အခန်း (၄၁-၄၂)

အခန်း ၄၁ အမေ့ရဲ့ အတွေးက ဘယ်လိုရှိလဲ

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည်လည်း သူ၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိပြီး အနည်းငယ် ပြုံးမိသွားလေသည်။

ထို့နောက် သူမသည် ကျီကျစ်ယွီ ကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။

"အမေ... အခု အမေ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့် က ပိုမြင့်လာပြီဆိုတော့ သုံးစွဲဖို့ ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ် တွေ အများကြီး လိုအပ်မှာပဲ... ယွဲ့ရှီး က ယွီအာ ရဲ့ ဆေးဖက်ဝင် အစားအစာ ကို ပြင်ဆင်ပေးရင်ရော အဆင်ပြေမလားဟင်..."

သို့သော် ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျီကျစ်ယွီ ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး သူမက နန်ကုန်းယွီ ကို ပွေ့ဖက်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ယွီအာ က အရင်းအမြစ် ဒီလောက်လေးပဲ သုံးနိုင်တာကို... ငါကိုယ်တော် က အဲ့ဒါလေးတောင် မတတ်နိုင်ဘူးလို့ မင်းထင်နေတာလား..."

"ဒီလို..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး မှာ ဆွံ့အသွားပြီး ခဏတာမျှ မည်သို့ ပြန်ပြောရမည်ကို မသိခဲ့ချေ။ ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားဖြစ်စေသော ဆေးဖက်ဝင် အစားအစာ သည် ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားဖြစ်စေသော ဆေးရည် ထက် များစွာ ပို၍ ဈေးကြီးပြီး ပြင်ဆင်ရန် ပို၍ ခက်ခဲသော်လည်း ၎င်းတို့အတွက်တော့ အလွန်အမင်း ဈေးကြီးလွန်းလှသည်တော့ မဟုတ်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားဖြစ်စေသော ဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်း များ၏ ကုန်ကျစရိတ်မှာ သိပ်မများလှချေ။ နန်ကုန်းယွီ သည် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် အထွတ်အထိပ် သို့ အဆင့်တက်လှမ်း သည်အထိ ၎င်းတို့ကို ဆက်လက် အသုံးပြုမည်ဆိုလျှင်တောင်မှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သောင်းဂဏန်းမှ သိန်းဂဏန်းအထိသာ ကုန်ကျမည်ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ ကျီကျစ်ယွီ အတွက် တကယ်ကို ဘာမျှ မဟုတ်။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို ဒီလိုပဲ သဘောတူလိုက်ကြတာပေါ့... ငါကိုယ်တော် ကပဲ ယွီအာ ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားဖြစ်စေတဲ့ ဆေးဖက်ဝင် အစားအစာ အတွက် တာဝန်ယူလိုက်မယ်..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ထပ်မံ၍ စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် ကျီကျစ်ယွီ က ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီး ဖြစ်လေသည်။

ထို့နောက် သူမသည် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ကို ကြည့်ကာ ခဏတာ တွေးတောလိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် ယွီအာ က အခု စကားပြောတတ်နေပြီဆိုတော့ မင်း အားတဲ့အချိန်ကျရင် သူ့ကို စာဖတ်ဖို့နဲ့ စာရေးဖို့ သင်ပေးလိုက်ပါ..."

"တကယ်လို့ မင်း အချိန်မရဘူးဆိုရင် အောက်ထျန်း ကို သူ့အတွက် စာသင်ပေးဖို့ ဆရာတစ်ယောက် ငှားပေးဖို့ ပြောလိုက်ပါလား..."

"ခြောက်လလောက်နေရင် သူ့ကို ကြီးကြပ်ရေးရုံး ဆီ ပို့ပြီး ကျင့်ကြံခြင်း အကြောင်းတွေကို သင်ယူခိုင်းလို့ ရလောက်ပြီ... အဲ့ဒီကလူတွေနဲ့ အတူတူ စပြီး လေ့လာခိုင်းလိုက်ပေါ့..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"အမေ... အမေနဲ့ သဘောထားမတိုက်ဆိုင်တဲ့ အတွေးတွေ ရှိနေလို့ ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ... ယွီအာ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အမြစ် က သိပ်ကောင်းတာ မဟုတ်ဘူးလေ... သူ ဒီကိစ္စတွေကို စောစောစီးစီး ထိတွေ့ပြီး ဘဝကြီးကို အရမ်း ဖိအားများမနေစေချင်လို့ပါ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျီကျစ်ယွီ ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် အေးခဲသွားလေသည်။ သူမသည် နန်ကုန်းယွီ ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

