အခန်း (၃၇-၃၈)

အခန်း ၃၇ ယွီအာ ကြောက်တယ်...

တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ် ပြင်းပြနေသော စိတ်အားထက်သန်သည့် စစ်သည်များကို ကြည့်ရင်း နန်ကုန်းအောက်ထျန်း က ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

သူက လက်ကို မြှောက်ကာ တိတ်ဆိတ်ရန် အချက်ပြလိုက်ရာ ၎င်းကို တင်းကျပ်စွာ လိုက်နာကြပြီး စစ်ရေးလေ့ကျင့်ကွင်း သည် ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားပေသည်။

"ယနေ့ ငါကိုယ်တော် က မြောက်ပိုင်းစစ်ချီ ကို ချက်ချင်း စတင်ဖို့ စစ်သူကြီး မင်ထျန်အန်း ကို ကွပ်ကဲရေးမှူးချုပ် အဖြစ်နဲ့ စစ်သူကြီး ယန်ကျုံ ကို ဒုတိယ ကွပ်ကဲရေးမှူးချုပ် အဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်တယ်... ကျန်းပေ့မင်းသား အတွက်၊ မြောက်ပိုင်းက ကျဆုံးသွားတဲ့ စစ်သည်တွေနဲ့ ပြည်သူပြည်သားတွေ အတွက်၊ အင်ပါယာ ရဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေအတွက် ငါတို့ သေချာပေါက် အောင်ပွဲခံရမယ်..."

"မင်းတို့ရဲ့ အောင်ပွဲခံ ပြန်အလာကို ငါကိုယ်တော် စောင့်မျှော်နေမယ်... ပြီးတော့ မင်းတို့ရဲ့ အောင်ပွဲကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဂုဏ်ပြုပေးမယ်..."

သူ စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စစ်ရေးလေ့ကျင့်ကွင်း ပေါ်ရှိ စစ်သူကြီးများသည် အချင်းချင်း ဖလှယ်ကြည့်လိုက်ကြပြီး အားလုံး ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ချလိုက်ကြလေသည်။

၎င်းတို့၏ အသံများသည် စစ်ရေးလေ့ကျင့်ကွင်း တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ကျွန်တော်မျိုးတို့က အရှင်မင်းကြီး ရဲ့ မြင့်မားတဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို သေချာပေါက် အကောင်အထည်ဖော်ပြီး ပေ့ချွမ်း ကို မြောက်ပိုင်းစစ်ချီ ဆင်နွှဲကာ ကျန်းပေ့မင်းသား အတွက် လက်စားချေပြီး မြောက်ပိုင်းက ကျဆုံးသွားတဲ့ စစ်သည်တွေနဲ့ ပြည်သူပြည်သားတွေ အတွက် လက်စားချေပေးပါ့မယ်..."

၎င်းတို့၏ စကားများကို ကြားချိန်တွင် စစ်သည်အားလုံးက တစ်သံတည်း ထပ်မံ ဟစ်ကြွေးလိုက်ကြသည်။

"လက်စားချေမယ်... လက်စားချေမယ်... လက်စားချေမယ်..."

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ နန်ကုန်းအောက်ထျန်း သည် ကျေနပ်အားရသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်ထျန်အန်း... မြောက်ပိုင်းစစ်ချီ အတွက် တပ်ကို ဦးဆောင်ချီတက်တော့..."

"ဒီလက်အောက်ငယ်သားက နာခံပါ့မယ်..."

မင်ထျန်အန်း က သဘောတူလိုက်ပြီး လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ လေထက်တွင် ရပ်နေလေသည်။ သူသည် သူ၏ စစ်တပ်အလံ ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စစ်သည် နှစ်သိန်းသည် စစ်ရေးလေ့ကျင့်ကွင်း အထက်ရှိ စစ်သင်္ဘော လေးစင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားကြလေသည်။

"မြောက်ပိုင်းစစ်ချီ အတွက် ထွက်ခွာမယ်..."

စစ်သည်အားလုံး စစ်သင်္ဘော ပေါ်သို့ တက်ရောက်ပြီးသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်၌ မင်ထျန်အန်း သည် နန်ကုန်းအောက်ထျန်း အား အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် စစ်သင်္ဘော ပေါ်သို့ တက်ရောက်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

၎င်းတို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေရင်း နန်ကုန်းအောက်ထျန်း က အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တတိယ ဦးရီး‌တော်... အကြီးအကဲ ၃၀ ကို ဦးဆောင်ပြီး လျှို့ဝှက်စွာ စောင့်ကြည့်ဖို့ ဒုက္ခခံပေးပါဦး..."

