အခန်း (၆၃-၆၄)

အပိုင်း ၆၃ - ဝင်္ကပါကို ချိုးဖျက်ခြင်း

ဝူယိုမြို့ပြင်တွင် ပုကျိုးကပ်ဘေးဂိုဏ်းဝင်များသည် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေကြပြီး လေထုမှာ သံမဏိကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသည်။

ကပ်ဘေးကာကွယ်ခြင်း ဓမ္မစောင့်ရှောက်သူဘုရင်တစ္ဆေမျက်နှာ ယမမင်းသည် ကောင်းကင်ယံ၌ ခန့်ညားစွာ ရပ်နေပြီး ဝတ်ရုံနက်ကြီးမှာ လေမတိုက်ဘဲ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေပေ၏။ ရွှေရောင် မျက်နှာဖုံးက သူ၏ အမူအယာအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး မျက်ဝန်းများမှာမူ ငရဲကိုးထပ် ကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းကာ ရှေ့မှ သွေးရောင်အလင်းမှန်ချပ်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်သော ဒေါသများမှာ မီးတောင်တစ်ခုကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပေ၏။

အလင်းမှန်ချပ်ထဲတွင် ဝူယိုမြို့တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသော ကပ်ဘေးဖြတ်ကျော်ခြင်း ကောင်းကင်နတ်ဆိုး မဟာဝင်္ကပါ မှာ ထူးဆန်းသော အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ ထိုပျစ်ခဲနေသော သွေးရောင် အကာအကွယ်ကြီးမှာ ချောမွေ့စွာ စီးဆင်းနေခြင်း မရှိတော့ဘဲ မမြင်ရသော လက်ကြီးတစ်ဖက်ဖြင့် အားကုန် မွှေနှောက်ခံနေရသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တွန့်လိမ်နေချေပြီ။ ဝင်္ကပါ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်သော စာလုံးကွင်းဆက်များသည် မီးရဲနေသော သံကြိုးများကဲ့သို့ တဖျတ်ဖျတ် တုန်ခါနေပြီး ပြတ်တောက်တော့မည့်အလား စူးရှစွာ အော်ဟစ်နေပေ၏။ အလင်းမှန်ချပ်ထဲရှိ ပုံရိပ်တစ်ခုလုံးမှာလည်း အချိန်မရွေး ပျက်စီးသွားတော့မည့်အလား တုန်ရီနေသည်။

တစ္ဆေမျက်နှာ ယမမင်းသည် လက်များကို နောက်ပစ်ကာ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားပေ၏။ သူသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လိုက်ပြီး အေးစက်လှသော အကြည့်များဖြင့် ရှေ့တွင် ဝပ်စတွားနေသော လက်အောက်ငယ်သား ယို့ယင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ယို့... ယင်း..."

တစ္ဆေမျက်နှာ ယမမင်း၏ အသံမှာ တိုးသော်လည်း အက်ကွဲနေပြီး ငရဲ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဝိညာဉ်ကိုပင် တုန်လှုပ်စေပေ၏။

"မင်း အရင်က ဒီနေရာမှာ ဝပ်တွားပြီးတော့... ဝူယိုမြို့ထဲမှာ... အမြင့်ဆုံး ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားက ရွှေအမြုတေ အဆင့်ပဲ ရှိတယ်လို့... ငါ့ကို အာမခံခဲ့တယ် မဟုတ်လား..."

သူသည် စကားကို တမင်တကာ နှေးကွေးစွာ ပြောဆိုလိုက်ရာ ယို့ယင်း၏ တုန်ရီမှုမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာပေ၏။

"ဒါဆိုရင် အခု ငါ့ကို ပြောစမ်း... အခု ဝင်္ကပါအခြေခံအုတ်မြစ်ကိုတောင် လှုပ်ခါစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ... ဘယ် ရွှေအမြုတေ အဆင့် ကျင့်ကြံသူကများ စိတ်ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်း အဆင့်ကိုတောင် ယှဉ်နိုင်တဲ့ နည်းစနစ်တွေကို ရုတ်တရက် တတ်မြောက်သွားတာလဲ... ဟမ်..."

