပင် စိုးရိမ်ပူပန်လာကြလေသည်။

ချင်းယို ဧကရာဇ်နန်းတော် အနီးတွင် စွမ်းအားမည်မျှရှိမှန်းမသိသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး အစွမ်းထက်သည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာခြင်းက စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်လာစေမည်မှာ သေချာပေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် လျှောက်လာပြီး နန်ကုန်းအောက်ထျန်း အား ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒီနှစ်ယောက်က တကယ်ကို ပြန်လည်ခုခံခွင့်မရဘဲ တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရတာပါ..."

"ဒါ့အပြင် ကျန်ရစ်နေတဲ့ အငွေ့အသက် အချက်အလက်တွေအရဆိုရင် ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ယောက်က မရဏစံအိမ် က လာတာ တကယ်ပဲ မှန်ကန်ပါတယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းအောက်ထျန်း ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ကြည့်ရဆိုးသွားလေ၏။

"မရဏစံအိမ် က လွန်လွန်းနေပြီ... ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ တော်ဝင်မိသားစုဝင်တွေကို သတ်ဖို့ ချင်းယို ဧကရာဇ်နန်းတော် အထိတောင် လာရဲတယ်ပေါ့လေ... သူတို့ သေဖို့ ကောင်းတယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လူအားလုံးသည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ကြလေသည်။ မရဏစံအိမ် က ဧကရာဇ်တစ်ပါး သို့မဟုတ် ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခဲ့သည်မှာ အကြိမ်မည်မျှ ရှိနေပြီနည်း။

အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်းများက မုန်းတီးပြီး အလိုရှိနေကြသည်ဆိုလျှင်တောင်မှ ၎င်းက ဆက်လက် တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလော။

"ဟူး... ငါသာ သိရင်တော့... ငါ သူတို့နဲ့ ဒီကိစ္စကို သေချာပေါက် ဖြေရှင်းမှာ..."

နန်ကုန်းအောက်ထျန်း က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး အား ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ယွဲ့ရှီး... မင်း နန်းတော်မှာ ခဏလောက် နေပြီး မယ်တော်ကြီး နဲ့ သွားနေရင်ရော ဘယ်လိုလဲ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ နန်ကုန်းယွီ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကြောက်ရွံ့မှုများ ကျန်ရှိနေဆဲဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"အရာရာတိုင်းကို အစ်ကိုတော်ရဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်းပဲ လုပ်ပါ့မယ်..."

၎င်းတို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် နန်းတော်သို့ အတူတကွ သွားခဲ့ကြလေသည်။ နန်ကုန်းအောက်ထျန်း သည်လည်း ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး နှင့် အခြားသူများကို မယ်တော်ကြီး ၏ နန်းဆောင်ဖြစ်သော ရှိုးရှန်း နန်းဆောင် သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

၎င်းတို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နန်းဆောင်အပြင်ဘက်တွင် လူအများအပြား ရပ်နေကြပြီဖြစ်ပြီး မယ်တော်ကြီး ကျီကျစ်ယွီ လည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေတော့သည်။