အခန်း (၅၃-၅၄)

53

သူ ဘယ်လိုလုပ် ဗိုက်မဆာဘဲ နေပါ့မလဲ။ ကလေးက အလုပ်တွေ အများကြီး လုပ်ထားရတာ မဟုတ်လား။ ရှောင်ရှီမင်းကြီးသည် ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းတစ်ခုလုံးကို လှည့်ပတ်စစ်ဆေးခဲ့ပြီး ဖောင်းအိမှုမရှိတော့သည့် စောင်များကိုလည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု အခြောက်ခံပေးခဲ့ရ၏။ အသားပေါက်စီများကို စားသောက်ပြီးနောက် ရှောင်ရှီမင်းကြီးသည် ကိတ်မုန့် များဆီသို့ အာရုံပြောင်းလိုက်ပြီး တစ်ကိုက်လျှင် တစ်လုံးနှုန်းဖြင့် ခွံယူစားသောက်နေတော့သည်။

စုဟယ်က ရှောင်ရှီမင်းကြီး၏ အခြေအနေကို ဆရာဝေ အား အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဆရာဝေမှာ ကြင်နာတတ်သူဖြစ်ရာ သူဌေးဖြစ်သူစုဟယ်မှ ရှောင်ရှီမင်းကြီးအပေါ် ပိုမိုနားလည်ပေးရန် ပြောဆိုလာသောအခါ ဝန်မလေးဘဲ ခေါင်းငြိမ့်လက်ခံလိုက်၏။ ခြေသုံးချောင်းရွှေကျီးကန်း ရှောင်ရှီမင်းကြီးမှာ အသက်အရွယ်အရ ကြည့်လျှင် တကယ်ပင် ကလေးငယ်တစ်ဦးသာရှိသေးသည် မဟုတ်လား။ ဆရာဝေသည် အငမ်းမရ စားသောက်နေသည့် ရှောင်ရှီမင်းကြီးကိုကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဖန်ဆင်းရှင်ရဲ့ လက်ရာက တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ၊ ဒီဘဝမှာ ခြေသုံးချောင်း ရွှေကျီးကန်းရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်ကို တွေ့မြင်ခွင့်ရတာ တကယ်ပဲ ကံကောင်းလှပါတယ်"

သူသည် ကဗျာဉာဏ်များ စီးဆင်းလာပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

"အရှေ့အရပ် သစ်ကိုင်းထက်မှာ တေးဆိုကျူးရင့်လို့၊ ခပ်သိမ်းသော လောကဘုံကို အတောင်ပံဖြန့်ကာ ပျံသန်းစို့၊ သစ္စာရှိတဲ့ နှလုံးသားနဲ့ နေရောင်ခြည်ကို ဖြန့်ကျက်လို့၊ တောက်ပတဲ့ အလင်းတန်းတွေနဲ့ လူ့လောကကို အလှဆင်ပါစို့"

ရှောင်ရှီမင်းကြီးသည် တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိသကဲ့သို့ ခေါင်းလေးစောင်းကာ ဆရာဝေကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အကြောင်းကို ပြောနေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း ခဏမျှ နားထောင်ပြီးနောက် တစ်လုံးမှ နားမလည်သဖြင့် ဆရာဝေကို ဆက်လက်အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ ကိတ်မုန့်များထဲသို့သာ ခေါင်းပြန်နှစ်ထားလိုက်တော့၏။ လူ့လောကကြီးမှာ အနှစ်သာရ ကင်းမဲ့လှသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ခပ်သိမ်းသော အရာများ၏ သဟဇာတဖြစ်မှုက ဤမျှ အရသာရှိသော အစားအစာများကို ဖန်တီးပေးနိုင်သည်မှာ တကယ်ပင် ကံကောင်းလှသည်၊ တကယ်ပင် ကံကောင်းလှသည်ဟု ရှောင်ရှီမင်းကြီးက တွေးရင်း ခေါင်းလေးတရမ်းရမ်းဖြင့် စားသောက်နေလေသည်။

ရှောင်ရှီမင်းကြီး မနားတမ်း စားနေသည်ကို ကြည့်ပြီး လျှိုရှန်းအနေဖြင့် ချက်ချင်းပင် အလုပ်ပြန်စနိုင်တော့မည်ဟု သူဌေးမ စုဟယ် ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှန့်ရှီနှင့် ရှန့်ကျင်ကျောက်တို့သည် သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးကာ ကျောပိုးအိတ်များကိုယ်စီ လွယ်ပြီး အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာကြရာ ဆရာဝေနှင့် သူဌေးမ စုဟယ်တို့မှာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကပ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ရှန့်ကျင်ကျောက်မှာ မျက်စိလျင်သူဖြစ်ရာ အနီးအနားရှိ စားပွဲတစ်ခုပေါ်တွင် အသက်ရှိနေပုံရသော အနက်ရောင် အမွှေးလုံးလေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှန့်ကျင်ကျောက်က အနီးကပ်ကြည့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူဌေးမ စုဟယ်က သူမ၏ ကိုယ်ဟန်ကို ပါးပါးနပ်နပ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ရှန့်ကျင်ကျောက်၏ အမြင်အာရုံကို လုံးဝ ကွယ်ပစ်လိုက်၏။ သူဌေးဖြစ်သူစုဟယ်မှ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"ရှင်တို့ နှစ်ယောက် အခုပဲ ပြန်တော့မလို့လား"

