အခန်း (၆၅-၆၆)

အပိုင်း ၆၅ - လမင်း၏ အရည်အသွေးကို ယှဉ်ပြိုင်သည့် ပိုးစုန်းကြူးများ

သွေးရောင်အကာအကွယ်ကြီး ပျက်စီးသွားပြီးနောက် စစ်မြေပြင်တွင် ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်နေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် မြေပြင်ပေါ်၌ မြောင်းများစွာ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ပုကျိုးကပ်ဘေးဂိုဏ်း၏ ကပ်ဘေးကာကွယ်ခြင်း ဓမ္မစောင့်ရှောက်သူဘုရင်တစ္ဆေမျက်နှာ ယမမင်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မယုံကြည်နိုင်သော ထိတ်လန့်မှုများ ထင်ဟပ်လာပေ၏။ သူသည် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံနက်ကြီးမှာ လေထဲ၌ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေသည်။ ခြေလှမ်းတစ်ဝက် စိတ်ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းနယ်ပယ် သို့ ရောက်နေသော သူ၏ ဖိအားများသည် ပြင်းထန်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်နေပေ၏။

ခုနက ဝင်္ကပါကို ချိုးဖျက်သွားသော စွမ်းအားလှိုင်းကြီးမှာ အခြေတည်စဝိညာဉ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ သေချာပေသည်။

"မဟုတ်ဘူး... ဒီစွမ်းအားက... လွင့်မျောနေတာပဲ... အမြစ်မရှိတဲ့ မီးလိုပဲ... တောက်လောင်နေပေမယ့် အဆုံးသတ်မှာတော့ သေမင်းအငွေ့အသက်တွေပဲ ရှိနေတယ်..."

တစ္ဆေမျက်နှာ ယမမင်း၏ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံက အချက်အလက်ကို သိရှိလိုက်ပေပြီ။ သူ၏ အကဲခတ်မှုအရ ဤ "အခြေတည်စဝိညာဉ်" ၂၀ မှာ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့် ရရှိလာသော စွမ်းအားများ မဟုတ်ဘဲ တစ်ခုခုကို အကြီးအကျယ် စတေးပြီးမှ ရရှိလာသော ခေတ္တခဏသာ တောက်လောင်သည့် အလင်းရောင်များ ဖြစ်ပေသည်။

ဝူယိုမြို့ထဲတွင် အခြေတည်စဝိညာဉ် အဆင့် ကျင့်ကြံသူများစွာ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ပေါ်လာရသလဲဆိုသည်မှာ ဤအချက်ကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မိမိ အလှည့်စားခံလိုက်ရသည့်အတွက် ဒေါသများမှာ အဆိပ်ငွေ့များကဲ့သို့ သူ၏ စိတ်ကို လောင်မြိုက်စေသည်။ "ကပ်ဘေးဖြတ်ကျော်ခြင်း သွေးနတ်ဆိုးဆေးလုံး" အတွက် ဂိုဏ်းက ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုစာ ကြိုးစားခဲ့ရပြီး အရင်းအမြစ်များစွာ သုံးစွဲခဲ့ရသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း အရာရာ အဆင်ပြေမည်ဟု ထင်ခဲ့ပေ၏။ သို့သော် အခုတော့ ဘာဖြစ်သွားသနည်း။ ဝင်္ကပါကြီးမှာ "အသက်ကို စတေးထားတဲ့ အခြေတည်စဝိညာဉ်" ၂၀ ကြောင့် ပျက်စီးသွားရပြီး သူ၏ လူယုံများမှာလည်း အသေအပျောက် များလှပေသည်။

"ဟဲ... ဟဲ..."

တစ္ဆေမျက်နှာ ယမမင်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ ထိုအသံမှာ အေးစက်လှပြီး ကူဟန်နှင့် အခြားသူများ၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိသွားပေ၏။

"ငါက ဝူယိုမြို့ဟာ နဂါးတွင်း ကျားအောင်းတဲ့နေရာလို့ ထင်နေတာ... အခြေတည်စဝိညာဉ် အဆင့် မိတ်ဆွေ အယောက်နှစ်ဆယ်လောက် ပုန်းနေတယ်ပေါ့... အခုကြည့်တော့ မင်းတို့က သောက်လေ ငတ်လေ အဆိပ်ရေကို သောက်ပြီး ကိုယ့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို လောင်မြိုက်နေတဲ့ သနားစရာ သတ္တဝါတွေပဲ ဖြစ်နေတာကိုး..."

