အခန်း (၄၅-၄၆)

အခန်း ၄၅ သံသယဖြစ်မှု

နန်ကုန်းယွီ သည် ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း ထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း တွေးမိကာ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် ထိုနေရာသို့ အမြန်သွားလိုက်လေသည်။

သူမ အဆင့်တက်လှမ်း နေစဉ်အတွင်း အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည်ကို သူမ မသိရှိခဲ့သလို နန်ကုန်းယွီ ဘယ်လိုနေလဲ ဆိုတာကိုလည်း မသိရှိခဲ့ချေ။

အကယ်၍ သား‌ လေးရဲနို့ ကုန်သွားပါက နန်ကုန်းယွီ အနေဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း ၏ တံခါးကို ဖွင့်ပြီး အပြင်ထွက်လာရန် သူမက ယခင်က ညွှန်ကြားထားခဲ့သော်လည်း...

နန်ကုန်းယွီ ထွက်လာပါက သူသည် သေချာပေါက် နိုးထခြင်း ဝင်္ကပါကို အသက်သွင်းမိမည်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ကျင့်ကြံ မှုကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤသို့ ဖြစ်မလာခဲ့သဖြင့် ၎င်းက သူမကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်သွားစေခဲ့ပေသည်။

နို့ကုန်သွားရင် အပြင်လာဆိုတာကို နန်ကုန်းယွီ နားမလည်မှာကို ကျွန်မ စိုးရိမ်တယ်... ပိတ်လှောင်ထားတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း ထဲမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် အချိန်အတော်ကြာအောင် နေရလို့ သူ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှုတွေ ဖြစ်လာမှာကို ကျွန်မ ပိုပြီးတောင် စိုးရိမ်မိသေးတယ်...

ဤအရာအားလုံးကို တွေးတောရင်း ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် နောင်တရမှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူမသည် မယ်တော်ကြီး ကျီကျစ်ယွီ ကို စောစောစီးစီး သွားရှာသင့်ပေသည်။

သို့သော် သူမ ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း သို့ မရောက်မီမှာပင် တံခါးကို ညင်သာစွာ ခေါက်သံတစ်ခု ကြားလိုက်ရပြီးနောက် နန်ကုန်းရိုရွှယ် ၏ ညင်သာသော အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

"ဒုတိယ အဒေါ်... အထဲမှာ ရှိလားဟင်..."

ထိုအသံမှာ အခြားသူများကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အသံချဲ့ထွင်မှုကို လျှော့ချထားသကဲ့သို့ အလွန် တိုးတိတ်နေလေသည်။

ဤအသံကို ကြားချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ရိုရွှယ်... ဝင်လာခဲ့လေ..."

သူမ စကားပြောဆိုနေစဉ် အပြင်လူများက အတွင်းရှိသူများကို နိုးထစေရန်အတွက် သီးသန့် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသော ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း ၏ အတားအဆီး ကို အသက်သွင်းရန် လက်လှမ်းလိုက်လေသည်။

ဤ အတားအဆီး သည် အနည်းငယ် ထူးခြားပေသည်။၎င်းသည် ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံ နေသူများကို မထိခိုက်စေဘဲ နိုးထစေနိုင်ပြီး ရွှမ်လင်တိုက်ကြီး ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိလေသည်။ ၎င်းသည် ရေတွက်၍မရနိုင်သော နှစ်များစွာတိုင်တိုင် အမွေအနှစ် တစ်ခုဖြစ်ခဲ့ပြီး ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း တိုင်းနီးပါးတွင် အသုံးပြုကြပေသည်။

သူမသည် အတားအဆီး ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်သံ တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

"အိုဘုရားရေ... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နန်ကုန်းရိုရွှယ် ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရိုရွှယ်... သမီး ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အံ့အားသင့်နေရတာလဲ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ် သည် အခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ပြန့်ကျဲနေသော အရာဝတ္ထု အပိုင်းအစများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

သူမက ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ၏ နံဘေးသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒုတိယ အဒေါ်... ရှောင်ယွီ ရော ဘယ်မှာလဲ... အားလုံး အဆင်ပြေရဲ့လား..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က အနည်းငယ် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အိပ်ဆောင် တစ်ခုလုံးကို ပတ်ကြည့်လိုက်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားလေသည်။

