အခန်း (၆၁-၆၂)

အခန်း ၆၁ - တစ္ဆေများကို တိုက်ခိုက်ခြင်း

သို့သော် တစ္ဆေအရေအတွက်မှာ အလွန် များပြားလွန်းလှပေသည်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းနယ်ပယ်မှ ထိပ်တန်း တစ္ဆေအများအပြားလည်း ရောနှောနေခဲ့သည်။ ထိုတစ္ဆေများသည် သေရမည်ကို မကြောက်ဘဲ ဓားချီထဲသို ဝင်တိုးကြပြီး တိုက်မိမှုတိုင်းက ယဲ့ယွဲထန်၏ ပုံရိပ်ကို အနည်းငယ် တုန်ခါသွားစေကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အမြောက်အမြားကို ကုန်ခန်းသွားစေခဲ့၏။

"ဝုတ် ဝုတ်... အာဝူး... ခွေးသခင်ကို ကြည့်ထား..."

ကောတန်သည် ဤအချိန်တွင် ကြောက်ရွံခြင်းထက် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။

ကောတန်၏ ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံမှုမှာ ဤအချိန်တွင် ကြီးမားသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နေခဲ့၏။

ခွေးလေးသည် နောက်ခြေထောက်များဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရှေ့လက် နှစ်ဖက်က ယွင်လဲ့ဆီမှ ယာယီ ငှားထားသော ဓားရှည်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဧရာမ နတ်ဆိုးစွမ်းအားများကို ဓားသွားထဲသို ရူးသွပ်စွာ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

ခွေး၏ ဓားပညာမှာ ဆိုးရွားပြီး မည်သည့် နည်းစနစ်မျှ မရှိသော်လည်း သူ၏ ခွန်အားမှာ ကြီးမားလှသည်။

ကောတန်သည် မည်သည့် သေသပ်လှပသော တိုက်ကွက်များကိုမျှ လုံးဝ နားမလည်ခဲ့ချေ။ သူသည် ရှေ့ခြေသည်းများကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဓားရှည်ကို မီးမွှေသည့် သံချောင်းတစ်ချောင်းကဲ့သို သဘောထားပြီး ဒီရေကဲ့သို စီးဆင်းလာသော တစ္ဆေအုပ်ကြီးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချပြီး ခုတ်ထစ်နေခဲ့၏။

ခွေးလေးသည် ထူးဆန်းသော အော်ဟစ်သံ အမျိုးမျိုးကိုပင် တွဲဖက်ပြုလုပ်နေသေးသည်။

"ပင်လယ်ရှစ်စင်း လှန်မှောက်ခြင်း... ရူးသွပ်နေတဲ့ ခွေးက မြေကြီးကို ရိုက်ချတယ်... ဝုတ်..." "ဝိညာဉ်တစ်ထောင်ကို တံမြက်လှည်းတယ်... အာဝူး အွတ်..."

ခွေးလေး၏ ယုတ္တိမတန်သော တိုက်ခိုက်ရေးပုံစံသည် ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် အကျိုးသက်ရောက်မှု ကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။

ဓားရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့်အမျှ ခွေးသည် အသားကြိတ်စက်တစ်ခုကဲ့သို ရမ်းကားသော ရွှေရောင် နတ်ဆိုးစွမ်းအား ဝဲဂယက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး အဆင့်နိမ့် တစ္ဆေ အမြောက်အမြားကို တိုက်ရိုက် ကြိတ်ချေကာ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်၏။

တစ်ခါတစ်ရံ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းနယ်ပယ် တစ္ဆေတစ်ကောင်က ကောတန်၏ ကာကွယ်ရေးကို ထိုးဖောက်ရန် ကြိုးစားလာပါက ထိုခွေး၏ အစွမ်းထက်သော "ထင်းခုတ်ခြင်း" စတိုင် ဓားပညာ ဖြင့် ရိုက်ချခံလိုက်ရပေသည်။

ထိုခွေးသည် တစ္ဆေဒီရေလှိင်းထဲတွင် သေးငယ်သော ဘေးကင်းဇုန်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေသည့် သောင်းကျန်းနေသော ရွှေရောင် တင့်ကားတစ်စီးနှင့် တူနေခဲ့၏။

ယဲ့ယွဲထန်၏ ဓားပညာမှာ ပန်းများကြားတွင် ပျံသန်းနေသော လိပ်ပြာတစ်ကောင်ကဲ့သို သေသပ်လှပပြီး သူမ၏ ဓားချီမှာ သွက်လက်ကာ အင်အား အနည်းငယ်သာ အသုံးပြု၍ အစွမ်းအထက်ဆုံး တစ္ဆေများကို အလွန် မြင့်မားသော စွမ်းဆောင်ရည်ဖြင့် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ကောတန်မှာမူ လွှမ်းမိုးနိုင်သော ခွန်အားကိုသာ အားကိုးပြီး ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဝှေ့ယမ်းကာ အံ့မခန်း အမြန်နှုန်းဖြင့် ရှင်းလင်းနေခဲ့၏။

လူနှင့် ခွေး တစ်ယောက်က ပါးနပ်ပြီး တစ်ကောင်က တုံးအသော်လည်း အမှန်တကယ်ပင် ကြမ်းတမ်းသော ဖြည့်စွက်မှုတစ်ခုကို ဖွဲစည်းနိုင်ခဲ့ပြီး တစ္ဆေများ၏ ရူးသွပ်မှုကို ယာယီ ဟန့်တားထားနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဘေးဘက်ရှိ ချန်လဲ့နှင့် ယွင်လဲ့တိုမှာ "သက်သောင့်သက်သာ" ဖြစ်နေပုံရပေသည်။

