အခန်း (၅၅-၅၇)

55 01

အပိုင်း 55

မီးထွန်းပွဲတော်ပင်ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ညလေထဲက အေးစက်မှုက အလုံးစုံ ပျောက်ကွယ်မည့်ပုံ မပေါ်ပေ။

လျုံတိက သူမရဲ့သခင်နောက်ကို လမ်းတစ်လျှောက် လိုက်ကာ ယခုလေးတင်က မြင်ကွင်းကို ပြန်ဖော်ကြည့်လိုက်ပီုး စိုးရိမ်စွာနှင့်

“သခင်မလေး ကိုယ်လုပ်တော်ကျိုးက အမြဲတမ်း ရက်စက်လွန်းပါတယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်သူမကို အဲ့လိုဆက်ဆံလိုက်တော့ သူမက သခင်မလေးကို ကိုင်တွယ်လာမှာကို စိုးမိပါတယ်”

အန်းဖင်းက အထင်အမြင်သေးစွာ ပြုံးလိုက်ကာ

“ငါ့ကို ကိုင်တွယ်မယ်ဟုတ်လား။ အခု ဒီနန်းတော်ထဲက ဘယ်သူက သူ့စကားကို နားထောင်တော့လို့လဲ။ ဘေးပတ်လည်ကို အမိန့်ပေးနေတာလား။ ဧကရီမယ်တော်ကြီးတောင်မှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ”

အဓိပ္ပာယ် ရှိသားပဲ။

အတိတ်မှာတုန်းက ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ကိုယ်လုပ်တော်ကျိုးကို တန်ဖိုးအထားဆုံး

ဖြစ်ပေမဲ့ အခမ်းအနားမှာ သူမရဲ့အဖေက သူ့ဘာသာ ရယ်စရာဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်ပြီး သူမကပါ ရာထူး လျှော့ခံလိုက်ရကတည်းက ဧကရီမယ်တော်ကြီးက သူမကို မတွေ့တောပေ။

နန်းတော်ညစာစားပွဲမှာ မတော်တဆတွေ့ခဲ့ပေမဲ့ ဧကရီမယ်တော်ကြီးက သူမကို အကြည့်တစ်ချက် ပေးဖို့တောင် ငြင်းဆန်နေကာ သူမရဲ့ မနှစ်သက်မှုက အရမ်းကို သိသာလွန်းသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ ဧကရီမယ်တော်ကြီးက သူမသခင်ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဆင့်ခေါ်ကာ အတော်လေးအရေးပါတဲ့ မကြာခဏ စကားပြောတာမျိုး ပြုလုပ်တတ်ပေသည်။

ထိုအချိန်မှသာ လျုံတိက အနည်းငယ် သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

နှစ်ယောက်သားက ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ထပ်လျှောက်လိုက်ပြီးနောက် ငါးပျံယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အစောင့်နှစ်ယောက်က သိပ်မဝေးတဲ့နေရာကနေ ဖြတ်သွားတာကို မြင်လိုက်ရပေသည်။

လျုံတိက တွန့်သွားပြီး ပြောလာသည်။

“ကျင်းယီဝေ့က မောင်းမဆောင်ထဲ ဘာလို့ရှိနေရတာလဲ”

အန်းဖင်းက သူတို့လာတဲ့ ဦးတည်ရာဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလာသည်။

“အဲ့ဒီဦးတည်ရာက ကန်လုနန်းဆောင်ဘက်က မဟုတ်လား။ အရှင်မင်းကြီးကို ရှာနေတာ ဖြစ်လောက်တယ်”

လျုံတိက သက်ပြင်းချကာ အသံနိမ့်နိမ့်နှင့် ပြောလာသည်။

“ကိုယ်လုပ်တော်ကျိုးက သူမနေရာကို ဆုံးရှုံးသွားရင်တောင် အရှင်မင်းကြီးကတော့ ကန်လုနန်းဆောင်ကို သွားနေဆဲပဲ။ ဘယ်အချိန်မှာကျမှ သခင်မလေးကို မြင်မှာလဲမသိဘူး”

အန်းဖင်းက ပြုံးလိုက်ကာ

“အခွင့်အရေးတစ်ခုတော့ အမြဲရှိနေမှာပါ”

ယခုလေးတင် သူမပြောခဲ့သလိုပဲ လိယန်ရှုက သာမန်လှည့်ကွက်လေးတွေနှင့် အလုပ်မဖြစ်ပေ။ သို့သော် ဘယ်သူကမှ မပြည့်စုံဘူး ဖြစ်သည်။