နန်ကုန်းယွီ သည် ကျီကျစ်ယွီ ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး နားလည်သလိုလို နားမလည်သလိုလို ဖြစ်နေကာ မျက်လုံးများကလည်း တွေဝေနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

သို့သော် အမှန်တကယ်တော့ သူကလည်း ထိုသို့ပင် တွေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူက စာဖတ်ဖို့နဲ့ စာရေးဖို့ကို သင်ယူနေရုံပဲ ရှိသေးတာလေ... သူ မလုပ်နိုင်တာမှ မဟုတ်တာ... သူက ဘာလို့ ပိုလုပ်ဖို့ လိုအပ်မှာလဲ။

ဒါက ကျင့်ကြံ တာပဲလေ... မဟာဟင်းလင်းပြင် မူလပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း ကျင့်စဉ် က အလိုအလျောက် လည်ပတ်နေတာဆိုတော့ သူ့ဘက်က ဘာမှ လုပ်စရာမလိုသလောက်ပဲ... ဘာလို့ အလုပ်ရှုပ်ခံနေမှာလဲ။

သူက သူ့အမေ၊ ပြီးတော့ သူ ဂရုစိုက်တဲ့သူတွေနဲ့အတူ လွတ်လွတ်လပ်လပ်နဲ့ အေးအေးချမ်းချမ်း နေချင်ရုံလေးပါပဲ။

ရိုးရှင်းပြီး သာမန်ဘဝလေးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တောင်တန်းတွေ မြစ်တွေကြားမှာ လျှောက်လည်ပြီး သာမန်လောကကြီး ကို တွေ့ကြုံခံစားရတာပဲဖြစ်ဖြစ်... သူ ဂရုစိုက်တဲ့သူတွေနဲ့အတူ ရှိနေသရွေ့ တခြား ဘာမှ အရေးမကြီးပါဘူး။

အတိတ်ဘဝတုန်းက သူ့မှာ ရွေးချယ်ခွင့် မရှိခဲ့ဘူး... ဒီဘဝမှာတော့ သူ့ကို ချစ်တဲ့ အမေ၊ သူ့ကို ချစ်တဲ့ အဖွား၊ သူ့ကို ချစ်တဲ့ ဆွေမျိုးတွေ ရှိနေပြီလေ... ပြီးတော့ ရွှေလက်ချောင်း တောင် ရှိသေးတယ်... အချိန်ဟင်းလင်းပြင်ကုန်သည်အသင်း ရှိနေသရွေ့ သူ့အပိုင်ဖြစ်တဲ့အရာတွေကို ဘယ်သူမှ လုယူသွားခွင့် ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး။

သို့သော် ဤအရာအားလုံးသည် သူက အရာအားလုံးကို ကာကွယ်နိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးမားရမည်ဟူသော အချက်အပေါ် အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် သူ၏ မိခင်နှင့် အခြားသူများအနားတွင် နေနိုင်သည်၊ အပြင်လူများ၏ အရှေ့တွင် ပျင်းရိနေနိုင်သော်လည်း သူသည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြုမူနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။ အဆင့်တက်လှမ်း ခြင်းကို လျစ်လျူရှု၍ မရနိုင်ချေ။ မိမိ၏ စွမ်းအားကို လျင်မြန်စွာ မြှင့်တင်နိုင်မည့် နည်းလမ်းများကို ရှာဖွေခြင်းကိုလည်း ရပ်တန့်၍ မရနိုင်။

သူသည် တိတ်ဆိတ်နေသော ထိုနှစ်ဦးကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စားပွဲပေါ်ရှိ အစားအစာများကို ငုံ့ကြည့်ကာ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အဖွား... အမေ... အစားအစာတွေ အေးကုန်တော့မယ်... စားကြပါဦး..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျီကျစ်ယွီ က သူ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... အဖွားတို့ နားလည်ပါပြီ..."

သို့သော် သူမသည် တူကို ချက်ချင်း မကိုင်ခဲ့ချေ။ ယင်းအစား သူမက ငုံ့ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ယွီအာ... သားလေး ဗိုက်ဝပြီလား... အဖွား က ဝိညာဉ် ဆန်ပြုတ် နောက်တစ်ပန်းကန် ထပ်ပေးရမလား..."