ရှန့်ရှီက ရှန့်ကျင်ကျောက်ကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်ကာ ရှေ့သို့ အနည်းငယ် တိုးလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဒီနှစ်ရက်အတွင်း သူဌေးမ စုဟယ်ကို အနှောင့်အယှက် ပေးမိသွားပြီ၊ ဆရာဝေက ကျွန်တော့်ကို လက်ရေးလှ စာမူတစ်ခု ပေးထားတယ်လေ၊ ပြန်ရောက်တာနဲ့ ဆရာဝေရဲ့ လက်ရာမွန်ကို မှန်ပေါင်သွင်းပြီး ပြိုင်ပွဲကို ချက်ချင်း တင်သွင်းတော့မှာ"

ရှန့်ရှီမှာ အတော်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ ဆရာဝေက ဤမျှ ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူပြီး မဆိုင်းမတွဘဲ ထိုကဲ့သို့ ထူးကဲသော လက်ရာကို ပေးအပ်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဆရာဝေ၏ လက်ရာကို တွေးမိသည်နှင့် ရှန့်ရှီမှာ ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူဌေးမ စုဟယ်၊ ဆရာဝေရဲ့ လက်ရာကို လာကြည့်ပါဦး "

ရှန့်ရှီသည် လိပ်ထားသော လက်ရေးလှစာမူကို သူ၏အိတ်ထဲမှ ဂရုတစိုက် ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ ရှန့်ကျင်ကျောက်မှာ အိတ်အများအပြားကို သယ်ထားရပြီး ရှန့်ရှီမှာမူ ပြားချပ်နေသော ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးတည်းကိုသာ လွယ်ထားသည်ကို စုဟယ် သတိထားမိတော့သည်။

သူဌေးမ စုဟယ်က အနီးကပ်ကြည့်ရန် ခေါင်းလေးစောင်းကြည့်လိုက်ရာ အိတ်ထဲတွင် လိပ်ထားသော စာမူတစ်ခုတည်းသာ ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင်။

ရှန့်ရှီသည် အထပ်ထပ် ပတ်ထားသော အကာအကွယ်များကို ဖြေလိုက်ပြီး လက်ရေးလှစာမူကို ထုတ်ပြလိုက်၏။ ရှန့်ရှီက စာမူလိပ်ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဖြန့်ခင်းပြသည်။

ဆရာဝေ သည် လျင်မြန်စွာ ရေးသားရသော လက်ရေးစောင်း ပုံစံဖြင့် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤလက်ရေးလှ စာမူတွင် မင်အရောင်မှာ ရင့်သင့်သလောက်ရင့်ကာ ဖျော့သင့်သလောက် ဖျော့ပြီး စာလုံးများမှာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။ အစွဲအချက် တစ်ချက်ချင်းစီမှာ သဘာဝကျကျ စီးဆင်းနေပြီး တောင့်တင်းနေသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိပေ။ လက်ရေးလှလိုင်းများမှာ ချောမွေ့ကာ အားမာန်ပါလှပြီး စာလုံးတည်ဆောက်ပုံမှာလည်း ပြည့်စုံကြွယ်ဝသည်။ စည်းချက်ညီညီ လှုပ်ရှားနေသည့် ဟန်ပန်မှာ ခိုင်မာပြတ်သားမှုနှင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ စုတ်ချက် တစ်ခုချင်းစီမှာ အလေးအနက်ရှိလှပြီး အတက်အကျ အနိမ့်အမြင့်မှာ ပြေပြစ်လှပကာ စာလုံးများကို အပြည့်အစုံ ပုံဖော်ထားသည်။ စာမူတစ်ခုလုံးမှာ ခမ်းနားထည်ဝါလှပြီး နက်နဲသော အနုပညာ အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေ၏။

စာလုံးများသည် တိမ်တိုက်များနှင့် ရေစီးကြောင်းများကဲ့သို့ လွတ်လပ်စွာ စီးဆင်းနေပြီး ဖွဲ့စည်းပုံမှာလည်း ကျနလှပရာ ဆရာကြီးတစ်ဦး၏ ဟန်ပန်နှင့် ထူးကဲသော အရှိန်အဝါကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြနေတော့သည်။ လက်ရေးစောင်း ရှိ စာလုံးများသည် ပုံမှန်လက်ရေး ကဲ့သို့ စနစ်တကျ မရှိလှသဖြင့် စုဟယ်က စာလုံးအားလုံးကို မဖတ်တတ်သော်လည်း ဤစာမူကို တန်ဖိုးထား လေးစားရန်အတွက်မူ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပေ။ ထိုလက်ရေးလှစာမူမှတစ်ဆင့် စုဟယ်သည် ဆရာဝေ၏ အကန့်အသတ်မဲ့သော ပါရမီနှင့် ထူးကဲသော လက်ရေးလှစွမ်းရည်တို့ကို မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့သည်။ ၄င်းကို မြင်ပြီးနောက် စုဟယ်မှာ အထူးပင် အထင်ကြီး လေးစားသွားရ၏။ ဤကဲ့သို့သော လက်ရာမျိုးမှာ လက်ရေးလှ လောကတွင် တကယ့်ကို အဖိုးတန် လက်ရာမွန်ပင် ဖြစ်သည်။