သူ၏ စကားကို ကြားချိန်တွင် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူ၏ အနောက်မှ ထွက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"အောက်ထျန်း... ငါက အကြီးအကဲ ၃၀ ကို ခေါ်သွားမယ်ဆိုရင် ချင်းယိုအင်ပါယာ မှာ အကြီးအကဲ ဆယ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့မှာ... မင်း အဆင်ပြေမှာ သေချာရဲ့လား..."

ဤသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ချင်းယိုအင်ပါယာ ၏ တွမ် မင်းသား ဖြစ်ပြီး နန်ကုန်းအောက်ထျန်း ၏ တတိယမြောက် ဦးရီးတော် လည်း ဖြစ်ပေသည်

နန်ကုန်းအောက်ထျန်း က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"တော်ဝင်မိသားစု က ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် ဆယ်ယောက် ပါဝင်တာဆိုတော့ ဧကရာဇ်မြို့တော် ကို ကာကွယ်ဖို့ လုံလောက်လောက်ပါတယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် တွမ် မင်းသား က အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဟူး... တုန်းယန် အင်ပါယာ နဲ့ တခြား နိုင်ငံနှစ်ခုက မင်းရဲ့ အခက်အခဲတွေကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဒီတစ်ခါ မင်းရဲ့ မြောက်ပိုင်းစစ်ချီ ကို..."

သို့သော် သူ စကားပြော၍ မပြီးဆုံးမီမှာပင် နန်ကုန်းအောက်ထျန်း က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"တတိယ ဦးရီးတော်... ပေ့ချွမ်းအင်ပါယာ က သဘောတူညီချက်ကို ဗြောင်ကျကျ ချိုးဖောက်ပြီး အောက်ချန် ကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခဲ့တာက ငါတို့ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို စမ်းသပ်နေတာဆိုတာ ဦးရီးတော် နားလည်သင့်ပါတယ်... တကယ်လို့ ဒီတစ်ခါ ငါတို့ မြောက်ပိုင်းစစ်ချီ မဆင်နွှဲဘူးဆိုရင် နောက်တစ်ခါကျရင် သူတို့က တိုက်ရိုက် ဝင်လာချင် ဝင်လာလိမ့်မယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် တွမ် မင်းသား က ခေါင်းခါကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်... တခြား အင်ပါယာ သုံးခုက ငါတို့ရဲ့ အားနည်းနေတဲ့ အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အလစ်အငိုက် မတိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ ငါတို့ လောင်းကြေးထပ်နိုင်တော့မယ်... အဲ့ဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ချင်းယိုအင်ပါယာ ရဲ့ ရာစုနှစ်ချီတဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ် ကြီးက မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်..."

နန်ကုန်းအောက်ထျန်း က အနည်းငယ် ခေါင်းခါကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"တတိယ ဦးရီးတော်... ဒါက လောင်းကြေးထပ်တာနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး... ငါ့ရဲ့ ချင်းယိုအင်ပါယာ က အခု အရပ်လေးမျက်နှာလုံးမှာ ရန်သူတွေ ဝိုင်းနေတာပါ... ဒီနေ့က အစောကြီးဖြစ်စေ နောက်ကျမှဖြစ်စေ ရောက်လာမှာ သေချာပါတယ်..."

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် သူက အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"တတိယ ဦးရီးတော်... မြောက်ဘက်ကို သွားပြီး ချင်းယိုအင်ပါယာ ရဲ့ စစ်သည်တွေကို အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကာကွယ်ပေးဖို့ ဒုက္ခခံပေးပါဦး..."

"ကောင်းပြီလေ... မင်းနဲ့အတူ အရူးလုပ်လိုက်မယ်..."

တွမ် မင်းသား က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

နန်ကုန်းအောက်ထျန်း သည် တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် သူ၏ လူများကို ဦးဆောင်ကာ စစ်ရေးလေ့ကျင့်ကွင်း မှ ထွက်ခွာပြီး နန်းတော်သို့ ပြန်သွားလေတော့သည်။

...