ဤအချိန်တွင် ကြွေထည်များ၊ စားပွဲများနှင့် ကုလားထိုင်များကဲ့သို့သော ပစ္စည်းငယ်များမှအစ ကုတင်များနှင့် ဗီရိုများကဲ့သို့သော ပစ္စည်းကြီးများအထိ အိပ်ဆောင် တစ်ခုလုံးရှိ အရာအားလုံးမှာ လုံးဝ ကျိုးပဲ့ပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

နေထိုင်ရာ အခန်းတစ်ခုလုံးမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး ခြေချစရာ နေရာပင် မရှိတော့။ ၎င်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးတွင် ကျင့်ကြံ ခြင်း စွမ်းရည် မရှိခဲ့ပါက မြေပြင်ပေါ်ရှိ ထက်မြက်ပြီး ပုံမှန်မဟုတ်သော အပိုင်းအစ အမြောက်အမြားသည် ၎င်းတို့ကို ဒုက္ခပေးရန် လုံလောက်နေပေလိမ့်မည်။

သူမက နန်ကုန်းရိုရွှယ် ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါတို့ နောက်ဆုံး လမ်းခွဲခဲ့တာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ် သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒုတိယ အဒေါ်... အဆင်ပြေရဲ့လား... ငါတို့ မနေ့ညကမှ တွေ့ခဲ့ကြတာလေ... အခု ဒုတိယနေ့ မနက် ၇ နာရီ ၄၅ မိနစ်တောင် ကျော်နေပြီ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး တွေးတောလိုက်သည်။

'တစ်ညပဲ ရှိသေးတာ... အရာအားလုံး အဆင်ပြေသင့်ပါတယ်...'

သို့သော် သူမ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားချိန်မှာပင် တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ နေရောင်ခြည်ကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားလေသည်။

"ရိုရွှယ်... သမီး မျက်စိလည်နေတာလား... အခု မနက် ၁ နာရီ ၄၅ မိနစ်တောင် ကျော်နေပြီ ထင်တယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှယ် သည် အံ့အားသင့်သွားကာ တံခါးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဒါ မမှန်ဘူး... သမီး ဒီကိုလာတုန်းက မနက် ၄ နာရီ ၄၀ မိနစ်ပဲ ရှိသေးတာ... ဘယ်လိုလုပ် အခု ၅ နာရီ ၄၀ မိနစ် ဖြစ်သွားရတာလဲ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် နန်ကုန်းရိုရွှယ် ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ခုံးများ ထပ်မံ တွန့်ချိုးသွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သံသယဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေလေသည်။

နန်ကုန်းရိုရွှယ် ၏ မျက်နှာအမူအရာအရဆိုလျှင် သူမက လိမ်လည်နေပုံ မပေါ်။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်နိုင်ချေ များပေသည်။ ဒါဆိုရင် အဲ့ဒီအချိန်အတွင်းမှာ သူမ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။

ဒါ့အပြင်...

သူမသည် အိပ်ဆောင် အတွင်းသို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အရာအားလုံး ပျက်စီးနေသော်လည်း နံရံများ၊ တံခါးများ၊ ပြတင်းပေါက်များနှင့် ကြမ်းပြင်များမှာ အထိအခိုက်မရှိ ကျန်ရှိနေသေးပေသည်။

ဒါက... တစ်ယောက်ယောက်က ဒီအရာအားလုံးကို တမင်တကာ ကာကွယ်ပေးနေသလိုပဲ... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။

ဒါက လျိုမင်ယွဲ့ ရဲ့ လုပ်ရပ်များလား။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ၎င်းနှင့်ပတ်သက်၍ ဆက်လက် မတွေးတောတော့ဘဲ ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း ၏ အတားအဆီး ကို အလျင်အမြန် အသက်သွင်းကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ယွီအာ... အမေ ပါ... တံခါးကို မြန်မြန် ဖွင့်လိုက်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှယ် ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားပြီး သူမ၏ နားမလည်နိုင်မှုများထက် အံ့အားသင့်မှုက လွှမ်းမိုးသွားလေသည်။