နန်ကုန်းယွီ သည် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အဖွား... ယွီအာ ဗိုက်ဝသွားပြီ... ဒါပေမဲ့ နည်းနည်း ပူလာသလို ခံစားရတယ်..."

"ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့..."

ကျီကျစ်ယွီ က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ပူလာတယ်လို့ ခံစားရတာက ပုံမှန်ပါပဲ... အဲ့ဒါက ဆေးဖက်ဝင် အစားအစာ ရဲ့ အာနိသင်တွေ ပြနေတာလေ..."

"အို..."

နန်ကုန်းယွီ က နားလည်သလိုလို နားမလည်သလိုလိုဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ယွီအာ... ဒေါ်လေး ချင်းကျူ နဲ့ သွားဆော့ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ... အဖွား ကို သေချာ စားခွင့်ပြုလိုက်ပါဦး..."

"ဟုတ်..."

နန်ကုန်းယွီ က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျီကျစ်ယွီ က ပြုံးလိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီ ကို ချင်းကျူ ထံသို့ ကမ်းပေးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ယွီအာ ကို အပြင်ခေါ်သွားပြီး ဆော့ပေးလိုက်... ဒါပေမဲ့ အရမ်း အဝေးကြီးကိုတော့ ပေးမသွားနဲ့နော်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ မယ်တော်ကြီး..."

ချင်းကျူ က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီ ကို ပွေ့ချီကာ ကျီကျစ်ယွီ ၏ အခန်းထဲမှ ထွက်ပြီး အပြင်သို့ သွားခဲ့လေသည်။

ထိုနှစ်ဦး ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ ကျီကျစ်ယွီ က သူမ၏ တူကို ယူကာ ဝိညာဉ် သားရဲ အသားတစ်ဖတ်ကို စားလိုက်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်လိုတွေးလဲဆိုတာ ငါကိုယ်တော် ကို ပြောပြပါဦး..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က မလှုပ်ရှားခဲ့ချေ။ ကျီကျစ်ယွီ က ဤမေးခွန်းကို မေးလာနိုင်ကြောင်း သူမ သိထားပြီး ဖြစ်လေသည်။

သူမက ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ကျီကျစ်ယွီ ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေပေသည်။

"အမေ သိတဲ့အတိုင်းပဲ... ယွီအာ့ရဲ့ အခြေအနေက သူဟာ အလယ်အလတ်အဆင့် သတ္တု ဝိညာဉ်အမြစ် ပဲ ရှိတာပါ... ဝိညာဉ်ဆေးပင် တွေနဲ့ ဆေးလုံး တွေရဲ့ အထောက်အကူနဲ့ဆိုရင် ဒီဘဝမှာ ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် သို့ အဆင့်တက်လှမ်း နိုင်ဖို့ကတော့ နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ လွယ်ကူနိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ပိုမြင့်တဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့် တွေကို ရောက်ဖို့ကတော့ ဖြစ်နိုင်ချေ အရမ်း နည်းပါတယ်..."

"ဒီလိုဆိုမှတော့ ကျွန်မက သူ့ကို အရမ်း ပင်ပန်းစေချင်တာမျိုး မဖြစ်စေချင်ဘူး... သူ့ကို ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးဘဝလေးနဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကင်းတဲ့ ဘဝလေးကိုပဲ ဖြတ်သန်းခွင့် ပေးချင်တာပါ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျီကျစ်ယွီ ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အမူအရာမျှ မရှိဘဲ ဝိညာဉ် သားရဲ အသား နောက်တစ်ဖတ်ကို တူဖြင့် ယူကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး သဘောတူခြင်းလည်း မရှိ၊ သဘောမတူခြင်းလည်း မရှိခဲ့ချေ။

အခိုက်အတန့် ကြာပြီးနောက် သူမက ထပ်မံ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒါဆို... မင်းက သူ့ကို ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် ကို ရောက်ဖို့ ဆေးလုံး တွေကို သုံးခိုင်းပြီး အဲ့ဒီ အနှစ်လေးထောင် ကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ဖြတ်သန်းခွင့် ပေးဖို့ စီစဉ်ထားတာပေါ့..."

"ဟုတ်ပါတယ်..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားပုံရကာ တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အမေက ယွီအာ ကို နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုကို ထိုးဖောက်ကျော်လွန်နိုင်ဖို့နဲ့ သက်တမ်း အနှစ်ခြောက်ထောင် ပိုင်ဆိုင်နိုင်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး တစ်ခုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သဲလွန်စ ကို သိကောင်း သိနိုင်ပါလိမ့်မယ်... အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် အမေ့ဆီကနေ အကူအညီ တောင်းလို့ ရနိုင်ပါတယ်..."

