အခန်း (၄၇-၄၈)

အခန်း။ ၄၇

ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ရာ သေခြင်းတရား ရောက်ရှိလာတော့မည့်အရေးကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ကြိုနေသယောင် ရှိ၏။

လေပြေလေးက သူ၏နားရွက်နားမှ အသာအယာ တိုးဝှေ့ဖြတ်သန်းသွားချိန်တွင် သူသည် ခြောက်ကပ်ကပ် အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးထဲတွင် မကျေနပ်မှုနှင့် အားကိုးရာမဲ့မှုတို့ ရောပြွမ်းနေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားဝိုင်းမှာ အနီးရှိ အစေခံအား ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်သွားစေရန် လုံလောက်လှသည်။ နက်နဲသောနယ်ပယ်၊ ကိုယ်ခန္ဓာလေ့ကျင့်ခြင်း အဆင့်တစ်ဆယ့်သုံး ဤအရာများမှာ ဆန်းဝူမြို့၏ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်များသာ ထိတွေ့နိုင်သည့် အရာများဖြစ်ရာ ဤမျှသန်မာသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပင် ဤသို့ ဒဏ်ရာရရှိနေသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။

အဲဒီမြွေက ဘယ်လိုသတ္တဝါမျိုးမို့လို့ နက်နဲသောနယ်ပယ်က ပညာရှင်တစ်ယောက်ကိုတောင် ဒီလောက်အထိ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ရတာလဲ။

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားကို ဧည့်ခန်းတွင် နေရာချပေးပြီးနောက် အစေခံသည် သူ့အစီအစဉ်ဖြင့်ပင် ဆရာဝန်ကို သွားရောက်ခေါ်ယူစေပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ သခင်ဖြစ်သူကို အကြောင်းကြားရန် စာကြည့်ခန်းသို့ အပြေးအလွှား သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရန်ကျုံးရှန်းနှင့် ဟွမ်ကုန်းတို့မှာ စာကြည့်ခန်းအတွင်း၌ ဟုန်ဖေးဆောင်၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ ပိုမိုဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေရန် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးနေကြသည်။ အစေခံတစ်ဦး ရုတ်တရက် ဝုန်းကနဲ ဝင်လာခြင်းကြောင့် ရန်ကျုံးရှန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားတော့သည်။

တံခါးမခေါက်ဘဲ ဝင်လာခြင်းမှာ ကြီးလေးသော စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်မှုပင်။

အထူးသဖြင့် ကျူးလွန်သူမှာ အစေခံတစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသဖြင့် သတ်ပစ်လိုက်လျှင်ပင် လွန်သည်ဟု မဆိုနိုင်ချေ။

သို့သော် ရွှေတံဆိပ်ပြားကို ကိုင်ဆောင်လာသူတစ်ဦး ရောက်ရှိနေပြီး သတိလစ်မတတ် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိထားသည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ ရန်ကျုံးရှန်းသည် လူမှုရေးစည်းကမ်း သို့မဟုတ် အဆင့်အတန်းများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အစေခံ၏အနောက်မှနေ၍ ဧည့်ခန်းသို့ အမြန်လိုက်သွားတော့သည်။

ဟွမ်ကုန်းနှင့် ရန်ကျုံးရှန်းတို့ ဧည့်ခန်းထဲသို့ တစ်ပြိုင်တည်း ဝင်လာကြပြီးနောက် "ညီအစ်ကို ယွီမို" ဟု အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိကြသည်။

ယွီမိုမှာ ကုတင်ပေါ်တွင် အသက်ငင်နေပြီး ပြန်ထူးရန် အားအင်မရှိတော့ချေ။ သူ၏ချွေးများကို သုတ်ပေးနေသော အားလန်းမှာ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တိမ်ထူထပ်သော ကောင်းကင်မှ ကြယ်တာရာများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး ဟွမ်ကုန်းထံသို့ အပြေးအလွှား သွားကာ အံ့သြဝမ်းသာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"စီနီယာဟွမ်ကုန်း... ကျွန်တော်တို့ နောက်ဆုံးတော့ စီနီယာ့ကို ရှာတွေ့ပြီ။ ကျွန်တော့်သခင်က မြွေဆိုးရဲ့ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်တာကို ခံလိုက်ရလို့ မိစ္ဆာအဆိပ်က နှလုံးသားဆီကို ရောက်တော့မယ်။ သူ အကြာကြီး တောင့်မခံနိုင်တော့ဘူး။ မကြာခင်မှာ မိစ္ဆာဗီဇအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့မှာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်သခင်ကို ကယ်ပေးပါဦး"

"အော်ဟစ်မြွေရဲ့ အဆိပ်လား"

ဟွမ်ကုန်းက အလောတကြီး မေးလိုက်သည်။

"အရှေ့အိုင်က မြွေလား"