သူဌေးမ စုဟယ်၏ ချီးကျူးအားပေးသည့် အမူအရာကို မြင်သောအခါ ရှန့်ရှီမှာ ပို၍ပင် ဂုဏ်ယူမိသွားသည်။ ဆရာဝေကို သူကိုယ်တိုင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း မဟုတ်လား ရှန့်ရှီမှာ သူ၏ မြေးတော်မောင် ရှန့်ကျင်ကျောက်၏ အခန်းကဏ္ဍကို လုံးဝ မေ့လျော့သွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။

ယုံကျန်း ပန်းချီနှင့် လက်ရေးလှအသင်း၏ ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်သူ သူသည် လက်ရေးလှလောကအတွက် ဖုံးကွယ်နေသော ရတနာတစ်ပါးကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်ဟုသာ သူ ခံစားနေရတော့သည်။

ရှန့်ရှီက လက်ရေးလှစာမူကို ဂရုတစိုက် ပြန်သိမ်းလိုက်ရာ စုဟယ်ကလည်း သူ့ကို ကူညီပေးရင်း သူမ၏ အနောက်ရှိ ရှောင်ရှီမင်းကြီးကို မမြင်ရအောင် ကွယ်ထားရန် မမေ့ပေ။ ရှန့်ရှီနှင့် ရှန့်ကျင်ကျောက်တို့မှာ ခြေသုံးချောင်း ရွှေကျီးကန်း ရှောင်ရှီမင်းကြီးကို မြင်သွားပြီး အံ့သြတုန်လှုပ်ကာ ပြစ်မှားမိမည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေသည်။ တကယ်လို့ ရှောင်ရှီမင်းကြီးသာ ဒေါသထွက်လာလျှင် အတော်လေး ကြောက်စရာကောင်းလိမ့်မည်။ သူကသာ စာမူကို မီးရှို့လိုက်လျှင် အားလုံး အလဟဿ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ရှောင်ရှီမင်းကြီးသည် စုဟယ်က သူ့အကြောင်းကို စိတ်ထဲတွင် မည်ကဲ့သို့ မြည်တွမ်းနေသည်ကို မသိပေ။ ၎င်းသည် ကိတ်မုန့်များကို စားသောက်ပြီးနောက် ကြက်သွန်မြိတ်ပန်ကိတ် များကို စတင်စားသုံးနေပြန်ရာ လေထုထဲတွင် ကြက်သွန်မြိတ်နံ့များ ပျံ့နှံ့နေတော့၏။

"ဆရာကြီးရှန့် ရှောင်ရှန့်၊ ကျွန်မ လိုက်မပို့တော့ဘူးနော်၊ ဆရာဝေနဲ့ အတွေးအမြင်တွေ ဖလှယ်ဖို့ မကြာခဏ လာခဲ့ကြပါဦး၊ အခန်းဘိုကင်တင်စရာ မလိုပါဘူး၊ ခြောက်ထပ်က ဘက်စုံသုံး အစည်းအဝေးခန်းမကို တိုက်ရိုက်သာ သွားလိုက်ပါ၊ အခု မြင်တဲ့အတိုင်း ခြောက်ထပ်က အတော်လေး ကျယ်ဝန်းသွားပြီး ထိုင်ခုံတွေလည်း အများကြီး ရှိပါတယ်"

စုဟယ်က သူတို့နှစ်ဦးကို တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ရင်း နွေးထွေးစွာ ထပ်မံ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ ရှန့်ရှီသည် လက်ရေးလှပညာကို မြတ်နိုးသူဖြစ်ပြီး ဆရာဝေနှင့်လည်း ပြောစရာ စကားများစွာ ရှိသဖြင့် စုဟယ်က သူတို့ကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ကြိုဆိုနေခြင်း ဖြစ်၏။ ရှန့်ရှီသည် တံခါးဝသို့ ရောက်ပြီး ကားပေါ်တက်ခါနီးမှ နဖူးကို လက်ဖြင့်ရိုက်ကာ အလောတကြီး ပြန်လှည့်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဪ ဟုတ်သားပဲ သူဌေးမ စုဟယ်၊ ဆရာဝေ ဒီလက်ရေးလှပြိုင်ပွဲကို စာရင်းသွင်းတဲ့အခါ လျှောက်ထားသူနဲ့ လျှောက်ထားတဲ့ အဖွဲ့အစည်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြဖို့ လိုအပ်တယ်"

