အခန်း (၄၆၉-၄၇၀)
Vol. 34 Ch. 469-470
အခန်း ( ၄၆၉ ) - နတ်ဆိုးဧကရာဇ်အဆင့်အထက်၊ ထာဝရစွမ်းအား၊ မင်း ထွက်ပြေးလို့မရဘူး
ဓားအလင်းတန်းမှာ တောက်ပလင်းလက်နေလျက် အရပ်ရှစ်မျက်နှာကို ခုတ်ပိုင်းကာ အဆုံးမဲ့တာအိုများကို ဖိနှိပ်ထားရာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးပင်လျှင် ဝန်ပိမှုကို မခံနိုင်တော့သည့်အလား ညည်းတွားသံများ ထွက်ပေါ်လာစေ၏။
" အဟွတ် အဟွတ်... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး! "
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ထိတ်လန့်မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။
သူ၏ဒဏ်ရာများထက် ကုချန်၏ ခွန်အားက သူ့ကို အမှန်တကယ် တုန်လှုပ်သွားစေခြင်း ဖြစ်သည်။
အဲ့ဒီအချိန်က အဲ့ဒီကောင်လေး အားနည်းနေခဲ့တဲ့ အချိန်မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာကြောင့် ဒီလောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ စွမ်းအားတွေ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာရတာလဲ။
ထိုစွမ်းအားသည် သူရှိနေသော အဆင့်ကို လုံးဝ ကျော်လွန်နေကာ သူ့အား နက်ရှိုင်းသော အကူအညီမဲ့မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်
ထိုခံစားချက်မှာ သူ အင်မော်တယ်ဘုရင်အဆင့်သို့ ပထမဆုံး တက်လှမ်းပြီးနောက် နတ်ဆိုးဧကရာဇ်တစ်ပါးနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံတွေ့ရစဉ်က အဆုံးမရှိသော ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုမျိုးနှင့် တူလေသည်။
" နတ်ဆိုးဧကရာဇ်အဆင့်အထက်..... "
ကုချန်မှ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။ ကံကြမ္မာပြောင်းပြန်လှန်အမွှေးတိုင်ကို ထွန်းညှိလိုက်သည်နှင့် သူ၏လက်ရှိအဆင့်သည် နတ်ဆိုးဧကရာဇ်အဆင့်၏ အကန့်အသတ်များကို သိမ်မွေ့စွာ ကျော်လွန်သွား၍ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်အောင် အမြင့်ဆုံးသော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ သူ ဝေဝါးဝါး ခံစားလိုက်ရ၏။
ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူ၏ လက်ရှိခန္ဓာကိုယ်သည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်နှင့် အနာဂတ် ခေတ်ကာလအားလုံးရှိ 'သူကိုယ်တိုင်' နှင့် အဆက်အသွယ် ရရှိသွားသကဲ့သို့ ဝေဝါးဝါး အာရုံခံမိလိုက်ရသည်။
အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ်.....