ယွင်လဲ့၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေပြီး သူ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာမှာ ယင်ရှားစွမ်းအင်၏ တိုက်စားမှုအောက်တွင် နာကျင်နေခဲ့သည်။

သူသည် ယဲ့ယွဲထန်နှင့် ခွေးတစ်ကောင်တို့ အရှေ့တွင် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နေသည်ကို ကြည့်ကာ လက်သီးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားသဖြင့် သူ၏ လက်သည်းများမှာ အသားထဲသို နစ်ဝင်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကြောင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား များများစားစား မသုံးနိုင်ဘဲ လွတ်ထွက်လာသော တစ္ဆေအချိုကို ပိတ်ဆိုရန် ကာကွယ်ရေး အဆောင်လက်ဖွဲ အနည်းငယ်ကိုသာ ခက်ခဲစွာ အသုံးပြုနိုင်ခဲ့၏။

စွမ်းအားမဲ့မှုနှင့် စိတ်ပျက်မှု ခံစားချက်သည် ချင်းရှီးတောင်ထိပ်၏ တပည့်ရင်းတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ ဂုဏ်ယူမှုကို လုံးလုံးလျားလျား ချေမွပစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

သူက ဂျူနီယာညီမလေးနှင့် ဒေသခံခွေးတစ်ကောင်၏ ကာကွယ်မှုကို လိုအပ်သည့်အထိ ဘယ်အချိန်တုန်းက ကျဆင်းသွားခဲ့ပါသနည်း။

အထူးသဖြင့် ထိုခွေး၏ လမ်းဘေးလူမိုက်များ ရန်ဖြစ်နေသလိုမျိုး အလှအပ လုံးဝမရှိသော "ဓားပညာ" ဖြင့်ပင် လွှဲယမ်းလိုက်တိုင်း သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံလာခဲ့သော ဓားတာအိုကို လှောင်ပြောင်နေသည့်အလားပင်။

သူ အထီးကျန်သွားသည် လုံးလုံးလျားလျား အထီးကျန်သွားသည်မျက်လုံးများ မှေးမှိန်သွားပြီး စိတ်နှလုံးက အေးစက်သွားခဲ့၏။

ချန်လဲ့မှာမူ ပို၍ ဖြောင့်မတ်ပေသည်။

သူသည် "၅၀-၅၀ ခွဲဝေခြင်း" လုပ်ဆောင်ချက်အသစ်ကို စမ်းသပ်ကြည့်သော်လည်း ရှင်းလင်းသော "တစ်ဦးချင်း" ပစ်မှတ် မရှိသည့် ဤတစ္ဆေပင်လယ်ကြီးအပေါ်တွင် များများစားစား အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးကို "၅၀-၅၀ ခွဲဝေခြင်း" လုပ်၍မရနိုင်ချေ။

ထိုသို့ပြုလုပ်လျှင် အလွန် ပင်ပန်းပေလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် "စွမ်းရည်" လုပ်ဆောင်ချက်အသစ်ကလည်း ရှင်းလင်းသော ပစ်မှတ်တစ်ခု လိုအပ်ပေသည်။

သူသည် ချီသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ် တစ္ဆေအနည်းငယ်ကို ရိုက်ချရန် မီးဖိုအဖုံးကို ဝှေ့ယမ်းပြီးနောက် ပညာရှိစွာပင်... အနားယူရန် ရွေးချယ်လိုက်၏။

သူ၏ အဓိကအလုပ်မှာ ယဲ့ယွဲ့ထန်နှင့် ကောတန်တို့အတွက် အားပေးစကားများ အော်ဟစ်ပေးရန်နှင့် အထူးသဖြင့် အစွမ်းထက်သော တစ္ဆေများ ချုံခိုတိုက်ခိုက်လာခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာ စောင့်ကြည့်ရန် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"ယွဲ့ထန်... ဘယ်ဘက်... ဟုတ်တယ်... လှတယ်... နှလုံးကို ထိုးဖောက်သွားတာပဲ..."

"ကောတန်... မင်းအနောက်မှာ... ဟုတ်တယ်... သူ့ကို ရိုက်ချလိုက်... မင်းရဲ့ ခွန်အားတွေ အကုန်သုံးလိုက်... ဟုတ်တယ်... အဲ့ဒီလိုမျိုး... မိုက်တယ်..."

"စီနီယာအစ်ကိုယွင်... မလှုပ်နဲ့... ခင်ဗျားရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ မသက်သာသေးဘူး... ကျွန်တော်တို့ကိုသာ လွှဲထားလိုက်..."

သူ့တွင် ကောင်းမွန်သော စိတ်ထားရှိပြီး "အသင်းဖော်များ အစွမ်းထက်လျှင် ငါလည်း အစွမ်းထက်သည်" ဟူသော စိတ်ဓာတ်ကို အပြည့်အဝ သယ်ဆောင်ကာ သူ့ကိုယ်သူ စစ်သတင်းထောက်နှင့် အားပေးသူအဖြစ် နေရာယူထားလိုက်၏။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် မျက်စိမမြင်သော တစ္ဆေတစ်ကောင် သူ့ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာသောအခါ သူသည် ကာကွယ်ရန် မီးဖိုအဖုံးကို အသုံးပြုသည် သို့မဟုတ် ခုခံရန် "မင်း အရမ်း မာကျောနိုင်တယ်" လုပ်ဆောင်ချက်အသစ်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ သူ မျက်နှာမဲ့သွားသည်အထိ ရိုက်နှက်ခံရသော်လည်း ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာ မရှိခဲ့ချေ။