"ဆရာဝေရဲ့ အလုပ်အကိုင်ကို ဘယ်လို ရေးရမလဲ"

ရှန့်ရှီက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်

"ဆရာဝေ၊ ကျွန်တော်တို့ လက်ရေးလှအသင်းအောက်မှာပဲ စာရင်းသွင်းလိုက်ပါလား၊ ယုံကျန်း ပန်းချီနှင့် လက်ရေးလှအသင်း လို့ ရေးလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ"

စုဟယ်က သူမဘာသာ ဆုံးဖြတ်၍ မရသဖြင့် ဆရာဝေကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဆရာဝေ အသာအယာ ခေါင်းခါပြ၏။ ရှန့်ရှီက စေတနာနှင့် ပြောခြင်းဖြစ်ကြောင်း၊ လက်ရေးလှအသင်းနှင့် ဆက်စပ်လိုက်ခြင်းက သူ၏ လက်ရာကို ပိုမို အာရုံစိုက်လာစေနိုင်ကြောင်း သူ သိသော်လည်း ဆရာဝေမှာ ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ကတ်ဇာတ်ကောင် တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် သင့်တော်သော အကွာအဝေးကို ထိန်းသိမ်းထားရန် လိုအပ်ပြီး လောကီရေးရာများထဲတွင်လည်း အမှန်တကယ် ပါဝင်ပတ်သက်လိုစိတ် မရှိပေ။ ဆရာဝေက ဖြည်းညင်းသော်လည်း ခိုင်မာသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်အတွက် ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း လို့ပဲ ရေးပေးပါ"

ရှန့်ရှီမှာ ထပ်မံ ဖျောင်းဖျချင်သဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို လှုပ်ရှားလိုက်သော်လည်း ဆရာဝေ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှ မပြောတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဆရာဝေ၏ ရွေးချယ်မှုကို လေးစားလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆရာဝေ၏ အလုပ်အကိုင်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က အထင်သေးလာခဲ့လျှင် သူက ဆရာဝေဘက်မှ အပြင်းအထန် ခုခံကာကွယ်ပေးမည်ဟုလည်း စိတ်ထဲမှ တေးထားလိုက်သည်။

ပညာရပ်ဆိုင်ရာ သို့မဟုတ် အနုပညာနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ပညာအရည်အချင်းခွဲခြားမှု ဆိုသည်မှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ပေ။

လက်ရေးလှပြိုင်ပွဲများတွင် တက္ကသိုလ်တစ်ခုခုမှ လက်ရေးလှပညာရှင် ပါမောက္ခတစ်ဦးမှာ သာမန် အလုပ်သမားတစ်ဦးထက် အမြဲတမ်း ပို၍ အဆင့်မြင့် နေတတ်သည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့ အစဉ်အလာအတိုင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်မှာ မှန်ကန်ပါသလား။ လက်ရေးလှ ရေးသားရန်အတွက် တကယ်ပင် ပညာအရည်အချင်းများ လိုအပ်ပါသလား။

ရှန့်ရှီမှာ ထိုသို့ လုံးဝ မထင်ပေ။

သူသည် လမ်းဘေးတွင် ဆိုင်ခင်းပြီး ဝမ်းစာရှာနေကြသော အရပ်သား လက်ရေးလှပညာရှင်များကိုလည်း တွေ့ဖူးသည်။ ထိုပညာရှင်များမှာ ခမ်းနားထည်ဝါသော ခန်းမဆောင် များထဲသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ သူတို့၏ ဝမ်းစာရှာခဲ့ရသည့် အတွေ့အကြုံများမှာ အမြဲတမ်း ဝေဖန်ဆွေးနွေးစရာ ဖြစ်နေတတ်သည်။ သို့သော် လမ်းဘေးတွင် လူများအတွက် လက်ရေးလှ ရေးပေးခြင်းနှင့် အနုပညာပြခန်းတွင် လေလံတင်ရန် လက်ရာများကို ပြသခြင်းကြားတွင် တကယ်ပင် ကြီးမားသော ခြားနားချက် ရှိပါသလား။ ရှန့်ရှီကလည်း လေးနက်စွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာဝေ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် ဆရာ့ရဲ့ အလုပ်အကိုင်ကို ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်း လို့ပဲ သေသေချာချာရေးပေးပါ့မယ် "

54

လျှိုရှန်းသည် ရှောင်ရှီမင်းကြီး၏ စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်စွာကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး အလုပ်ခန့်အပ်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။

လျှိုရှန်း၏ ဟင်းချက်စွမ်းရည်မှာ ဟင်းချက်လောက၏ ဆရာကြီးအဆင့်မျိုး မဟုတ်သော်လည်း အလွန်ပင် လက်ရာမြောက်လှသည်။ အထူးသဖြင့် ဂျုံဖြင့်ပြုလုပ်ရသော စားသောက်ဖွယ်ရာများနှင့် မုန့်အမျိုးမျိုးကို ဖန်တီးရာတွင် သူမ၌ ထူးကဲသော ပါရမီရှိ၏။ လက်လုပ်ကိတ်မုန့် များ၊ ပေါက်စီများ၊ မန်ထို များနှင့် လက်ဆွဲခေါက်ဆွဲများအားလုံးမှာ သူမ လက်ဖျားတွင် အသက်ဝင်လှသည်။ သူမသည် မုန့်လုပ်ငန်းစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် အလွန်ပင် စေ့စပ်သေချာပြီး စနစ်တကျရှိလှကာ ကုန်ကြမ်းရွေးချယ်မှုမှသည် ပြင်ဆင်မှုအထိ အသေးစိတ်ကို အထူးဂရုစိုက်သူဖြစ်၏။