သူ၏အတိတ်က ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် အားကောင်းလာ၍ သူ၏ လက်ရှိကိုယ်နှင့် ထပ်တူညီသော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို ရရှိသွားခဲ့သည်။ ရှေးခေတ်မှသည် ယခုအချိန်အထိ အားနည်းချက်ဟူ၍မရှိဘဲ အားလုံးက အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကုချန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ဝေဝါးဝါး နားလည်သဘောပေါက်သွားသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း ထိုဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုမှာ သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲတွင် ခေတ္တမျှ လက်ဖြာသွားပြီးနောက် ပြန်လည် ဝေဝါးပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
သူသည် နတ်ဆိုးဧကရာဇ်အဆင့်အထက်ရှိ ဤခမ်းနားသော အဆင့်သို့ အမှန်တကယ် တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ရာ အဝေးမှသာ လှမ်းကြည့်နိုင်၍ ဝေဝါးမသဲကွဲဘဲ ဖြစ်နေလေသည်။ ထိုဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုမှာလည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
သူ ဤအဆင့်သို့ အမှန်တကယ် တက်လှမ်းနိုင်သည့် အချိန်ရောက်မှသာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ယခုလေးတင် ပေါ်လာခဲ့သော ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုမှာ ဘာဆိုသည်ကို အတိအကျ အမှန်တကယ် သိရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုကို အပြည့်အဝ ဆုပ်ကိုင်မထားနိုင်လျှင်ပင် ကုချန်သည် သူ၏လက်ရှိ စွမ်းရည်များကို နားလည်နေလေသည်။
ထိုအရာမှာ သူ၏အဆင့် တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏အတိတ်နှင့် အနာဂတ်ကိုယ်များ အားလုံးသည် သူ၏ လက်ရှိ အခြေအနေနှင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို ထပ်တူ ရရှိသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
တစ်နည်းဆိုရလျှင် အချိန်မြစ်၏ မည်သည့်အပိုင်းကို ရှာတွေ့သည်ဖြစ်စေ ထိုအပိုင်းသည် အချိန်မြစ်၏ အထက်ပိုင်း သို့မဟုတ် အောက်ပိုင်းတွင် ရှိနေသည်ဖြစ်စေ ကုချန်၏အခြေအနေမှာ တသမတ်တည်းဖြစ်နေ၍ အားလုံးက နတ်ဆိုးဧကရာဇ်အဆင့်ထက် ကျော်လွန်လုနီးပါးရှိသော စွမ်းအားနှင့် အဆင့်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားမည်ပင် ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် သူ၌ အားနည်းသော အချိန်ဟူ၍ မရှိတော့ချေ။ သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားမှာ တိုးလာခြင်း၊ လျော့သွားခြင်း မရှိဘဲ ထာဝရ တသမတ်တည်း ဖြစ်နေလေသည်။
ဤသည်က သူ၏ အတိတ်က အားနည်းသော ကိုယ်ကို သတ်ဖြတ်မည်ဆိုသည့် နည်းလမ်းသည် ဤအဆင့်ရှိ တည်ရှိမှုတစ်ခု၏ အမြင်တွင် အသုံးမဝင်တော့ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပါလော။
ကုချန်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ ယခင်က ရှီမိုထျန်းကျွင်းသည် သူ၏အတိတ်က ကိုယ်ကို သတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့စဉ်က သူ တည်ရှိနေခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ပင် လုံးဝ ငြင်းပယ်ခံရတော့မည်ဟု သူ ခံစားခဲ့ရသည်။ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဖြေရှင်းရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ရှိသော နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
လက်ရှိ ကိုယ်က အစွမ်းထက်နေရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ။ အတိတ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရင် အားနည်းတဲ့ အခြေအနေကနေ တစ်ဆင့်ချင်းစီ တက်လှမ်းပြီးမှ လက်ရှိ အဆင့်အတန်းကို ရောက်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား။
ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ် ကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုတစ်ခုက မင်းရဲ့ အားနည်းတဲ့ အတိတ်က ကိုယ်ကို သတ်ပစ်လိုက်ရုံပဲ မင်း ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ လုံးဝ ခုခံလို့ ရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
အကယ်၍ အတိတ်က ကိုယ်သာ ပျက်စီးသွားပါက လက်ရှိကိုယ်လည်း ကျိန်းသေ ပျောက်ကွယ်သွားမည်ဖြစ်၍ အနာဂတ်ဆိုသည်မှာလည်း ပြောစရာပင် မလိုတော့ချေ။ ဤစွမ်းရည်ကို အင်မော်တယ်ဘုရင်အဆင့်တွင် အသုံးပြုနိုင်ပုံရသော်လည်း ရှီမိုထျန်းကျွင်း၏ ကံကြမ္မာက အချိန်မြစ်ကို ခြယ်လှယ်ခြင်းမှ ရရှိလာမည့် တန်ပြန်သက်ရောက်မှုကို သာမန် အင်မော်တယ်ဘုရင်တစ်ပါး ခံနိုင်ရည်မရှိကြောင်း ကုချန်အား ပြောပြခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