သူ၏ အကြည့်မှာ ကူဟန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ ကြည့်လိုက်ကြဦး... မင်းတို့ရဲ့ အရှိန်အဝါတွေက လေထဲက ဖယောင်းတိုင်လိုပဲ... ဝိညာဉ်တွေကလည်း ပျက်စီးတော့မယ့် ကြွေထည်တွေလိုပဲ... ဒီစွမ်းအားကို အတင်းအကျပ် သုံးထားတာဆိုတော့ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ အချိန်အတွင်းမှာပဲ ငါတိုက်စရာမလိုဘဲ မင်းတို့ရဲ့ မရီဒါန်းတွေ ပြတ်တောက်ပြီး ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြလိမ့်မယ်..."

"ဒီလောက်လေးအတွက်... ပြာဖြစ်သွားပြီးသား အမှိုက်တွေအတွက်... ဘယ်တော့မှ လူပြန်မဖြစ်နိုင်မယ့် တန်ဖိုးကို စတေးရတာ... တန်ရဲ့လား... မိုက်မဲလိုက်တာ..."

ဤစကားလုံးများသည် ကူဟန်နှင့် အခြားသူများ၏ နှလုံးသားကို အဆိပ်လူးအပ်များဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။ သူတို့ ဖိနှိပ်ထားသော သေမင်းအပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မိသားစုဝင်များအတွက် ဝမ်းနည်းမှုများကို ပြန်လည် နိုးထလာစေသည်။

"မင်း ငါတို့ရဲ့ အိမ်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်..."

"မင်း ငါတို့ရဲ့ မိသားစုကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်..."

"မင်း ငါတို့ရဲ့ ဘဝတွေကို ပြာဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်..."

"ပြီးတော့ မင်းက ဒီစကားတွေကို ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့..."

"ငါတို့ရဲ့ အသက်တွေက တန်ဖိုးမရှိဘဲ... မင်းတို့ကမှ ကောင်းကင်ဘုံမှာ နေသင့်တယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ..."

"မင်း... ဆင်းလာခဲ့စမ်း..."

"ဆင်းလာခဲ့..."

ကူဟန်နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်ဝန်းများသည် သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး သွေးမျက်ရည်များ ထပ်မံ စီးကျလာပေ၏။ သူတို့သည် ရူးသွပ်နေသော နတ်ဆိုးများကဲ့သို့ပင် အက်ကွဲစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ ဘာစကားမှ မလိုတော့ချေ။ မုန်းတီးမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုများက သူတို့၏ အသိစိတ်ကို လုံးလုံးလျားလျား လွှမ်းမိုးထားပေပြီ။

သူတို့ အယောက်နှစ်ဆယ်သည် စိတ်ဓာတ်တစ်ခုတည်းဖြင့် မီးပုံထဲသို့ တိုးမည့် ပိုးဖလံများကဲ့သို့ မိမိတို့၏ နောက်ဆုံး အသက်ဓာတ်များကို လောင်မြိုက်စေကာ သွေးရောင်အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ ထို့နောက် တစ္ဆေမျက်နှာ ယမမင်းထံသို့ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ အတူတူ အသေခံမည့် စိတ်ဓာတ်ဖြင့် တိုးဝင်လိုက်ကြပေ၏။

တစ္ဆေမျက်နှာ ယမမင်း၏ မျက်ဝန်းများတွင်လည်း သတ်ဖြတ်လိုခြင်း စိတ်ဆန္ဒများ ပေါ်လာပေသည်။ ခြေလှမ်းတစ်ဝက် စိတ်ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းနယ်ပယ် သို့ ရောက်နေသော သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို စော်ကား၍ မရပေ။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်ရာ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နတ်ဆိုးစွမ်းအားချီ များသည် တစ္ဆေများ၏ ငိုသံနှင့်အတူ ကောင်းကင်ယံကို လွှမ်းခြုံထားသော အနက်ရောင် လက်ဝါးကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပေ၏။

"မြေအောက်လောက တစ္ဆေလက်ဝါး... နှိမ်နင်းစမ်း..."

အရာအားလုံးကို ချေမှုန်းနိုင်သော စွမ်းအားနှင့်အတူ ထိုလက်ဝါးကြီးမှာ သွေးရောင်အလင်းတန်း ၂၀ ဆီသို့ ကျရောက်သွားပေတော့သည်။

"ဝုန်း..."

မြေကမ္ဘာနှင့် ကောင်းကင်မှာ အရောင်များ ကွယ်ပျောက်သွားသကဲ့သို့ပင်။ စွမ်းအားလှိုင်းများကြောင့် မြေပြင်မှာ အနည်းငယ် ထပ်မံ နိမ့်ဆင်းသွားရပေ၏။ စစ်မြေပြင်အနီးရှိ အပျက်အစီးများမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ကူဟန်နှင့် အခြားသူများမှာ သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး လွင့်စင်သွားကြပေ၏။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အလင်းတန်းများမှာလည်း သိသိသာသာ မှိန်ဖျော့သွားသည်။