နောက်ဆုံး "ဟမ်" ဟူသော အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။ အခြေတည်စဝိညာဉ် အဆင့်၏ ဖိအားများသည် ယို့ယင်း၏ အပေါ်သို့ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ဖိချလိုက်ပေ၏။

"ဓမ္မ... ဓမ္မဘုရင်ကြီး... ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ... ကျွန်တော်..."

ယို့ယင်း၏ နဖူးမှ ချွေးများမှာ ဒလဟော စီးကျလာပြီး ဝတ်ရုံနက်ကြီးမှာလည်း စိုရွှဲသွားပေပြီ။ သွားများမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ စိမ့်နေပြီး စိတ်ထဲတွင် ဘာမှ မတွေးနိုင်တော့ချေ။ သတင်းအချက်အလက်အားလုံးကို သူကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး မှားယွင်းရန် အကြောင်းမရှိပေ။ သို့သော် အခြေတည်စဝိညာဉ် အဆင့်ရှိသော ဝင်္ကပါကိုတောင် ဖျက်ဆီးနိုင်သည့် ထိုစွမ်းအားများမှာ ဘယ်က ရောက်လာပါသနည်း။ သူ မည်သို့မှ စဉ်းစား၍ မရနိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်၌သာ ဝပ်တွားရင်း နောက်ဆုံး စီရင်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေရတော့သည်။

ထိုသေလုမတတ် ဖိအားများက ယို့ယင်း၏ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် ကို မချေမှုန်းမီမှာပင် ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ စူးရှသော အသံကြီးသည် အလင်းမှန်ချပ်ထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပေ၏။ ထိုအသံသည် ဟင်းလင်းပြင် အတားအဆီး ကို ဖြတ်ကျော်ကာ လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာရာ သူတို့၏ ဦးရေပြားများပင် ထုံကျဉ်သွားကြသည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း... ဟူသော အသံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာပေ၏။ တစ္ဆေမျက်နှာ ယမမင်းနှင့် ယို့ယင်းတို့မှာ ထိတ်လန့်တကြား မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အလင်းမှန်ချပ်ထဲရှိ မြင်ကွင်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေ၏။ သွေးရောင် အကာအကွယ်ကြီးမှာ အစွမ်းကုန် ဖောင်းကားနေသော အိတ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပုံပျက်ပန်းပျက် အဖုအထစ်များစွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ထို့နောက် "ဝုန်း..."

အရင်ကထက် များစွာ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှုကြီးနှင့်အတူ ကမ္ဘာပျက်တော့မည့်အလား ဖြစ်သွားပြီး အလင်းမှန်ချပ်မှာလည်း သလင်းကျောက်အမှုန်များ အဖြစ် ပျက်စီးသွားပေ၏။ သို့သော် မပျက်စီးမီ အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် လူတိုင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်မှာ... စိတ်ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်း အဆင့်ရှိသူတောင် မချိုးဖျက်နိုင်ဟု ကျော်ကြားသော ဝင်္ကပါကြီးမှာ တစ်စစီ ပျက်စီးသွားခြင်းပင်။ မြို့ထဲတွင် သောင်းကျန်းနေသော တစ္ဆေများမှာလည်း ကြိုးပြတ်သွားသော ရုပ်သေးရုပ်များကဲ့သို့ပင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

နေရာတစ်ခုလုံးမှာ သေလူကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားပေ၏။ ယို့ယင်းမှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြာနှမ်းနေပြီး မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ နှုတ်ခမ်းများမှာ တုန်ရီနေသော်လည်း ဘာအသံမှ မထွက်နိုင်တော့ချေ။ ဝင်္ကပါ ပျက်စီးသွားပြီ... အစီအစဉ်တွေ အကုန် ပေါ်ကုန်ပြီ... ဓမ္မဘုရင်ကြီး ဒေါသထွက်နေပြီ... သူသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်ပါ ချေမှုန်းခံရတော့မည့် အဖြစ်ကို ကြိုမြင်နေမိပေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝူယိုမြို့၏ အရှေ့ဘက် ကောင်းကင်ယံ၌...