သို့သော် နတ်ဆိုးဧကရာဇ်အဆင့်တွင်မူ ကွာခြားပုံပင်။ ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် ဤနည်းဖြင့် ကုချန်ကို သတ်ရန် တန်ဖိုးတစ်ခုခုကို ပေးဆပ်ရန် ဆန္ဒရှိနေခဲ့သည်။
သို့သော် ကုချန်က ကံကြမ္မာပြောင်းပြန်လှန်အမွှေးတိုင်ကို ထွန်းညှိလိုက်သည့် အချိန်မှစ၍ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ အချိန်မြစ်အတွင်းတွင် သူ့၌ မည်သည့် အားနည်းချက်မျှ မရှိတော့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားနှင့် အဆင့်မှာ တသမတ်တည်း ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
" ကြည့်ရတာ... နတ်ဆိုးဧကရာဇ်အဆင့်အထက် ရောက်မှသာ အချိန်မြစ်ကို ခြယ်လှယ်နိုင်တဲ့ အစစ်အမှန် စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ပုံရတယ်... နတ်ဆိုးဧကရာဇ်အဆင့်လောက်နဲ့က မလုံလောက်သေးဘူးပဲ "
ကုချန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် သဘောပေါက်နားလည်မှုတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။ အချိန်မြစ်ကို နှောင့်ယှက်ခြင်းမှ ရရှိလာမည့် တန်ပြန်သက်ရောက်မှုကို နတ်ဆိုးဧကရာဇ်အဆင့်ရှိ တည်ရှိမှုတစ်ခုပင်လျှင် ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။
" ငါအရှင် ဒါကို မယုံဘူး... အတိတ်က မင်းက လက်ရှိ မင်းထက် ဘယ်လိုလုပ် ပိုအစွမ်းထက်နေရမှာလဲ "
ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ အသံမှာ တိုးညင်းနေ၏။ သူသည် ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများကို သုတ်လိုက်၍ အသေခံစွန့်စားကာ ဤအချိန်အပိုင်းအခြားမှ ရုတ်တရက် ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး အချိန်မြစ်၏ အထက်ပိုင်းဆီသို့ ဆက်လက် ဆန်တက်သွားလေသည်။
ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ လုပ်ရပ်ကို ကြည့်ကာ ဧကရာဇ်ဂိတ်ပေါ်ရှိ ကုချန်သည် နောက်မှ လိုက်မသွားခဲ့ဘဲ သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် သိသာရုံမျှ လှောင်ပြုံးတစ်ခုသာ ပြုံးလာခဲ့၏။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် ပို၍ ဝေးကွာသော အတိတ်ဆီသို့ ဆန်တက်သွားခဲ့၍ ကုချန် အဆုံးမဲ့ကမ္ဘာတွင် တာအိုကိုရရှိကာ ဧကရာဇ်ဖြစ်လာခဲ့သည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။
" အထွတ်အထိပ်အဆင့်ကို တက်လှမ်းနေတာလား... ဒီတစ်ခါ ငါအရှင် လှုပ်ရှားရင် မင်း ဘယ်လို တားနိုင်မလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့! "
ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်မှ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်၍ ပြတ်သားစူးရှစွာ လှုပ်ရှားကာ လက်ဝါးတစ်ဖက်ဖြင့် ထပ်မံ ဖိချလိုက်လေသည်။
သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ပစ်မှတ်ကို ကုချန် တစ်ယောက်တည်းကိုသာ ကန့်သတ်ထား၍ သူ၏စွမ်းအားများကို နေရာတစ်ခုတည်းသို့ စုစည်းထားလေသည်။ မလိုအပ်သော ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် အတိတ်ကာလ အစိတ်အပိုင်း များစွာကို သူ မထိခိုက်လိုပုံရပေသည်။
သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ လက်ဝါးသည် ကောင်းကင်ကပ်ဘေးအတွင်း ရောနှောကာ ကုချန်၏ခေါင်းပေါ်သို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာချိန်တွင် ခမ်းနား၍ အေးစက်လှသော အသံတစ်ခု ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ နားထဲတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။
" ငါကိုယ်တော့်ကို သတ်ချင်တာလား... မင်းလောက်နဲ့တော့ မရသေးဘူး "
" ဝုန်း! "
လျှပ်စီးကပ်ဘေးအောက်တွင် ကုချန်သည် ကောင်းကင်ကြီးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပင့်မထားကာ ကောင်းကင်ဘုံကိုးခု လျှပ်စီးကပ်ဘေးကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ချေမှုန်းပစ်လိုက်ရုံသာမက ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ လက်မောင်းကိုပါ လွင့်စင်သွားစေခဲ့လျက် သူ၏ လက်မနှင့်လက်ညှိုးကြား နေရာကို ကွဲအက်သွားစေကာ ဧကရာဇ်သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျလာစေခဲ့သည်။
" မဖြစ်နိုင်ဘူး!! "
ထုံကျဉ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ဘယ်ဘက်လက်မောင်းကို ခံစားလျက် ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်မှာ ရူးမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့၏။
ဒီကုချန်ရဲ့ အတိတ်က ကိုယ်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် အစွမ်းထက်နေရတာလဲ!