သူမသည် ဂျုံမှုန့်၏ အပျော့အမာ၊ ရေ၏ အပူချိန်နှင့် ဌာပနာများ ပေါင်းစပ်မှုတို့တွင် ထူးခြားသော အမြင်ရှိသည်။ ဟင်းလျာတိုင်းကို စေတနာအပြည့်ဖြင့် ပြုလုပ်သောကြောင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အရသာကို ရရှိစေသည်။ ပို၍ပင် ချီးကျူးထိုက်သည်မှာ မုန့်များပြုလုပ်ရာတွင် လျှိုရှန်း၏ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်မှုပင် ဖြစ်၏။ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းတိုင်းကို စနစ်တကျ စီစဉ်ထားပြီး တစ်ကိုယ်ရေသန့်ရှင်းမှုကိုလည်း အမြဲဂရုစိုက်တတ်သည်။ ဟင်းချက်သည့်အခါ လက်နှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို အမြဲဆေးကြောလေ့ရှိပြီး မီးဖိုချောင်ကိုလည်း အစဉ်သန့်ရှင်းနေစေသဖြင့် သူမ၏လက်ရာကို စားသုံးသူများမှာ စိတ်ချလက်ချနှင့် ပျော်ရွှင်စွာ စားသုံးနိုင်ကြသည်။

လျှိုရှန်းသည် အလုပ်ကို အလွန်သွက်လက်စွာ လုပ်ကိုင်နိုင်သည်။ အိမ်မှုကိစ္စများကို လုပ်ကိုင်နေကျဖြစ်၍ သူမသည် အထူးတလည် စဉ်းစားနေစရာမလိုဘဲ ဂျုံနယ်ခြင်း၊ ဌာပနာထည့်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်နိုင်ပြီး အဆင့်တိုင်းမှာ တိမ်တိုက်နှင့် ရေစီးကြောင်းများကဲ့သို့ပင် သဘာဝကျကျနှင့် ချောမွေ့လှသည်။ အမှန်စင်စစ် အလုပ်ပြုတ်သွားပြီးနောက် လျှိုရှန်းသည် ကိုယ်ပိုင်နံနက်စာဆိုင်လေး ဖွင့်ရန် စဉ်းစားခဲ့ဖူး၏။ သို့သော် ဆိုင်ဖွင့်ရန်အတွက် ဦးစွာပထမ တွန်းလှည်း၊ မီးဖိုနှင့် အခြားကိရိယာများအတွက် ငွေကုန်ကြေးကျ ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုပစ္စည်းများအတွက် အနည်းဆုံး ယွမ် (၅,၀၀၀) ခန့် ကုန်ကျမည် ဖြစ်၏။ လျှိုရှန်းမှာ အမြဲတမ်း ခြွေတာတတ်သူဖြစ်ပြီး လုံလောက်သော ပြင်ဆင်မှုမရှိဘဲ ထိုမျှကြီးမားသော စွန့်စားမှုကိုလုပ်ရန် သတ္တိမရှိခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် ဆိုင်ဖွင့်ခြင်းသည် နေပူမိုးရွာဒဏ်ကို အောင့်အီးသည်းခံရမည်ဖြစ်ရာ အမြဲတမ်းတော့ မလွယ်ကူလှပေ။ စည်ပင်များ၏ မောင်းထုတ်ခြင်းကိုလည်း သတိထားရသေးသည်။

ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ထိုကာလအတွင်း လူသိများသော အကြောင်းအရင်းအချို့ကြောင့် လမ်းမများမှာ ခြောက်ကပ်နေခဲ့သည်။ ယခုအခါ အခြေအနေများ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီ ဖြစ်သော်လည်း စီးပွားရေးမှာ တိုးတက်မှု မရှိသေးပေ။

လျှိုရှန်းမှာ သာမန်အရပ်သူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သူမတွင် ကျယ်ပြန့်သော ဗဟုသုတများ မရှိသလို ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော သီအိုရီများကိုလည်း မပြောတတ်ပေ။ ဆိုင်များမှာ စီးပွားရေး ကျဆင်းနေသည်ကိုသာ သူမ သိသည်။

သူမ သွားနေကျ တွန်းလှည်းဆိုင်လေးအချို့၏ ပိုင်ရှင်များမှာပင် ဆိုင်ရောင်းရန်ရှိသည် ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်များ ချိတ်ထားကြပြီး ကုန်ဈေးနှုန်းများမှာလည်း တရိပ်ရိပ် တက်နေ၏။ ထို့ကြောင့် လျှိုရှန်းမှာ ဟင်းချက်စရာများ ဝယ်ယူသည့်အခါ ပို၍ပင် စေ့စပ်တွက်ချက်လာရသည်။