ကျီကျစ်ယွီ က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်း အမေ့ရဲ့ နောက်ခံက ရိုးရှင်းတာ မဟုတ်ဘူး... မင်းပြောတာက ဖြစ်နိုင်ပါတယ်..."

သူမ စကားပြောဆိုပြီးနောက် ဝိညာဉ်ဆေးပင် တစ်ပင်ကို တူဖြင့် ယူကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေပေသည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က မလှုပ်ရှားခဲ့ဘဲ ထိုနှစ်ဦးစလုံးသည် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ကျီကျစ်ယွီ က ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ထပ်မံ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းအမေရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်းပဲ ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ငါတို့က ဆေးလုံး တွေကို သုံးနေတယ်ဆိုရင်တောင်မှ ယွီအာ ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ် ကိုတော့ ဂရုစိုက်ရမယ်... တကယ်လို့ တစ်ခုခုများ..."

ဤနေရာသို့ ရောက်ချိန်တွင် ကျီကျစ်ယွီ သည် ခေါင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး တွေးတောလိုက်သည်။

'ဒီလောကကြီးမှာ ကောင်းကင်ဘုံကို အံတုနိုင်တဲ့ အရာတွေ ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေလို့လဲ... အခွင့်အရေး ဆိုတာကကော ဘယ်လိုလဲ...'

သူမက အနည်းငယ် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး အား ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒီအကြောင်းကို နောက်မှ ဆက်ပြောကြတာပေါ့... မင်းလည်း စားစရာရှိတာ စားလိုက်ဦး..."

"ဟုတ်ကဲ့... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမေ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထိုနှစ်ဦးသည် တိတ်ဆိတ်သွားကြရာ ညစာစားပွဲမှာ အတော်လေး တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့လေသည်။

အခိုက်အတန့် ကြာပြီးနောက် ထိုနှစ်ဦး ညစာ စားသောက်ပြီးစီးသွားချိန်၌ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က မတ်တပ်ရပ်ကာ အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"အစားအသောက်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမေ... ယွဲ့ရှီး က ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို သန့်စင်ဖို့ ဆုတ်ခွာလိုက်ပါတော့မယ်... အမေ့ကို ဆက်ပြီး မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး..."

"အေးပါ... သွားတော့လေ..."

ကျီကျစ်ယွီ က သူမကို တားဆီးရန် မကြိုးစားဘဲ နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် နောက်တစ်ကြိမ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် လေးစားစွာ ဆုတ်ခွာကာ ကျီကျစ်ယွီ ၏ နန်းဆောင်မှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

သူမ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေရင်း ကျီကျစ်ယွီ သည် အနည်းငယ် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရင်ထဲတွင် တိုးတိတ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း ဘာမျှ မပြောဆိုခဲ့။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် ကျီကျစ်ယွီ ၏ နန်းဆောင်မှ ထွက်လာခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် ရှိုးရှန်း နန်းဆောင် ၏ ဥယျာဉ်ထဲတွင် နန်ကုန်းယွီ ကို တွေ့ရှိခဲ့လေသည်။

ချင်းကျူ အပြင် ထိုနေရာတွင် နောက်ထပ် လူတစ်ဦးလည်း ရှိနေသေးသည်။ သူမမှာ နန်ကုန်းရိုရွှယ် ပင် ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ နန်ကုန်းရိုရွှယ် သည် နန်ကုန်းယွီ ကို ပွေ့ချီထားပြီး ထိုနှစ်ဦးသည် ဒန်းပေါ်တွင် အလွန် ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားနေကြရာ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများမှာ အပြုံးများဖြင့် လင်းလက်နေပေသည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ နန်ကုန်းရိုရွှယ် သည် ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီ ကို ပွေ့ချီကာ အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ရိုရွှယ် က ဒုတိယ အဒေါ် ကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

"တရားဝင် အခမ်းအနားတွေ မလိုပါဘူး..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က အနည်းငယ် ခေါင်းခါလိုက်သော်လည်း ထို့နောက် ချင်းကျူ အား လှည့်ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒေါ်လေး ချင်းကျူ... ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်နော်..."