လိယန်ရှု အမှားမလုပ်ဘူးဆိုတာတော့ သူမမယုံကြည်နိုင်ပေ။

သွားစရာ လမ်းအရှည်ကြီး ရှိပါသေးတယ်။ သူမ စောင့်ဆိုင်းနေရုံပါပဲ

~~~

ကျင်းယီဝေ့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ယွီဝိန်းလန်က အတွင်းနန်းဆောင်ထဲကို တစ်ယောက်တည်း ပြန်လျှောက်လာကာ သူ့အတွေးတွေကို ပြန်ပြီး မထိန်းနိုင်သေးပေ။

ရှဲ့ဖေးက ပြုတ်ကျတယ် ပြီးတော့ အတိတ်က စာမေးပွဲကိစ္စအတွက် အပြေးအလွှား

လုပ်ခဲ့ရတာရောပဲ….အဲဒါတွေအားလုံးက သူမပဲ အကုန်မှန်နေပြန်သည်။

ဖြစ်နိုင်ချေအမျိုးမျိုးက ရှင်းပြလို့မရဘူးဆိုမှတော့ ဖြစ်နိုင်ချေတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။

သူမကလည်း သူ့လိုပင် သာမန်လူတွေနှင့် ကွဲပြားသည့် စွမ်းရည်တစ်ခု ရှိပေသည်။

စိတ်ဖတ်တာနဲ့တော့ ကွာခြားတယ်

ဒါပေမဲ့ ကြည့်ရတာ စိတ်ဖတ်တာထက် ပိုပြီးပြင်းထန်ပုံ ရတယ်

ကျစ် ပုံပြင်ရေးချင်တာက ထူးဆန်းပေသည်။ တွေးကြည့်လိုက်မှ သူမနှလုံးသားထဲမှာ ဒီလောက်အများကြီး ထိန်းထားရတာကအရမ်းကို အဆင်မပြေဖြစ်နေမှာပင် အဲဒါကြောင့် သူမ စာရေးချင်တာ ဖြစ်နိုင်သည်။

သေချာပေါက်ပင် သူက ထိတ်လန့်သွားပြီး စိတ်လည်း လှုပ်ရှားသွားရသည်။

55 02

သူမမှာ ကြည်လင်တဲ့ စိတ်ထားရှိလို့ တော်သေးတယ်။ ကောက်ကျစ်တဲ့သူမှာသာ ဒီစွမ်းရည်ကို ပျိုးထောင်မိရင် ငါ ဘာလုပ်သင့်လဲ။

သို့သော် သူမကို ဇာတ်ညွှန်းတစ်ခုရေးပေးဖို့ တောင်းဆိုတာက အရမ်းကို တင်စီးလွန်းနေမလားပင်။

တွေးကြည့်လိုက်မှ ယောက်ျားတစ်ယောင်မှာ ဒီလိုစွမ်းရည်ရှိနေပြီး သူ့ရဲ့လက်သီးကို နေရာတကာမှာ အသုံးချနေမယ်ဆိုရင် လူထုအပေါ် သေချာပေါက် အကျိုးအမြတ်ရှိပြီး ကြီးကျယ်တဲ့အရာတွေကိုလည်း အောင်မြင်နိုင်မှာပင်….။

ရုတ်တရက် ခြေသံတွေကြားလိုက်ရပြီး ယွီဝိန်းလန်ကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့ ထိုသူက အခုမှရေချိုးပြီးထွက်လာတဲ့ ယန်ရှုဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။

သူမရဲ့တောက်ပနေတဲ့ မျက်လုံး ပန်းရောင်ပါးပြင်လေးနဲ့ နီရဲနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းပါးလေးတွေက မေလမှာသီးတဲ့ ချယ်ရီတွေကဲ့သို့ပင်။

ယွီဝိန်းလန်က ရုတ်တရက် ရေဆာလာသည်။

အခုလေးတင်က အတွေးတွေကို အချိန်တစ်ခုလောက် ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။

-ဒီလိုအလှလေးက ဘေးနားမှာရှိနေမှတော့ သူ့ကို အရင်ပြန်ကောင်းခိုင်း လိုက်တာပေါ့လေ။

ထိုအကြောင်းကိုတွေးလိုက်မှ ယန်ရှုဟာ ညောင်စောင်းပေါ်ကိုတက်သွားပြီဖြစ်သည်။

ယွီဝိန်းလန်က သူမကို သူ့လက်မောင်းတွေထဲ ထည့်လိုက်ပြီး ငြင်သာစွာနဲ့ ပြောလာသည်။

“ဒီနေ့ဘာလုပ်လဲ”

ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိသည့် ယန်ရှုက အမှန်အတိုင်း ဖြေလာသည်။

“ဒီနေ့ ဘာမှမလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ အဆာပြေမုန့်တစ်ချို့စားပြီးတော့ အပျိုတော်လေးနဲ့ သစ်ရွက်ကဒ် ခဏဆော့ခဲ့ပါတယ်”

ယွီဝိန်းလန်က သူ့မျက်ခုံးတွေကို ပင့်လိုက်ပြီး

“ဒီနေ့ဇာတ်ညွှန်း မရေးဘူးလား”

[ဟေး ကျွန်မက ဖရဲသီးပဲ စားပြီး အဲအကြောင်းကို ဂရုကို မစိုက်တာ။ ဒီနေ့ လူအိုကြီးရှဲ့ရဲ့ အိုးပူပူပေါ်က ပုရွက်ဆိတ်လို ပျာယာခတ်နေတာကို မြင်ရတာက ကျွန်မကို အပျော်လွန်ပြီး သေအောင် သတ်မိတော့မလို့ပဲ]

[တွေးကြည့်လိုက် တစ်နေ့မှာသာ ဒီလူက သူနဲ့အပျော်မယ် မိန်းကလေးတွေရဲ့အိပ်ရာပေါ်က အခန်းအကြောင်း အသေးစိတ်ကို စာအုပ်ထဲမှာ တွေ့လိုက်ရရင် တိုက်ရိုက်ပဲ အသက်ထွက်သွားမှာ မဟုတ်လား။ ဟားဟားဟားဟား သူမ မစောင့်နိုင်တော့ပေ]

ယွီဝိန်းလန် “…”

ဘာကြီး။

အိပ် အိပ်ရာပေါ်က အသေးစိတ်အကြောင်း။

ဒါကိုလည်း သိတာပဲလား။!

နိုး နိုး ကြည့်ရတာ ဒီစွမ်းရည်က သိပ်တော့ မကောင်းသလိုပဲ။

ထို့နောက် သူက ပြောလိုက်သည်

“တစ်နေ့လုံးနန်းဆောင်ထဲမှာ မပျင်းဘူးလား။ အခုရာသီဥတုကလည်း ပိုနွေးလာပြီဆိုတော့ လမ်းလေးဘာလေး ပိုလျှောက်ပေးလေ”

ယန်ရှုက သူမနှလုံးသားထဲမှာ တွေးလိုက်သည်

[ပေါ့ပေါ့လေး ပြောနေတာပဲ။ ပစ်မှတ်အနေနဲ့ အပြင်ထွက်ရင် လူဘယ်လောက်များများက ကျွန်မကို မုန်းလိုက်မလဲ။ ကျွန်မ မမှားဘူးဆိုရင် တစ်ယောက်ယောက်က ကျွ န်မကို တိတ်တဆိတ် ရေကန်ထဲ တွန်းချရင်ရော။ မဟုတ်လို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်ဆီသုတ်ထားပြီး သူမကို လဲကျအောင်လုပ်ရင်ရော။ ကြောက်စရာကောင်းတယ်]

ယွီဝိန်းလန် “….”

ဒီအရှုပ်ထုတ်တွေက ဘာတွေလဲ။

သို့သော် သူမက ပြောရုံသာပြောလာသည်။

“ဒီကိုယ်လုပ်တော်က အအေးဒဏ်ကို အနည်းငယ် ကြောက်နေဆဲပါ။ ရာသီဥတုက သိပ်မနွေးသေးတာကို မပြောနဲ့ဦး။ မတော်တဆ အအေးမိမှာကိုတောင် ကြောက်မိပါတယ်”

မမျှော်လင့်ထားစွာနဲ့ ထိုစကားတွေ ထွက်လာသည်နှင့် ယွီဝိန်းလန်က ရုတ်တရက် သူမလက်ကို ကိုင်လိုက်ကာ ပြောလာသည်။

55 03

“မကြောက်နဲ့။ မင်းက ကိုယ်တော့်အပိုင်ပဲ ကိုယ်တော်သေချာပေါက် မင်းကို ကာကွယ်ပေးမယ်”

စကားပြောနေစဉ် သူက သူမရဲ့လက်ဖဝါးကို နူးညံ့စွာနဲ့ သူ့လက်ထဲ ထည့်လိုက်ကာ သူမရဲ့လက်ချောင်းတွေက ရှည်သွယ်ပြီး ကြက်သွန်စိမ်းတွေလို နူးညံ့တယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့ဘာသ နှစ်သက်နေစဉ်မှာပဲ သူမစိတ်ထဲက ကျစ် ကျစ်ဟူသောအသံကို ကြားလိုက်ရကာ

[နားထောင်လို့တော့ ကောင်းသားပဲ။ တစ်နေ့နေ့မှာ ရှင်က ကျွန်မကို ပစ်မှတ်အဖြစ် မလိုတော့ရင် ကန်ထုတ်မှာ မဟုတ်လား။]

ယွီဝိန်းလန် “…”

ထို့ကြောင် သူက သူမကို အလေးအနက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလာသည်။

“ကိုယ်တော်ဘယ်တော့မှ မလိမ်ဘူး။ ကိုယ်တော် ပြောသမျှတိုင်းကို ကိုယ်တော် လုပ်ပေးမယ်”

ထိုစကားတွေထွက်လာလာချင်း သူမက နောက်ဆုံးတော့တွန့်သွားကာ သူ့ကို အလေးအနက် ကြည့်လာသည်။

သူ့ကိုတစ်ခဏ ငေးနေပြီးနောက်မှာတော့ သူမနှလုံးသားထဲမှာ ရုတ်တရက် ပြောလာသည်။

[ဘုရားရေ သူ အလေးအနက်ဖြစ်နေချိန်ဆို အရမ်းဆွဲဆောင်မှုရှိတာပဲ!]

ယွီဝိန်းလန် “…”

ဘာလို့သူ့ကို ချီးကျူးတဲ့အချိန်တိုင်း အဲဒီစာလုံးနှစ်လုံးကို ထည့်ရတာလဲ။

သို့သော်….

အဆုံးမှာတော့ သူမက သူ့ရဲ့ ဆွဲဆောင်တာ ခံလိုက်ရသည်။

ယွီဝိန်းလန်က ပျော်ရွှင်သွားပြီး သူမကို နမ်းချင်ခဲ့သည်။

သူ့ခေါင်းကိုငုံ့တော့မယိ့အချိန်မှာပဲ သူမစိတ်ထဲက ထပ်ပြောလာသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

[ကျစ် တစ်နေ့မှာ ဧကရာဇ်အကြောင်း ဇာတ်လမ်းရေးရင်ရော ပေါက်သွားနိုင်လောက်လား။]

[ဘယ်ရှုထောင့်ကမဆို ကြည့်ရင် ပြစ်ချက်ကင်းတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်က သေစေနိုင်တဲ့ အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ ဒီအမျိုးအစားကို တွေးကြည့်လိုက်တော့ စိတ်လှုပ်ရှားစရာပဲ!]

ယွီဝိန်းလန် “…”

မြန်မြန် မြန်မြန် ရပ်လိုက်တော့။

******

56 01

အပိုင်း 56

သေချာပေါက်ပင် ယန်ရှုက ထိုအကြောင်းကို တွေးရုံသာဖြစ်သည်။

ဒါကတကယ့်ကို ကိစ္စကြီးပင် ကိစ္စကဘယ်လောက်ပဲ လူကြိုက်များနေပါစေ တကယ်ရေးမည်ဆိုလျှင် အသုံးမဝင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယွီဝိန်းလန်က သက်ပြင်းတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

သူမက ထပ်ပြီးတစ်စိမ့်စိမ့် တွေးနေတာကို ကြားလိုက်ရပြန်သည်။

[ဝန်ကြီးအုပ်စုအကြောင်းကိုပဲ ရေးပြီး ဧကရာဇ်ကို လမ်းတစ်လျှောက် သန့်ရှင်းခိုင်းလိုက်တာပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တိုင်းပြည်နဲ့ပြည်သူကို အကျိုးပြုမှာပဲလေ။ မနက်ဖြန်ရေးရမဲ့ တစ်ခုကို စဉ်းစားကြတာပေါ့။ မနှစ်က သူ့ရဲ့တူတော်က တော်ဝင်အကယ်ဒမီမှာ အတန်းဖော်တွေကို နှိပ်စက်တဲ့အကြောင်းပဲ ဘာလို့ မရေးလိုက်တာလဲ။]

ယွီဝိန်းလန်က တိတ်တဆိတ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည် ဘာရှိသေးလဲ။

ကောင်းပြီလေ ဒီည ထပ်အိပ်ဖို့ မလိုတော့ဘူးထင်တယ်။