စစ်သည် ၁၀၀,၀၀၀ ၏ ဟစ်ကြွေးသံများသည် ချင်းယို ဧကရာဇ်မြို့တော် တွင် ပုန်းခိုနေကြသော အင်ပါယာ သူလျှိုများ အပါအဝင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော လူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို သဘာဝကျကျပင် ရရှိသွားစေခဲ့သည်။

တာအို ၏ သတင်း ရောက်ရှိလာခြင်းက အိမ်နီးချင်း နိုင်ငံများကိုလည်း အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့ပေသည်။

အရပ်လေးမျက်နှာလုံးတွင် ရန်သူများ ဝိုင်းရံခံနေရသော်လည်း ချင်းယိုအင်ပါယာ က နိုင်ငံတော်စစ်ပွဲ တစ်ခုကို တကယ်ကြီး ဆင်နွှဲရဲလိမ့်မည်ဟု ၎င်းတို့ ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြ။

ခဏတာအတွင်း အချို့လူများကမူ အမြတ်အစွန်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ရရှိရန် အခွင့်အရေးရှိပြီဟု တွေးကာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေကြလေသည်။

အချို့လူများကမူ နန်ကုန်းအောက်ထျန်း သည် နောက်ကွယ်မှ အစီအစဉ် မရှိဘဲ မြောက်ပိုင်းစစ်ချီ ကို ဆက်လက် ဆင်နွှဲရဲသေးသည်ကို မယုံကြည်နိုင်ပုံရကာ အံ့သြမှုနှင့် သံသယဖြစ်မှုများ ရှိနေကြပေသည်။

သို့သော် တိုက်ဆိုင်စွာပင် အဖွဲ့အစည်း အားလုံးသည် စောင့်ကြည့်နေကြပြီး နောက်ထပ် လှုပ်ရှားမှုကို စောင့်ဆိုင်းနေကာ အကျိုးအမြတ်များ ရရှိရန် မျှော်လင့်နေကြလေသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ပေ့ချွမ်းအင်ပါယာ ၏ အဆင့်မြင့် အရာရှိများမှာမူ...

ချင်းယိုအင်ပါယာ က မြောက်ပိုင်းစစ်ချီ ကို စတင်လိုက်ပြီဟူသော သတင်းကို ရရှိပြီးနောက် နန်းတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ကြည့်ရဆိုးနေခဲ့ပေသည်။

"မှူးမတ်တို့... အခု ချင်းယိုအင်ပါယာ က မြောက်ပိုင်းစစ်ချီ စစ်ပွဲကို စတင်လိုက်ပြီဆိုတော့ ငါတို့ ဘယ်လို တုံ့ပြန်သင့်သလဲ..."

ဧကရာဇ် ထိုပါ့ယဲ့လွီ သည် တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် နန်းတွင်း မှူးမတ်များကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် မှူးမတ်များသည် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြသည်။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် ဤအဆင့်တွင် ၎င်းတို့သည် တကယ်ကို အကျပ်ရိုက်နေကြပေသည်။ ကျန်းပေ့မင်းသား တစ်ဦး သေဆုံးခြင်းမှာ အသေးအဖွဲ ကိစ္စတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ချင်းယိုအင်ပါယာ က ၎င်းကို ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာလုပ်မည် မဟုတ်ဟု ၎င်းတို့ ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုက်စားသွားနိုင်ခဲ့သော်လည်း ချင်းယိုအင်ပါယာ က ဤမျှလောက် ရန်လိုကာ မြောက်ပိုင်းစစ်ချီ စစ်ပွဲကို တိုက်ရိုက် စတင်လိမ့်မည်ဟု ၎င်းတို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြ။

ချင်းယိုအင်ပါယာ သည် အရပ်လေးမျက်နှာလုံးတွင် ဝိုင်းရံခံနေရသလို ပေ့ချွမ်းအင်ပါယာ လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။

ချင်းယိုအင်ပါယာ တွင် ဆွေမျိုး မဟာမိတ်ဖြစ်သော ရှီးလန် အင်ပါယာ ရှိနေသဖြင့် ၎င်းတို့သည် အရပ်သုံးမျက်နှာမှ ရန်သူများ ဝိုင်းရံခံနေရသည်ဟုသာ ယူဆနိုင်ပေသည်။ သို့သော် ပေ့ချွမ်းအင်ပါယာ မှာမူ ချင်းယိုအင်ပါယာ အပြင် အခြား အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံ နှစ်ခုသာ ရှိပြီး ၎င်းတို့ နှစ်ခုစလုံးမှာ ရန်သူများ ဖြစ်ကြပေ၏。 ၎င်းတို့ အားလုံးသည် အင်အားတူညီကြလေသည်။