သူ အချိန်မြစ်ရဲ့ အထက်ပိုင်းကို တကယ်ပဲ ရောက်လာတာလား။ ဒီလူရဲ့ အတိတ်က ကိုယ်က လက်ရှိကိုယ်ထက် အဆများစွာ ပိုစွမ်းအားကြီးနေတာက လုံးဝကို ယုတ္တိရှိမနေဘူး!
ဤထူးဆန်း၍ ပုံမှန်မဟုတ်သော မြင်ကွင်းကြောင့် ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ချမ်းစိမ့်သွားခဲ့၏။
နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကြီး ပြောသလို ဒီလူက ကြီးမားတဲ့ ကံကြမ္မာအကျိုးဆက်တွေ ပါဝင်နေတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကြီးတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားလို့များ အချိန်မြစ်ကို ဆန်တက်လာချိန်မှာ တစ်ဖက်လူရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ အနှောင့်အယှက်ပေးခံရပြီး ဒီလို နားမလည်နိုင်တဲ့ ရလဒ်တွေ ထွက်ပေါ်လာရတာများလား။
အကယ်၍ တကယ်ပဲ ထိုသို့သာဆိုလျှင်.....
ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့သွားခဲ့၏။ အကယ်၍ အမှန်တကယ်သာ ထိုသို့ဖြစ်နေပါက သူပင်လျှင် အချိန်မြစ်ထံမှ တန်ပြန်သက်ရောက်မှုကို လုံးဝ ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ချေ။
" အရင်ဆုံး ဒီကနေ ထွက်ရမယ်! "
ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် အချိန်မြစ်ထဲမှ ထွက်ခွာရန်နှင့် ဤနေရာတွင် ကုချန်အား မယှဉ်ပြိုင်ရန် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်လေသည်။
သို့သော် ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ် ဤအချိန်အပိုင်းအခြားမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် တာအိုကိုရရှိကာ ဧကရာဇ်ဖြစ်လာခါစ ကုချန်သည် သူ၏ အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့် ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်လေသည်။
" ထွက်သွားချင်တာလား... ငါကိုယ်တော်က မင်းကို သွားခွင့်ပြုလို့လား! "
" ဝုန်း! "
ကုချန်သည် လက်တစ်ဖက်ကို ချက်ချင်း ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်တစ်ခွင် လွှမ်းမိုးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ ၎င်း ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် လေဟာနယ်နယ်မြေများ ပျက်စီးသွားကာ ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ် ခင်းကျင်းထားသော အလွှာထပ်နေသည့် နတ်ဆိုးမှန်ပြင်များပင်လျှင် ရွှံ့ရုပ်များနှင့် ခွေးများကဲ့သို့ တစ်ချက်မျှပင် မခံနိုင်ဘဲ မြည်ဟည်းသံနှင့်အတူ ကွဲအက်သွားတော့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ထိုလက်သည် အလင်းတမျှ လျင်မြန်လွန်းလှစွာပင် ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်ထံသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာ၍ သူ၏ ငန်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သွယ်လျလှပသော ကျောက်စိမ်းလည်တိုင်ကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေတော့သည်။
အခန်း ( ၄၇၀ ) - လက်နက်ချမလား၊ သေမလား။ ထာဝရဖိနှိပ်မှု၊ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်မှ သူ့ကို အသိအမှတ်ပြုခြင်း
" အဟွတ်...! "
ကုချန်၏လက်က သူ၏လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်နှင့် ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် သွေးလိုရဲသွား၍ အသက်ရှူရပင် ခက်ခဲလာခဲ့သည်။