သူမက ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒုတိယ အဒေါ်... အဒေါ်က... အဒေါ်က ရှောင်ယွီကို ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း ထဲမှာ ထားခဲ့တာလား..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီရဲသွားပြီး သူမ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေခဲ့လေသည်။ သူမက နန်ကုန်းရိုရွှယ် ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှင်းပြလိုက်သည်။

"မနေ့ညက ငါ အဆင့်တက်လှမ်း တော့မယ်လို့ ခံစားရတယ်... ယွီအာ ကို ခေါ်သွားပြီး မင်းရဲ့ အဖွား ကို အနှောင့်အယှက်ပေးဖို့က မကောင်းဘူးလေ... ကိုယ်ရံတော် လျို က ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း ထဲမှာ ရှိနေပြီး ရှောင်ယွီ ကို အပြင်မှာ အစောင့်အကြပ်မပါဘဲ ထားခဲ့ဖို့ကလည်း မသင့်တော်ဘူး... ဒါကြောင့် ငါ ဒီနည်းလမ်းကို သုံးဖို့ကလွဲပြီး တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ဘူး..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှယ် သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်‌ကွေးသွားလေသည်။

"ဒုတိယ အဒေါ်... အဒေါ်က သမီးဆီ လာလို့ရသားပဲ... ရှောင်ယွီ ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ သမီး ကူညီပေးနိုင်တာပဲဟာ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း ပြန်လည်မဖြေကြားခဲ့ချေ။ သူမသည် အတားအဆီး ၏ အသံထိန်းချုပ်မှု ကို ဆက်လက် အသက်သွင်းကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ရှောင်ယွီ... ဒါ အမေ ပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး တံခါးကို ဖွင့်ပေးပါ..."

ဤအခိုက်အတန့်၌ သူမ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေပေသည်။

တစ်ညတာမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း နန်ကုန်းယွီ သည် ခြောက်လသာ ရှိသေးပြီး သူ့ကို ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း ထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ခြင်းက အနည်းငယ် စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်ပေသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ မလိုအပ်ခဲ့။

သို့သော် သူမ စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် ဆက်လက်ပြောဆိုရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ကျင့်ကြံခြင်း အခန်း ၏ တံခါး ပွင့်သွားလေသည်။

တံခါး ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်သွားပြီး နန်ကုန်းယွီ သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေကာ သူ၏ မျက်နှာငယ်လေးမှာ တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် လလလင်းလက်နေပေသည်။

"အမေ... ယွီအာ က အမေ့ကို လွမ်းနေတာ..."

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ၏ ကြောက်ရွံ့မှုများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမက နန်ကုန်းယွီ ကို အလျင်အမြန် ပွေ့ချီလိုက်သည်။

"ယွီအာ... အဆင်ပြေရဲ့လား... သား ဘာလို့ ဒီမှာ ထိုင်နေတာလဲ..."

နန်ကုန်းယွီ သည် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီကာ ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ယွီအာ နိုးနေပြီလေ... အမေ့ကို စောင့်ဖို့ ဒီကို လာခဲ့တာပါ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းသွားရလေသည်။ သူမသည် နန်ကုန်းယွီ ၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးပြီး ဂရုတစိုက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"သား ဒီမှာ စောင့်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ..."

နန်ကုန်းယွီ က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မသိဘူး... အရမ်းကြာပြီလို့ ခံစားရတယ်... ဒါပေမဲ့ သိပ်မကြာသေးဘူးလို့လည်း ခံစားရတယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် ပို၍ပင် နှလုံးကွဲကြေသွားရလေသည်။ သူမက ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အမေ ရောက်လာပြီလေ... အမေက သားကို အရသာရှိတာတစ်ခုခု သွားလုပ်ပေးရမလား..."

"ဟုတ်..."

နန်ကုန်းယွီ က ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာငယ်လေးပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး အလွန် ချစ်စရာကောင်းနေပေသည်။

"ကောင်းပြီ... အမေ က အခုပဲ သားကို ခေါ်သွားပေးမယ်..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် အိပ်ဆောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် နန်ကုန်းရိုရွှယ် အား လှည့်ပြောလိုက်သည်။

"ရိုရွှယ်... အရင်ဆုံး အပြင်ထွက်ကြတာပေါ့... နောက်ကျရင် မင်းရဲ့ အဖွား ကို တောင်းပန်ရဦးမယ်..."