ယခုအခါ ချင်းယိုအင်ပါယာ က မြောက်ပိုင်းစစ်ချီ စစ်ပွဲကို စတင်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ ၎င်းတို့က ပြန်လည်တိုက်ခိုက်မည်လား သို့မဟုတ် ဆုတ်ခွာမည်လား။

ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ခြင်းက အပြန်အလှန် ပျက်စီးခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်ဖြစ်ပြီး အခြားသူများကို အကျိုးအမြတ်များ ရရှိစေမည် ဖြစ်သည်။ ဆုတ်ခွာခြင်းကမူ နယ်မြေများ ဆုံးရှုံးရမည်ဖြစ်ပြီး လှောင်ပြောင်စရာတစ်ခု ဖြစ်လာမည် ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းမှာ တကယ်ကို အကျပ်ရိုက်စရာပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ မှူးမတ်များ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်၌ ထိုပါ့ယဲ့လွီ က စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မှူးမတ်တို့... အရင်ဆုံး စစ်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ကြတာပေါ့... ဒီကိစ္စကို နောက်မှ ဆွေးနွေးလို့ရပါတယ်..."

...

ချင်းယို ဧကရာဇ်မြို့တော်၊ ရှိုးရှန်း နန်းဆောင် အတွင်း၌။

နန်ကုန်းယွီ သည် ချင်းယို ဧကရာဇ်မြို့တော် တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသော တိုက်ပွဲဝင် ဟစ်ကြွေးသံများကို သဘာဝကျကျပင် ကြားသိခဲ့ရပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပေသည်။

နောက်ဆုံးတော့ စစ်ပွဲ ရောက်လာခဲ့ပြီပဲ...

သူသည် သူ၏ မိခင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပုံမှန်မဟုတ်သည်ကို မြင်တွေ့ရပြီး သူမ ဘာတွေတွေးနေသနည်းဆိုတာကို သူ မသိခဲ့။

"အမေ... ယွီအာ ကြောက်တယ်..."

နန်ကုန်းယွီ သည် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး သူမကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ငယ်လေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။

"အမေ... ယွီအာ့ကို ထားမသွားပါနဲ့နော်... ယွီအာ ကြောက်တယ်..."

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် ကျန်ရှိနေသော ဝိညာဉ် ဆန်ပြုတ်ကို အလျင်အမြန် ချထားလိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီ ကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။

သူမသည် နန်ကုန်းယွီ ၏ ကျောပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးပြီး နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"ယွီအာ... မကြောက်နဲ့နော်... အမေက သားကို ထားမသွားပါဘူး... အမေက သားကို ကာကွယ်ဖို့ သားအနားမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေပေးမှာပါ..."

"တကယ်လား..."

နန်ကုန်းယွီ ၏ တုန်ယင်နေသော အသံလေး ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ထံမှ နှစ်သိမ့်မှုကို ရရှိလိုက်သကဲ့သို့ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ငယ်လေးသည် အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားလေသည်။

"တကယ်ပါ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အသံမှာ ခိုင်မာကာ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တောင်းပန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

သူမ၏ အကြည့်များသည် အဝေးသို့ လွင့်မျောသွားပြီး ရင်ထဲတွင် တွေးတောလိုက်သည်။

'အရှင်မင်းသား... ရှင်အတွက် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လက်စားမချေပေးနိုင်တဲ့ ယွဲ့ရှီး ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ... ယွဲ့ရှီး က ယွီအာ့ကို မစွန့်ပစ်နိုင်ပါဘူး... ယွဲ့ရှီး က ယွီအာ့ကို ကာကွယ်ပေးပြီး သူ့ကို အေးအေးချမ်းချမ်းနဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းခွင့် ပေးချင်လို့ပါ...'

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ၏ အတည်ပြုချက်ကို ကြားပြီးနောက် နန်ကုန်းယွီ ၏ တုန်ယင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ငယ်လေးသည် နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားခဲ့လေသည်။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် နန်ကုန်းယွီ ကို ညင်သာစွာ ဆွဲခွာလိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"ယွီအာ... လိမ္မာတယ်နော်... ဆန်ပြုတ် ကုန်အောင် စားလိုက်... ပြီးရင် အမေက သားကို အနားယူဖို့ ပြန်ခေါ်သွားမယ်လေ... ဟုတ်ပြီလား..."

"ဟုတ်..."