ယခုအချိန်အထိတိုင် ကုချန်၏လက်က သူ၏လည်ပင်းကို ဘယ်အချိန်က ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်ကို သူ မသိသေးချေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ထိုသူ၏ ခွန်အားနှင့် အမြန်နှုန်း နှစ်ခုစလုံးက သူ့ထက် အများကြီး သာလွန်နေ၍ ဤအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားစေခဲ့ခြင်းပင်။
သို့သော် ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် ယုံကြည်နိုင်စွမ်း မရှိသေးချေ။
ဤကောင်လေး အဆုံးမဲ့ထျန်းကျွင်းဆိုသူမှာ လွန်ခဲ့သော အခိုက်အတန့်လေးကမှ သူ အလိုရှိသလို ကစားနိုင်သော 'ကြွက်ကလေး' တစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်သည်။
ဒီကြွက်ကလေးက သူတောင် နားမလည်နိုင်တဲ့အထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခုအဖြစ် ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက် ကြီးထွားလာနိုင်တာလဲ။
" လက်နက်ချမလား... သေမလား "
ကုချန်မှ ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထား၍ ကုချန်၏လက်ဖဝါးမှ စီးဆင်းလာသော စွမ်းအားများသည် သူ၏ကိုယ်အင်္ဂါ အစိတ်အပိုင်း အားလုံးဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအား လည်ပတ်မှုကို လုံးဝ ရပ်တန့်သွားစေ၍ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးခြင်းဆိုသည်ကိုပင် စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်တစ်ခု ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။
ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ လှပသော မျက်နှာကို ကြည့်လျက် ကုချန်သည် မည်သည့် သနားညှာတာမှုကိုမျှ မခံစားရချေ။
ဤမိန်းမသည် အဆိပ်ပြင်းသော ပန်းတစ်ပွင့်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလေသည်။ သူ့၌ အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာ အချိန်သာ ရရှိထား၍ အနာဂတ် ပြဿနာများကို ဖယ်ရှားရန် ဤအချိန်အတွင်း ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကို အပြီးတိုင် ရှင်းလင်းရမည် ဖြစ်သည်။
" လက်နက်ချရမယ်? ဟက်... ငါ မင်းဆီမှာ လက်နက်ချမယ်လို့ ပြောရင်တောင် ငါ့ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ မင်းမှာ ဘယ်လိုနည်းလမ်းများ ရှိလို့လဲ.....
ပြီးတော့ ငါက နတ်ဆိုးဧကရာဇ်တစ်ပါးပဲ... သေရမယ်ဆိုရင်တောင် မင်းကို လုံးဝ အလိုကျဖြစ်ခွင့် ပေးမှာမဟုတ်ဘူး! "
ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်မှ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်လေသည်။
နတ်ဆိုးဧကရာဇ်အဆင့်တွင် နတ်ဝိညာဉ်အမှတ်အသားကို ဆက်သသည့် နည်းလမ်းကပင် သစ္စာရှိမှုကို အာမမခံနိုင်ချေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နတ်ဆိုးဧကရာဇ်အဆင့်ရှိ တည်ရှိမှုတစ်ခုသည် အချိန်မရွေး သူတို့၏ နတ်ဝိညာဉ် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ခွဲထုတ်ပစ်နိုင်၍ နတ်ဝိညာဉ်အမှတ်အသား၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ လုံးဝ လွတ်မြောက်နိုင်သောကြောင့်ပင်။
ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် နတ်ဆိုးဧကရာဇ်အဆင့်ရှိ တည်ရှိမှုတစ်ခုကို သိမ်းသွင်း၍ မရနိုင်ချေ!