သွေးရောင် ဝင်္ကပါကြီး ပျက်စီးသွားသော အခိုက်အတန့်မှာ ကမ္ဘာကြီးကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ညစ်ပတ်သည့် သွေးရောင် ကုလားကာကြီးကို ဖယ်ရှားလိုက်သကဲ့သို့ပင်။ နေရောင်ခြည်သည် စစ်ဘေးသင့်နေသော ဤမြေပြင်ပေါ်သို့ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်ကျရောက်လာပေပြီ။ ကူဟန် ဦးဆောင်သော အယောက်နှစ်ဆယ်သည် ငရဲမှ လွတ်မြောက်လာသော တစ္ဆေများကဲ့သို့ပင် ကောင်းကင်ယံ၌ ဝဲပျံနေကြသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ အသက်နှင့် ဝိညာဉ်ကို လောင်မြိုက်စေကာ ရရှိလာသော ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသည့် အခြေတည်စဝိညာဉ် အရှိန်အဝါများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပေ၏။ ထိုအလင်းတန်းများသည် တောက်ပလွန်းသော်လည်း ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ အသေခံစိတ်ဓာတ်များကို သယ်ဆောင်ထားပေသည်။

သူတို့၏ အကြည့်များသည် ဝင်္ကပါ ပျက်စီးသွားခြင်းကြောင့် မြို့ပြင်တွင် အကာအကွယ်မဲ့စွာ ကျန်ရှိနေသော ဝတ်ရုံနက်ဝတ် ဂိုဏ်းဝင်များဆီသို့ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ထိုသူများထဲတွင် ခေါင်းဆောင်နေသော သူမှာ တစ္ဆေမျက်နှာ ယမမင်း၏ လက်အောက်မှ အခြေတည်စဝိညာဉ် တမန်တော် ပင် ဖြစ်ချေ၏။ ရန်သူကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ မျက်ဝန်းများမှာ နီမြန်းသွားကြသည်။ မိသားစုဝင်များ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည့် မုန်းတီးမှုများ၊ မြို့တစ်မြို့လုံးကို သတ်ဖြတ်ရန် ကြံစည်ခဲ့သည့် ရန်ငြိုးများသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖိနှိပ်ထားသော မီးတောင်တစ်ခုကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

"သတ်ကြ..."

---

အပိုင်း ၆၄ - တိုက်ပွဲ တိုက်ပွဲ တိုက်ပွဲ

ကူဟန်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပေ၏။ ထိုအသံသည် အက်ကွဲနေပြီး အူတိုင်များပင် ထွက်လာတော့မည့်အလား စုတ်ပြဲနေသည်။ ထိုဟိန်းဟောက်သံထဲတွင် အဆုံးမရှိသော နာကျင်မှု၊ ကြီးမားသော ဒေါသနှင့် ရန်သူနှင့်အတူ အသေခံမည့် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ ပါဝင်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုကိုပင် လှိုင်းဂယက်များထစေသည်။

လူအယောက်နှစ်ဆယ်သည် စိတ်ဓာတ်တစ်ခုတည်းဖြင့် ကောင်းကင်ကို ခွင်းသွားသော သွေးရောင်သက်တံ အစင်းနှစ်ဆယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ ရှုပ်ထွေးသော ဝင်္ကပါများ၊ စနစ်တကျ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများ မရှိဘဲ စစ်မှန်သော၊ ကြမ်းတမ်းသော၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုသာ ရှိပေ၏။ ထိုတိုက်ခိုက်မှုထဲတွင် သူတို့၏ အသက်မူရင်းဇစ်မြစ်နှင့် မုန်းတီးမှုအားလုံးကို ထည့်သွင်းထားကြသည်။