နန်ကုန်းယွီ ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ရစ်သိုင်းနေပြီး သူက ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ သူ၏ လက်ငယ်လေးကမူ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ၏ စကတ်ကို စိုးရိမ်တကြီး ဆွဲကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နာကျင်မှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ ပြတ်သားမှုသည် ပိုမို ခိုင်မာလာခဲ့လေတော့သည်။

အခန်း ၃၈ ယွင်မုန်း တောင်ထွတ်

ယွီအာသည် အသက်ခြောက်လသာ ရှိသေးသော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး အခြားသူများ၏ လှောင်ပြောင်မှုနှင့် အထင်သေးမှုများကိုပင် ခံခဲ့ရပေသည်။

အကယ်၍ သူသာ မိခင်ကို ထပ်မံဆုံးရှုံးရမည်ဆိုပါက သူမ၏ ယွီအာလေး ဘာဖြစ်သွားမည်ကို ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး တွေးတောင် မတွေးဝံ့ချေ။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ကျန်ရှိနေသော ဝိညာဉ် ဆန်ပြုတ် အနည်းငယ်ကို နန်ကုန်းယွီအား ခွံ့ကျွေးလိုက်ကာ သူ့ကို အိပ်ဆောင်သို့ ပြန်လည်ပွေ့ချီသွားလေသည်။

"အမေ... ယွီအာ့ကို ထားမသွားဘူး မဟုတ်လားဟင်..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးက သူ့ကို ကုတင်ပေါ်တွင် ချထားလိုက်သည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်၌ နန်ကုန်းယွီ၏ လက်ငယ်လေးများသည် သူမ၏ စကတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမကို ဆုံးရှုံးရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသကဲ့သို့ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တင်းမာကာ ကြောက်ရွံ့နေပေသည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသည် ရင်ထဲတွင် နာကျင်သွားရပြီး သူ၏ နူးညံ့သော ပါးပြင်လေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးကာ တိုးတိတ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"မထားသွားပါဘူး ယွီအာ... မစိုးရိမ်ပါနဲ့... အိပ်လိုက်တော့နော်... နိုးလာရင် မကြောက်ရတော့ဘူး... အမေက သားအနားမှာ ဆက်ရှိနေဦးမှာပါ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်လိုက်သော်လည်း ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး၏ စကတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ကာ သူမကို တစ်ချက်တစ်ချက် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်နေသေးပေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ သူသည် သုံးပုံတစ်ပုံခန့် သရုပ်ဆောင်နေပြီး ခုနစ်ပုံခန့်မှာ အစစ်အမှန် ခံစားချက်များ ဖြစ်နေပေ၏။ သူ တကယ်ကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

ဆုံးရှုံးရမှာကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းပင်။

ခဲယဉ်းစွာ ရရှိလာသော ဤမိခင်ကို ဆုံးရှုံးရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ခဲယဉ်းစွာ ရရှိလာသော ဤမိခင်မေတ္တာကို ဆုံးရှုံးရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အတိတ်ဘဝက သူ လိုလားတောင့်တခဲ့သော်လည်း မရရှိခဲ့သော နွေးထွေးသည့် မိသားစုမေတ္တာကို ဆုံးရှုံးရမည်ကို သူ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူ ဤသို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသည် ရင်ထဲတွင် နာကျင်သွားရလေသည်။ သူမသည် သူ့နံဘေးတွင် အဝတ်အစားများဖြင့်ပင် လှဲလျောင်းလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ငယ်လေးကို ညင်သာစွာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။

"ယွီအာ... မကြောက်နဲ့နော်... အမေ ရှိတယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အိပ်ပျော်သွားလေတော့သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ လက်ငယ်လေးများသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ စကတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး အနည်းငယ်မျှပင် လွှတ်မပေးခဲ့ချေ။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီးသည် တိုးတိတ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမက သူ့အတွက် စိတ်မကောင်းမဖြစ်ဘူးဟု ပြောလျှင် ၎င်းမှာ လိမ်လည်ရာကျပေလိမ့်မည်။

သူမသည် နန်ကုန်းယွီကို ညင်သာစွာ ပွေ့ဖက်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ထွက်မသွားသလို အိပ်လည်း မအိပ်ဘဲ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော အတွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

...