အခန်း ၄၂ အမေရဲ့ လွန်ကဲတဲ့ လုပ်ရပ်များ

"ကျန်းပေ့မင်းသမီးကြီး ကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

ချင်းကျူ က အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းသမီးကြီး က သဘောကောင်းလွန်းပါတယ်... ချင်းကျူ က သူလုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာကို လုပ်ခဲ့တာမို့လို့ ဒီလောက်တောင် ကျေးဇူးတင်ခံရဖို့ မထိုက်တန်ပါဘူး... အခု မင်းသမီးကြီး ရောက်လာပြီဆိုတော့ ချင်းကျူ က မယ်တော်ကြီး ကို အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ ပြန်သွားလိုက်ပါဦးမယ်..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က အနည်းငယ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ယွဲ့ရှီး က ကျေးဇူးတင်သင့်တာပါ... အမေ့ဆီမှာ ဒေါ်လေးကို နည်းနည်းလောက် ထပ်ပြီး ဒုက္ခပေးရဦးမယ်..."

ချင်းကျူ က ထပ်မံ၍ စကားမပြောတော့ဘဲ အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် သူမ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေပြီးနောက် နန်ကုန်းရိုရွှယ် ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ရိုရွှယ်... ဒုက္ခခံပေးရတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှယ် က အလျင်အမြန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒုတိယ အဒေါ် က နောက်နေပြန်ပြီ... ရိုရွှယ် က ရှောင်ယွီနဲ့ ရင်းနှီးပြီး သူနဲ့ အချိန်ပိုဖြုန်းချင်လို့ပါ... အရမ်း ယဉ်ကျေးမနေပါနဲ့..."

နန်ကုန်းယွီ သည် ထိုနှစ်ဦးကို ဗလာကျင်းစွာ ကြည့်နေသော်လည်း ဘာမျှ ထပ်မပြောခဲ့။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က ပြုံးလိုက်သော်လည်း ခေါင်းခါကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ရိုရွှယ်... သမီးက ရှောင်ယွီအနားကို ချဉ်းကပ်တာကို အဒေါ် က ကန့်ကွက်တာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ သမီးရဲ့ ကျင့်ကြံ ခြင်းကိုတော့ လစ်လျူမရှုထားနဲ့နော်... အဲ့ဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် သမီးအဖေကို ရှင်းပြလို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ စိုးရိမ်မိတယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှယ် က အနည်းငယ် တန့်သွားပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒုတိယ အဒေါ်... ရိုရွှယ် နားလည်ပါပြီ..."

"အင်း..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဒေါ် က ယွီအာ့ကို အနားယူဖို့ ပြန်ခေါ်သွားတော့မယ်... သမီးက အဒေါ်တို့နဲ့အတူ ခဏလောက် ဆက်ဆော့ချင်သေးလား... ဒါမှမဟုတ် အခုပဲ ကျင့်ကြံ ဖို့ ပြန်သွားချင်လား..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ် က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒုတိယ အဒေါ်... ရှောင်ယွီ က အနားယူဖို့ လိုတယ်ဆိုတော့ သမီးက သူ့ကို ဆက်ပြီး မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး... မနက်ဖြန်ကျမှ သူ သမီးဆီ လာဆော့လို့ ရပါတယ်..."

"ကောင်းပြီလေ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူမ ခေါင်းညိတ်သည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ နန်ကုန်းရိုရွှယ် သည် နန်ကုန်းယွီ ကို သူမထံ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး လှည့်ကာ အလျင်အမြန် ထွက်သွားလေသည်။

သူမသည် သွက်လက်စွာ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေပုံရပေသည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် နန်ကုန်းရိုရွှယ် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေရင်း သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ စဉ်းစားနေပုံရလေသည်။

နန်ကုန်းရိုရွှယ် က ယွီအာ နှင့် ဘာကြောင့် ဤမျှလောက် ရင်းနှီးနေရသနည်းဆိုသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ခဲ့။

သို့သော် နန်ကုန်းရိုရွှယ် သည် မှားယွင်းသည့် အရိပ်အယောင် တစ်စုံတစ်ရာမျှ မပြသခဲ့သလို ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ ခွဲခြားမသိမြင်နိုင်ခဲ့ချေ။ အခြားတစ်ဖက်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ခန့်မှန်းရန်မှာ သာ၍ပင် မဖြစ်နိုင်သဖြင့် သူမသည် ခေါင်းခါကာ လက်လျှော့လိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြား မတတ်နိုင်ခဲ့။

သူမသည် နန်ကုန်းယွီ ကို ပွေ့ချီကာ နမ်းလိုက်ပြီး ရယ်မောလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ယွီအာ... အစ်မ ရိုရွှယ် နဲ့ ဆော့ရတာ ပျော်လား..."