ထို့ကြောင့် လျှိုရှန်း၏ ဆိုင်ဖွင့်မည့် အကြံအစည်မှာ ကြန့်ကြာနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုမူ စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် လျှိုရှန်းမှာ များစွာ စိတ်အေးသွားခဲ့ရ၏။

တုန်းကျင်းနှင့် မေကျဲတို့မှာလည်း အစ်မကျန်း၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ကိုင်နိုင်ကြသဖြင့် စုဟယ်က သူတို့အားလုံးကို အလုပ်ခန့်ထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

စုဟယ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်မ ဦးလေးလီနဲ့ စကားပြောထားပြီးပြီ၊ ဟင်းအချို့လည်း မှာထားပြီး ပိုက်ဆံရှင်းထားပြီးသား၊ အခု ညစာစားရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီဆိုတော့ လီရှီ အားလုံးကို မင်းဦးလေးဆိုင်ဆီ ခေါ်သွားပြီး ညစာကျွေးလိုက်ဦး"

ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းတွင် ဝန်ထမ်းဦးရေ တိုးပွားလာခြင်းမှာ တည်းခိုခန်း အောင်မြင်တိုးတက်လာခြင်း၏ နိမိတ်လက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။

အစ်မကျန်းက ဆို၏။

"ကျွန်မတို့ ဝန်ထမ်းဟောင်းတွေတော့ မသွားတော့ဘူး၊ ရှင်တို့ပဲ ကောင်းကောင်းစားခဲ့ကြ၊ လီရှီ သူတို့ကို သေသေချာချာ ဂရုစိုက်ပေးလိုက်ဦးနော်"

ဦးလေးလီ၏ အိုးကပ်ထမင်းစားသောက်ဆိုင်မှာ မြေအိုးဟင်းလျာများကို အဓိကထားသော်လည်း လမ်းဟောင်းက အိမ်နီးချင်းဟောင်းများအတွက်မူ ဦးလေးလီတွင် လျှို့ဝှက်ချက်ပြုတ်နည်းများဖြင့် ပြုလုပ်သော ဆီပူထိုးဟင်းလျာများ ရှိနေသည်။

လီရှီက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ သဘောတူလိုက်၏။ ငါးနာရီထိုးသည်နှင့် သူဌေးမ စုဟယ်က သူ့ကို အလုပ်ဆင်းခွင့် ပေးလိုက်ပြီ မဟုတ်လား။

အချိန်ပိုဆင်းစရာ မလိုသည်မှာ တကယ့်ကို ကောင်းလှပေသည်။

"စိတ်ချပါ သူဌေးမ ၊ ကျွန်တော် သေသေချာချာ လုပ်လိုက်ပါ့မယ်"

သူက အာမခံလိုက်သည်။ သူသည် အတော်ပင် စကားနည်းပြီး အနေအေးသူ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ဦးလေးဆိုင်တွင်မူ သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှ၏။ အစ်မကျန်းက ပြုံးလျက် တုန်းကျင်း၊ မေကျဲနှင့် လျှိုရှန်းတို့ကို ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည်။ စုဟယ်က သူမကို မျက်စိတစ်ချက် မှိတ်ပြလိုက်သည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရ၏။ လီရှီမှာ လူငယ်လေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သေးသဖြင့် သူမကဲ့သို့ အစ်မကြီးတစ်ယောက်၏ စောင့်ရှောက်မှုကို လိုအပ်နေသေးသည် မဟုတ်လား။

ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် မေကျဲမှာ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် အစ်မကျန်းကို လှမ်းဆွဲကာ မေးလိုက်သည်။

"အစ်မကျန်း၊ သူဌေးမ နဲ့ ကျန်တဲ့ ဝန်ထမ်းနှစ်ယောက်ကိုရော မခေါ်တော့ဘူးလားဟင်"

အစ်မကျန်းက သူမ၏ အတွေ့အကြုံကို ဝေမျှလိုက်သည်။

"တည်းခိုခန်း လုပ်ငန်းက တခြားအလုပ်တွေနဲ့ မတူဘူး၊ ဆိုင်ထဲမှာ အမြဲတမ်း တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေရမယ်၊ သူဌေးမ စုဟယ်ရဲ့ မိဘတွေ ရှိတုန်းကလည်း သူတို့က အလှည့်ကျ စားကြတာလေ"

မေကျဲက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ထပ်မေးပြန်သည်။

"ဒါဆိုရင် ဆရာဝေနဲ့ ဟိုမိန်းကလေးရော ဘာလို့ မလာကြတာလဲ"

အစ်မကျန်းက ဖြေလိုက်သည်။

"ဆရာဝေနဲ့ ဟုန်လျန်က ဆိုင်မှာပဲ နေတာလေ၊ သူတို့က ဆိုင်ရဲ့ ဝန်ထမ်းတွေလိုပဲ၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူဌေးမ သူတို့အတွက် စီစဉ်ပေးပါလိမ့်မယ်"