"တောင်းပန်ရမယ်..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ် သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် မြင်ကွင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ ဝေဝါးစွာ နားလည်သဘောပေါက်သွားလေသည်။

၎င်းတို့ သုံးဦးသည် အိပ်ဆောင်မှ ထွက်လာခဲ့ပြီး တံခါးကို ယာယီ ပိတ်ထားလိုက်ကာ မီးဖိုချောင် သို့ အတူတကွ သွားခဲ့ကြပေသည်။

မီးဖိုချောင်သို့ ရောက်ရှိချိန်၌ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် နန်ကုန်းယွီ ကို နန်ကုန်းရိုရွှယ် ထံသို့ ကမ်းပေးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ရိုရွှယ်... ငါ သူ့အတွက် စားစရာ တစ်ခုခု လုပ်ပေးနေတုန်း ယွီအာ့ကို ခဏလောက် ချီထားပေးပါလား..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဒုတိယ အဒေါ်..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ် က ပြုံးလိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီ ကို အလျင်အမြန် လက်ခံရယူလိုက်လေသည်။

အခန်း ၄၆ ကျွန်မက သားကို မသင်ပေးရဘူးလား

"ဒါနဲ့ သမီးရော နည်းနည်းလောက် စားချင်လား..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် တစ်စုံတစ်ရာကို တွေးမိသွားပြီး နန်ကုန်းရိုရွှယ် ကို မေးမြန်းရန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

နန်ကုန်းရိုရွှယ် က အလျင်အမြန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒုတိယ အဒေါ်... ဒါပေမဲ့ သမီး မလိုပါဘူး... ရှောင်ယွီ အတွက်ပဲ လုပ်ပေးလိုက်ပါ..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က အများကြီး မတွေးတောတော့ဘဲ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ယွီအာ့အတွက်ပဲ လုပ်လိုက်မယ်နော်... ဧည့်သည် မလုပ်တော့ဘူးပေါ့..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ် က အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် နန်ကုန်းယွီ ကို ပွေ့ဖက်ကာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ရှောင်ယွီ... မင်းရဲ့ အစ်မကို လွမ်းနေတာလား..."

"မတွေးမိဘူး..."

နန်ကုန်းယွီ က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှယ် ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် ကျဆင်းသွားလေသည်။

"အာ... အစ်မကတော့ မင်းကို တစ်ညလုံး တွေးနေခဲ့တာ... မင်းကကျတော့ အစ်မကို တစ်ချက်လေးတောင် မတွေးမိဘူးပေါ့လေ... အစ်မ စိတ်မပျော်တော့ဘူး..."

သူမ စကားပြောဆိုနေစဉ် နှုတ်ခမ်းစူကာ ခေါင်းကို ဘေးသို့ အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ပြီး မကျေနပ်သယောင် ဟန်ဆောင်လိုက်ပေသည်။

သူမ ဤသို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ နန်ကုန်းယွီ သည် ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ချက်ချင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အစ်မ... ကျွန်တော် စကားပြောလို့ မပြီးသေးဘူးလေ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ် ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပသွားပြီး နန်ကုန်းယွီ ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

"အို... ဒါဆို မြန်မြန်ပြောပြလေ..."

သို့သော် ထို့နောက် နန်ကုန်းယွီ သည် သူမကို အတုခိုးကာ ပါးစပ်လေးစူပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ကာ မပျော်ရွှင်သယောင် ဟန်ဆောင်လျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ယွီအာ စကားပြောလို့မှ မပြီးသေးတာကို အစ်မက မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း မပျော်တော့ဘူး..."

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ နန်ကုန်းရိုရွှယ် သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဤနေရာသို့ လှမ်းကြည့်နေသော ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည်လည်း ခေါင်းခါကာ ရယ်မောရင်း သက်ပြင်းချမိလေသည်။

'ယွီအာ က ရယ်စရာလည်း ကောင်းတတ်တာပဲ...'

သူမ၏ ကနဦး အံ့အားသင့်မှု ပြီးနောက် နန်ကုန်းရိုရွှယ် သည် နန်ကုန်းယွီ ၏ ချစ်စရာကောင်းသော ဟန်ဆောင်မှုကို ကြည့်ကာ ရယ်မောမိသွားလေသည်။

သူမသည် သူမ၏ ချောမွေ့သော နဖူးကို နန်ကုန်းယွီ ၏ နဖူးနှင့် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟေး... အခု အစ်မ ပြုံးနေပြီဆိုတော့ မင်းလည်း ပြုံးပြပါလား... ဟုတ်ပြီလား..."