အခြေတည်စဝိညာဉ် အဆင့်ရှိသော စွမ်းအားလှိုင်း နှစ်ဆယ်သည် ပေါက်ထွက်သွားသော ကြယ်စင်မြစ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းလာပေ၏။ မြေကမ္ဘာနှင့် ကောင်းကင်ကြားရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် ပြင်းထန်စွာ စုတ်ပြဲသွားပြီး ကြီးမားသော စွမ်းအားဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ လေနှင့်တိမ်တိုက်များ အရောင်ပြောင်းသွားကာ နေနှင့်လပင် မှေးမှိန်သွားရ၏။ ဤနေရာရှိ ဟင်းလင်းပြင်သည်လည်း ဖျက်ဆီးလိုသော စွမ်းအားများကြောင့် အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲသွားတော့မည့်အလား တုန်ခါနေပေသည်။

...

မြို့စားမင်း လော့ယွမ်နှင့် မြို့စားအိမ်တော်မှ အကြီးအကဲအချို့မှာမူ သွေးရောင်အကာအကွယ်ကြီးကို နည်းစနစ်အမျိုးမျိုး၊ ဓားချီအလင်းတန်းများဖြင့် အားကုန် တိုက်ခိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက် လူတိုင်းသည် မိမိတို့အပေါ် ဖိစီးနေသော ဖိအားများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပေ၏။ အသက်ရှူကျပ်စေသော သွေးရောင်များသည် ချက်ချင်းပင် ဆုတ်ခွာသွားပြီး မြင်ကွင်းမှာ ကြည်လင်သွားသည်။ အမာရွတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း နေရောင်ခြည်ကို ပြန်လည်မြင်တွေ့ခွင့်ရသော မြို့ပြမြင်ကွင်း ပေါ်လာချေပြီ။

သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများသည် ပစ်မှတ်မရှိတော့သဖြင့် လေထဲတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားပေသည်။ လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ တိုက်ခိုက်ဟန်အတိုင်း အေးခဲသွားကြပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဝင်္ကပါက... ပျက်သွားတာလား..."

အကြီးအကဲတစ်ဦးက သူ၏ ပျံသန်းခြင်းဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး မိမိလက်ကို တစ်လှည့်၊ ကောင်းကင်ကို တစ်လှည့် ငေးကြည့်နေမိသည်။ အရာအားလုံးမှာ အိမ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ မြို့စားမင်း လော့ယွမ်မှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသော နတ်ဆိုးစွမ်းအားချီ များနှင့် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းသည့် စွမ်းအားလှိုင်းများကို အကဲခတ်နေပေ၏။ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုက အကာအကွယ်ပေါ်တွင် လှိုင်းဂယက်လေးမျှသာ ဖြစ်စေခဲ့သည်ကို ပြန်စဉ်းစားရင်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝေခွဲမရသော အမူအယာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ပျက်သွားတာလား... ပုကျိုးကပ်ဘေးဂိုဏ်းက ဒီမျှကြီးမားတဲ့ ဝင်္ကပါကြီးကို ငါတို့ကို နောက်ပြောင်ဖို့ပဲ တည်ဆောက်ခဲ့တာလား... ဒါမှမဟုတ် အတွင်းပိုင်းမှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားတာလား..."

ဝင်္ကပါ ပျက်စီးသွားသည်မှာ ရုတ်တရက်ဆန်လွန်းပြီး လွယ်ကူလွန်းလှသဖြင့် လူများကို ပို၍ စိတ်မအေးဖြစ်စေသည်။

...

ယွင်လဲ့သည် ဓားကို အားပြုကာ ရပ်နေပြီး သူ၏ ဖြူလျော့နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် တည်ကြည်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေ၏။ ပခုံးပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာမှာလည်း ပြန်လည် နာကျင်လာသည်။ ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ အေးစက်သော မျက်ဝန်းများသည် မြို့ပြင် ကောင်းကင်ယံရှိ တောက်ပသော်လည်း အန္တရာယ်ရှိသော သွေးရောင်အလင်းတိုင် ၂၀ ကို စိုက်ကြည့်နေပေ၏။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော သတိပေးချက်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး နင်ရွှမ်ဓားကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ပုကျိုးကပ်ဘေးဂိုဏ်းက သူတို့၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို ထုတ်ပြတော့မည် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

...