အဖွဲ့သားများမှာ ဦးလေးလီ စားသောက်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး နေရာယူလိုက်ကြသည်။

ဦးလေးလီက မီးဖိုချောင်ထဲမှ ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး လှမ်းပြောသည်။

"ငါ နင်တို့အတွက် စားပွဲတစ်လုံး ချန်ထားပေးတယ်၊ အစွန်ဆုံးကတစ်လုံး"

အစွန်ဆုံးမှ စားပွဲမှာ စတုရန်းပုံ စားပွဲအငယ် သုံးလုံးကို ပေါင်းထားသော စားပွဲရှည်ကြီး ဖြစ်သည်။ အဖွဲ့သားများ ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ဦးလေးလီသည် သူ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော အအေးဟင်းလျာ အချို့ကို မီးဖိုချောင်မှ ယူလာပေး၏။ ၎င်းတို့ထဲတွင် ငရုတ်သီးချဉ်စပ် ကြက်ခြေထောက်၊ သခွားသီးသုပ်နှင့် မှိုသုပ် တို့ ပါဝင်သည်။

"လီရှီ အားလုံးအတွက် သောက်စရာတွေနဲ့ ပန်းကန်တွေ ယူပေးလိုက်ဦး"

ဦးလေးလီ၏ ဇနီးက တက်ကြွစွာ ပြောဆိုပြီးနောက် ငရုတ်သီး ဆီပူထိုး အသားဟင်း၊ ဖားခြောက်စပ်ဟင်းနှင့် ငါးအရသာ ခရမ်းသီးဟင်း ကဲ့သို့သော အသားဟင်းများကို ချပေးလေသည်။

ဦးလေးလီ၏ ဇနီးသည် သူမ၏ လက်ကို ခါးစည်းဝတ်နှင့် သုတ်လိုက်ရင်း ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဒါတွေက အိမ်ချက်ဟင်းတွေပါပဲ၊ ဆိုင်က မြေအိုးဟင်းကိုပဲ အဓိကလုပ်တာဆိုတော့ ဟင်းကြီးဟင်းကောင်းတွေတော့ မရှိဘူး၊ ရှိတာလေးနဲ့ပဲ အဆင်ပြေအောင် စားကြပါဦး"

အစ်မကျန်းမှာ ဟဲယဲ့တည်းခိုခန်းတွင် ယာယီဝန်ထမ်းအဖြစ် လုပ်ကိုင်လာသည်မှာ နှစ်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဦးလေးလီ၏ မိသားစုနှင့် အတော်ပင် ရင်းနှီးလှသည်။

"အားနာစရာကြီးပါ အဒေါ်ရယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဦးလေးလီ၏ ဇနီးက ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ လီရှီက အတော်လေး ရိုးသားရှာတာ၊ ဒါပေမဲ့ စကားပြောတော့ သိပ်မကျွမ်းဘူး၊ အနေလည်း အေးတယ် သူ့ကိုလည်း အားလုံးက ဝိုင်းပြီး ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးကြပါဦးဦး"

သောက်စရာများနှင့် ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို အခုလေးတင် သယ်လာသော လီရှီမှာ သူ၏ အဒေါ်စကားကို ကြားသောအခါ ရှက်သွေးဖြာသွားပြီး နားရွက်များပင် နီရဲသွားကာ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ပြောရှာသည်။

"ကျွန်တော့်ကို၊ ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးကြပါဦး"

အစ်မကျန်းက ခေါင်းဆောင်ပီပီ ကြားဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာတွေပြောနေတာလဲ၊ တို့တွေက အချင်းချင်း ကူညီရမှာပေါ့"

လျှိုရှန်းမှာ မြောက်ပိုင်းသူဖြစ်ပြီး စိတ်ရင်းလည်း ပွင့်လင်းသူ ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်တာပေါ့၊ တို့တွေအားလုံးက ဒီနေ့မှ အလုပ်အတူတူ စလုပ်ကြတာဆိုတော့ အချင်းချင်း ကူညီရမှာပေါ့၊ ငါတို့ဘက်က မပြည့်စုံတာရှိရင်လည်း အချင်းချင်း သတိပေး၊ ဝိုင်းဝန်းကူညီကြတာပေါ့"

ဘေးမှ မေကျဲနှင့် တုန်းကျင်းတို့ကလည်း ခေါင်းကို တရစပ် ငြိမ့်ပြကြသည်။ ဦးလေးလီ အိုးကပ်ထမင်းစားသောက်ဆိုင်ရှိ ဧည့်သည်အချို့မှာ လီရှီတို့ စားပွဲပေါ်ရှိ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထွက်နေသော ဆီပူထိုးဟင်းများကို ကြည့်ကာ အားကျနေကြသည်။အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးမှာ သူမမြေအိုးဟင်းကိုကြည့်ရင်း အားမရသလို ဖြစ်နေပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဦးလေး၊ ကျွန်မလည်း ဟိုဟင်းမျိုးမှာလို့ရမလားဟင်"