သို့သော် တစ္ဆေအရေအတွက်မှာ လျော့ကျမသွားခဲ့ချေ။ ၎င်းအစား မြို့တွင်း သေဆုံးသူ အရေအတွက် အလွန်အမင်း တိုးများလာခြင်းကြောင့် ထိုတစ္ဆေများမှာ ပို၍ပို၍ များပြားလာခဲ့၏။

အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ လမ်းတစ်ခုလုံးနှင့် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးပင် သိပ်သည်းသော တစ္ဆေများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ နဖူးတွင် ချွေးများ ထွက်လာပြီဖြစ်ပြီး သူမ၏ အသက်ရှူမှုမှာလည်း အနည်းငယ် မြန်ဆန်နေခဲ့၏။

ကောတန်၏ ဟိန်းဟောက်သံများမှာလည်း အစပိုင်းကဲ့သို့ စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်မနေတော့ချေ။ အဆက်မပြတ် မြင့်မားသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုက်ခိုက်နေရခြင်းက ထိုခွေးလေးကိုလည်း ကြီးမားစွာ စွမ်းအင် ကုန်ခန်းစေကြောင်း ရှင်းလင်းလှပေသည်။

"ဒီလိုဆို မဖြစ်ဘူး... ငါတို့ သူတို့အားလုံးကို သတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ချန်လဲ့သည်လည်း ပြဿနာကို မြင်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ငါတို့ ဝင်္ကပါမျက်လုံးကို ရှာဖို့ ဒါမှမဟုတ် ဖောက်ထွက်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်... မဟုတ်ရင် ငါတို့ ဒီနေရာမှာ စောစော ဒါမှမဟုတ် နောက်ကျရင် ပင်ပန်းပြီး သေသွားလိမ့်မယ်..."

သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးတွင် တစ္ဆေပင်လယ်ကြီးသာ ရှိနေပြီး လမ်းက ဘယ်မှာ ရှိနေပါသနည်း။

သွေးနီရောင် ကောင်းကင်ကြီးမှာ ခိုင်မာနေဆဲဖြစ်ပြီး အပြင်ဘက်ရှိ အခြေတည်စဝိညာဉ် ကျင့်ကြံသူမှာ ဝင်္ကပါကို ဖျက်ဆီးရန် ကျရှုံးသွားပုံရပေသည်။

အေးစက်သော အဆိပ်ပြင်းမြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှု အရှိန်အဝါသည် လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ရစ်ပတ်လာခဲ့၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် တိုက်ခိုက်လာသော အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းနယ်ပယ် တစ္ဆေသုံးကောင်ကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရာ သူမ၏ ဓားဖျားမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး သူမ၏ အသက်ရှူမှုမှာလည်း ပုံမှန်မဟုတ်တော့သည့် လက္ခဏာများကို ပြသနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ အေးစက်သော အကြည့်သည် ဒီရေကဲ့သို့ စီးဆင်းလာသော တစ္ဆေတပ်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီးနောက် မြို့၏ အရှေ့ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်၏။ ထိုနေရာမှာ မြို့စားမင်း လော့ပိုင် စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် တာဝန်ယူထားသော နေရာဖြစ်ပြီး သီအိုရီအရ မြို့စားမင်းစံအိမ်တော်၏ အင်အားအများဆုံး စုစည်းနေသော နေရာလည်း ဖြစ်ပေသည်။

"မြို့ရဲ့ အရှေ့ဘက်ကို သွားမယ်..."

သူမ ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ရာ သူမ၏ အသံမှာ ကြည်လင်နေသော်လည်း ငြင်းဆန်၍မရသော ပြတ်သားမှုတစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့၏။

"မြို့စားမင်း လော့နဲ့ သွားဆုံမယ်... ငါတို့ရဲ့ အင်အားကို စုစည်းလိုက်ရင် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးတစ်ခု ရှာတွေ့နိုင်ကောင်း ရှာတွေ့နိုင်မှာပါ..."

သူတို့ အနည်းငယ်ကိုသာ အားကိုးပါက ဤအဆုံးအစမရှိသော တစ္ဆေပင်လယ်ကြီးထဲတွင်စောစော သို့မဟုတ် နောက်ကျပါက ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ကုန်ခန်းပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ကို သူမ ကောင်းစွာ သိထားပေသည်။

မြို့တွင်း ကျန်ရှိနေသေးသော ထိပ်တန်း တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားများကို စုစည်းမှသာလျှင် သူတို့သည် ဖောက်ထွက်ရန် မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုအတွက် တိုက်ခိုက်နိုင်မည် ဖြစ်၏။

ယွင်လဲ့၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေပြီး သွားကြိတ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် သူသည် ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့်တွင် ရှိနေသော်လည်း သူ၏ ဒဏ်ရာများက သူ့ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့ပြီး စွမ်းအားမဲ့မှု ခံစားချက်က သူ့ကို ဝါးမျိုလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့၏။

သို့သော် လောလောဆယ် တစ်ခုတည်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည့် ရွေးချယ်မှုဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်ထားပေသည်။

သူသည် စစ်မှန်သော ချီ ကို အားကြိုးမာန်တက် စုစည်းလိုက်ပြီး သူ၏ ကျန်ရှိနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အဓိကအားဖြင့် သူ၏ လှုပ်ရှားမှု နည်းစနစ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် အသုံးပြုကာ ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသည်နှင့် အဖွဲ့သည် မဟာဗျူဟာကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်ကြ၏။

"ကောတန်... ရှေ့ကသွား..."