"ဝုတ် ဝုတ်... ဝူး..."

အံ့အားသင့်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ရောနှောနေသော ခွေးဟောင်သံအချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံမှာ မြို့စားမင်း လော့ယွမ်နှင့်အတူ ပါလာသော အကြီးအကဲ တစ်ဦး၏ အသံပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ဤရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲအပေါ် သူ၏ ထင်မြင်ချက်ကို ပြောဆိုနေပုံရ၏။ ခဏချင်းပင် ခွေးဟောင်သံများသည် တစ်သံပြီးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပေသည်။ ဝူယိုမြို့မှ လူများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး မိမိတို့ရှေ့တွင် ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း လုံးလုံးလျားလျား နားမလည်နိုင်ကြတော့ချေ။ အောင်ပွဲသည် ရုတ်တရက်ဆန်လွန်းပြီး ထူးဆန်းလွန်းလှပေသည်။

သို့သော် သူတို့ စဉ်းစား၍ မဆုံးမီမှာပင်—

"ဒုန်း..."

ကောင်းကင်ယံကို ဖောက်ထွက်သွားတော့မည့်အလား ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် မြို့၏ အရှေ့ဘက် ကောင်းကင်ယံမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပေ၏။ ထို့နောက်တွင်တော့ တောင်တန်းများကို ဖြိုခွဲနိုင်ပြီး မြေပြင်ကို တုန်ခါစေနိုင်သော ဟိန်းဟောက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ အဝေးမှပင် ထိုစွမ်းအားလှိုင်းများသည် လေပြင်းများကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်လာရာ လူတိုင်း၏ အဝတ်အစားများ လွင့်စင်ကုန်ပြီး မျက်နှာများ ပြာနှမ်းသွားကြပေ၏။

"တကယ်တမ်း ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ..."

"သွားကြည့်ရအောင်..."

မြင်ကွင်းမှာ မြို့ပြင် စစ်မြေပြင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

အရာအားလုံးကို လောင်မြိုက်စေသော ဒေါသများဖြင့် တိုက်ခိုက်လာသည့် "ယာယီအခြေတည်စဝိညာဉ်" ၂၀ ၏ စွမ်းအားလှိုင်းများကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် အခြေတည်စဝိညာဉ် တမန်တော် ၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုမှ ကြောက်ရွံ့မှုသို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပေ၏။ ထိုစွမ်းအားသည် သူ၏ အသက်ကို အမှန်တကယ် ခြိမ်းခြောက်နိုင်သည့် သေမင်းအငွေ့အသက်များ ဖြစ်ပေသည်။

"ဝင်္ကပါ တည်ဆောက်စမ်း... ခုခံကြ..."

သူသည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရာစုနှစ်နှင့်ချီ၍ မွေးမြူထားသော အသက်ချိတ်ဆက်မှော်ရတနာ ဖြစ်သည့် "တစ္ဆေတစ်သောင်း ဝိညာဉ်ဝါးမြိုခေါင်းလောင်း" ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အနက်ရောင် ခေါင်းလောင်းကြီးမှာ လေထဲတွင် တောင်ငယ်တစ်လုံးအလား ကြီးမားလာပြီး တစ္ဆေတစ်သောင်း ငိုကြွေးသံကဲ့သို့ အသံများ ထွက်ပေါ်လာပေ၏။ ခေါင်းလောင်း မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ တစ္ဆေပုံရိပ်များသည် အသက်ဝင်လာကာ အမည်းရောင် အလင်းတန်းများ မှုတ်ထုတ်လျက် အကာအကွယ်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။

သို့သော် အသေခံစိတ်ဓာတ်ဖြင့် တိုက်ခိုက်လာသော အခြေတည်စဝိညာဉ် ကျင့်ကြံသူ ၂၀ ၏ စွမ်းအားရှေ့တွင် မည်သည့် ခုခံမှုမှ အရာမထင်ပေ။

"ဂွမ်း... ဝုန်း..."