နန်ကုန်းယွီ က မျက်လုံးပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

"မင်းက ကလေးတစ်ယောက်ကို ချော့နေတာလား..."

သို့သော် ထို့နောက် သူသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အခြေအနေကို တွေးမိသွားပြီး ဆွံ့အသွားသလို ခံစားမိသွားလေသည်။ အဲ့ဒါက အမှန်ပဲ ထင်တယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက ကလေးလေးပဲ ရှိသေးတာကိုး...

ဤအကြောင်းကို တွေးမိချိန်တွင် သူသည် ခေါင်းကို ကုတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အစ်မ ပြုံးနေပြီဆိုမှတော့ ယွီအာ လည်း ပြုံးရမှာပေါ့..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ် က ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် နန်ကုန်းယွီ ကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"အခု ယွီအာ... ဘာလို့ မင်းရဲ့ အစ်မကို မလွမ်းရတာလဲဆိုတာ ပြောပြနိုင်မလား..."

နန်ကုန်းယွီ က ခေါင်းကို ကုတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ယွီအာ က မလွမ်းချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး... ယွီအာ က နောက်နေ့ကျရင် အစ်မကို တွေ့ရမယ်လို့ တွေးနေမိလို့ အဲ့ဒီအကြောင်းကို အများကြီး မတွေးမိတာပါ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှယ် သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေါင်းခါကာ ရယ်မောမိသွားလေသည်။

ဒီ စကားလုံးတွေအတွက် သူမ အမှတ်အပြည့် ပေးလိုက်တယ်...

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် အနည်းငယ် ပြုံးမိသွားသည်။ သူမ၏ ယွီအာ က အတော်လေး ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ...

နန်ကုန်းရိုရွှယ် က ရင်ထဲတွင် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားသကဲ့သို့ အလျင်အမြန် ရယ်မောကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ရှောင်ယွီ... မင်း အခု ပညာစသင်လို့ ရပြီလေ... မင်းရဲ့ အစ်မက မင်းကို စာဖတ်ဖို့ သင်ပေးတာကို လိုချင်လား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီ သည် ပြန်လည်မဖြေကြားဘဲ သူ၏ မိခင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ကိုသာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် သူ၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိပြီးနောက် တိုးတိတ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ယွီအာ... သား စာဖတ်သင်ချင်လား..."

ဘောလုံးက သူ့ဆီ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်၌ နန်ကုန်းယွီ သည် ကူကယ်ရာမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရပြီး သိချင်စိတ်ဖြင့် သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်ကာ မေးမြန်းရုံမှတစ်ပါး အခြား မတတ်နိုင်ခဲ့။

"ဘာလို့ စာဖတ်ဖို့ သင်ယူရမှာလဲ... အဲ့ဒါက ပင်ပန်းလို့လား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က ခဏတာ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... စာဖတ်တာနဲ့ စာလုံးတွေကို မှတ်သားတာကတစ်ဆင့် ငါတို့က ဂန္ထဝင် ကျမ်းစာအုပ် အမျိုးမျိုးကို ဖတ်နိုင်မယ်... ဗဟုသုတတွေ ပိုပြီး နားလည်နိုင်မယ်... ပြီးတော့ တွေးတောတတ်ဖို့ သင်ယူနိုင်မှာလေ..."

"ကောင်းမွန်တဲ့ ဂန္ထဝင် ကျမ်းစာအုပ် တချို့ကို ဖတ်ရှုခြင်းအားဖြင့် ငါတို့က လောကကြီးအကြောင်းကို ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ပြီး ငါတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ကျင့်ကြံ မှုကို မြှင့်တင်နိုင်တယ်..."