အားလန်းက အမြန်ခေါင်းညိတ်ကာ "ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော်နဲ့ သခင် ကျင့်ကြံနေတုန်း ဘယ်ကရောက်လာမှန်းမသိတဲ့ မိစ္ဆာငယ်တစ်စုက လာနှောင့်ယှက်ကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့က သူတို့ကို ရန်မပြုချင်ပေမဲ့ သူတို့က အတင်းလိုက်တိုက်ကြတာပါ။ အဲဒီရှုပ်ထွေးနေတဲ့ အချိန်မှာပဲ အော်ဟစ်မြွေက အခွင့်ကောင်းယူပြီး သခင်ကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်လိုက်တာပါ"

"ငါ ကြည့်ပါရစေဦး"

ဟွမ်ကုန်းသည် ကုတင်နားသို့ ချဉ်းကပ်ကာ အသက်ငင်နေသော ယွီမိုကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏အသားအရေကို ထိတွေ့ကြည့်သည်။ သူ၏အရေပြားအောက်တွင် ပိုးကောင်များစွာ တရွရွ သွားနေသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။ ထိုအချိန်မှာပင် ဟွမ်ကုန်းသည် ယွီမို၏ အဝတ်အစားများကို ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။

အတွင်းအဝတ်အစားများကြားမှ တစ်ပေခန့် ရှည်လျားသော ဒဏ်ရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟွမ်ကုန်း၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ အသားနှင့် သွေးများ ကပ်ငြိနေသော အဝတ်စများကို ခွာလိုက်သောအခါ မည်းနက်နေသော ဒဏ်ရာကြီး ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏နှာခေါင်းထဲတွင် စူးရှရှ အနံ့ဆိုးတစ်ခုကြောင့် ကျဉ်တက်သွားရသည်။

ဟွမ်ကုန်းက ဒဏ်ရာကို တို့ထိကြည့်လိုက်ရာ ထိုမြွေဆိုး၏ ဒဏ်ရာမှာ မီးလောင်ကျွမ်းထားသကဲ့သို့ မည်းနက်နေပြီး သုံးလက်မခန့် နက်ရှိုင်းကာ နံရိုးဖြူဖြူများကိုပင် မြင်နေရသည်။

နက်နဲသောနယ်ပယ် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့်သာ ယခုအချိန်အထိ တောင့်ခံနိုင်ခြင်းပင်။ ကိုယ်ခန္ဓာလေ့ကျင့်ခြင်း အဆင့်တစ်ဆယ့်သုံးမျှသာ ရှိသောသူဆိုလျှင် ထိုနေရာမှာပင် မြွေဆိုး၏ ပါးစပ်အောက်၌ အသက်ပျောက်သွားပေလိမ့်မည်။

ယွီမိုက အားတင်း၍ အသာအယာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူ၏နှုတ်ခမ်းများမှာ အလွန်ပင် ဖြူဖျော့နေပြီး စကားပြောလိုက်သည်။

"ညီအစ်ကိုဟွမ်... ငါ့ရဲ့ အရှက်ရစရာ ပုံစံအတွက် ခွင့်လွှတ်ပါ။ အဲဒီမြွေဆိုးကသာ ငါ့ကို ချောင်းမြောင်းမတိုက်ခိုက်ခဲ့ရင် ငါ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အရှက်ကွဲမှုကို ခံစားရမှာ မဟုတ်ဘူး"

သုံးနှစ်တာကာလအတွင်း ထိုမြွေဆိုးမှာ သူ၏လက်အောက်တွင် လေးကြိမ်တိုင်တိုင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ဖူးပြီး အကြိမ်တိုင်းတွင် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ဖြင့် ထွက်ပြေးခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ရှုံးနိမ့်ဖူးသော ရန်သူ၏လက်ချက်ဖြင့် သေလုမျောပါး ဖြစ်နေရသဖြင့် ယွီမိုသည် သူ့ကိုယ်သူ အလွန်ပင် အရှက်ရနေမိသည်။

"ဒီအချိန်မှာတောင် ပြုံးနိုင်သေးတယ်"

ဟွမ်ကုန်း၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အတွေးထဲတွင် နက်နဲစွာ နစ်ဝင်နေသည်။ ထို့နောက် သူ၏လက်ကို မြှောက်ကာ ယွီမို၏ ပုခုံးပေါ်ရှိ အရေးကြီးသော အချက်အချာနေရာများကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

သူသည် ပိတ်ဆို့ခြင်းလက်ကွက်ကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်းပင်။

"အပိုပါပဲ... ဒီပိတ်ဆို့ခြင်းလက်ကွက်က ငါ့ရဲ့ သွေးကြောတွေကို အလွန်ဆုံး ငါးနာရီပဲ ထိန်းထားနိုင်မှာပါ။ ငါးနာရီကျော်သွားရင်တော့ နောက်ကျသွားပြီ။ ငါတောင်းပန်ပါတယ်... မိစ္ဆာအဆိပ်က ငါ့နှလုံးသားကို လွှမ်းမိုးသွားတဲ့အခါ ငါ့ကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်လိုက်ပါ"