~~~

ဒုတိယမြောက်နေ့ ညီလာခံခန်းမမှာတော့ လူတိုင်းက အနောက်မြောက်အရပ်ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲရေးအရာရှိ ရှဲ့ဖေးက ရုတ်တရက် နေမကောင်း ဖြစ်သွားတယ်ဆိုတာကို အံ့အားသင့်ဖွယ် သိလိုက်ရသည်။

ကျစ် ဒီဖျားနာမှုက တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ အဆုံးမှာတော့ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ရက်က ထိုသူက သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်ကာ ဇာတ်ညွှန်းရေးတဲ့အပေါ် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ အပြင်းအထန် တောင်းဆိုနေသေးသည်။ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဖျားနာသွားရတာလဲ။

နောက်နှစ်ရက်မှာတော့ မြို့တော်ပတ်ဝန်းကျင် အစိုးရအရာရှိအဖွဲ့က ညီလာခံကို တင်သွင်းလာတဲ့အခါမှာ ထိုသူက လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်များစွာက ခိုးမှုနဲ့ဆက်စပ်နေခဲ့တာ ဖြစ်နေသည်။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်က ဒီလူဟာ စာပေးပွဲဖြေဖို့ သွားတဲ့လမ်းမှာ သူ့အဖော်ရဲ့ငွေတုံးတွေကို ခိုးယူခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းစွာနဲ့ ကျောင်းပြီးသွားတဲ့နောက်မှာ သူ့ရဲ့အင်အားကို ထပ်ခါထပ်ခါ အသုံးချပြီး ခံရသူကို အမြဲတစေ လိုက်လံနှောက်ယှက်နေခဲ့ကာ ထိုသူကို ထပ်ခါထပ်ခါ စာမေးပွဲ ကျရှုံးစေခဲ့သည်။

“….”

ထိုအချိန်မှာသာ လူတိုင်းက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က စျေးကွက်ထဲမှာ အတော်လေး ကျော်ကြားခဲ့တဲ့ “ပိုက်ဆံမက်တဲ့ယောက်ျားက အပျော်မယ်တွေ အောက်မှာ သေဆုံးသွားတယ်” ဆိုတဲ့ စာအုပ်က သူ့ကို ရေးထားတယ်ဆိုတာကို သိသွားတော့သည်။

ကျစ် ကျစ် ကျစ် ထိုအချိန်တုန်းက သူ့အဖော်ရဲ့ငွေတုံးတွေကို ခိုးတဲ့အပြင် ဒီလူက ဆောင်ကြာမြိုင်တွေမှာ စျေးဝယ်ထွက်ရတာကိုလည်း ကြိုက်သေးတာပဲ။

သူ့မှာ ဟွားလျှိုရောဂါတောင် ရှိနေသလားမသိပေ….။

စုံစမ်းစစ်ဆေးချက်အလယ်မှာ တစ်ခြားသတင်းတွေလည်း ထွက်ပေါ်လာပေသည်။ မြို့တော်ပတ်ဝန်းကျင် အစိုးရအရာရှိအဖွဲ့ရဲ့ စုံစမ်းမှုအောက်မှာ လက်အောက်ငယ်သားတွေ ရှာတွေ့သွားသည်က ထိုလူက တကယ်ပဲ ပန်းကလေးတွေနဲ့ မိုးမခပင်တွေ ရှာရတာကို ကြိုက်သည်ဆိုတာပင်။ သူက တစ်ခါတုန်းကဆိုလျှင် ချင်းဟွိုက်မြစ်ကမ်းနံဘေးမှာ အပျော်မယ် တစ်ယောက်အတွက်နှင့် စီးပွါးရေးသမားတစ်ယောက်နှင့်ပင် စကားများခဲ့ဖူးသေးသည်။တစ်စုံတစ်ယောက်ကိုပင် ငှါးရမ်းကာ တစ်ဖက်လူကို ကိုယ်လက်အင်္ဂါ ချို့တဲ့သွားသည်အထိ ရိုက်နှက်ခိုင်းလိုက်သေးသည်…..။

လူတိုင်း “….”

သူဟာ အရင်က “ကောက်ကျစ်တဲ့မိန်းမက အပျော်မက်တဲ့ယောက်ျားကို ထိန်းချုပ်တယ်” ဆိုတာနဲ့ ထပ်ပြီး ကိုက်ညီနေပြန်တာပဲ။

ကျစ် ကျစ် ကျစ် ဒီလူရဲ့စရိုက်ကအတော်လေးကို ဆိုးရွားနေတာပဲ။ အမိန့်တော်အသစ်ရဲ့ စတေးခံရတာနဲ့ပဲ တန်တယ်။

လဝက်ခန့်ကြာပြီးနောက် အနောက်မြောက်အရပ်ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲရေးအရာရှိ ရှဲ့ဖေးဟာ ရုံးတော်မှ ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရပြီး အရင်တုန်းက တစ်ခြားသူရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ခိုးတဲ့ပြစ်မှုအတွက် ကြိမ်ဒဏ်အချက်နှစ်ဆယ်လက်ခံလိုက်ရပေသည်။

သို့သော် သူ့မိသားစုဝင်တွေက ထိုအကြောင်းကို မသိသည့်အတွက် သူတို့တွေဟာ အပြစ်ပေးခံရမှုထဲမှာ မပါဝင်ပေ။

ဒါပေမဲ့ ရှဲ့ဖေးဟာ ကျဆင်းသွားပြီး အချက်နှစ်ဆယ်လည်း အရိုက်ခံလိုက်ရသေးသည်။ သူ့ရဲ့ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုကိုပင် တွေးကြည့်နိုင်သည်။ အဆုံးမှာတော့ အိမ်ကို သယ်ထုတ်သွားရသည်ဟု ပြောကြပေသည်။

56 02

သူ့ရဲ့သတင်းတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူ့ဇနီးက ဒေါသထွက်သွားပြီး ယခင်ကထားရှိခဲ့တဲ့ မွန်မြတ်တဲ့စိတ်ထားကြောင့် ထိုသူကို လျစ်လျူရှုလိုက်ကာ သူ့ဝမ်းသူသာ ကျောင်းခိုင်းလိုက်သည်။

ထိုအရာက ဇာတ်ညွှန်းထဲက ဇာတ်သိမ်းနဲ့ တကယ်ကြီးတူနေတာပဲ။

သို့သော် ဒီနည်းအားဖြင့် လူတွေကို ဒီ “သခင်ငယ်လေးရှောင်ယောင်” က ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ပိုပိုပြီး သိချင်လာစေသည်။

လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေ အများကြီးက ကိစ္စဟောင်းတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိနိုင်နေရတာလဲ။

~~~

နှစ်အစရဲ့ပထမဆုံး “ကိစ္စကြီး” အနေနဲ့ ထိုအရာတွေပြီးတဲ့နောက်မှာ မီးထွန်းပွဲတော်ပင် ဖြစ်သည်။

မနက်ခင်း ဖုဟိုင် သတင်းပို့လာချိန်မှာတော့ ဘုရင်မင်းမြတ်က တော်ဝင်စာကြည့်ဆောင်ထဲမှာ အထိမ်းအမှတ်စာတမ်းကို ဖတ်ရှုနေခဲ့တာဖြစ်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး ချွမ်ကျိုးကျဆုံးစစ်သည်တော်ဂုဏ်ပြုပွဲအတွက် မီးအိမ်တွေ ရောက်နေပါပြီ”

ဒါဟာ နန်းတော်ထဲရှိ ရှန်းယွမ်အခမ်းအနားတစ်ခု ဖြစ်သည်။

နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်းမှာ ပြည်သူလူထုက နန်းတော်ကို မီးအိမ်တွေနှင့် အရိုအသေပေးမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအရာက တိုင်းပြည်နှင့်လူမျိုး ကြွယ်ဝချမ်းသာစေရန် သွယ်ဝိုက်ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ဘုရင်မင်းမြတ်က ချီအန်းနန်းဆောင်က ဧကရီမယ်တော်ကြီးကို ရည်မှန်းကာ ထိုမီးအိမ်တွေ ပို့ဆက်မည်ဖြစ်ပြီး နန်းဆောင်ထဲက ကိုယ်လုပ်တော်တွေကိုလည်း ဆုချီးမြှင့်မည် ဖြစ်သည်။ ပြီးလျှင် ကောင်းကင်ဘုံက မိသားစုဝင်တွေနဲ့ ပြည်သူလူထုတွေက သွယ်ဝိုက်သောအားဖြင့် အတူတူပျော်ရွှင်ကြမည် ဖြစ်သည်။

ဖုဟိုင် စကားပြောပြီးပြီးချင်းမှာပဲ ယွီဝိန်းလန်က ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို အမှတ်ရသွားသည်။

ကြည့်ရတာ မီးအိမ်တွေကို အရမ်းသဘောကျတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရှိတဲ့ပုံပဲ။

သာမန်လည်နေသည့် မီးအိမ်ကပင် သူမကို ရက်ပေါင်းမေားစွာ ပျော်ရွှင်နေအောင် လုပ်နိုင်ပေသည်။

ထို့နောက်သူက ပြောလာသည်။

“ကန်လုနန်းဆောင်ကို အရင်ပို့လိုက်ပြီးတော့ ကိုယ်လုပ်တော်ယိကို နည်းနည်းလောက် ရွေးခိုင်းလိုက်ပါ”

ဖုဟိုင်က နာခံကာ မိဖုရားယိဖင်းကတော့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ မျက်နှာသာပေးခံရသူပဲ အဲဒါကြောင့် အပြင်ထွက်ချင်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။

သို့သော် သူပင် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် မလျှောက်ရသေးခင်မှာပဲ ဘုရင်မင်းမြတ် ပြောလာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ရပ်ဦး”

ဖုဟိုင်က သူ့ခြေလှမ်းတွေကို အလျင်အမြန်ဆုတ်လိုက်ကာ

“ဒီအစေခံက ဒီမှာပါ”

ဖြစ်နိုင်တာက နောက်ထပ် ဆုတစ်ခုရှိနေလို့်များလား။

ယွီဝိန်းလန်က သူ့စိတ်ကို ယာယီပြောင်းလိုက်ကာ ပြောလာသည်။

“ယီဖင်းကို ဒီကိုလာပြီး ရွေးခိုင်းလိုက်”

ဖုဟိုင်က တခဏခန့်တိတ်ဆိတ်သွားပြီး-ယိဖင်းကို ချန်းမင်နန်းဆောင်ဆီခေါ်လာပြီး မီးအိမ်ရွေးခိုင်းရမယ်ပေါ့လေ။

အမှန်ပဲ ဒါက ယွီဝိန်းလန် ပြောလိုက်တာပင်။

ယန်ရှုရဲ့စွမ်းရည်က ကောင်းတယ်လို့ ခံစားရပေမဲ့ သူမက ဘယ်လိုရွေးချယ်ရမယ်ဆိုတာကို မသိပေ။ တစ်ခြားသူတွေရဲ့ အိပ်ရာထဲက ကိစ္စတွေကိုတောင်မှ ပေးသိနေသေးတယ်….။

အဲဒါမကောင်းဘူး

ထို့ကြောင့် အခွင့်အရေးရှိလျှင် သူမကို လမ်းနည်းနည်း လျှောက်ဖို့ ထွက်ခိုင်းပြီး သူမရဲ့အာရုံကို လမ်းလွှဲပေးရမယ်။

တခြားသူတွေက သူ့ရဲ့ရည်ရွယ်ချက်ကောင်းကို မသိပေ။ဖုဟိုင်က တခဏခန့် ရပ်သွားပြီးနောက် အရှင်မင်းကြီးက မိဖုရားကိူ လွမ်းဆွတ်နေတဲ့အတွက် ဒီအခွင့်အရေးကို ယူပြီး သူမကို တွေ့ဖို့ ခေါ်လိုက်တာပေါ့လေ။

ဟေး ဒီမနက်လေးကပဲ ခွဲခွာခဲ့တာလေ။ ဒီအတွဲကတော့ တကယ်ကို ကော်နဲ့ကပ်ထားတာပဲ။

56 03

ထို့ကြောင့် သူဟာ “မှန်လှပါ”ဟု အလျင်အမြန်ဖြေလိုက်ပြီး ကန်လုနန်းဆောင်ဆီကို ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ ပြေးသွားတော့သည်။

ယွီဝိန်းလန် “…”

ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပါ။ ဒါပေမဲ့လည်း……

အဟွတ် အခု သူက အရမ်းသိသာနေတာလား။

~~~

ထိုအချိန်တွက် ယန်ရှုက နန်းဆောင်ထဲမှာ ပျင်းရိနေပေသည်။

ရှဲ့ဖေးကို မြေကြီးပေါ် အလဲထိုးပြီးနောက်မှာတော့ သူမက ရက်အနည်းငယ်ခန့် ပျော်ရွှင်စွာ အနားယူလိုက်ကာ တကယ်ကိုအနည်းငယ် ပျင်းရိတယ်လို့ ခံစားနေရပေသည်။

စုတ်တံတစ်ချောင်းနဲ့ ကစားနေစဉ်မှာပဲ ဖုဟိုင် လာနေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။

“ဒီအစေခံက တော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော်ယိဖင်းကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်။ ချွမ်းကျိုးစံအိမ်တော် အရိုအသေပြု မီးထွန်းပွဲတော်အတွက် အပ်နှံထားတဲ့ မီးအိမ်တွေ အခု ပဲရောက်လာတဲ့အတွက် အရှင်မင်းကြီးက တော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော်ကို ချန်းမင်နန်းဆောင်ကိုလာပြီး ရွေးချယ်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပါတယ်”

ယန်ရှုက အတန်ငယ် အံ့အားသင့်သွားကာ

“ချန်းနင်နန်းဆောင်ကိုသွားပြီး ရွေးချယ်ဖို့ ပြောတာလား”

ဖုဟိုင်က လျင်မြန်စွာ ခေါင်းညိတ်ကာ

“အမှနိပဲ ဖြန့်ဝေမှုမပြုခင် အရှင်မင်းကြီးက တော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော်ကို ကြိုက်တဲ့တစ်ခုကို အရင်လာရွေးခိုင်း လိုက်တာပါ”

ယန်ရှုရဲ့မျက်လုံးတွေက တောက်ပသွားပြီး အရမ်းကြင်နာတာပဲ သူမက မီးအိမ်တွေကို အကြိုက်ဆုံးပဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမကအခုလည်း ပျင်းနေတာဆိုတော့ သူမရဲ့အဝတ်အစားတွေကို အလျင်အမြန် ပြောင်းလိုက်ကာ ချန်းမင်နန်းဆောင်ကို သွားတော့သည်။

သူမချန်းမင်နန်ဆောင်ရဲ့ ဂိတ်တံခါးကို ဝင်လိုက်တယ်ဆိုရင်ပဲ ယွီဝိန်းလန်က ကော်ရစ်ဒါမှာ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မဲနယ်ရောက် အင်္ကျီလက်နှင့် ဒူးကာဝတ်ဆင်ထားပြီး အရပ်ရှည်ကာ ဖြောင့်မတ်နေသည့်အပြင် ခရမ်းရောင်ရွှေသရဖူကို ခပ်မြင့်မြင့် ထုံးဖွဲ့ထားသည်မှာ ထိုသူ့ကို ပို၍ ချောမောသွားစေသည်။

အလှတရားက လူတွေကို ပျော်ရွှင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်သည်။ ယန်ရှုက ရှေ့သို့လှမ်းကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်ပြီး

“ဒီကိုယ်လုပ်တော်က အရှင်မင်းကြီးကို နှုတ်ခွန်းဆက်ပါတယ်”

ယွီဝိန်းလန်က အသံပြုလိုက်ပြီး သူမကို လှည့်ကြည့်လာသည်။

သူမက နှစ်ဖက်လှ ဘရိုကိတ်ခြုံထည်နဲ့ တရုတ်ရိုးရာစကပ်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အစေပိုင်းနွေဦးရဲ့ ဆောင်းစံပယ်ပွင့်လေးလို အရမ်းကို လှပနေပေသည်။