ချန်လဲ့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ... ဝုတ်... အာဝူး..."

ကောတန်သည် စကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ဓာတ်များ မြင့်တက်လာပြီး လက်ထဲရှိ ဓားရှည် ကို ရူးသွပ်စွာ ဝှေ့ယမ်းကာ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ရွှေရောင် လေဆင်နှာမောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ ထိုခွေးလေးသည် နေရာအနှံ့ ရှင်းလင်းရန် မကြိုးစားတော့ဘဲ နတ်ဆိုးစွမ်းအားကို ဧရာမ လွန်ပူတစ်ခုကဲ့သို့ စုစည်းကာ မြို့၏ အရှေ့ဘက်ဆီသို့ ပြေးဝင် ခုတ်ထစ်သွားလေတော့သည်။

ကောတန် ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် အဆင့်နိမ့် တစ္ဆေများ လူစုကွဲသွားကြပြီး သိပ်သည်းသော ဝိညာဉ်ဒီရေလှိုင်းကို ဖြတ်၍ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ဖောက်သွားခဲ့၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ဘေးဖက်များနှင့် အနောက်ဘက်ကို ကာကွယ်ပေးထားပြီး သူမ၏ ဓားပညာမှာ ပိုမို သန့်စင်ပြီး ရက်စက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် အလှပြ တိုက်ကွက်များကို မလုပ်ဆောင်တော့ဘဲ ဓားချက်တိုင်းကို စွမ်းဆောင်ရည် မြင့်မားစေရန် ကြိုးပမ်းကာ သူမ၏ ရေခဲပြာရောင် ဓားချီမှာ တိကျသော ခွဲစိတ်ဓားတစ်ခုကဲ့သို့ ဝိုင်းရံမှုကို ပိတ်ဆို့ရန် ကြိုးစားနေသော တစ္ဆေများကို လျင်မြန်စွာ သတ်ဖြတ်နေခဲ့၏။ အထူးသဖြင့် ကောတန်အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုဖြစ်စေနိုင်သော အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းနယ်ပယ် နှောင်းပိုင်းအဆင့် တစ္ဆေများကို သူမ အထူး အာရုံစိုက်ထားလေသည်။

သူမ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ ကျက်သရေရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သွေးနှင့် သေမင်း၏ နောက်ခံအောက်တွင် ကျက်သရေရှိမှုသည် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်နှင့် ပြတ်သားမှု အနည်းငယ်ကို ထပ်ပေါင်းထည့်လိုက်ပေသည်။

လူသုံးယောက်နှင့် ခွေးတစ်ကောင်သည် မုန်တိုင်းထဲရှိ ခိုင်မာသော လှေငယ်လေး တစ်စင်းကဲ့သို့ ရုန်းကန်နေရသော်လည်း အဆုံးအစမရှိသော တစ္ဆေဒီရေလှိုင်းထဲတွင် မြို့၏ အရှေ့ဘက်ဆီသို့ ခိုင်မာစွာ တိုက်ခိုက်ပြီး ဆုတ်ခွာသွားကြ၏။

ခြေလှမ်းတိုင်းကို သွေးများနှင့် အလောင်းများပေါ်တွင် နင်းလျှောက်ခဲ့ရပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကြား ပွတ်တိုက်မှုများ ပါဝင်နေခဲ့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူတို့သည် ရုန်းကန်နေရဆဲဖြစ်သော အခြား ကျင့်ကြံသူ အုပ်စုငယ်လေးများနှင့် တစ်ခါတစ်ရံ ဆုံတွေ့ခဲ့ကြ၏။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ဓားချီတစ်ခုဖြင့် ဝိုင်းရံမှုကို ရှင်းလင်းရန် သူတို့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကူညီပေးတတ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် တစ်ဖက်လူက သူတို့၏ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းရှိသေးသော အဖွဲ့ကို မြင်ပြီး ချဉ်းကပ်ရန် ကြိုးစားတတ်ကြသော်လည်း တစ္ဆေများ၏ ဒီရေကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် သူတို့သည် များသောအားဖြင့် လျင်မြန်စွာ လူစုကွဲသွားကြပြန်သည် သို့မဟုတ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် လဲကျသွားကာ တစ္ဆေသစ်များ ဖြစ်လာကြသည်။

အပိုင်း ၆၂ - သွေးမျက်ရည်နှင့် သစ္စာရှိသော နှလုံးသားများ

ချန်လဲ့နှင့် သူ၏အဖော်များသည် အပျက်အစီးများ ဖြစ်နေသော လမ်းမများတစ်လျှောက် မြို့၏ အရှေ့ဘက်ခြမ်းသို့ ခက်ခဲစွာ တိုးထွက်လာကြပေ၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ ဓားအလင်းတန်းသည် ပိုးဖဲကြိုးစကဲ့သို့ အေးစက်လှပသော်လည်း သေစေနိုင်သော စွမ်းအားဖြင့် လမ်းဖွင့်ပေးနေသည်။ ကောတန်သည် မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်ရင်း သူ၏နတ်ဆိုးစွမ်းအားများဖြင့် နောက်တန်းကို အကာအကွယ်ပေးထားပြီး ချန်လဲ့ကမူ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသော ယွင်လဲ့ကို တွဲကူကာ အလယ်မှ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် မီးလောင်ပြင်များနှင့် ခြေပြတ်လက်ပြတ်များပေါ်တွင် ရှိနေပြီး နားထဲတွင်လည်း တစ္ဆေများ၏ အော်ဟစ်သံ၊ သေခါနီး လူများ၏ ငိုကြွေးသံနှင့် အဆောက်အဦးများ ပြိုကျသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေ၏။ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုများသည် ပုပ်စပ်နေသော မင်ရည်များကဲ့သို့ သွေးရောင်လွှမ်းသော ကမ္ဘာကြီးကို စွန်းထင်စေသည်။