ချင်းယိုအင်ပါယာ၏ အနောက်တောင်ဘက် နယ်စပ်၊ ရှီးလန်အင်ပါယာနှင့် ငွေလမင်းအင်ပါယာတို့ ဆုံစည်းရာနေရာတွင် ယွင်မုန်း တောင်ထွတ် ဟုခေါ်သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် နေရာတစ်ခု ရှိပေသည်။

ဤသည်မှာ တိမ်တိုက်များအတွင်းသို့ ထိုးတက်နေပြီး မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေကာ မတ်စောက်ပြီး အန္တရာယ်များသော တောင်ထွတ်များရှိသည့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တောင်တန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ မြူခိုးများသည် တောင်တန်းများကြားတွင် လွင့်မျောနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ဝါဂွမ်းကဲ့သို့ ထူထပ်ကာ တစ်ခါတစ်ရံ ပိတ်ပါးစကဲ့သို့ ပါးလွှာနေသဖြင့် လူများကို နတ်ပြည်သို့ ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေပေသည်။

ဤတောင်တန်း၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုသည် ၎င်း၏ လွင့်မျောနေသော တိမ်များနှင့် မြူခိုးများတွင်သာမက ၎င်း၏ အမည်မသိ သဘာဝတွင်လည်း တည်ရှိနေပေသည်။

အဝေးမှ ကြည့်သည်ဖြစ်စေ၊ အမြင့်မှ ကြည့်သည်ဖြစ်စေ ယွင်မုန်း တောင်ထွတ် သည် မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခွင်လုံးကို အဆုံးအစမရှိသော မြူခိုးများသာ ဖုံးလွှမ်းထားလေသည်။

ဤနေရာတွင် ကျင့်ကြံသူများ၏ ဝိညာဉ်အာရုံ သည် ပိုမို ဝေးကွာသော နေရာများသို့ မရောက်ရှိနိုင်ဘဲ အရာအားလုံးသည် အမည်မသိ ဖြစ်နေပေသည်။

ထို့ပြင် ယွင်မုန်း တောင်ထွတ် တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သက်ရှိများနှင့် ရတနာသိုက်များစွာ ပုန်းကွယ်နေသည်ဟု ကောလာဟလများ ရှိနေပြီး ၎င်းက ပတ်ဝန်းကျင် နိုင်ငံများနှင့် ပိုမိုဝေးကွာသော နေရာများမှ မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများကို လာရောက်စူးစမ်းရန် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့လေသည်။

သို့သော် ဝိညာဉ်အရှင်မြတ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် ဤ ယွင်မုန်း တောင်ထွတ် တွင် မျက်စိလည်လမ်းမှားသွားတတ်ကြပြီး အတွင်းသို့ မဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် ဝင်ရောက်ပြီးပါက ပြန်မထွက်နိုင်ခြင်းမျိုး ဖြစ်တတ်ကြပေသည်။ ဤသည်က မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများ၏ သိချင်စိတ်နှင့် ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုတို့ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို အပြင်ထွက်ရန် တွန့်ဆုတ်သွားစေခဲ့သည်။

ထိုနေရာမှ လူများ ဤနေရာသို့ လာရောက်ခဲ့ကြသော်လည်း ၎င်းတို့သည် တစ်ချက်သာ ကြည့်ပြီး လှည့်ပြန်သွားကြသည်ဟုပင် ကောလာဟလများ ရှိနေလေသည်။

ဤသည်က ယွင်မုန်း တောင်ထွတ် ကို ပို၍ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ကြောက်ရွံ့ရိုသေဖွယ် ဖြစ်လာစေခဲ့ပေသည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်၌ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး အမည်မသိ ယွင်မုန်း တောင်ထွတ် တွင် တောင်ထိပ်၌ တည်ရှိနေသော ဝါးအိမ်လေးတစ်လုံး ရှိနေပေသည်။

ဝါးအိမ်လေး၏ အရှေ့တွင် ဆံဖြူအဘိုးအိုတစ်ဦးသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များတွင် အံ့သြမှုနှင့် မသေချာမရေရာမှု အချို့ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"သာမန်နိုင်ငံတွေကြားမှာ စစ်ပွဲတွေ ဖြစ်ပွားတာက ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ ကိစ္စပေမဲ့ ချင်းယိုအင်ပါယာ က မြူခိုးတွေ ဖုံးလွှမ်းနေသလို ဖြစ်နေပြီး သူ့ရဲ့ အစစ်အမှန် သဘာဝကို မြင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး... အနာဂတ်က မသေချာသလိုပဲ..."

ဆံဖြူအဘိုးအိုက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်၏။

"ပြောင်းလဲမှုတွေ... ပြောင်းလဲမှုတွေ... နေပါဦး..."

သူသည် တစ်စုံတစ်ရာကို တွေးမိသွားပုံရသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများသည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး သူ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးနေကာ တစ်စုံတစ်ရာကို တွက်ချက်နေသကဲ့သို့ပင်။

"မှားနေတယ်..."