သူဟာ အရမ်းကိုပျော်ရွှင်နေတဲ့အတွက် နူးညံ့တဲ့အသံနှင့် ပြောလာသည်။

“ဒါကချွမ်းကျိုးက ပူဇော်မီးအိမ်တွေလေ။ အရမ်းကို နာမည်ကြီးနေတာ။ သူတို့တွေကို ဒီမှာထားဖို့ပြောထားတယ်။ မင်းကြိုက်ရာ နှစ်ခုယူနိုင်တယ်”

တကယ်တော့ ယန်ရှုက နန်းတော်တံခါးကနေ ဝင်လာသည်နှင့် တွေ့လိုက်ရတာ ဖြစ်သည်။ မီးအိမ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို တံစက်မြိတ်မှာ ချိတ်ထားပြီး အရောင်စုံစုံလင်လင် ဖြစ်နေကာ ဘယ်လောက်လှသလဲဆိုတာက ပြောစရာပင် မလိုချေ။

သူမက ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ လက်ခံလိုက်ပြီး ကောက်ယူလိုက်သည်။

ကောင်းပြီလေ။ မကြည့်လျှင် သိမှာမဟုတ်ပေ။ ကြည့်ရတာ ဒီတစ်သုတ် ရောက်တဲ့ မီးအိမ်တွေက ပိုတောင်လှနေတာပဲ။

အထူးသဖြင့် တစ်ခြားနေရာကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပုံစံက နန်းတော်မှာလုပ်တဲ့မီးအိမ်တွေနဲ့ ကွဲပြားပေသည်။

လည်နေတဲ့ မြင်းရုပ်မီးအိမ် ကြာပန်းမီးအိမ် အစရှိသည်တို့အပြင်….အရိုးတံမပါပဲ စာရွက်အမာသားနဲ့ တိုက်ရိုက် ဆက်ထားတဲ့မီးအိမ်တို့ ဖြစ်သည်။ ရှုခင်းပုံအမျိုးမျိုးကိုလည်း ထိုမီးအိမ်တွေအပေါ်မှာ ရေးခြယ်ထားပြီး အရမ်းကို လှပပေသည်။

ဖောက်ထွင်းမြင်နေရတဲ့ အနားရှစ်ဖက်နှင့် နန်းကြိုးမျှင်မီးအိမ်လည်း ရှိပေသည်။ ယန်ရှုရဲ့ ထူးဆန်းနေတဲ့မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာတော့ မိန်းမစိုးငယ်လေးက သူမအတွက် တစ်ချက်ကြည့်ကြည့်ရန် ဖယောင်းတိုင်ကို လျင်မြန်စွာ ထွန်းပေးလိုက်တော့သည်။ ထိုအခါမှသာ မီးအိမ်တစ်ခုလုံးက လသေးသေးလေးကဲ့သို့ ဖောက်ထွင်းမြင်နေရတာ ဖြစ်သည်။

56 04

သူမ မနေနိုင်ဘဲ သူမလက်ကို တီးလိုက်ကာ

“ဝိုး ဒါက ကောင်းလိုက်တာ။”

ယွီဝိန်းလန်က ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် ဒါကို လိုချင်လား”

ယန်ရှုက ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိုယ်လုပ်တော်က ဒီတစ်ခုကိုပဲ လိုပါတယ်”

ယခုလို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သည့် မီးအိမ်မျိုးက ရှားပါးကာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် တန်ဖိုးကို ပြောနိုင်ပေသည်။ ပြီးနောက် ဧကရီမယ်တော်ကြီးကို ဆက်သရန် မီးအိမ်တစ်ချို့ ချန်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။ သူမက ဧကရီမယ်တော်ကြီးနှင့် မယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပေ။

“ကိုယ်တော့်ကို အဲဒီကြာပန်းသဏ္ဌာန်မီးအိမ်ကိုပေး”

အရင်တစ်ခေါက်တုန်းက သူမက အဲဒါကို လိုချင်ခဲ့ပေမဲ့ သူမမှာ ပြောဖို့ အချိန်မရှိခဲ့ပေ။

ယွီဝိန်းလန်က ခေါင်းညိတ်ကာ မိန်းမစိုးငယ်လေးကို သူမအတွက် ကောက်ယူခိုင်းလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပဲ ဖုဟိုင်က ထပ်မံသတင်းပို့လာသည်။

“အရှင်မင်းကြီး သခင်ကြီးကျိုးက တွေ့ခွင့်တောင်းနေပါတယ်”

ကျိုးသခင်ကြီးလား။

ယန်ရှုမျက်လုံးတွေက တောက်ပသွားကာ သူမအတွက် ဇာတ်ညွှန်းတွေရေးပေးတဲ့ ထူးချွန်တဲ့အကြိုက်ရှိတဲ့ ဟန်လင်းအကယ်ဒမီရဲ့ပညာရှိ ဖြစ်နိုင်လောက်လား။

သို့သော် ယွီဝိန်းလန်က ပြောလိုက်သည်။

“သူ့ကို အထဲခေါ်လိုက်”

ဖုဟိုင်က နာခံလိုက်ကာ စကားပြန်ပါးပေးလိုက်သည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ကျိုးမိုကျုံးက ဝင်လာကာ ယန်ရှုလည်း ထိုနေရာမှာရှိနေတာကို မြင်လိုက်ချိန်မှာတော့ အလျင်အမြန် အရိုအသေပြုလာသည်။

“အရှင်မင်းကြီးကို နှုတ်ခွန်းဆက်ပါတယ်။ တော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော်ယိကို နှုတ်ခွန်းဆက်ပါတယ်”

ယန်ရှုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ ယွီဝိန်းလန်ကတော့ ပြောလာသည်။

“တော်ဝင်အကယ်ဒမီရဲ့ကိစ္စရော ဖြေရှင်းပြီးပြီလား”

—ကောကျစ်ကျိန်းဟာ နွေဦးရာသီတိုင်းလူသစ်တွေကို စုဆောင်းတာဖြစ်သည်။ အတိတ်တုန်းက ဝမ်ဟွားစံအိမ်တော်ရဲ့ပညာရှိဝေ့ရူကျန်းက ဦးဆောင်လေ့ရှိသည်။ လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က ပြည်သူတွေကို ပြန်ပေးဆွဲမှုနဲ့ ရုံးတော်ကနေ ထုတ်ပယ်လိုက်ကတည်းက ယခုနှစ်အတွက် ထိုအလုပ်ဟာ တော်ဝင်အကယ်ဒမီပေါ်ကို ကျရောက်လာတာ ဖြစ်သည်။

ကျိုးမိုကျုံးက အလျင်အမြန် ပြောလာသည်။

“တော်ဝင်အကယ်ဒမီနဲ့ ဆွေးနွေးပြီးနောက်မှာ ပထမအကြိမ်အတွက် ညီလာခံအရာရှိတွေ မင်းသားတွေနဲ့ မြို့စားတွေဆီကနေ အယောက်လေးဆယ်ကို ရွေးချယ်မှာပါ။ ဒုတိယအနေနဲ့ အယောက်ခြောက်ဆယ်ကို နေရာမျိုးစုံက ရွေးချယ်ထားတဲ့ ထူးချွန်ကျောင်းသားဖြစ်ပြီး ကျရှုံးပြိုင်ပွဲဝင်သူတွေဆီကနေ အယောက်ငါးဆယ် ရွေးချယ်မှာပါ။ အရှင်မင်းကြီးကရော ဘယ်လို လုပ်မယ်ဆိုတာကို သိချင်ပါတယ်”

ယွီဝိန်းလန်က ပြောလိုက်သည်။

“ပထမအသုတ်ရဲ့ကန့်သတ်ပမာဏကို နောက်ထပ် ဆယ်ယောက် လျှော့ချပြီး ဒုတိယအသုတ်ထဲမှာ ဖြည့်လိုက်”

ထိုမင်းမျိုးမင်းဆွေတွေက ကလေးတွေဟာ ဗဟုသုတနည်းပါးကြပြီး ဒီအခွင့်အရေးကိုသာ အမှီပြုကာ တော်ဝင်အကယ်ဒမီကို ဝင်ရောက် ပျော်ပါးကြပေသည်။ အရာရှိများရုံးတော်ရဲ့ဝန်ကြီးကန်ကွမ်းလျန်ရဲ့တူတော်ဆိုလျှင် တော်ဝင်အကယ်ဒမီမှာ သာမန်လူတွေကို အနိုင်ကျင့်ကာ လေထုကို နှောက်ယှက်နေပေသည်။