ပြိုကျနေသော တံတိုင်းတစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် ချန်လဲ့၏ အကြည့်များ ရုတ်တရက် တင်းမာသွားသည်။ ရှေ့ဘက် လမ်းထောင့်ရှိ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပြိုကျနေသော ရွှံ့နံရံကို ကျောမှီကာ ငြိမ်သက်စွာ ကွေးနေသော ရင်းနှီးသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။ ထိုသူမှာ တခြားသူမဟုတ်ဘဲ လွန်ခဲ့သော မကြာမီကပင် သူ၏ညီလေး အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ခွင့်ရမည့် အနာဂတ်အတွက် စိတ်အားထက်သန်စွာ မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာ ပြောဆိုနေခဲ့သော ပွဲစားလေး ကူဟန်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ကူဟန်သည် ယခင်ကနှင့် လုံးဝ ခြားနားသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေချေပြီ။ သူသည် စုတ်ပြတ်သတ်ကာ သွေးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များ စွန်းထင်နေပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပမှုများ မရှိတော့ဘဲ သေလူကဲ့သို့ ပြာနှမ်းနေသော ထုံထိုင်းမှုများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သူသည် တစ်ဦးတည်း ထိုင်နေပြီး ကြမ်းတမ်းသော အစက္ကူဖြင့် ချုပ်ထားသည့် ဟောင်းနွမ်းနေသော အဆောင်တစ်ခုကို ရင်ခွင်ထဲ၌ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ပိုက်ထား၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် မြေပြင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း တစ်ခုခုကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရေရွတ်နေသကဲ့သို့ တုန်ရီနေသည်။

"ကူဟန်..."

ချန်လဲ့၏ စိတ်နှလုံးသား လေးလံသွားပေ၏။ သူသည် အဖွဲ့ကို ခေတ္တရပ်ရန် အချက်ပြပြီး အပြေးအလွှား သွားလိုက်သည်။ အသံကို ကြားလိုက်ရချိန်၌ ကူဟန်သည် တုန်တုန်ချိချိဖြင့် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့ကြည့်လာသည်။ ချန်လဲ့ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ သေလူကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေသော သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မီးကြွင်းမီးကျန်လေးကဲ့သို့ အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့လေး တစ်ချက် လက်သွားပေ၏။ သို့သော် ထိုအလင်းရောင်သည် ခဏချင်းပင် ပြန်လည်ကွယ်ပျောက်သွားပြီး ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော နာကျင်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုများက ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

သူသည် ပြုံးရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ထိုအမူအယာမှာ ငိုနေသည်ထက်ပင် ပို၍ ကြည့်ရဆိုးပြီး နှလုံးကွဲမတတ် ခံစားရစေသည်။ သူ၏အသံမှာလည်း ကော်ပတ်ဖြင့် ပွတ်တိုက်နေသကဲ့သို့ ခြောက်သွေ့အက်ကွဲနေပေ၏။

"သခင်လေး... သခင်လေးချန်..."

သူသည် သနားစဖွယ် ပြုံးလိုက်သော်လည်း သတိမထားမိခင်မှာပင် မျက်ရည်များ ဝေကျလာသည်။ ထိုမျက်ရည်များသည် ကြည်လင်သော မျက်ရည်များမဟုတ်ဘဲ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးမျက်ရည်များ ဖြစ်နေချေ၏။ သွေးမျက်ရည်များသည် ညစ်ပတ်နေသော ပါးပြင်ပေါ်မှတစ်ဆင့် ရင်ခွင်ထဲရှိ အဆောင်လေးပေါ်သို့ စီးကျသွားပြီး အနီရောင်ပန်းပွင့်များကဲ့သို့ စွန်းထင်သွားသည်။

"ကျွန်တော် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ရှာဖို့ မလိုတော့ဘူး..."

သူက ထပ်ခါတလဲလဲ ရေရွတ်နေသည်။ သူ၏အသံထဲတွင် ပါဝင်နေသော တည်ငြိမ်မှုမှာ မည်သည့် အော်ဟစ်ငိုကြွေးမှုထက်မဆို ပို၍ ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းနေပေ၏။ သူသည် တုန်ရီနေသော လက်ကို မြှောက်ကာ မလှမ်းမကမ်းရှိ ရှုပ်ထွေးပြီး တွန့်လိမ်နေသော အလောင်းအချို့ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ သူ၏လည်ချောင်းထဲမှ အသက်ရှူသံမှာ ပျက်စီးနေသော လေအိုးကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး စကားလုံးများကို ပြည့်စုံအောင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ သွေးမျက်ရည်များ ကျရင်းသာ ဆက်လက်ပြုံးနေ၏။

ချန်လဲ့သည် ခြေဖဝါးမှတစ်ဆင့် ဦးခေါင်းအထိ အေးစိမ့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏နှလုံးသားမှာလည်း မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ခံထားရသကဲ့သို့ အသက်ရှူရခက်ခဲလောက်အောင် နာကျင်လာပေ၏။ ညီလေးကို ကျောင်းထားပေးနိုင်ရန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုခဲ့သော ထိုလူငယ်လေးသည် မိမိချစ်ရသူများကို တစ္ဆေများက ဝါးမြိုနေသည်ကို မည်သို့ ရင်နာစွာ ကြည့်ခဲ့ရမည်ကို သူ မြင်ယောင်နေမိသည်။