"ငါတော့ ဓားကိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ညီအစ်ကိုဟွမ်... ငါ့စကားကို နားထောင်စမ်းပါ။ မိစ္ဆာအဆိပ်က ငါ့နှလုံးသားကို လွှမ်းမိုးသွားပြီဆိုတာနဲ့ ငါက ယွီမို မဟုတ်တော့ဘူး။ ငါ့ကို သတ်လိုက်မှသာ အားလုံး ဘေးကင်းလိမ့်မယ်။ မဟုတ်လို့ကတော့ ငါ့ရဲ့ ခွန်အားနဲ့ဆိုရင် ဒီနေ့ ရန်အိမ်တော်ဟာ သွေးပင်လယ်ဝေပြီး အစုလိုက်အပြုံလိုက် သေကျေပျက်စီးကုန်လိမ့်မယ်"

သတ်ဖြတ်ဖို့ဆိုတာ လွယ်ကူသော်လည်း ကိုယ့်ကိုကိုယ် သတ်ခိုင်းဖို့ ဖျောင်းဖျရသည်မှာ ခက်ခဲလှသည်။

ဟွမ်ကုန်းသည် သူ၏ညီအစ်ကို မည်မျှအထိ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသည်ကို နားလည်သည်။ သို့သော် ထိုသူ မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးလေလေ ဟွမ်ကုန်းက သူ့ကို မျှော်လင့်ချက် ပေးချင်လေလေ ဖြစ်နေသည်။

"မင်းကို ကုသဖို့ နည်းလမ်း ငါရှာပါ့မယ်။ အေးအေးဆေးဆေး လဲနေပါ။ စကားမပြောနဲ့တော့"

ထိုသို့ ဆိုလိုက်သော်လည်း ၎င်းမှာ အလွန်ခက်ခဲမှန်း ဟွမ်ကုန်း ကိုယ်တိုင်လည်း သိသည်။ မြွေဆိုးအဆိပ်၏ ပြင်းထန်ပုံမှာ တစ်လောကလုံး ကျော်ကြားလှပြီး ရေတွင်းတစ်တွင်းထဲသို့ အဆိပ်တစ်စက် ကျရုံနှင့်ပင် ကိုယ်ခန္ဓာလေ့ကျင့်ခြင်း အဆင့်တစ်ဆယ့်သုံးရှိသော ကျင့်ကြံသူ ရာနှင့်ချီကို သေစေနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

အကယ်၍သာ သာမန်မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်ခဲ့ပါက ထိုအဆိပ်ကို နှိမ်နင်းရန် နည်းလမ်းရှာနိုင်ဦးမည်။ သို့သော် ယခုမှာ မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်နေသဖြင့် အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်၏ အဆိပ်ထဲမှ မိစ္ဆာဗီဇကို နှိမ်နင်းရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ အစွမ်းကုန် စိန်ခေါ်မှုကြီးတစ်ခုပင်။

မှီခိုရာဂိုဏ်း၌ ဟွာလျောင်သည် ပင်မဆောင်သို့ တိုက်ရိုက်သွားကာ စင်္ကြံကို ဖြတ်ကျော်၍ မှောင်မိုက်သော အခန်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရွှေရောင်ရာဇပလ္လင်အောက်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ရွှေနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားအား ဦးညွှတ်၍ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ ဟွာလျောင် ဒူးထောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုအမျိုးသားက သူ၏မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း အေးစက်စက် မေးလိုက်သည်။

"ယန်ဟွာ သေဆုံးတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာတွေ ထူးခြားသလဲ"

"ဂိုဏ်းချုပ်... အကြီးအကဲယန်ဟွာကို နောက်ဆုံးတွေ့လိုက်ရတာက မသေမျိုးဂိုဏ်းမှာပါ။

ယအချိန်မှာ တောင်ပေါ်တက်သွားတာဖြစ်ပြီး မသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ တောင်ထိပ်ကို ဝယ်ယူဖို့ ဆွေးနွေးဖို့ ဖြစ်ဖို့များတယ်။ တောင်ပေါ်တက်သွားပြီး တစ်နာရီအတွင်းမှာပဲ အကြီးအကဲယန်ရဲ့ အသက်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြား ကွဲအက်သွားခဲ့တာပါ"

"ဟွန်း... မင်း ရှာတွေ့လာတာက ဒီလောက် အသုံးမကျတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေပဲလား"

ဟွာလျောင်မှာ တုန်လှုပ်သွားရပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ချီဓာတ်များကို လှည့်ပတ်ကာ ကိုယ်အပူချိန်မြှင့်တင်ရင်း ရုတ်တရက် စိမ့်တက်လာသော အအေးဒဏ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ရသည်။