"ပျော်တယ်..."

နန်ကုန်းယွီ က ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ယွီအာ က အမေ့ကိုလည်း လွမ်းတယ်... အမေ့ကိုလည်း ယွီအာ နဲ့အတူ ဆော့ပေးစေချင်တယ်..."

"အို... ဒီလိုလား... ဒါဆိုရင် အမေ က အခုကစပြီး ယွီအာ နဲ့ အချိန်ပိုဖြုန်းပေးရမလား..."

"ဟုတ်..."

ထိုပုံရိပ် နှစ်ခုသည် အဝေးသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် ဥယျာဉ်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

သို့သော် ထိုစဉ် ဥယျာဉ်ထဲတွင် တိုးတိတ်သော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့သည်။

"အချိန်တွေ ကုန်နေပြီ... ငါ အောင်မြင်နိုင်ပါ့မလား..."

သို့သော် တာအို ၏ အသံသည် အရိပ်အယောင်မကျန် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဥယျာဉ်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

...

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် နန်ကုန်းယွီ ကို သူ၏ အိပ်ဆောင်သို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူ့ကို ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေသည်။

သူမက မြေပြင်ပေါ်တွင် စောင်လေးတစ်ထည် ခင်းလိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီ ကို ထိုအပေါ်တွင် တင်လိုက်ကာ နောက်ထပ် စောင်လေးတစ်ထည်ဖြင့် သူ့ကို ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်သည်။

သူမ ဤသို့ ပြုမူနေသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ နန်ကုန်းယွီ သည် နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ ကြည့်နေမိရာ သူ့အတွက် အတော်လေး ချစ်စရာကောင်းနေစေပေသည်။

သို့သော် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က ညင်သာစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ယွီအာ... သားက ဒီမှာနေပြီး အိပ်လိုက်နော်... အမေ က အပြင်ဘက်မှာ နေပြီး အနားယူလိုက်မယ်... ဟုတ်ပြီလား..."

သူမသည် စောစောက အစားအစာ အချို့ကို စားထားခဲ့ပြီး အဆင့်တက်လှမ်း ခြင်း၏ အဟန့်အတား နှင့် သိမ်မွေ့သော ဆက်သွယ်မှုတစ်ခုကို ခခံစားနေရပေသည်။ သူမသည် အဆင့်တက်လှမ်း ပြီးနောက် သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ နန်ကုန်းယွီ ကို ထိခိုက်စေမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့လေသည်။

သို့သော် သူမ ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း ထဲတွင် ရှိနေစဉ် နန်ကုန်းယွီ ကို အပြင်ဘက်တွင် ထားခဲ့ရန် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသဖြင့် ဤအခြားနည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤအချိန်တွင် မယ်တော်ကြီး ကျီကျစ်ယွီ ကို အကူအညီတောင်းရန် သူမ မတောင်းဆိုခဲ့မိသည့်အတွက် သူမ နောင်တရနေခဲ့သည်။

သေချာပေါက် သူမက ကျီကျစ်ယွီ ကို ဒုက္ခပေးရမည်ကိုလည်း ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လျိုမင်ယွဲ့ နှင့် ပတ်သက်၍ ပြောရလျှင် သူမသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း ထဲတွင် ရှိနေခဲ့ပြီး သူမက သူမကို သိပ်မနှောင့်ယှက်ချင်ခဲ့ချေ။

နန်ကုန်းယွီ က သူ၏ မျက်လုံးပြူးကြီးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မိခင်၏ လုပ်ရပ်များမှာ မည်မျှ လွန်ကဲလှသည်ကို တိတ်တဆိတ် အံ့သြနေမိလေသည်။

သို့သော် သူက ၎င်းကို အများကြီး မတွေးတောတော့ဘဲ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ဒါပေမဲ့ အမေ က ယွီအာ့ကို မလိမ်ရဘူးနော်... ယွီအာ့ကို ထားသွားဖို့ဆိုတာကတော့ လုံးဝ ခွင့်မပြုဘူးနော်..."