"ဒါ့အပြင် သားက စာမဖတ်တတ်ဘူးဆိုရင် တခြားလူတွေရဲ့ စာရေးထားတဲ့ သတင်းစကားတွေကို နားလည်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်... အနာဂတ်မှာ တခြားလူတွေရဲ့ စာရေးထားတဲ့ သတင်းစကားတွေကို သား နားမလည်နိုင်တာမျိုး မဖြစ်ချင်ဘူး မဟုတ်လား..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းယွီ က နားလည်သယောင်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ကုတ်ကာ တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အို... ဒါဆို ယွီအာ လည်း စာဖတ်ဖို့နဲ့ စာလုံးတွေကို မှတ်သားဖို့ သင်ယူရမှာပေါ့..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို ဒီနေ့ကစပြီး အမေ က သားကို သင်ပေးမယ်လေ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ် သည် နန်ကုန်းယွီ ကို ပွေ့ချီလျက် ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ကို နာကြည်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေကာ ဤသို့ ပြောချင်နေသကဲ့သို့ပင်။ 'ဒုတိယ အဒေါ်... အဒေါ် က တော်တော် ရက်စက်တာပဲ... ဒီအကြံက သမီး အကြံဆိုတာ ရှင်းနေတာကို...'

သို့သော် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က ၎င်းကို မမြင်သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ ဆန်ပြုတ်ကို ဆက်လက် ချက်ပြုတ်နေခဲ့ပြီး တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ဆေးဖက်ဝင် ဆန်ပြုတ် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်၌ နန်ကုန်းယွီ က စကားပြောလာခဲ့သည်။

"အမေ... အမေက သားကို မသင်ပေးလို့ မရဘူးလား..."

"အို..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး နှင့် အခြားတစ်ဦးတို့က မော့ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ကွဲပြားနေကြ၏။ တစ်ဦးက အံ့အားသင့်နေပုံရပြီး အခြားတစ်ဦးက မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားနေပုံရပေသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတာ အမေ့ကို ပြောပြနိုင်မလား..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

’သူမရဲ့ သားက သူမကို စာဖတ်ဖို့ သင်ပေးတာကို မလိုချင်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား...'

ဤမေးခွန်းကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှယ် သည် နန်ကုန်းယွီ ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်သော်လည်း နန်ကုန်းယွီ ၏ အဖြေက သူမကို အကြီးအကျယ် စိတ်ပျက်သွားစေခဲ့လေသည်။

သို့သော် ထို့နောက် နန်ကုန်းယွီ သည် သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဖွားဖွားက ဆရာ တစ်ယောက်ကို ခေါ်လို့ရတယ်လို့ ပြောတယ်လေ... သား က သူ့ကိုပဲ သင်ပေးစေချင်တယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် နန်ကုန်းရိုရွှယ် သည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားလေသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမ မဟုတ်ခဲ့ဘူးပဲ...

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး လည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ပြုံးကာ ညင်သာစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အို... ဘာလို့လဲ... ယွီအာ မှာ ကိုယ်ပိုင် အတွေးတွေ ရှိနေလို့လား..."

နန်ကုန်းယွီ က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေပေသည်။

"ယွီအာ နားမလည်ပေမဲ့... ကျင့်ကြံ တာက အရမ်း အရေးကြီးတယ်ဆိုတာကိုတော့ သူလည်း သိတယ်လေ... တကယ်လို့ ယွီအာ့ကို စာဖတ်ဖို့ သင်ပေးဖို့ ဆရာ တစ်ယောက် ရှိတယ်ဆိုရင် အမေ က ကျင့်ကြံ ဖို့ အချိန်ပိုရမှာပေါ့..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး နှင့် အခြားတစ်ဦးတို့သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားလေသည်။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် ရှေ့သို့ တက်လာပြီး နန်ကုန်းယွီ ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ကာ သူ့ကို တည်ကြည်လေးနက်စွာ ကြည့်လျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ယွီအာ... အဲ့ဒါက သား တကယ် တွေးနေတာလား..."

"ဟုတ်..."

နန်ကုန်းယွီ က ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပို၍ပင် တည်ကြည်လေးနက်လာခဲ့ပေသည်။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချမိသွားလေသည်။ သူမ၏ ယွီအာ က အသက် ခြောက်လသာ ရှိသေးတာကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် သိတတ်နေရတာလဲ။

သို့သော် သူမက အများကြီး မတွေးတောတော့ဘဲ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို မနက်ဖြန်ကျရင် အမေ က သားအတွက် ဆရာ တစ်ယောက် သွားငှားပေးမယ်လေ..."

"ဟုတ်..."