ဂိုဏ်းချုပ်၏ ဒေါသမှာ တကယ်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

ဟွာလျောင်က အလောတကြီး ရှင်းပြရှာသည်။

"ကျွန်တော် မစုံစမ်းနိုင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ စုံစမ်းရတာ ခက်ခဲနေလို့ပါ။ ကျန်းယွီက မသေမျိုးဂိုဏ်းကို ကာကွယ်ပေးချင်နေသလို မြို့ဝန်မင်းအိမ်တော်ကလည်း ကာကွယ်ပေးထားတာမို့ ကျွန်တော် ဘာမှလုပ်လို့မရ ဖြစ်နေတာပါ။ မနေ့ညက မိုယင် ခိုးဝင်ခဲ့ပေမဲ့ သူလည်း လက်ဗလာနဲ့ပဲ ပြန်လာခဲ့ရပါတယ်"

မုတ်ဆိတ်ရှည်နှင့် အမျိုးသား၏ မျက်နှာတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိုယင်ကို ရှုံးနိမ့်အောင် လုပ်နိုင်သော နေရာမှာ မြို့ဝန်မင်းအိမ်တော်မှလွဲ၍ များများစားစား မရှိသောကြောင့်ပင်။

ပျက်စီးယိုယွင်းနေတဲ့ မသေမျိုးဂိုဏ်းထဲမှာ ဒီလောက်အစွမ်းထက်တဲ့သူက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ။

"ဟင်... မြို့ဝန်မင်းရဲ့ လူတွေ စောင့်ကြပ်နေတာလား"

ဟွာလျောင်က အမြန်ပြန်ဖြေသည်။

"မြို့ဝန်မင်းအိမ်တော်က လူတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီမှာ မိုယင်ကို ဟန့်တားနိုင်တဲ့သူ မရှိပါဘူး။ မိုယင် ပြောပြချက်အရတော့ မသေမျိုးဂိုဏ်းမှာ အရမ်းသန်မာတဲ့ အစောင့်အရှောက်တစ်

ယောက် ရှိနေတာတဲ့။ သူက ယွင်လန်တောင်ခြေမှာ စောင့်နေပြီး သူ့ရဲ့ ခွန်အားက တိုင်းတာလို့ မရနိုင်ဘူးလို့ ပြောပါတယ်။ မိုယင် တောင်ပေါ်တက်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်တည်း သူ စောင့်ကြည့်ခံလိုက်ရတာပါ"

ညဉ့်မုဆိုးတစ်ဦးအနေဖြင့် အခြားသူ၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် ပေါ်တင်ကြီး ဖြစ်သွားရခြင်းမှာ ကိုယ့်ထက် အဆင့်တူသူတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်ထက်ပင် ပို၍ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ မုတ်ဆိတ်ရှည်နှင့် အမျိုးသားသည် စကားပြောဟန်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှော့ချလိုက်သည်။

"ကိုယ်ခန္ဓာလေ့ကျင့်ခြင်း အဆင့်တစ်ဆယ့်သုံးရှိတဲ့ အစောင့်အရှောက် တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်မှာပါ"

"ဂိုဏ်းချုပ်က သိနေတာလား"

"အကယ်၍သာ သူက နက်နဲသောနယ်ပယ်ပညာရှင်ဆိုရင် ဝမ်ပင်းက မသေမျိုးဂိုဏ်းထဲမှာ ဒီအတိုင်း ပုန်းအောင်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ မှီခိုရာဂိုဏ်းကို လာတိုက်ခိုက်ပြီးနေလောက်ပြီ"

"ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ဉာဏ်ပညာက တကယ်ကို ကြီးမားလှပါတယ်"

"ငါ ဒီနေ့ မင်းကို ခေါ်လိုက်တာက တခြားကိစ္စတစ်ခုရှိလို့ပါ။ အဲဒီကိစ္စကို ခဏဘေးဖယ်ထားလိုက် တခြားတစ်ယောက်ကိုပဲ စုံစမ်းခိုင်းလိုက်တော့။ မင်းကတော့ ဂုဏ်ထူးဆောင်ပညာရှင် ရုန်ကို သွားပင့်ပြီး ရန်ကျုံးရှန်းရဲ့ အိမ်တော်ကို သွားခိုင်းလိုက်။ အဲဒီမှာ ပိုပြီး အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ်"

"ဂိုဏ်းချုပ်က ရန်ကျုံးရှန်းနဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့မလို့လား။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဟွမ်ကုန်း ရှိနေသလို သူကလည်း ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်ကို မဝင်ချင်ဘူးလေ။ အတင်းအဓမ္မ နည်းလမ်းတွေလည်း သုံးလို့မရဘူး။ ဂုဏ်ထူးဆောင်ပညာရှင်ရုန်လည်း သူ့ကို ဖျောင်းဖျနိုင်မယ် မထင်ဘူး"