"ကောင်းပါပြီ... အမေ ကတိပေးပါတယ်..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားသကဲ့သို့ ဝိညာဉ် သားရဲ နို့ ကိုးပုလင်းကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

"ယွီအာ... အမေ က တစ်ညလုံး ဒါမှမဟုတ် တစ်ရက် နှစ်ရက်လောက် ကျင့်ကြံ ဖို့ လိုကောင်း လိုလိမ့်မယ်... အမေ့ကို နည်းနည်းလောက် ထပ်စောင့်ပေးပါနော်... ဗိုက်ဆာရင် ဒီ သားရဲနို့ ကို သောက်လိုက်..."

"တကယ်လို့ သားရဲနို့ ကုန်သွားရင် ဒီကျောက်တံခါးကို ထုလိုက်... ဒါဆိုရင် ပွင့်သွားလိမ့်မယ်... နားလည်လား..."

"နားလည်ပါပြီ..."

နန်ကုန်းယွီ က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် အမေ့ရဲ့ အသံကို ကြားရတာကလွဲရင် တခြား အသံကြားရင် တံခါးကို မဖွင့်ရဘူးနော်... နားလည်လား..."

"နားလည်ပါပြီ..."

နန်ကုန်းယွီ က လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် နောက်ထပ် ညွှန်ကြားချက် အနည်းငယ် ပေးပြီးနောက် ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း ၏ တံခါးကို ပိတ်လိုက်ကာ သူမ၏ အိပ်ဆောင်သို့ ပြန်သွားလေသည်။

သူမက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး အခန်းတွင်းရှိ ဝင်္ကပါပြား နှစ်ခုကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

ထို ဝင်္ကပါပြား နှစ်ခုမှာ အသံလုံ ဝင်္ကပါနှင့် နိုးထခြင်း ဝင်္ကပါတို့ ဖြစ်ကြသည်။ ပထမတစ်ခုက ပြင်ပမှ အသံ အနှောင့်အယှက်များကို တားဆီးပေးနိုင်ပြီး ဒုတိယတစ်ခုကမူ အပြင်လူတစ်ဦးက ဝင်္ကပါ ကို ထိတွေ့မိပါက သူမကို နိုးထစေပြီး သူမ၏ ကျင့်ကြံ ခြင်းကို အချိန်မီ ရပ်တန့်ရန် ကူညီပေးနိုင်ပေသည်။

"အရင်တုန်းက အဆင့်တက်လှမ်း တာတွေက သိပ်အကြာကြီး အချိန်မယူခဲ့ဘူး... တစ်ညလောက်ဆိုရင် လုံလောက်တယ်... ဒီ အဆင့်တက်လှမ်း မှုက သိပ်အကြာကြီး အချိန်မယူဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က တစ်စုံတစ်ရာ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ကာ ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး မြိုချလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ထဲတွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်တုံးဖြင့် ကျင့်ကြံ ခြင်းကို စတင်လိုက်လေသည်။

သူမ မသိရှိခဲ့သောအရာမှာ သူမ ကျင့်ကြံ ခြင်းကို စတင်လိုက်ချိန်၌ ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း ထဲတွင် အမည်းရောင် ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

နန်ကုန်းယွီ က မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏ အရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာသော ရှဲဒိုးချမ်း ကို ကြည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါ့အမေက အပြင်ဘက်မှာ ကျင့်ကြံ နေတာလား..."

"ဟုတ်ပါတယ် သခင်..."

ရှဲဒိုးချမ်း က တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နန်ကုန်းယွီ က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အပြင်ထွက်ပြီး ငါ့အမေ အဆင့်တက်လှမ်း မှု အဆင်ပြေစေဖို့ အကာအကွယ် ပေးလိုက်ပါ... ဘယ်သူမှ သူ့ကို မနှောင့်ယှက်စေနဲ့..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်..."

ရှဲဒိုးချမ်း က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားကာ ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း ထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

နန်ကုန်းယွီ သည် မတ်တပ်ရပ်ကာ စောင်လေးကို ဘေးသို့ ဖယ်လိုက်ပြီးနောက် ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း ၏ အလယ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ငှက်မွေး မှ ပြောင်းလဲထားသော ဆေးဖို နှင့် ပြန်လည်နုပျိုခြင်း ဆေးလုံး ၏ ဝိညာဉ်ဆေးပင် ကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

"အချိန်ဟင်းလင်းပြင်ကုန်သည်အသင်း လို့ ခေါ်ဆိုရလောက်အောင်ပါပဲ... ဒီ ဝိညာဉ်ဆေးပင် က ဘာလုပ်ငန်းစဉ်မှ မလိုအပ်ဘဲ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေနဲ့ အပြည့်အဝ ကိုက်ညီနေတယ်..."