ထို့အပြင် ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်တစ်ပါးဖြစ်ရာ အခြားသူတစ်ဦးကို အစေခံရန် သူ့ကိုယ်သူ မည်သို့ နှိမ့်ချလိုမည်နည်း။ သိမ်းသွင်းနိုင်မည့် နည်းလမ်း အမှန်တကယ် ရှိနေလျှင်ပင် သူ လုံးဝ ရွေးချယ်မည် မဟုတ်ချေ။ သူ့အတွက် ထိုအရာက သေခြင်းတရားထက် ပိုမိုကြီးမားသော စော်ကားမှုပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ ပြင်းထန်သော တုံ့ပြန်မှုများ ရှိနေသော်လည်း ကုချန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိခဲ့ချေ။
နတ်ဆိုးဧကရာဇ်အဆင့်ရှိ တည်ရှိမှုတစ်ခုကို သိမ်းသွင်း၍ မရနိုင်ခြင်းမှာ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်အဆင့်ရှိ တည်ရှိမှုတစ်ခု၏ အမြင်တွင်သာ မှန်ကန်ပေသည်။
သို့သော် ကံကြမ္မာပြောင်းပြန်လှန်အမွှေးတိုင်၏ ကောင်းချီးအောက်တွင် သူသည် အခြားသော အမြင့်ဆုံးအဆင့်တစ်ခုကို ဝေဝါးဝါး ထိတွေ့နိုင်ခဲ့သလို တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နတ်ဆိုးဧကရာဇ်အဆင့်ရှိ တည်ရှိမှုများပင် နားလည်ရန် ခက်ခဲသော အံ့ဖွယ်နည်းလမ်း များစွာကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။
ယခင်က အတိတ်၊ အနာဂတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန်တို့ တစ်ခုတည်းဖြစ်နေခြင်း လက္ခဏာမှာ ဤအဆင့်ကို ထိတွေ့နိုင်ခြင်း၏ ပြယုဂ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ယခု ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကို သိမ်းသွင်းရန်ဆိုသည်မှာလည်း သူ့အတွက် မဖြစ်နိုင်သော လုပ်ရပ်တစ်ခု မဟုတ်တော့ချေ။
နတ်ဆိုးဧကရာဇ်တစ်ပါးကို အစေခံအဖြစ် သိမ်းယူရမယ် ဟုတ်လား။
ဤသည်မှာ ကုချန် ယခင်က စိတ်ကူးပင် မယဉ်ရဲခဲ့ဖူးသော အရာဖြစ်သော်လည်း ယခု ဤကံကြမ္မာပြောင်းပြန်လှန်အမွှေးတိုင်၏ အချိန်ကာလအတွင်း နတ်ဆိုးဧကရာဇ်တစ်ပါးကို သိမ်းသွင်းရန်ဆိုသည်မှာပင် မဖြစ်နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်တော့ချေ!
ကံကြမ္မာပြောင်းပြန်လှန်အမွှေးတိုင် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက်တွင် သူ ဤအခွင့်အရေးကို ထာဝရ ဆုံးရှုံးရတော့မည် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကုချန် စမ်းကြည့်ရမည် ဖြစ်သည်။
" မင်း လက်နက်ချချင်တယ် မချချင်ဘူး ဆိုတာက မင်းအပေါ်မှာ မူတည်တာ မဟုတ်ဘူး... အဲဒါက ငါကိုယ်တော့်အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ် "
ကုချန်မှ ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကို အေးဆေးစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လေသည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် ကုချန်၏ခန္ဓာကိုယ်မှ လူရိပ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ထွက်ပေါ်လာ၍ အချိန်မြစ်၏ အပိုင်းအစတိုင်းဆီသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုလူရိပ်တိုင်းမှာ ကုချန်ပင် ဖြစ်သည်။
သူတို့ အချိန်မြစ်၏ ထိုအပိုင်းအစများဆီသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ လုပ်ဆောင်သည့်အရာမှာ ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကို ရှာဖွေ၍ ယခုကဲ့သို့ပင် လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖိနှိပ်ကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ လှုပ်ရှားမှုအားလုံးကို လုံးဝ ပိတ်လှောင်လိုက်၍ သူ့အား သတ်ဖြတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော သိုးငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကုချန်၏အလိုကျ ဖြစ်သွားစေခြင်းပင်တည်း!
" မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ?! "
ကုချန် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် သက်ဆိုင်ရာ အချိန်အပိုင်းအစများက ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ စိတ်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။
သူ မွေးဖွားချိန်မှစ၍ နတ်ဆိုးဧကရာဇ် ဖြစ်လာချိန်အထိ မည်သည့်အဆင့်၊ မည်သည့်ခွန်အားမျိုး ရှိနေပါစေ ကုချန်မှ သူ့ကို အလွယ်တကူ ဖိနှိပ်သိမ်းသွင်းခဲ့လေသည်။ သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ ကင်းလွတ်နေသော ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှု ခံစားချက်တစ်ခုက ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ နှလုံးသားထဲတွင် အဆက်မပြတ် ကြီးထွားပျံ့နှံ့လာခဲ့၏။
ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ အမြင်တွင် ကုချန်၏ လူရိပ်မှာ အဆုံးမရှိ မြင့်မားလာ၍ သူ မော့ကြည့်ရုံနှင့် နာခံရုံသာ တတ်နိုင်သော အမြင့်ဆုံး နတ်ဆိုးဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်လာကာ ပုန်ကန်လိုသော အတွေးတစ်ခုခုကို စဉ်းစားရန်ပင် ခက်ခဲလာခဲ့သည်။
ဒါ... ဒါ မဟုတ်ဘူး!
သူ့ကိုယ်၌ ဤအပြောင်းအလဲကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်မှာ လုံးဝကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့၏။
သူသည် တဖြည်းဖြည်း ကုချန်၏ပုံစံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြောင်းကို ခံစားနေရ၏။ ဤသည်မှာ ကုချန်က သူ့အပေါ် နတ်ဆိုးမှော်အတတ်တစ်ခုခု အသုံးပြုထားသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အလွန်ရိုးရှင်းသော သဘောတရားတစ်ခုကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုအရာမှာ အချိန်မြစ်အတွင်း ကုချန်၏လူရိပ်သည် သူ့ဘဝ၏ အချိန်တိုင်းတွင် စိမ့်ဝင်နေ၍ သူ့ကို အဆက်မပြတ် ဖိနှိပ်သိမ်းသွင်းနေသောကြောင့်ပင်။
သူ မည်မျှပင် အစွမ်းထက်လာစေကာမူ သူ့နောက်သို့ ချက်ချင်းရောက်လာမည့် ကုချန်၏ လွယ်ကူစွာ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံရမည်သာ ဖြစ်သည်။
ဤသို့ အဆုံးမရှိသလောက် အဆက်မပြတ် ရှုံးနိမ့်မှုများက ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်အား သဘာဝကျကျပင် ရှုံးနိမ့်ခြင်း ခံစားချက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့၍ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ကုချန်၏ပုံရိပ်ကို အဆုံးမရှိ မြင့်မားလာစေကာ ယှဉ်ပြိုင်၍မရနိုင်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားစေခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူ၏ခြေရင်းတွင် ဝပ်ဆင်းပြီး သူ၏ အမိန့်များကိုသာ နာခံနိုင်တော့သည်ဟု ခံစားလာရသည်အထိ.....