"ဒါက ရန်ကျုံးရှန်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး။ ရန်အိမ်တော်ထဲမှာရှိတဲ့ ငါတို့ရဲ့ သူလျှိုက သတင်းပို့လာတာက ဒီနေ့ ရန်အိမ်တော်ကို ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရထားတဲ့ နက်နဲသောနယ်ပယ် ပညာရှင်တစ်ယောက် ရောက်လာသတဲ့။ ဆန်းဝူမြို့က နာမည်ကြီး ဆရာဝန်တွေ အားလုံးကို ခေါ်ထားပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မတတ်နိုင်ကြဘူး။ ဒါကြောင့် ဂုဏ်ထူးဆောင်ပညာရှင်ရုန်ကို သွားကြည့်ခိုင်းလိုက်ပါ။ အကယ်၍ သူသာ အဲဒီပညာရှင်ကို ကုသပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ငါတို့ မှီခိုရာဂိုဏ်းအတွက် မဟာမိတ်တစ်ယောက် ရလာမှာဖြစ်သလို ရန်အိမ်တော်ကိုလည်း ငါတို့ဘက်ပါအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်လိမ့်မယ်"

"ဂိုဏ်းချုပ်က ဆရာရုန်ရဲ့ ဆေးပညာကို အသုံးချချင်တာကိုး... တကယ်ကို ပါးနပ်တဲ့ အစီအစဉ်ပါပဲ။ ဒီလိုသာ လုပ်နိုင်ရင် ဂိုဏ်းပေါင်းစုံ မဟာမိတ်အဖွဲ့က ကျန်းယွီလည်း မသေမျိုးဂိုဏ်းကို ဆက်ပြီး ထောက်ပံ့ပေးနေမှာကိုလည်း စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး။ ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း သွားစီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်"

ဟွာလျောင်သည် ချက်ချင်းပင် ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။ ယန်ဟွာ၏ သေဆုံးမှုထက် နက်နဲသောနယ်ပယ် ပညာရှင်တစ်ဦး၏ ကျေးဇူးကို ရယူနိုင်ခြင်းမှာ မှီခိုရာဂိုဏ်းအတွက် ပို၍ အရေးကြီးသည်။

တကယ်လို့ မအောင်မြင်ခဲ့ရင်တောင် ဘာမှ ဆုံးရှုံးစရာ မရှိဘူး။ ဒီလိုအခွင့်အရေးမျိုးကို ဘာဖြစ်လို့ လက်လွှတ်ခံမှာလဲ။

အခန်း။ ၄၈

ဝမ်ပင်းသည် မနက်စာစားပြီးသည်နှင့် ယွင်လျောင်ကို တောင်အောက်သို့ ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။ ဤတစ်ခါတွင် ဝမ်ပင်းသည် ရန်အိမ်တော်သို့ သွားရောက်လည်ပတ်လိုခြင်းပင်။ ရန်အိမ်တော်မှာ အကြီးဆုံး အထည်နှင့် ပိုးထည်ကုန်သည် ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ ဂိုဏ်းသားများအတွက် ဂိုဏ်းဝတ်စုံအသစ်များ အပ်နှံရန် စိတ်ကူးထားခြင်းပင်။

သူသည် ထိုဝတ်စုံအတွက် နာမည်တစ်ခုပင် ပေးထားပြီးဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ မသေမျိုးလေပြည်ပင်။

ဝတ်စုံ၏ ပုံစံတစ်ခုလုံးမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး အဓိကအားဖြင့် အဖြူရောင် ပိတ်ပါးစများကို အသုံးပြုရမည်။ သို့မှသာ လေတိုက်သည့်အခါ ဝတ်စုံများမှာ လွင့်မျောနေပြီး နတ်သက်ကြွေလာသည့် အငွေ့အသက်မျိုး ပေးစွမ်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ အတိုချုပ်ဆိုရလျှင် မသေမျိုးဂိုဏ်း၏ ထူးခြားမှုနှင့် လောကုတ္တရာဆန်မှုကို ပေါ်လွင်စေရန် ရည်ရွယ်ခြင်းပင်။ နောင်တွင် မသေမျိုးဂိုဏ်းသားတစ်ဦးကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်သားတစ်ပါး ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ လူတိုင်း ခံစားသွားစေရမည်ဟု သူ ကြံစည်ထားသည်။

သို့သော် ရန်ကျုံးရှန်းနှင့် တွေ့ဆုံသည့်အခါတွင်မူ ရန်ကျုံးရှန်းမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံ ရသည်။ ဝမ်ပင်းက သူလိုချင်သည့် ပုံစံများကို ရှင်းပြပြီး အကောင်းဆုံး ပစ္စည်းများကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ယန်... ချုပ်ရိုးချည်က ရွှေချည်မျှင် ဖြစ်ရမယ်။ ပိတ်ပါးပေါ်က ပန်းအနားသတ်တွေကိုတော့ အကောင်းဆုံး ငွေရောင်ပိုးချည်မျှင်တွေနဲ့ ဖော်ပေးပါ”

ရန်ကျုံးရှန်းက သဘောတူသော်လည်း စိတ်မပါတပါ ဖြစ်နေပုံပင်။

“ကောင်းပါပြီ ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ် ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ”