သူ၏ ညာလက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်လိုက်မိရာ လက်သည်းများသည် လက်ဖဝါးထဲသို့ ထိုးဝင်သွားပေ၏။ အရိုးထိအောင် နာကျင်မှုနှင့်အတူ နွေးထွေးသော သွေးများ လက်ချောင်းများကြားမှ စီးကျလာသော်လည်း သူ ဘာကိုမှ မခံစားရတော့ချေ။ လွန်ခဲ့သော အချိန်များစွာကတည်းက ဖိနှိပ်ထားခဲ့သော ဒေါသများ၊ အားကိုးရာမဲ့မှုများနှင့် ဤကမ္ဘာပျက်ကြီးအပေါ် မုန်းတီးမှုများသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲ၌ မီးတောင်တစ်ခုကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ သူသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လိုက်ပြီး နီမြန်းနေသော အကြည့်များဖြင့် ပျက်စီးနေသော လမ်းကြားလေးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။

ဤနေရာမှာ မြို့စွန်ဖြစ်ပြီး အဆင်းရဲဆုံး လူများ နေထိုင်ရာ အရပ်ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ထိုလမ်းကြားလေးထဲ၌ ဒဏ်ရာရထားသော သူများ၊ အဝတ်စုတ်များနှင့် သွေးများ စွန်းထင်နေသူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေ၏။ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများသည် ထုံထိုင်းကာ ကြောက်ရွံ့နေကြပြီး သတ်ဖြတ်ခံရတော့မည့် သိုးသူငယ်များကဲ့သို့ စုပြုံတုန်ရီနေကြသည်။ သူတို့ထဲမှ လူအများစုမှာလည်း ကူဟန်ကဲ့သို့ပင် မိသားစုဝင်များကို ဆုံးရှုံးထားရသူများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မကြုံစဖူးသော တွန်းအားတစ်ခုသည် ချန်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို တောမီးကဲ့သို့ လောင်မြိုက်စေသည်။ ချန်လဲ့သည် ပြိုကျနေသော တံတိုင်းအမြင့်တစ်ခုပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ တက်လိုက်သည်။ သူသည် လမ်းကြားထဲရှိ ကျန်ရစ်သူများအားလုံးကို ဒဏ်ရာရနေသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အားကုန်ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ သူ၏အသံမှာ အက်ကွဲနေသော်လည်း ခိုင်မာသော သံမဏိစိတ်ဓာတ်များ ပြည့်နှက်နေပေ၏။

"နားထောင်ကြစမ်း... အပြင်မှာ ဖြစ်နေတာတွေက သဘာဝဘေးအန္တရာယ် မဟုတ်ဘူး... အဲ့ဒါ ပုကျိုးကပ်ဘေးဂိုဏ်းက နတ်ဆိုးတွေ လုပ်တာ... သူတို့က ဒီမြို့ထဲက လူအားလုံးကို ဆေးလုံးဖော်စပ်ဖို့အတွက် ပစ္စည်းအဖြစ် သုံးဖို့ ဤဝင်္ကပါကြီးကို တည်ဆောက်ထားတာ..."

သူ၏ စကားလုံးများသည် တိတ်ဆိတ်နေသော လမ်းကြားထဲ၌ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ထုံထိုင်းနေသော မျက်ဝန်းအားလုံးကို သူ၏ထံသို့ အာရုံရောက်စေလိုက်သည်။

"ပြေးမလား... ပြေးစရာ နေရာမရှိတော့ဘူး... တစ်မြို့လုံးကို ပိတ်ထားတာ... မင်းတို့ သေရင်တောင် အမှန်တရားကို သိပြီးမှ သေကြပါ... မင်းတို့အားလုံးက သူတို့အတွက် အာဟာရတွေပဲ..."

ချန်လဲ့သည် စနစ်လေဟာနယ်ထဲမှ ရွှေရောင်ဆေးလုံး အလုံးနှစ်ဆယ်ပါသော ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို ထုတ်ယူကာ မြှောက်ပြလိုက်၏။ သွေးရောင်လွှမ်းသော ကောင်းကင်အောက်တွင် ထိုဆေးလုံးများသည် ထူးဆန်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေသည်။

"ငါ့မှာ အင်မော်တယ်ဆေးလုံး အလုံးနှစ်ဆယ် ရှိတယ်... လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ အချိန်အတွင်းမှာ ဆေးလုံးတွေက သေမျိုးတစ်ယောက်ကို အင်မော်တယ်တွေနဲ့ ယှဉ်တိုက်နိုင်စွမ်း ပေးနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ မင်းတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဝိညာဉ်ဟာ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်... တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဆိုရင် မင်းတို့ရဲ့ နာမည်ကို ပြောပြီး ထွက်လာခဲ့... ငါ အလကား ပေးမယ်... မင်းတို့ကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးနေတာ... မင်းတို့ရဲ့ ကလဲ့စားကို ချေကြ... မင်းတို့ရဲ့ ရန်ငြိုးတွေကို ရှင်းကြ..."

"ကဲ... ဘယ်သူကများ သူတို့ရဲ့ သေမျိုးခန္ဓာကိုယ်ကို စတေးဖို့ သတ္တိရှိလဲ..."