ထိုသို့ဆိုမှတော့ သူတို့တွေဆီက ဘာကို မျှော်လင့်နေတာလဲ။

ကျိုးမိုကျုံးက အလုပ်ရှုပ်သွားရသည်။

သို့သော် ဘုရင်မင်းမြတ်က ထပ်ပြောလာသည်။

56 05

“ဒါပေမဲ့ ကျန်တဲ့အယောက်သုံးဆယ်ကိုလည်း တင်းတင်းကြပ်ကြပ် စစ်ဆေးရမယ်။ မျက်နှာသာပေးမှုနဲ့ အာဏာအကေါ်အခြေပြုပြီး ဝင်လာတာမျိုး မဖြစ်ရဘူး။ မဟုတ်လို့ ဘယ်လို မျက်နှာသာပေးတာမျိုးကိုမဆို ရှာတွေ့မယ်ဆိုရင် တာဝန်လစ်ဟင်းမှုနဲ့ အရေးယူခံရမယ်”

ကျိုးမိုကျုံးက လေးနက်နေတဲ့မျက်နှာထားနဲ့ အလျင်အမြန် ပြောလာသည်။

“အရှင်မင်းကြီးရဲ့စကားလုံးတိုင်းက တကယ်ကိုပဲ မှန်ကန်ပါတယ်။ ဒါကရွေးချယ်မှုကို ပိုပြီးပြင်းထန်စေပြီး လူတိုင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စာလေ့လာပြီး အရည်အချင်းကောင်းတွေ ရှိလာစေဖို့ ဆော်ဩရာမှာ ပိုပြီးလွယ်ကူလာပါလိမ့်မယ်”

ယွီဝိန်းလန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ

“ကျိုးချင်နားလည်တာ ကောင်းတယ်။ ကော်ကျစ်ကျန်းက ညီလာခံရဲ့မျက်နှာကို ကိုယ်စားပြုပြီး ညီလာခံအတွက် အမာခံကျောက်တိုင်တွေကို လေ့ကျင့်ပေးမှာဆိုတော့ ဟာသလုပ်လို့ မရဘူး”

ကျိုးမိုကျုံးက ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါင်းညိတ်လာသည်။

ထိုနည်းအားဖြင့် ကိစ္စကြီးဟာ ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။

++++++ 57 01

အပိုင်း 57

ကျိုးမိုကျန်းက ရပ်သွားပြီး ရုတ်တရက် မေးလာသည်။

“စကားမစပ် အရှင်မင်းကြီး လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်တစ်ခုလုံး သခင်လေးရှောင်ယောင်ရဲ့လက်ရာအသစ်ကို မတွေ့ရသေးဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာက ပြင်းပြင်းထန်ထန် နေမကောင်းနေလို့များလား။”

အမ်။ သခင်လေးရှောင်ယောင်လား။

ယန်ရှုက သူမရဲ့ကလောင်အမည်ကို တိကျစွာ ဖမ်းလိုက်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမရဲ့နားတွေကို အလျင်အမြန်ပဲ စွံ့ထားလိုက်သည်။

ယွီဝိန်းလန်က သူမကိုကြည့်ကာ ပြောလာသည်။

“မဟုတ်ဘူး။ သူကအတော်လေး ပြန်ကောင်းနေပါပြီ”

ပညာရှိကျိုး ကထပ်မေးလာသည်။

“ဒါဆိုရင် လွန်ခဲ့တဲ့ရက်တွေမှာ သူ့ရဲ့အလုပ်အသစ်တွေကို ဘာလို့မမြင်ရသေးတာလဲ မသိဘူး”

ဒါက…..

ယန်ရှုက အပြစ်ရှိစိတ် ဝင်သွားရသည်။

ယွီဝိန်းလန်က သူ့ရဲ့မျက်လုံးထောင့်ကနေ သူမကို တစ်ချက်ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး အပြုံးတစ်ပွင့်နှင့် ဖြေလာသည်။

“ဖြစ်နိုင်တာက တစ်ခုခုကြောင့် သူက အလုပ်ရှုပ်နေလို့နေမှာပါ”

ယန်ရှုက အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားရသည်။

ကျစ် ဒီနှစ်ရက်လုံး ပြိုင်ဘက်ကို အလဲသိပ်လိုက်ရတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုထဲမှာ နှစ်မြှုပ်နေတာက အတော်လေး မျက်နှာသာ ပေးလွန်းတာပဲ။ ပြီးတော့ ရက်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ပုံပြင်အသစ် မရေးနိုင်ခဲ့ဘူး။

သို့သော် ပညာရှိကျိုးက အလွန်စိတ်ရှုပ်ထွေးနေဟန်နှင့် ပြောလာသည်။

“သူက ဘာတွေများ အလုပ်ရှုပ်နေသလဲ မသိဘူး။ အရှင်မင်းကြီးမသိလို့ပါ အပြင်ဘက်မှာ လူတွေကသူ့ ရဲ့ဇာတ်လမ်းအသစ်ကို ဖတ်ဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေကြတယ်”

ထိုစကားတွေ ထွက်လာသည်နှင့် ယန်ရှုက မတတ်နိုင်ဘဲ မေးလာသည်။

“ပညာရှိကျိုး အပြင်ဘက်ကစာဖတ်သူတွေက သခင်လေးရှောင်ယောင်ရဲ့စာတွေကို ဖတ်ဖို့ စောင့်နေတယ်လို့ ပြောချင်တာလား”

ကျိုးမိုကျုံးက လျင်မြန်စွာ ပြန်ဖြေလာသည်။

“ဒီငယ်သားက အဓိပ္ပာယ် မရှိတာတွေ မပြောရဲပါဘူး။ တော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော် မသိလို့ပါ။ ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ စာဖတ်သူတွေအများကြီးက စာအုပ်ဆိုင်တံခါးရှေ့မှာ စောင့်ဆိုင်းနေပြီး တခြားအတွက် မဟုတ်ဘဲ သခင်လေးရှောင်ယောင်ရဲ့စာအုပ်အသစ်ကို ဖတ်ဖို့အတွက်ပါပဲ။ လူတချို့ဆို မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်မျိုးဆိုလည်း မစားနိုင် ညဘက်မှာလည်း မအိပ်နိုင် နားနဲ့ ပါးတွေကိုလည်း စိတ်မရှည်ပဲ ကုတ်ခြစ်နေမိပါတယ်”

ယန်ရှု “…”

ကြည့်ရတာ သူမကို တကယ်ကြီးကို လိုအပ်နေတာပဲ။

ယွီဝိန်းလန် “….”

သူ ဘာမှမပြောနိုင်ခင်မှာပဲ သူမက ကျိုးမိုကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ပြောလာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“လူတိုင်းကို မစိုးရိမ်ဖို့ပြောလိုက်ပါ ဇာတ်ညွှန်းအသစ်က သိပ်မကြာခင် ထွက်လာတော့မှာပါ”

ကျိုမိုကျုံးက အတန်ငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး အလျင်အမြန် မေးလာသည်။

“မိဖုရားက သခင်လေးရှောင်ယောင်က ဘယ်သူဆိုတာကို သိနေတာများလား။”

“သိတာပေါ့။ အရမ်းကို ရင်းနှီးတယ်”

ယန်ရှုက ပြုံးလိုက်ကာ

“စိတ်မပူနဲ့ ကျွန်မ သူ့ကို ရှင့်အတွက် တိုက်တွန်းပေးမယ်”

ပညာရှိကျိုးက အပျော်လွန်သွားပြီး အလျင်အမြန်ကျေးဇူးတင်လာသည်။

“ဒါဆို စာဖတ်သူတွေအစား မိဖုရားကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

“ရပါတယ်”

ယန်ရှုက သူမလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ ရက်ရောစွာ ပြုံးပြလာသည်။

ယွီဝိန်းလန်က ပြောလာသည်။

“ကျိုးချင်မှာ ဘာမှလုပ်စရာမရှိရင် သွားလို့ရပြီ”