“အကြီးအကဲယွင်... အတွင်းခံသားကိုတော့ ချည်သားစစ်စစ် သုံးရမလား ဒါမှမဟုတ် မိစ္ဆာသားရဲရဲ့ အမွေးအမျှင်တွေ သုံးရမလား”

“ဘယ်ဟာဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေပါတယ်”

“ပိုပြီး တိကျတဲ့ အဖြေတစ်ခုလောက် ပေးလို့မရဘူးလား”

“ဂိုဏ်းချုပ်... ကျွန်တော်က ဒီလိုအရာတွေမှာ တကယ်ကို နားမလည်တာပါ”

ယွင်လျောင်က သူနားမလည်သည့်အရာကို လာမမေးပါနှင့်ဟူသော ပုံစံမျိုးဖြင့် ပုခုံးတွန့်ပြရင်း မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

ရန်ကျုံးရှန်းက စကားစကို အမြန်ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“ချည်သားပဲ သုံးကြတာပေါ့။ တောင်ပြာစိမ်း စမ်းရေဝတ်စုံမှာလည်း ချည်သားပဲ သုံးတာလေ။ ပေါ့ပါးတော့ လေပြည်ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့လည်း လိုက်ဖက်တာပေါ့။ ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်... ကျွန်တော် နမူနာအထည်အချို့ကို ချုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်။ ပြီးရင် ရက်ပိုင်းအတွင်း မသေမျိုးဂိုဏ်းဆီ ပို့ပေးလိုက်မယ်လေ”

“ကောင်းပါပြီ။ ဒုက္ခပေးမိပြီ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ယန်”

ဝမ်ပင်းမှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။ စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးသည်နှင့် ရန်ကျုံးရှန်းက သူ့ကို အမြန်ပြန်လွှတ်ချင်နေပုံ ရသောကြောင့်ပင်။

မသေမျိုးဂိုဏ်းချုပ်ဆိုတာ ဒီလောက်တောင် အလိုမရှိအပ်သူ ဖြစ်နေတာလား

သူ တွေးမိသွားသည်။ သို့သော် ရန်ကျုံးရှန်းက အပြင်ဘက်ကို ခဏခဏ လှမ်းကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ တစ်စုံတစ်ခု အရေးကြီးသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ဝမ်ပင်း ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ဝမ်ပင်းသည် စနစ်ကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးရန် သတိရသွားသည်။

“စနစ်... ငါသာ မသေမျိုးဂိုဏ်းထဲမှာ အပ်ချုပ်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဆောက်ပြီး အဆင့်မြှင့်လိုက်ရင် ရေမစို မီးမလောင်တဲ့ အဝတ်တွေကို ထုတ်လုပ်ပေးနိုင်မှာလား”

စနစ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဒါကတော့ သေချာပေါက် မပြောနိုင်ပါဘူး၊ ရရှိမယ့် အထူးစွမ်းရည်အပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်”

ဒါတောင်မှ ဝမ်ပင်းကမူ နောင်တစ်ချိန်တွင် ဒါကို သေချာပေါက် စမ်းသပ်ရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဝမ်ပင်း နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာတော့မည့် အချိန်မှာပင် လူတစ်ဦး ပင်မဆောင်ရှေ့မှ သုတ်ခြေတင် ဖြတ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရန်ကျုံးရှန်း၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာသွားသည့် အမူအရာ ပေါ်လာပြီး ဝမ်ပင်းကို နှုတ်ဆက်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်... ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော် လိုက်မပို့နိုင်တော့ဘူး။ လုပ်စရာလေးတွေ ရှိနေလို့ အရင် သွားနှင့်ပါရစေဦး”

“သွားပါ သွားပါ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ယန်”

အာ... သူက လူတစ်ယောက်ကို စောင့်နေတာကိုး.

ဝမ်ပင်းသည် ထိုသူ၏ ကျောပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ ရွှေနက်ရောင် ဝတ်စုံကို မြင်

လိုက်ရသဖြင့် သတင်းအချက်အလက်တစ်ခု ရလိုက်သည်.

သူသည် မှီခိုရာဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲအဆင့်တစ်ဦးပင်

သူ့နောက်တွင်မူ နောက်ထပ် လူတစ်ဦး ထပ်မံပေါ်လာသည်။ သူသည်လည်း ရွှေနက်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လေကဲ့သို့ လျင်မြန်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လှမ်းနေသည်။ သူ၏ အကြည့်များမှာ မီးရှူးတိုင်ကဲ့သို့ စူးရှပြီး ရှေ့သို့သာ စိုက်ကြည့်ရင်း အကြီးအကဲဝတ်စုံဝတ်ထားသူနောက်မှ ရန်အိမ်တော်၏ အတွင်းဘက်ဝန်းထဲသို့ လိုက်ပါသွားသည်။

ယွင်လျောင်က ပြောလိုက်သည်.