သွေးရောင်စွမ်းအားလှိုင်းနှင့် အနက်ရောင်အကာအကွယ်တို့ တည့်တည့် တိုက်မိကြပေ၏။ မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမှ မရှိဘဲ ခိုင်ခံ့လှသည်ဆိုသော ခေါင်းလောင်းကြီးမှာ စက္ကူကဲ့သို့ပင် အက်ကွဲသွားပြီး ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။ ၎င်းသည် တစ္ဆေများ၏ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားပေ၏။ လူအယောက်နှစ်ဆယ်၏ အသက်နှင့် မုန်းတီးမှုများ ပေါင်းစပ်ထားသော စွမ်းအားလှိုင်းမှာ အနည်းငယ်မျှသာ အားလျော့သွားပြီး ဝတ်ရုံနက်ဝတ် လူအုပ်ထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်သွားပေသည်။

"မလုပ်ပါနဲ့..."

"တမန်တော်မင်း... ကယ်ပါ..."

"အား..."

အော်ဟစ်သံများ၊ ပေါက်ကွဲသံများနှင့် ခန္ဓာကိုယ်များ ပျက်စီးသံများမှာ သေမင်း၏ သီချင်းတစ်ပုဒ်ကဲ့သို့ပင်။ အနက်ရောင် အလင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သွေးရောင်များ ပွင့်ထွက်လာသည်။ ရွှေအမြုတေ အဆင့် ကျင့်ကြံသူ အချို့ အပါအဝင် ဝတ်ရုံနက်ဝတ် လူများစွာမှာ နေရောင်အောက်ရှိ နှင်းများကဲ့သို့ပင် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကြပေ၏။ အခြေတည်စဝိညာဉ် တမန်တော် မှာလည်း ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို တည့်တည့် ခံလိုက်ရပြီး သူ၏ နည်းစနစ်များဖြင့် နှလုံးကို အကာအကွယ်ပေးထားသော်လည်း လွင့်စင်သွားကာ တောင်နံရံတစ်ခုနှင့် တိုက်မိပြီး အသက်ရှိမရှိပင် မသိရတော့ချေ။

တစ္ဆေမျက်နှာ ယမမင်းမှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဒေါသများကြောင့် တုန်ရီနေပေ၏။ သူ၏ ဟိန်းဟောက်သံမှာ လူတိုင်း၏ ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်စေသည်။

"ယို့ယင်း... မင်းက ဒါကို ရွှေအမြုတေ အဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားလို့ ခေါ်တာလား... အခြေတည်စဝိညာဉ် အဆင့် ၂၀... အသေခံမယ့်သူ ၂၀... မင်း မျက်စိကန်းနေတာလား..."

စစ်မြေပြင်တွင် စွမ်းအားလှိုင်းများ ငြိမ်သက်သွားချိန်၌ ပျက်စီးမှုများနှင့် တိတ်ဆိတ်မှုများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ကူဟန်နှင့် ကျန်ရှိသူ ၂၀ မှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ သွေးရောင်အလင်းတန်းများမှာ မှိန်ဖျော့လာပေပြီ။ သူတို့၏ အရှိန်အဝါများမှာလည်း လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းလာပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်မှုနှင့် မောပန်းမှုများ ပေါ်လာသည်။ ဆေးလုံး၏ တန်ပြန်သက်ရောက်မှု များ စတင်နေချေပြီ။ သို့သော် သူတို့၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ မီးသွေးခဲများကဲ့သို့ တောက်ပနေဆဲဖြစ်ပြီး ရန်သူများ၏ အကြွင်းအကျန်များကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ကူဟန်သည် သူ၏ ဝိညာဉ်နှင့် မရီဒါန်းများ စုတ်ပြဲနေသော နာကျင်မှုကို အောင့်အည်းကာ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။ သူသည် ဝတ်ရုံနက်ဝတ် လူများကို ကြည့်ရင်း မိမိ၏ ပျက်စီးသွားသော အိမ်နှင့် သေဆုံးသွားသော မိသားစုဝင်များကို သတိရကာ သွေးမျက်ရည်များ ထပ်မံ ကျဆင်းလာပေ၏။ သူ၏အသံမှာ အက်ကွဲနေသော်လည်း လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်သွားပေသည်။

"ပုကျိုးကပ်ဘေးဂိုဏ်းက အမှိုက်တွေ..."