57 02

ကျိုးမိုကျန်းက အလျင်အမြန်ဖြေလိုက်ပြီး ချန်းမင်နန်းဆောင်ကနေ ထွက်သွားတော့သည်။

နောက်ဆုံးတော့ အပြင်လူတွေ မရှိတော့သည့်အချိန်မှာပဲ ယွီဝိန်းလန်က ယန်ရှုကို ကြည့်လိုက်ကာ စကားပြောတော့မည့်အချိန်မှာပဲ သူမကသူ့ကို အရင်ဦးစွာ အလျင်စလိုနဲ့ အရိုအသေ ပေးလာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဒီကိုယ်လုပ်တော် အရင်ထွက်ခွာနှင့်ပါမယ်”

ထို့နောက် ထွက်သွားတော့သည်။

ယွီဝိန်းလန်က သူမလက်မောင်းကို ဆွဲလိုက်ပြီး မျက်မှောင် ကြုတ်လိုက်ကာ

“ဘာအတွက် ပြန်သွားမလို့လဲ”

နေ့လည် ရောက်ခါနီးဖြစ်သည့်အတွက် သူကသူမနှင့်အတူ နေ့လည်စာစားရန် စီစဉ်နေတာ ဖြစ်သည်။

မမျှော်လင့်ထားစွာနဲ့ ယန်ရှုက စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ပြောလာသည်။

“အရှင်မင်းကြီး မကြားလိုက်ဘူးလားဟင်။ စာဖတ်သူတွေအများကြီးက ဒီကိုယ်လုပ်တော်ကို စောင့်နေကြပါတယ်။ ဒီကိုယ်လုပ်တော် မြန်မြန်ပြန်သွားပြီး သူတို့အတွက် ဇာတ်ညွှန်းရေး ပါတော့မယ်။”

ယွီဝိန်းလန် “….စောင့်နေတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ မင်းအဲ့လောက်ထိ စိတ်အားထက်သန်နေဖို့ မလိုတော့ပါဘူး”

အဲတော့ ဘာဖြစ်သလဲ ဟုတ်လား။

ယန်ရှုက ချက်ချင်းပဲ သူ့မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်ကာ ပြောလာသည်။

“အဲတာက ဝနိကြီးတစ်ယောက်က အရှင်မင်းကြီးကို တစ်ခုခုသတင်းပို့ဖို့ အရေးတကြီး ဖြစ်နေသလိုပဲလေ။ အဲတော့ ဘယ်လိုလုပ် စောင့်နိုင်မှာလဲ။”

ယွီဝိန်းလန် “…..”

တကယ်ကို မစောင့်နိုင်ဘူးပဲ။

သူမကို ထပ်နားထောင်လိုက်ချိန်မှာပဲ သူမကို လျှာကို ထပ်မံတောက်လိုက်ကာ

[ပုံပြင်ရေးတဲ့လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ စာဖတ်သူတွေက သူ့မိဘတွေ မဟုတ်ဘူးလား။ ငွေကြေးထောက်ပံ့ပေးတဲ့ အဖေတွေကို ဘယ်လိုလုပ် စောင့်ခိုင်းနိုင်မှာလဲ။]

ယွီဝိန်းလန် “….”