“တစ်ယောက်က ကိုယ်ခန္ဓာလေ့ကျင့်ခြင်း အဆင့်တစ်ဆယ်. နောက်တစ်ယောက်က အဆင့်တစ်ဆယ့်သုံးပဲ”

“လာ... နောက်ကနေ လိုက်ကြည့်ကြရအောင်”

ရန်အိမ်တော်သည် မှီခိုရာဂိုဏ်း၏ လက်အောက်သို့ ဝင်သွားလိမ့်မည်ဟု ဝမ်ပင်း လုံးဝ မထင်ပေ။ ရန်ကျုံးရှန်းမှာ ဟွမ်ကုန်း၏ ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေတစ်ဦး ဖြစ်သလို ဟွမ်ကုန်းသည်လည်း အလွန်ကြီး မသန်မာသော်လည်း အရှေ့အိုင်တစ်ခွင်၌ နာမည်ကြီးသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏တွင် နက်နဲသောနယ်ပယ်အထက်၌ ရှိသော မိတ်ဆွေများလည်း မနည်းမနော ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

မှီခိုရာဂိုဏ်း၏ အရှိန်အဝါမှာ ကြီးမားသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ရန်အိမ်တော်မှာမူ သူတို့ရှေ့၌ အလွယ်တကူ ဒူးထောက်မည်မဟုတ်ပေ။ အတိတ်က မသေမျိုးဂိုဏ်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိစဉ်ကပင် ရန်အိမ်တော်ကို အညံ့ခံအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့သည်က သက်သေပင်။

ဝမ်ပင်းနှင့် ယွင်လျောင်တို့ နောက်မှ လိုက်ပါလာသည့်အခါ ဝမ်ပင်းအတွက် ရင်းနှီးနေသော နောက်ဖေးဝင်းတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ၎င်းမှာ ဟွမ်ယီကို ကူညီစဉ်က သူ ရောက်ရှိခဲ့ဖူးသည့် နေရာပင်။ ယခုလည်း အခြေအနေမှာ အရင်အတိုင်းပင်။ အစေခံများစွာမှာ ကျောက်တံခါးဝတွင် စုရုံးနေကြပြီး အဝေးမှ အဆောင်ခန်းလေးကို တမျှော်မျှော်ဖြင့် ချောင်းကြည့်နေကြသည်။

ဝမ်ပင်းက တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါလာပြီး အတွင်းဘက်ဝင်းထဲသို့ လှမ်းအဝင်မှာပင် အစေခံတစ်ဦးက သူ့ကို ရုတ်တရက် တားဆီးလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်... ဒီနေ့တော့ ဆရာဝန်တွေကလွဲရင် ဘယ်သူမှ အတွင်းဘက်ကို မဝင်ရဘူးလို့ သခင်က အမိန့်ပေးထားပါတယ်”

အစေခံက ဤသို့ပြောဆိုနေရင်း သူ၏ခေါင်းက အတွင်းဘက်သို့ တမျှော်မျှော် ကြည့်နေဆဲပင်။ ဝမ်ပင်းက သူ့ကို အပြစ်တင်မည်ကို ကြောက်ရွံ့သလို သူ၏သခင် သတိထားမိအောင်လည်း ကြိုးစားနေပုံပင်။ သို့သော် သူ၏သခင် သတိမထားမိမီမှာပင် ဝမ်ပင်းက တားထားသည့် သူ၏လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖိချလိုက်သည်။

“ငါ အထဲကို တစ်ချက်လောက်ပဲ ကြည့်မလို့ပါ။ ဘာအသံမှ မထွက်စေရဘူး”

ဝမ်ပင်းက တိုးတိုးလေး ပြောကြားလိုက်သည်။

အစေခံမှာ သူ၏သခင်အမိန့်ကို နာခံခြင်းဖြစ်သဖြင့် ဝမ်ပင်းက စိတ်မဆိုးပေ။ ဤသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် အထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။ သူ တကယ်ဝင်လိုလျှင်မူ ရန်ကျုံးရှန်း၏ အမိန့်ရှိနေပါစေဦး သာမန်အစေခံတစ်ဦးမှာမူ တားရဲမည်မဟုတ်ပေ။

အတွင်းဘက်ဝင်းထဲ ရောက်သည့်အခါ မှီခိုရာဂိုဏ်းမှ လာသော နှစ်ဦးကို ရန်ကျုံးရှန်းက ကြိုဆိုပြီး အဆောင်ခန်းထဲ ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို ဝမ်ပင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ အခန်းအပြင်ဘက်၌မူ လူအချို့က မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ရပ်နေကြသည်။ နောက်ဖေးဝင်းတစ်ခုလုံး၏ လေထုမှာ မိုးတိမ်များ ဖုံးအုပ်ထားသကဲ့သို့ မှောင်မှောင်မှိုင်မှိုင် ဖြစ်နေပြီး ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ ပန်းပင်များသည်လည်း မမြင်ရသော ဖိအားတစ်ခုကြောင့် ငုံ့လျှိုးနေကြပုံပင်။