သူသည် တုန်ရီနေသော လက်ကို မြှောက်ကာ မိမိ၏ နောက်ကွယ်မှ မီးခိုးများ လောင်မြိုက်နေသော မြို့ပျက်ကြီးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ခွေးမျက်လုံးတွေကို ဖွင့်ပြီး ကြည့်စမ်း... ဒီမီးလောင်ပြင်ကို ကြည့်စမ်း... အရိုးတောင် ရှာမရတော့တဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို ကြည့်စမ်း..."

"မင်းတို့ မျက်လုံးထဲမှာ ငါတို့က ဘာလဲ... စိတ်ကြိုက် ရိတ်သိမ်းလို့ရတဲ့ ကောက်ပဲသီးနှံတွေလား... ဆေးမီးဖိုထဲက အေးစက်စက် ဆေးလုံးတွေလား... ဝူယိုမြို့ထဲက သန်းနဲ့ချီတဲ့ သက်ရှိတွေ... ငါတို့ရဲ့ အိမ်၊ ငါတို့ရဲ့ အမြစ်တွေက... မင်းတို့ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ထာဝရအသက် ရဖို့အတွက် ခြေနင်းတုံးတွေပဲလား..."

"ဘာလို့လဲ..."

ကူဟန်၏ အသံသည် ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်လာပြီး ကြီးမားသော မုန်းတီးမှုများ ပါဝင်နေပေ၏။

"မင်းတို့က လူ့အသက်ကို မျက်စိအောက်က မြက်ပင်လို သဘောထားတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားမိဘူးလား... မြက်ပင်တွေရဲ့ ဒေါသကလည်း ကောင်းကင်ကို လောင်မြိုက်နိုင်တယ်ဆိုတာ..."

"ဒီနေ့..."

သူသည် လဲပြိုတော့မည့် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အတင်း ပြန်မတ်လိုက်သည်။ မှိန်ဖျော့နေသော အရှိန်အဝါကို အတင်းအကျပ် ပြန်လည် တောက်လောင်စေပေ၏။ ဤသည်မှာ စိတ်ဝိညာဉ်လွင့်စင်ပျက်စီးခြင်း ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရန်သူကို ငရဲအထိ ဆွဲခေါ်သွားမည့် နောက်ဆုံးသော ကြိုးစားမှုပင်။

"ငါတို့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ တာအို ပျက်စီးခြင်း ဖြစ်ပြီး ဘယ်တော့မှ လူပြန်မဖြစ်ရတော့ရင်တောင်... ဒီခန္ဓာကိုယ်ပျက်တွေနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ အသားတွေကို ဝါးမြိုသွားမယ်... ခြပုရွက်တွေကလည်း သစ်ပင်ကြီးကို လှုပ်ခါနိုင်တယ်... မြက်ပင်တွေမှာလည်း ကောင်းကင်ကို မှောက်လှန်နိုင်တဲ့ ဒေါသရှိတယ်ဆိုတာ... မင်းတို့ကို မှတ်လောက်သားလောက် ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးမယ်..."

ကျန်ရှိသော ၁၉ ယောက်သည်လည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း သူတို့၏ နောက်ဆုံး အလင်းရောင်ကို တောက်လောင်စေလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ စွမ်းအားများမှာ ယခင်ကလောက် မရှိတော့သော်လည်း ထိုအသေခံစိတ်ဓာတ်မှာ ဝတ်ရုံနက်ဝတ် လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်သွားစေပေ၏။ တစ္ဆေမျက်နှာ ယမမင်းသည်လည်း နောက်ထပ် ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘဲ ဟင်းလင်းပြင်ကို ထိုးခွဲကာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါနှင့်အတူ ပျံသန်းလာပေတော့သည်။