နန်ကုန်းယွီ က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် မွှေးကြိုင်သော ရနံ့တစ်ခုကို ရလိုက်သဖြင့် တံတွေးမြိုချမိသွားလေသည်။

သူသည် သူ၏ ဗိုက်လေးကို ပွတ်သပ်ကာ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အမေ... အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလားဟင်..."

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် ခေါင်းခါကာ ပြုံးမိသွားလေသည်။

"ယွီအာ... ခဏလေးပဲ စောင့်ပါဦး... မကြာခင် ရတော့မှာပါ..."

"ဟုတ်..."

နန်ကုန်းယွီ က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နန်ကုန်းရိုရွှယ် သည်လည်း ထိုရနံ့ကို ရလိုက်သဖြင့် သွားရည်ကျသွားသော်လည်း သူမ၏ ဆန္ဒကို အလျင်အမြန် ဖိနှိပ်ထားလိုက်လေသည်။ ဤသည်မှာ နန်ကုန်းယွီ အတွက် ပြင်ဆင်ထားသော ဆေးဖက်ဝင် အစားအစာ ဖြစ်ပြီး သူမအတွက် မဟုတ်ချေ။

ထို့ပြင် ဤ ဆေးဖက်ဝင် အစားအစာ သည် နန်ကုန်းယွီ အတွက် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိသော်လည်း သူမအတွက်မူ လုံးဝ အသုံးမဝင်သလောက် ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ အလဟဿ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မကြာမီမှာပင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် ဆေးဖက်ဝင် ဆန်ပြုတ်ကို ခပ်ယူလိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ အေးသွားစေရန် သူမ၏ လက်ဖြင့် ညင်သာစွာ ယပ်ခတ်ပေးလိုက်လေသည်။

လေထဲတွင် လွင့်ပျံလာသော ရနံ့က နန်ကုန်းယွီ ၏ ခံတွင်းကို ပိုမို ကောင်းမွန်လာစေခဲ့ပေသည်။

ယခုအခါ သူသည် လိုဏ်ဂူကောင်းကင်အဆင့် အထွတ်အထိပ် သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ရက်ပေါင်းများစွာ အစာမစားဘဲ နေနိုင်ပြီး အဆင်ပြေနေသော်လည်း သူ၏ ခံတွင်းကိုတော့ သူ တကယ် စွန့်လွှတ်၍ မရနိုင်။

အခိုက်အတန့် ကြာပြီးနောက် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် ဇွန်းတစ်ချောင်းကို ယူကာ တစ်ဇွန်းခပ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အေးသွားစေရန် မှုတ်လိုက်ကာ နန်ကုန်းယွီ ကို ခွံ့ကျွေးလိုက်လေသည်။

တစ်ဇွန်းပြီး တစ်ဇွန်း...

သူမသည် အလွန် စိတ်ရှည်ပြီး တည်ကြည်လေးနက်နေပေသည်။ ၎င်းမှာ မိခင်တစ်ယောက် ဖြစ်ရခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

မကြာမီမှာပင် နန်ကုန်းယွီ သည် ဆေးဖက်ဝင် ဆန်ပြုတ်ကို စားသောက်ပြီးစီးသွားလေသည်။ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး သည် သူ့ကို နန်ကုန်းရိုရွှယ် ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ယူလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ယွီအာ... ဗိုက်ဝပြီလား... တကယ်လို့ မဝသေးရင် အမေ နည်းနည်း ထပ်လုပ်ပေးမယ်လေ..."

နန်ကုန်းယွီ က အလျင်အမြန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အမေ... မလိုတော့ပါဘူး... ယွီအာ ဗိုက်ဝသွားပါပြီ..."

"ဗိုက်ဝပြီလား... ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့ရှီး က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အခု ယွီအာ က ဗိုက်ဝသွားပြီဆိုတော့ သားရဲ့ အဖွား ကို သွားပြီး အရိုအသေပေးကြမလား..."

သို့သော် သူမ စကားပြောဆိုပြီးနောက် နန်ကုန်းယွီ က ရုတ်တရက် သူမကို နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူမက သူမကိုယ်သူမ ငုံ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း မှားယွင်းနေသောအရာ တစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ချေ။

"ယွီအာ... တစ်ခုခု မှားနေလို့လား..."