"မဟုတ်ဘူး... ထပ်ပြီး စမ်းကြည့်ရအောင်..."

"..."

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... အဲ့ဒီ တပည့်ကလွဲရင် ငါ တွက်လို့မရတဲ့ အရာတွေ ရှိနေသေးတာလား..."

ဆံဖြူအဘိုးအိုက တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မယုံကြည်နိုင်မှုနှင့် သံသယဖြစ်မှုတို့ ရောနှောနေသည်။

သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ထပ်မံ တွက်ချက်လိုက်သော်လည်း သူသည် အနက်ရောင် သွေးတစ်လုတ်ကို အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ ဖြူရော်သွားလေသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင်တောင်မှ သူသည် ခေါင်းခါကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးမိသွား‌ေလသည်။

။ "အကြမ်းဖျင်းလောက်ပဲ သိနိုင်တာလား..."

"ထင်ထားတဲ့အတိုင်း ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် တွေနဲ့ ပတ်သက်နေတဲ့ သူတွေက ဘယ်တော့မှ မရိုးရှင်းဘူးပဲ..."

ဆံဖြူအဘိုးအိုက တစ်စုံတစ်ရာ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ အဝေးသို့ လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

"ရှင်းမုန်း... ဒီကို လာခဲ့..."

"ဆရာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ကြည်လင်ပြီး သာယာငြိမ့်ညောင်းသော်လည်း အနည်းငယ် ကလေးဆန်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ အသက် ဆယ့်ခုနစ်နှစ်၊ ဆယ့်ရှစ်နှစ်ခန့် ရှိပုံရသော မိန်းမငယ်လေးတစ်ဦး ပြေးလာခဲ့ပေသည်။

မိန်းမငယ်လေးသည် ပန်းချီကားထဲမှ ထွက်လာသော နတ်သမီးတစ်ပါးနှင့် တူပြီး အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ သူမ၏ အဝတ်အစားများသည် တိမ်တိုက်များ လွင့်မျောနေသကဲ့သို့ တဖျပ်ဖျပ် လွင့်ပျံနေလေသည်။

သူမ၏ အေးစက်ပြီး ခပ်ချေချေ မျက်နှာလေးမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီး ဖျော့တော့သော ပန်းရောင်သန်းနေပေ၏။ သူမ၏ ပါးပြင်များသည် ဝိုင်းစက်နေသော်လည်း နူးညံ့သော မျဉ်းကြောင်းများ ရှိနေကာ ကျွမ်းကျင်သော ပန်းပုဆရာတစ်ဦး၏ လက်ရာတစ်ခုနှင့် တူလေသည်။

သူမ၏ သွယ်လျပြီး ကွေးညွတ်နေသော မျက်ခုံးများအောက်တွင် တောက်ပပြီး သွက်လက်သော မျက်လုံးတစ်စုံ ရှိနေကာ ၎င်းတို့သည် ဆော့ကစားလိုပြီး သွက်လက်သော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသဖြင့် သူမ၏ အေးစက်ပြီး ခပ်ချေချေ အသွင်အပြင်နှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားနေပေသည်။

သူမ၏ နှာတံမှာ ဖြောင့်စင်းနေပြီး သူမ၏ တင့်တယ်လှပသော မျက်နှာနှင့် အပြည့်အဝ လိုက်ဖက်နေပေ၏။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ချယ်ရီသီးများကဲ့သို့ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းပြီး သဘာဝအတိုင်း နီရဲနေကာ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်ရှိ အတောက်ပဆုံးသော အရောင်တစ်ရောင်ကဲ့သို့ပင်။

သူမ၏ ရှည်လျားပြီး နက်မှောင်သော ဆံပင်များသည် သူမ၏ ခါးအထိ ကျဆင်းနေပြီး ဆံပင်အနည်းငယ်သည် သူမ၏ မျက်နှာ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ဆော့ကစားသကဲ့သို့ ကျဆင်းနေကာ လေပြေထဲတွင် ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေလေသည်။

သူမသည် ရိုးရှင်းသော ကျောက်စိမ်းဖြူ ဆံထိုးတစ်ခုကို ပန်ဆင်ထားပြီး ၎င်းက သူမ၏ ဆံပင်ရှည်များကို ညင်သာစွာ ထုံးဖွဲ့ပေးထားပေ၏။ အလှဆင်ထားမှု သိပ်မရှိဘဲနှင့်ပင် သူမသည် ကြော့ရှင်းပြီး တင့်တယ်နေပုံရလေသည်။