" ငါ ဘယ်တော့မှ လက်နက်မချဘူး... ဘယ်တော့မှပဲ! "
ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်မှ သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော အသိဉာဏ်လေးကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားရင်း စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။
သို့သော် အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ သူ့ဘဝ၏ အချိန်ကာလ အချိတ်အဆက်တိုင်းကို ကုချန်မှ တစ်ခုပြီးတစ်ခု သိမ်းပိုက်သွားခဲ့လေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ ဘဝတစ်ခုလုံးမှာ ကုချန်၏ ဖိနှိပ်ခြင်းခံရသည့် အတိတ်က အဖြစ်အပျက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၍ ရှုံးနိမ့်မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများဖြင့် ပြည့်လျှံသွားတော့သည်။
" အချိန်ကျပြီ "
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကုချန်၏မျက်လုံးများက အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေ၏။ မရေမတွက်နိုင်သော အချိန်အပိုင်းအစများထဲရှိ သူတို့အားလုံးက ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ နတ်ဝိညာဉ် အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲသို့ သူ၏ နတ်ဝိညာဉ်အာရုံတစ်မျှင်ကို အတင်းအဓမ္မ ရိုက်သွင်းလိုက်ကြလေသည်။
ထိုအရာမှာ ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ နတ်ဝိညာဉ်ကို ဖိနှိပ်ကာ သူ၏ အတွေးများနှင့် အကြံဉာဏ်များကို ပြောင်းလဲပစ်၍ ကုချန်အား သူ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးသခင်အဖြစ် လိုလိုလားလား လေးစားလာစေရန်နှင့် သစ္စာဖောက်လိုသော အတွေးများကို ထာဝရ မတွေးမိစေရန် ဖန်တီးပေးသည့် ခမ်းနားကြီးကျယ်သည့် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော နတ်ဝိညာဉ်အာရုံတစ်မျှင်ပင် ဖြစ်သည်။
အချိန်အပိုင်းအစတစ်ခုစီတိုင်းတွင် ဤကဲ့သို့သော နတ်ဝိညာဉ်အာရုံတစ်မျှင်သာ ရှိလေ၏။
သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် မရေမတွက်နိုင်သော အချိန်အပိုင်းအစများ ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ ထိုမရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဝိညာဉ်အာရုံများသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အမှတ်အသားတစ်ခုကဲ့သို့ ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ နတ်ဝိညာဉ်အနက်ရှိုင်းဆုံးတွင် ခိုင်မာစွာ ထွင်းထုခံလိုက်ရကာ သူ၏ကိုယ်ပိုင် နတ်ဝိညာဉ်အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ မည်သည့်အခါမျှ ခွဲထုတ်၍ မရနိုင်တော့ချေ!
သူ နတ်ဆိုးဧကရာဇ် ဖြစ်လာ၍ ထိုအရာကို သတိပြုမိကာ သူ၏နတ်ဝိညာဉ်ကို ခွဲထုတ်ခြင်းဖြင့် ကုချန်၏ နတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို ခွဲထုတ်လိုလျှင်ပင် သူ လုံးဝ လုပ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကုချန်၏ နတ်ဝိညာဉ်အာရုံသည် မရေမတွက်နိုင်သော ရစ်ပတ်ဝင်ရောက်မှုများမှတစ်ဆင့် ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ နတ်ဝိညာဉ်အာရုံနှင့် လုံးလုံးလျားလျား ပေါင်းစပ်သွားပြီဖြစ်ကာ သူ့နတ်ဝိညာဉ်၏ ခွဲခြား၍မရနိုင်သော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာပြီဟုပင် ဆိုနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူ မည်မျှပင် ခွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားစေကာမူ ဤနတ်ဝိညာဉ်အာရုံသည် ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ နတ်ဝိညာဉ် တစ်ခုလုံးတွင် ထာဝရ စိမ့်ဝင်နေမည်ဖြစ်ရာ ခွဲထုတ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ!
ဤနောက်ဆုံးအဆင့် ပြီးစီးသွားသည်နှင့်အမျှ ကုချန်သည် သူ၏လက်ကို လွှတ်လိုက်ကာ ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားစေခဲ့သည်။
" အဟွတ်...! အဟွတ်...! "
ရှာနာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားကာ အားနည်းစွာဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးလိုက်လေသည်။
သို့သော် သူ မော့ကြည့်၍ ကုချန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အဆုံးမရှိသော ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုနှင့် လေးစားမှု အမူအရာတစ်ခု သူ၏ လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့၍ စကားတစ်ခွန်းကို ရုတ်ချည်း ပြောဆိုလိုက်လေသည်။
" ဒီနတ်ဆိုးဧကရာဇ်က သခင့်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်! "