ဝမ်ပင်းက ဘာမှမပြောဘဲ ပြတင်းပေါက်နားသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကပ်သွားကာ အထဲသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်ရာမှ စကားသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ဆရာရုန်... ဆရာ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ. ကျွန်တော့်မိတ်ဆွေမှာ အချိန် တစ်နာရီပဲ ကျန်တော့တယ်. ကျေးဇူးပြုပြီး မြန်မြန်လုပ်ပေးပါ”

၎င်းမှာ ဟွမ်ကုန်း၏ အသံပင်။

ထို့နောက် ကျောက်ခဲများဖြင့် လည်ပင်းတစ်ဆို့နေသကဲ့သို့ ခပ်ရှရှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်က ဒီစီနီယာကို ကြည့်ပေးဖို့ ကျွန်တော့်ကို အထူးမှာကြားလိုက်ပါတယ်။ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ယန် စိတ်အေးအေးထားပါ။ ကျွန်တော် ကြည့်လိုက်ရင် ဒီပြဿနာက သေချာပေါက် ပြေလည်သွားမှာပါ”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကြီးအကဲရုန်”

ရန်ကျုံးရှန်းက အပိုစကားများ ဆက်မပြောတော့ဘဲ ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ဝမ်ပင်းမှာမူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။

ရုန်…အဲဒီ အကြီးအကဲရုန်လား

ဝမ်ပင်း၏ ခေါင်းထဲ၌ ချက်ချင်း ပြန်လည်တွေးမိသွားသည်။ တစ်ချိန်က ဆန်းဝူမြို့၏ နာမည်ကျော် နတ်ဆေးဆရာဟု တင်စားခံရသူဖြစ်ပြီး မည်မျှ ခက်ခဲနက်နဲသော ရောဂါမျိုးကိုမဆို ကုသပေးနိုင်သောကြောင့် နာမည်ကြီးခဲ့သူဖြစ်သည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က သူသည် ဆေးခန်းပိတ်လိုက်ပြီး အနားယူရန် နေရပ်ပြန်သွားပြီဟု ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်ခဲ့သည်။

သုံးနှစ်အကြာတွင်မူ သူသည် ဆန်းဝူမြို့မှ ထွက်ခွာမသွားဘဲ မှီခိုရာဂိုဏ်းအတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်ကာ အမှုထမ်းနေသည်ကို ဝမ်ပင်း အံ့သြစွာ သိရှိလိုက်ရသည်။ သူသည် ရွှေနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မှီခိုရာဂိုဏ်း၏ အဓိက အနှစ်သာရထဲတွင် ပါဝင်နေခဲ့ခြင်းပင်။

ထိုအချိန်မှာပင် အကြီးအကဲရုန်က အခန်းထဲရှိ သေတ္တာအိုလေးထဲမှ အဝတ်ထုတ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်ကို ဝမ်ပင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အဝတ်ထုတ်မှာ လက်သီးဆုပ်ခန့် ရှိပြီး ဖြန့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိသော အပ်များ အစီအရီ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အကြီးအကဲရုန်က အပ်တစ်ဆုပ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သဲစက္ကူနှင့် ပွတ်တိုက်သကဲ့သို့ အသံမျိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်.။

“ဒါက အော်ဟစ်မြွေရဲ့ မိစ္ဆာအဆိပ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖုန်းလုံအပ်စိုက်နည်းနဲ့ နှိမ်နင်းနိုင်ပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီစီနီယာရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို အကုန်ချွတ်ပေးကြပါ”

“အားလန်း”

ဟွမ်ကုန်းက အနားတွင် ရပ်နေသော အားလန်းကို ချက်ချင်း လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ အားလန်းက မဝံ့မရဲဖြင့် ရှေ့သို့ တက်လာကာ ယွီမို၏ အပေါ်အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီကို အမြန်ချွတ်ပေးလိုက်ပြီး နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်သွားသည်။ ဤလုပ်ဆောင်ချက်များအားလုံးမှာ အသက်ရှူအကြိမ် နှစ်ဆယ်စာခန့်သာ ကြာမြင့်သည်။

ယခုအချိန်တွင် အချိန်မှာ ရွှေထက်တန်ဖိုးရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်နာရီဆိုသည်မှာ မျက်တောင်တစ်ခါခတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားနိုင်သဖြင့် တစ်စက္ကန့်လေးပင် အဖြုန်းမခံနိုင်ပေ။

အကြီးအကဲရုန်က ငွေအပ်တစ်ချောင်းကို ယူပြီး ရင်ဘတ်အတွင်းသို့ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ကြိမ်တွင်မူ အပ်တစ်ဆယ်ချောင်းကို ဝမ်းဗိုက်အတွင်းသို့ စိုက်လိုက်ပြန်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှနေ၍ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပါတော့သည်.

“ဖုန်းလုံအပ်စိုက်နည်းတဲ့လား... ကျွန်တော့်အမြင်မှာတော့ ဒါက သေမင်းရဲ့ အပ်စိုက်နည်းပဲဗျ”