ဦးလေးလီ၏ ဇနီးကတော့ စီးပွားရေးကို ငြင်းပယ်မည်မဟုတ်ပေ။

"ရတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဆိုင်မှာရှိတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေပေါ် မူတည်ပြီး ချက်ပေးရမှာနော်"

စားချင်စဖွယ်ဖြစ်နေသော ထိုအမျိုးသမီးငယ်က ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မလည်း ကြက်ခြေထောက်စားချင်တယ်"

ဦးလေးလီက ကြားသွားသဖြင့် မီးဖိုချောင်မှ ခေါင်းပြူလာပြီး မေးလိုက်သည်။

"ကြက်ခြေထောက်တော့ ရှိသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုမှ အသစ်ချက်ပေးရမှာ၊ တစ်ပေါင်ကို ယွမ် (၅၀) ဆိုရင် အဆင်ပြေမလား"

ထိုအမျိုးသမီးငယ်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး မှာလိုက်သည်။

"ရပါတယ်၊ တစ်ပေါင်လောက် အချိုချက်ပေးပါ"

အခြားဧည့်သည်များကလည်း ထိုအခြင်းအရာကို မြင်သောအခါ ဟင်းများ ထပ်မှာကြသဖြင့် ဦးလေးလီ၏ ဇနီးမှာ အလုပ်များသွားတော့သည်။

လီရှီနှင့် အစ်မကျန်းတို့အဖွဲ့မှာလည်း ထိုအချိန်မှသာ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောခွင့်ရပြီး တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ပိုမိုရင်းနှီးသွားကြ၏။

တစ်ဖက်တွင်လည်း အစ်မကျန်း ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် စုဟယ်က အားလုံးအတွက် စီစဉ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဝန်ထမ်းအသစ်များအတွက် ဦးလေးလီ စားသောက်ဆိုင်တွင် စားပွဲတစ်လုံး ကြိုတင်မှာထားပေးခဲ့သလို အစ်မဝမ်ဘဲကင်ဆိုင်မှ ဘဲကင်တစ်ကောင်ကိုလည်း မှာယူထားခဲ့၏။ ဆိုင်ရှိ ကတ်ဇာတ်ကောင်များအတွက်မူ သူမက အပြင်စာ မှာပေးထားသည်။ ကတ်ဇာတ်ကောင်အသစ်များ တိုးပွားလာခြင်းမှာ အတူတကွ စားသောက်ရင်း ဆက်ဆံရေး ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် တည်ဆောက်နိုင်သည့် အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် စုဟယ်၊ ဟုန်လျန်နှင့် ဆရာဝေတို့မှာ အစ်မကျန်းပြောသကဲ့သို့ အချိန်လွဲ၍ စားတတ်ကြသည်။ ဟုန်လျန်က တစ်ခါတစ်ရံ ညစာချက်တတ်သော်လည်း အများအားဖြင့်တော့ ဘေးအိမ်က ဦးလေးလီကို ဟင်းတစ်ခွက် ချက်ခိုင်းပြီး အိမ်အရောက်ပို့ခိုင်းခြင်း သို့မဟုတ် အပြင်စာ မှာစားခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်တတ်ကြ၏။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ စုဟယ်က အနောက်တိုင်း အမြန်စာ များကို မှာယူလိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်တွင် ပီဇာ ၊ ခေါက်ဆွဲ ၊ ထမင်းဖုတ် တို့နှင့်အတူ ကိုလာ ၊ အာလူးချောင်းကြော် နှင့် ကြက်ကြော် များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ၎င်းမှာ အိမ်တွင်းအောင်းသူ များအတွက် အလွန်ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော အစားအစာအစုံအလင်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ဟုန်လျန်မှာ အသက်မကြီးသေးသူ ဖြစ်သဖြင့် အနောက်တိုင်း အမြန်စာကို တစ်ခါမြည်းစမ်းကြည့်ရုံဖြင့် လုံးဝ စွဲလန်းသွားခဲ့၏။ အထူးသဖြင့် ကိုလာကို အလွန်ကြိုက်နှစ်သက်လှသည်။

စုဟယ်၏ အကဲခတ်မှုအရ ဆရာဝေမှာလည်း ကြက်ကြော်ကို အလွန်နှစ်သက်သည်ကို တွေ့ရသည်။ ဆီများပြီး ကယ်လိုရီမြင့်မားသော အစားအစာများကို လူတိုင်း တကယ်ပင် နှစ်သက်ကြသည် မဟုတ်လား။ စုဟယ်သည် အံ့သြသလို ကြည့်နေသော ရှောင်ရှီမင်းကြီးကို ကြည့်ကာ အမှတ်တရဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ရှီမင်းကြီး၊ မြန်မြန် မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး"

ဤနေ့ကို ကလေးအား ထူးထူးခြားခြား အတွေ့အကြုံသစ်တစ်ခုပေးသည့်နေ့ဟု မှတ်ယူနိုင်ပေသည်။