သူ၏ လျှပ်စီးကဲ့သို့သော အကြည့်များသည် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေသည့် မျက်နှာများပေါ်သို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်လောကလုံး သေလူကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားပေ၏။

ထို့နောက်…

"ကျွန်တော်..."

အက်ကွဲနေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကူဟန်သည် မြေပြင်ပေါ်မှ လူးလဲထလိုက်၏။ သေလူကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေသော သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးဆာမှုများ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ချန်လဲ့၏လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီနေသည်။ သူသည် ချန်လဲ့၏ ရှေ့သို့ ယိမ်းထိုးလျက် လျှောက်လာပြီး ဘာစကားမှ မပြောဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဦးခေါင်းဖြင့် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် တိုက်၍ ရှိခိုးလိုက်သည်။ သူ၏ နဖူးမှာ ချက်ချင်းပင် ညိုမည်းကာ သွေးများ စိမ့်ထွက်လာပေ၏။

"ကျေးဇူးရှင်ကြီး... ဤကျေးဇူးကို နောက်ဘဝကျမှပဲ ဆပ်ပါရစေ..."

သူသည် ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် သွေးမျက်ရည်များနှင့် ဖုန်မှုန့်များ ရောနှောနေသော်လည်း သူ၏ အမူအယာမှာ ရူးသွပ်လုနီးပါး ခိုင်မာနေပေ၏။ စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် သူသည် ချန်လဲ့၏ လက်ထဲမှ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ ဘာကိုမှ မစဉ်းစားဘဲ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ မျိုချလိုက်သည်။

ဆေးလုံးသည် ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ကြီးမားသည့် စွမ်းအားများ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ ကူဟန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ချွေးပေါက်အားလုံး ပွင့်ထွက်သွားပြီး စူးရှသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပေ၏။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်လာသည်။ သူ၏ ပိန်လှီသော ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် အရောင်ပြောင်းလဲစေနိုင်သော၊ သူ၏ နယ်ပယ်ထက် များစွာ သာလွန်သည့် ထိတ်လန့်ဖွယ် စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာချေပြီ။ သူသည် ကောင်းကင်သို့ မော့ကာ လူသားနှင့်မတူသော အော်ဟစ်သံကြီးကို ကြွေးကြော်လိုက်သည်။ ထိုအသံထဲတွင် နာကျင်မှု၊ သက်သာရာရမှုနှင့် အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးလိုသော ဆန္ဒများ ပါဝင်နေပေ၏။

ကူဟန်က ရှေ့ဆောင်လိုက်သောအခါ မီးစာကို မီးညှိလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။

"မြို့အရှေ့ဘက်က လီအားကော... ကျွန်တော့်အမေ အသတ်ခံရတာအတွက် ကလဲ့စားချေချင်ပါတယ်... ဤကျေးဇူးကို နောက်ဘဝမှ ဆပ်ပါရစေ..."

ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော လူတစ်ယောက်သည် လူအုပ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာကာ ဦးချပြီး ဆေးလုံးကို မျိုချလိုက်သည်။

"မြို့အရှေ့ဘက်က လော့ယွမ်... ကျွန်တော့်ဇနီး အသတ်ခံရတာအတွက် ကလဲ့စားချေချင်ပါတယ်... ဤကျေးဇူးကို နောက်ဘဝမှ ဆပ်ပါရစေ..."

ပညာတတ်တစ်ဦးနှင့် တူသော လူငယ်တစ်ယောက်သည် မျက်လုံးများ နီမြန်းကာ ရူးသွပ်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြေးထွက်လာပြီး ဆေးလုံးကို ယူလိုက်သည်။

"မြို့အရှေ့ဘက်က ဝမ်ရှောင်အာ... ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်မိသားစုဝင် ၁၅ ယောက်အတွက် ကျေးဇူးရှင်ကြီးကို ဦးချပါတယ်..."

ကလေးဆန်သော မျက်နှာရှိသော်လည်း မျက်ဝန်းများမှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသော လူငယ်လေးတစ်ယောက်သည် ဦးချကာ ဆေးလုံးကို မျိုချလိုက်သည်။

"ကျန်းချင်ရှန်း... မြို့အရှေ့ဘက်ကပါ..."

"စွန်းပါ့သီ... မြို့အရှေ့ဘက်ကပါ..."

"ကျိုးယောင်ကျူး... မြို့အရှေ့ဘက်ကပါ..."

တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေသော လူအုပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး၊ လူကြီး၊ လူငယ်... သူတို့အားလုံးသည် မိသားစု ပျက်စီးခြင်း၏ သွေးကြွေးများ၊ ဤမတရားသော ကမ္ဘာကြီးအပေါ် နက်ရှိုင်းသော မုန်းတီးမှုများကို သယ်ဆောင်လာကြပြီး မီးပုံထဲသို့ တိုးဝင်မည့် ပိုးဖလံများကဲ့သို့ ချန်လဲ့၏ထံသို့ တိုးဝင်လာကြပေ၏။ ဦးချလိုက်သော အသံများသည် စစ်ဗုံတီးလိုက်သကဲ့သို့ လမ်းကြားထဲ၌ လေးလံစွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။ အယောက်နှစ်ဆယ်လုံး ပြည့်သွားရန်မှာ ခဏချင်းပင်။ ဆေးလုံးသောက်လိုက်သော လူအယောက်နှစ်ဆယ်သည် လမ်းကြားထဲ၌ နေမင်းငယ် အစင်းနှစ်ဆယ် ပေါ်ထွက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူတို့၏ အရှိန်အဟါဝါများသည် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်ကာ လေထုနှင့် တိမ်တိုက်များကိုပင် မွှေနှောက်နေပေ၏။

သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဘာစကားမှ မလိုတော့ချေ။ မုန်းတီးမှုနှင့် အသေခံမည့် စိတ်ဓာတ်သည် အကောင်းဆုံးသော ပေါင်းစည်းမှုပင်။

"သတ်ကြ..."