နန်ကုန်းယွီ က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ဆေးပင် ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကိုင်တွယ်လိုက်ကာ ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူသည် လက်သင်္ကေတတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ရာ တောက်ပသော အဝါရောင် ဆေးမီးတောက် တစ်ခုသည် သူ၏ လက်ဖဝါးတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

နန်ကုန်းယွီ သည် ဆေးမီးတောက် ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ၎င်းအောက်ရှိ ဆေးဖို ကို စတင် အပူပေးလိုက်သည်။

အကယ်၍ သင်က ဆေးဖို ကို အသုံးပြုဖူးပါက ပထမဆုံး သို့မဟုတ် နောက်ဆုံးအဆင့်မှာ ၎င်းကို သန့်စင်ရန် ဖြစ်သင့်သော်လည်း နန်ကုန်းယွီ ၏ အခြေအနေမှာ ထိုသို့ မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေပေသည်။

ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် ထိုအဆင့်ကို ကျော်သွားပြီး ဆေးဖို ကို အပူပေးခြင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် သွားခဲ့ကြလေသည်။

"ဟင်..."

အခိုက်အတန့် ကြာပြီးနောက် နန်ကုန်းယွီ သည် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရပြီး ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

ကျင့်ကြံသူ စွယ်စုံကျမ်း အရ ဆေးဖို ၏ အဆင့် ပိုမြင့်လေ အပူပေးရန်နှင့် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း အတွက် လိုအပ်သော ဆေးမီးတောက် ၏ အပူချိန် က ပိုမြင့်လေ ဖြစ်ပေသည်။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် အကယ်၍ အဆင့်နိမ့် ဆေးဆရာ တစ်ဦးက အဆင့်မြင့် ဆေးဖို ကို အသုံးပြုမည်ဆိုပါက... ဆေးဖော်စပ်ခြင်း သည် များစွာ ပို၍ ခက်ခဲလာနိုင်ပြီး ဆေးမီးတောက် ၏ အပူချိန် မလုံလောက်မှုကြောင့် ကျရှုံးသွားနိုင်ပေသည်။

သူသည် မူလက ဟင်းလင်းပြင်ငှက်မွေး ကို စမ်းသပ်အသုံးပြုရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ ၎င်းက အလုပ်မဖြစ်ပါက တတိယအဆင့် ဆေးဖို တစ်ခုကို လဲလှယ်ပြီး ၎င်းကို အရင်ဆုံး သန့်စင်ရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် ဆေးဖို ကို အပူပေးခြင်းက အလုပ်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ သူ့ကို အံ့အားသင့်စေပြီး နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားစေခဲ့ပေ။

"ဟင်းလင်းပြင်ငှက်မွေး ရဲ့ အထူး သဘာဝကြောင့်လို့ တာအို က ပြောတာ ဖြစ်နိုင်မလား..."

နန်ကုန်းယွီ က သူ့ကိုယ်သူ တစ်စုံတစ်ရာ ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း အများကြီး မတွေးတောတော့ဘဲ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေခဲ့လေသည်။

သူသည် ပြန်လည်နုပျိုခြင်း ဆေးလုံး ကို ဖော်စပ်သည့် အဆင့်များကို လိုက်နာကာ သက်ဆိုင်ရာ ဝိညာဉ်ဆေးပင် များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး ဆေးဖော်စပ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ချောမွေ့စွာလုပ်ဆောင်နေခဲ့လေသည်။

တစ်နာရီခွဲကြာပြီးနောက် နန်ကုန်းယွီ ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားပြီး သူသည် လက်သင်္ကေတများကို အလျင်အမြန် ပြုလုပ်ကာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

ထူးဆန်းသော ကမ္ပည်းစာများသည် လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားပြီး ဆေးဖို အတွင်းသို့ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားရာ ၎င်းမှာ အမြုတေအဖြစ်သို့ ပေါင်းစည်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေပေသည်။

အခိုက်အတန့် ကြာပြီးနောက် ဆေးဖို အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်နှင့်အမျှ နန်ကုန်းယွီ သည် ဆေးမီးတောက် ၏ အပူချိန်ကို အလျင်အမြန် လျှော့ချလိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း အေးသွားစေရန် စတင်လုပ်ဆောင်လိုက်တော့သည်။