ငွေကြေးထောက်ပံ့သူ…..အဖေ။

ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။

သို့သော် သူပင် ဘာမှမပြောနိုင်သေးခင်မှာပင် သူမက သူမ ရွေးချယ်ထားတဲ့မီးအိမ်နှင့်မတူ အရိုအသေ ပေးလာပြီး အလျင်အမြန် ထွက်သွားတော့သည်။

~~~~~

သူမ ကန်လုနန်းဆောင်ကို ပြန်ရောက်ချိန်မှာတော့ ယန်ရှုက သည်းသည်းမဲမဲရေးကာ နေ့လည်စာကိုပင် ဖြစ်သလို စားလိုက်ပေသည်။

ကျစ် သူမကို စာဖတ်သူတွေက အရမ်းလိုအပ်နေတယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ သူမက ရုတ်တရက် လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရပြီး မပင်ပန်းတော့ပေ။ ပြီးနောက် ညနေခင်းမတိုင်ခင်အထိ စာရေးတော့သည်။

ရန်တုန်းက သူမကို လာပြီး သတိမပေးခင်အထိပင်။

“သခင်မလေး ဒီညမှာ ရှန်းယွမ်ညစာစားပွဲရှိပါတယ်။ သခင်မလေး ဝတ်စားရပါတော့မယ် မဟုတ်ရင် အရမ်းကို နောက်ကျသွားပါလိမ့်မယ်”

ရှန်းယွမ်ညစာစားပွဲလား။

ထိုအချိန်မှသာ ယန်ရှုက ထိုကိစ္စကို သတိရသွားပြီး ရေးနေသည်ကို ရပ်လိုက်ကာ ပြောလာသည်။

“ကောင်းပြီလေ”

-ဒါဟာ သူမအနေနဲ့ပလ္လင်ပေါ်ကို ရာထူးတိုးပြီးနောက် ပထမဆုံး တက်ရောက်ရတဲ့ ညစာစားပွဲဖြစ်သည့်အပြင် မီးထွန်းပွဲတော်ကဲ့သို့ပင် အရေးကြီးပေသည်။ ထို့ကြောင့် တကယ်ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဝတ်စားဖို့လိုအပ်သည်။ မဟုတ်လျှင် သူမက ဧကရာဇ်ရဲ့မျက်နှာကို ဆုံးရှုံးစေမှာမဟုတ်လား။

ထို့ကြောင့် ရန်တုန်း လျန်ရှင်းနဲ့ တစ်ခြားသူတွေရဲ့ အားထုတ်မှုအပြီးမှာ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ရှန်ယိ အကြံပေး ပို့ပေးလိုက်တဲ့ ချယ်ရီရောင်လည်ပင်းနားမှာ ယှက်ထားပြီး ဂန္ဓမာပန်းပုံစံ ပန်းထိုးထားတဲ့ ပွဲတက်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ သူမရဲ့မည်းနက်နေတဲ့ဆံနွယ်တွေကိုတော့ ခပ်နိမ့်နိမ့် ထုံးဖွဲ့ထားပေသည်။

57 03

ထိုဆံထုံးမှာတော့ ရတနာတွေအများကြီးနဲ့ စီခြယ်ထားတဲ့ မက်မန်းပွင့်သဏ္ဌာန် ဆံညှပ်ကို ဆင်ယင်ထားပြီး တောက်ပကာ တန်ဖိုးကြီးပုံပေါ်ပေသည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာတော့ မှောင်လုနီးပြီဖြစ်ကာ ရန်တုန်းက သူမရဲ့ကတ္တီပါခြုံထည်ကို ထပ်မံယူလိုက်ပြီး အပေါ်ကနေ ထပ်ဝတ်လိုက်ပြီးမှာတော့ ယန်ရှုက ထွက်သွားတော့သည်။

သို့သော် ကံမကောင်းစွာနှင့် ရော့ယိခန်းမသို့ သွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ကိုယ်လုပ်တော်ကျိုးက ထမ်းစင်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာတာကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ယန်ရှုက လျင်မြန်စွာ ရပ်လိုက်ပြီး အလေးပြုလာသည်။

“ကိုယ်လုပ်တော်ကျိုးကို နှုတ်ခွန်းဆက်ပါတယ်”

ဘွဲ့နာမည်မရှိတဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ယောက်ကို ခေါ်ရသည်က တကယ်ကို အနေရခက်ပေသည်။

ထို့ပြင် အတိတ်မှာတုန်းက သူမနောက်မှာ အန်းဖင်းက လိုက်နေကာ ယနေ့မှာတော့ သူမတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်ပေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူမရဲ့ ဩဇာသိက္ခာတွေ အတော်လေးဆုံးရှုံးသွားပုံရသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်ကျိုးက သူမရဲ့ဘေးဘက်ကိုသာ ကြည့်လာကာ ထူးဆန်းသည့်အပြုံးနှင့် ပြောလာသည်။

“ဒါက လိကွေ့ယိ မဟုတ်ပါဘူး။ အခု ယီပိလို့ခေါ်သင့်တာပဲ။ ဒီနေ့ အတော်လေး ထူးထူးခြားခြား ဝတ်ဆင်လာတာပဲ။ ကျွန်မ မှတ်မိနေပါသေးတယ်။ အတိတ်တုန်းကဆိုရင် ဗြောင်အဝတ်အစားတွေကိုပဲ ကြိုက်တာမဟုတ်လား။”

ယန်ရှုက သူမစကားလုံးတွေထဲက ထေ့လုံးတွေကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ မဲ့ပြုံးပြုံးပြလိုက်ပြီး ပြောလာသည်။

“မလုပ်ရဲပါဘူး။ ဒီကိုယ်လုပ်တော်က ကိုယ်လုပ်တော်ကျိုးရဲ့တစ်ထောင်ပုံ ဆယ်ပုံပဲ ရှိတာပါ။ ကိုယ်လုပ်တော်ကျိုးကသာ အထင်ပေါ်ဆုံးပါ”

ထင်ပေါ်တယ်။

ကိုယ်လုပ်တော်ကျိုးက ဒါကမှားနေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရပြီး တိုက်ခိုက်တော့မည့် အချိန်မှာပဲ တစ်ခြားထမ်းစင်တစ်ခုက သူမအရှေ့မှာ ရပ်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထမ်းစင်ဘေးက အစေခံက လိုက်ကာကိုလျင်မြန်စွာ မလိုက်ကာ ထို့နောက်ချက်ချင်းပဲ လူတစ်ယောက်က ထမ်းစင်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုသူက လွန်ခဲ့တဲ့တစ်လက ရေခဲပြပွဲမှာ ပိတ်ပင်ခံထားရတဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်နင်ကလွဲပြီး တခြားသူ မဟုတ်ပေ။

အိုး စကားမစပ် အဲနေ့က ဆယ့်နှစ်လမြောက်ရဲ့ဆယ်ငါးရက်နေ့ဖြစ်ပြီး ဒီနေ့က ပထမလရဲ့ ဆယ့်ငါးရက်မြောက်နေ့ပဲ အတိအကျကို တစ်လမှာပဲ သူမရဲ့ပိတ်ပင်ခံထားရတာကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ယန်ရှုက ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ ထပ်မံအရိုအသေ ပေးလိုက်ကာ

“ကိုယ်လုပ်တော်နင်ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”

နည်းလမ်းမရှိပေ။ ဒီလူဟာလည်း သူမထက် ရာထူးပိုမြင့်ပေသည်။ သူမသာ မယဉ်ကျေးဘူးဆိုလျှင် သူမပဲ နေရာမှားပြီး ပိတ်မိသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ကိုယ်လုပ်တော်နင်က သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပေမဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်ကျိုးကို အရင်ဆုံး ကြည့်လာခဲ့သည်။

တစ်လတိတိ ပိတ်ပင်ခံရအပြီးမှာတော့ သူမကနောက်ဆုံးမှာ သိသွားတော့သည်။ ထိုအချိန်တုန်းက ဒီမိန်းမက တစ်ယောက်ယောက်ကို သူမဆီ စာပို့ခိုင်းလိုက်တာဖြစ်ပြီး ထိုမှသာ သူမကို ဓားတစ်ချောင်းလို အသုံးချလို့ရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်မှာတော့ သူမက တစ်လလုံးလုံး အကျဉ်းချခံထားရသည်။ သူမက ကိုယ်လုပ်တော်လီကိုပါ သတ်လိုက်မိကာ သူမရဲ့အဒေါ်အကြီးဆုံး မင်းသမီးကြီးကိုပါ ငြိစွန်းစေမိသွားသည်။

သူမက တစ်ဖက်လူကို ဓားနဲ့ အကြိမ်ပေါင်းမည်မျှ ထိုးပြီးပြီလဲမသိပေ။ ထိုအချိန်မှာ ကိုယ်လုပ်တော်နင်က သူမရဲ့မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်ကာ ပြုံးပြလာသည်။

“ဟေး ဒါကတော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော် မဟုတ်လား အိုး မဟုတ်ဘူးပဲ။ ဒါကကိုယ်လုပ်တော်ကျိူးပဲ မတွေ့ရတာကြာပြီနော်”

ယခုအချိန်မှာ ကိုယ်လုပ်တော်ကျိုး ဂရုအစိုက်ဆုံးအရာကတော့ သူမရဲ့ရာထူးလျှော့ခံရတဲ့ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။ သူမထိုအရာကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ သူမရဲ့မျက်နှာက အေးစက်သွားကာ ပြောလာသည်။

“ပိတ်ပင်ခံထားရတာ မဟုတ်ဘူးလား အာ ဒီနေ့က လွတ်လာတဲ့နေ့ပဲ။”

ကိုယ်လုပိတော်နင်က သူမရဲ့ဒေါသတွေကို အတတ်နိုင်ဆုံး ဖိနှိပ်လိုကိကာ ပြုံးနေလိုက်ပြီး

“ဟုတ်တယ်လေ။ ကျွန်မက တခဏလောက် ထွက်မလာနိုင်ဘူး ဆိုတော့ ကိစ္စတွေအများကြီး ဖြစ်သွားတာပဲ။ အခု ကိုယ်လုပ်တော်ကျိုးနဲ့ကျွန်မက အဆင့်အတူတူ ဖြစ်သွားပြီမလား။ ဒါဆို အရိုအသေ ပေးစရာမလိုဘူးပဲ။ ကျွန်မမှတ်မိသလောက်တော့ ကိုယ်လုပ်တော်ကျိုးက ကျွန်မထက် နှစ်ဝက်လောက်ငယ်ပြီး ကျွန်မကကြီးတယ်လေ။ အဲတော့ ကိုယ်လုပ်တော်ကျိုးကို ညီမတော်ကိုယ်လုပ်တော်ကျိုးလို့ ခေါ်သင့်လား”

57 04

ကိုယ်လုပ်တော်ကျိုးက သူမကို ဗလာအကြည့်တစ်ချက် ပေးလာပြီး ပြောလာသည်။

“ကျွန်မက ကိုယ်လုပ်တော်နင်နဲ့ ညီအစ်မအကြောင်းပြောဖို့ မလိုပါဘူး။ ပိတ်ပင်ခံရတာကနေ မလွတ်ခင် ကျွန်မပေးတဲ့အကြံကို နားထောင်ပြီး ဂရုစိုက်တာကပဲ ပိုကောင်းမယ်။ အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ဧငရီမယ်တော်ကြီးကို ထပ်ပြီးမဆန့်ကျင်နဲ့ မဟုတ်ရင်ထပ်ပြီး အကျဉ်းချခံနေရမယ်နော်”

သူမစကားပြောပြီးနောက် လှေကားတွေပေါ်နင်းကာ ခန်းမထဲကို ဝင်သွားတော့သည်။

“နင်…..”

ကိုယ်လုပ်တော်နင်က တစ်လှမ်း နောက်ကျသွားသည့်အတွက် သူမရဲ့ စကားလုံးတွေကို ပြန်မြိုချရုံသာ တတ်နိုင်ပေသည်။ ထို့နောက် သူမက ယန်ရှုကို တွေးလိုက်မိကာ သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလာသည်။

“လိကွေ့ယိ အို မဟုတ်ဘူးပဲ အခု ကိုယ်လုပ်တော်ယီပေါ့လေ ဘယ်လိုနေလဲ။”

ယန်ရှုက လျင်မြန်စွာ ပြောလာသည်။

“အခု ဒီကိုယ်လုပ်တော်က ပိုကောင်းလာပါပြီ။ စိုးရိမ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

သို့သော် တစ်ဖက်လူက ထပ်ပြောလာသည်။

“ကိုယ်လုပ်တော်ယီက ထိခိုက်သွားတယ်ဆိုပေမဲ့ တော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တော် ဖြစ်သွားတယ်ဆိုတော့ သိပ်ပြီးတော့ မဆုံးရှုံးသွားဘူးပဲ”

ဒါက တကယ်ကို လွန်လွန်းသည်။ ဘယ်သူက နေရာကိုပြောင်းချင်ရုံနဲ့ သူတို့ရဲ့အသက်တွေကို လဲလှယ်မှာလဲ။

ယန်ရှုက ရယ်မောက ပြန်ဖြေလာသည်။

“တကယ်တော့ ဒီကိုယ်လုပ်တော်က အလိုလိုသိစိတ်အရ လုပ်လိုက်မိတာပါ။ ကံကောင်းလို့သာ ဒဏ်ရာ အနည်းငယ်ပဲ ရသွားတာ ရာထူးအဆင့် တိုးမြှင့်ခံလိုက်ရတာကတော့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့အသရေကြောင့်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့အချိန်မှာ ကိုယ်လုပ်တော်နင်လည်း ရှိနေမယ်ဆိုရင် ဒီလိုမျိုးအတူတူပဲ လုပ်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်”

ကိုယ်လုပ်တော်နင်က ရပ်တန့်သွားကာ ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က သူမ ခြေချုပ်မိနေတာကို လှောင်နေတာများလား။

++++++