ထို ကျောက်စိမ်းဖြူ ဆံထိုးသည် နေရောင်အောက်တွင် နွေးထွေးသော အရောင်အဝါကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီး သူမ၏ အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် အပြည့်အဝ လိုက်ဖက်နေပေသည်။

သူ၏ အရှေ့ရှိ မိန်းမငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း ဆံဖြူအဘိုးအိုသည် ကြင်နာစွာ ပြုံးမိသွားသည်။

"ရှင်းမုန်း... မင်း ဒီတောင်ပေါ်ကို ရောက်နေတာ ဆယ်နှစ်တောင် ရှိသွားပြီ မဟုတ်လား..."

ရှင်းမုန်း သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ... ရှင်းမုန်း က အသက်သုံးနှစ်အရွယ်ကတည်းက တောင်ပေါ်ကို ခေါ်ဆောင်လာခံရတာပါ... တကယ်လို့ ဆရာသာ မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် ရှင်းမုန်း က ဝံပုလွေတွေနဲ့ သားရဲတွေရဲ့ အစာ ဖြစ်နေလောက်ပါပြီ..."

သူမ ဤသို့ ပြောဆိုနေစဉ် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ ၎င်းက သူမသည် ထိုစဉ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သောအရာများကို တွေးတောနေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေသည်။

မျက်လုံးများ အနည်းငယ် မှေးမှိန်နေသော သူ၏ တပည့်ကို ကြည့်ရင်း ဆံဖြူအဘိုးအိုက ခေါင်းခါကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"လူမိုက်လေး... မင်းက ဘဝအသစ်ကို ရခဲ့ပြီးပြီပဲ... တခြားအရာတွေကို တွေးနေဖို့ ဘာလိုသေးလို့လဲ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ရှင်းမုန်း က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆံဖြူအဘိုးအိုကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ယနေ့ ဆရာ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူကို တွေးမိကာ သူမက သတိထား၍ မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဆရာ... ဘာလို့ ဒီအကြောင်းကို ရုတ်တရက် မေးနေရတာလဲ..."

ဆံဖြူအဘိုးအိုက မဖြေကြားဘဲ အဝေးသို့သာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တွန့်ဆုတ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ရှင်းမုန်း... မင်း ဒီတောင်ပေါ်မှာ နေလာတာ ဆယ်နှစ်ရှိပြီ... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်အမြစ် က ပေါ်လွင်မလာဘူး... အဲ့ဒါက ရှိနေသလိုလို မရှိသလိုလို ဖြစ်နေတယ်... မင်းအတွက် ကျင့်စဉ် ထောင်ပေါင်းများစွာကို ငါ ရှာဖွေပေးခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်ဟာကမှ အောင်မြင်အောင် ကျင့်ကြံလို့ မရခဲ့ဘူး..."

ဆံဖြူအဘိုးအို စကားပြော၍ မပြီးဆုံးမီမှာပင် ရှင်းမုန်း သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာခဲ့လေသည်။

"ဆရာကလည်း ရှင်းမုန်း ကို စွန့်ပစ်တော့မလို့လားဟင်..."

"ငါ ပြောတာကို ဆုံးအောင် နားထောင်ပါဦး..."

အဘိုးအိုက လှည့်မကြည့်ဘဲ ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်၏။

"အခု ဆယ်နှစ်တောင် ကြာသွားခဲ့ပြီ... မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့် က ဆေးရည်တွေနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း ကတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် အထွတ်အထိပ် ကိုပဲ ရောက်နိုင်ခဲ့တယ်... ဆက်ပြီး တိုးတက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး..."

"ဒီနေ့ မင်းရဲ့ အခွင့်အရေး က ချင်းယိုအင်ပါယာ မှာ ရှိနေတယ်လို့ ငါ ခံစားရတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စအများစုကို ငါ တွက်ချက်လို့ မရဘူး... ဒါကြောင့် မင်းကိုယ်တိုင် ဒီ အခွင့်အရေး ကို ရှာဖွေရလိမ့်မယ်... တခြား ဘယ်အရာကိုမှ ငါ ကူညီပေးလို့ မရတော့ဘူး... အခု မင်း တောင်အောက်ကို ဆင်းသွားသင့်ပြီ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ရှင်းမုန်း ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း နီရဲသွားပြီး မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်လာကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။ "ဆရာ..."