ကူဟန်သည် ကောင်းကင်ယံကို တုန်ဟိန်းစေသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးနှင့်အတူ ပထမဆုံးသော သွေးရောင်သက်တံအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပေ၏။ သူသည် တစ်မြို့လုံးကို လွှမ်းခြုံထားသော သွေးရောင်ဝင်္ကပါဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပျံသန်းသွားသည်။ ကျန်ရှိသော ၁၉ ယောက်သည်လည်း နောက်ကွယ်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားကြ၏။ သူတို့၏ အသက်နှင့် ဝိညာဉ်ကို လောင်မြိုက်စေကာ ရရှိလာသော ထိုတောက်ပသည့် အလင်းတန်း ၂၀ သည် ကလဲ့စားချေမည့် ဓား ၂၀ ကဲ့သို့ပင်။ သူတို့သည် မည်သူမှ တားဆီး၍မရသော အသေခံစိတ်ဓာတ်ဖြင့် ကပ်ဘေးဖြတ်ကျော်ခြင်း ကောင်းကင်နတ်ဆိုး မဟာဝင်္ကပါ ကို အားကုန် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြပေ၏။

"ဝုန်း..."

ယာယီအခြေတည်စဝိညာဉ် အဆင့် ရောက်သွားသော ကျင့်ကြံသူ ၂၀ ၏ အသေခံတိုက်ခိုက်မှုမှာ မည်မျှ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလိုက်သနည်း။ ဝူယိုမြို့တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး သွေးရောင်လွှမ်းသော ကောင်းကင်ယံကြီးမှာလည်း မခံမရပ်နိုင်သော အသံများ မြည်ဟည်းလာပေ၏။ ဝင်္ကပါအကာအကွယ်ပေါ်ရှိ စွမ်းအားများသည် ချက်ချင်းပင် ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော တစ္ဆေပုံရိပ်ယောင်များသည်လည်း စူးရှစွာ အော်ဟစ်ရင်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပျက်စီးသွားကြသည်။ ထိုအခြေအနေမှာ ခဏတာမျှသာ ကြာလိုက်ပေ၏။

သိန်းနှင့်ချီသော သက်ရှိများကို ပိတ်လှောင်ထားသည့် သွေးရောင်ဝင်္ကပါကြီးမှာ ဦးစွာ ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ အက်ကြောင်းများ ပေါ်လာပြီးနောက် တစ်လောကလုံးကို တုန်ဟိန်းစေသော အသံကြီးနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပေ၏။ ၎င်းသည် မရေမတွက်နိုင်သော သွေးရောင် အလင်းစက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရက်စက်လှပသော သွေးမိုးများကဲ့သို့ ပျံ့လွင့်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ကောင်းကင်ယံမှာ မူလအရောင်ကို ပြန်လည်ရရှိသွားပေပြီ။ မှောင်မှိုက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အသက်ရှူကျပ်စေသော ထိုသွေးရောင်များ မရှိတော့ချေ။ နေရောင်ခြည်သည် တိမ်တိုက်များကြားမှ ရုန်းထွက်ကာ ပျက်စီးနေသော ဤမြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြာကျလာပေ၏။

လမ်းကြားလေးထဲ၌ သေလူကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ကျန်ရစ်သူများသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း မယုံနိုင်လောက်အောင် ဝမ်းသာမှုများ၊ ဝေခွဲမရမှုများနှင့် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းမှုများ ခံစားနေရသည်။ ချန်လဲ့သည် ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး လက်ထဲမှ ဗလာဖြစ်နေသော ကျောက်စိမ်းပုလင်းလေးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပေ၏။ သူသည် ကောင်းကင်ယံ၌ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသော တောက်ပသည့် အလင်းတန်း ၂၀ ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ညာလက်ဖဝါးမှ သွေးများ စီးကျနေသော်လည်း နာကျင်မှုကို အနည်းငယ်မျှ မခံစားရချေ။

"ဒီနေ့တော့ မင်းတို့က ဇာတ်လိုက်တွေပါပဲ... သွားကြစမ်း... အဲ့ဒီကောင်တွေကို ပြလိုက်ကြစမ်း... သူတို့ကို ငရဲအထိ ဆွဲခေါ်သွားကြစမ်း..."

သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ဝမ်းသာမှု အနည်းငယ်မျှ မရှိဘဲ အဆုံးမရှိသော လေးလံမှုနှင့် အေးစက်မှုများကိုသာ ခံစားနေရပေ၏။ ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် သူ၏ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး ဘေးတိုက်မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရသော ခံစားချက်များ ပေါ်လာပေ၏။ ထို့နောက် သူမသည်လည်း ကောင်းကင်ယံကို တိတ်ဆိတ်စွာ မော့ကြည့်နေလိုက်သည်။ ယွင်လဲ့မှာလည်း သူ၏ဓားကို အားပြုကာ ရပ်ရင်း ကောင်းကင်ကို ကြည့်နေပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။ ကောတန်မှာလည်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အမြီးကို ချကာ အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် ညည်းညူနေပေ၏။

စစ်မှန်သော တိုက်ပွဲမှာ ယခုမှ စတင်တော့မည် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။