ဆေးလုံးကို သုံး၍ စွမ်းအားမြှင့်ထားခြင်းဖြစ်သဖြင့် အခြေခံမှာ ခိုင်မာမှု မရှိပေ။ ခြေလှမ်းတစ်ဝက် စိတ်ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းနယ်ပယ် သို့ ရောက်နေသော သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ပေါင်းစပ်ခုခံသော်လည်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိသွားကြပေ၏။ တစ္ဆေမျက်နှာ ယမမင်းမှာလည်း အဆင်မပြေလှပေ။ ထိုလူ ၂၀ ၏ အသေခံတိုက်ခိုက်မှုတွင် ပါဝင်နေသော ဖျက်ဆီးလိုသည့် စွမ်းအားများမှာ သာမန် အခြေတည်စဝိညာဉ် အဆင့်ထက် များစွာ သာလွန်ပေရာ သူ၏ အကာအကွယ် အရှိန်အဝါမှာလည်း တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာဖုံးတွင်ပင် အက်ကြောင်းလေးတစ်ခု ပေါ်လာပေ၏။ သူသည် လေထဲတွင် ပေတစ်ရာခန့် ဆုတ်ခွာသွားပြီးမှ မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည် ထိန်းကျောင်းနိုင်ခဲ့သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားမိ၏။ ဤခြပုရွက်များက အသက်နှင့်လဲပြီး တိုက်ခိုက်လာသောအခါ ဤမျှ ဒုက္ခပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။

"ခြပုရွက်တွေ... ငါ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ရဲတယ်ပေါ့..."

တစ္ဆေမျက်နှာ ယမမင်းမှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး ဤအနှောင့်အယှက်များကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ထပ်မံ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ဝူယိုမြို့ဘက်မှ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာပေ၏။ ရှေ့ဆုံးမှ လာနေသူမှာ အခြေတည်စဝိညာဉ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော မြို့စားမင်း လော့ယွမ်ပင် ဖြစ်ချေသည်။ သူသည် ခွေးဟောင်ဆေးလုံး၏ အစွမ်းကြောင့် အောင်မြင်စွာ အဆင့်တက်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။ သူနှင့်အတူ မြို့စားအိမ်တော်မှ အကြီးအကဲများလည်း ပါဝင်လာကြသည်။

သို့သော် သူတို့ ရောက်ရှိလာပြီး စစ်မြေပြင်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လူတိုင်းမှာ ကျောက်ရုပ်များကဲ့သို့ အေးခဲသွားကြပေ၏။

"ဒါ... ဒါက..."

အကြီးအကဲတစ်ဦးက စစ်မြေပြင်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ စကားများပင် ထစ်နေပေသည်။

"မြို့စားမင်း... ငါတို့ ဝူယိုမြို့မှာ... ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်များပြားတဲ့ အခြေတည်စဝိညာဉ် အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေ ရှိနေတာလဲ... ပြီးတော့ ဘယ်လိုလုပ် သူတို့က... ဒီလောက်တောင် ကြမ်းတမ်းနေကြတာလဲ... ဝုတ်..."

လော့ယွမ်မှာလည်း မိမိ၏ ပေါင်ကို အားကုန် ဆိတ်လိုက်မိသည်။ နာကျင်မှုကြောင့် ဤအရာမှာ ထင်ယောင်ထင်မှား မဟုတ်ကြောင်း သူ သိရှိလိုက်ပေ၏။ သူ ဝူယိုမြို့ကို အုပ်ချုပ်လာသည့် နှစ်များအတွင်း ဤမျှများပြားသော အခြေတည်စဝိညာဉ် အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ရှိနေသည်ကို သူ လုံးလုံးလျားလျား မသိခဲ့ပေ။ သူတို့၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို ကြည့်လျှင် မြို့ထဲမှ သာမန် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ပုံရပြီး အချို့မျက်နှာများမှာပင် သူနှင့် ရင်းနှီးနေပေသေးသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မြို့စားမင်းပီပီ သူသည် အခြေအနေကို ချက်ချင်း သုံးသပ်လိုက်ပေ၏။ ဝတ်ရုံနက်ဝတ် လူမှာ အလွန် အန္တရာယ်များပြီး ထိုအခြေတည်စဝိညာဉ် အဆင့် မိတ်ဆွေများမှာလည်း အင်အားကုန်ခမ်းနေချေပြီ။ အကယ်၍ သူတို့ ရှုံးနိမ့်သွားပါက ဝူယိုမြို့မှာလည်း ရှင်သန်ရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ချေ။

"မိတ်ဆွေတို့... လော့ယွမ် ရောက်လာပြီ..."

လော့ယွမ်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ မှော်ရတနာကို ထုတ်ယူကာ တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပေတော့သည်။ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ တစ္ဆေမျက်နှာ ယမမင်းအတွက် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှု မဟုတ်သော်လည်း အားအင်ကုန်ခမ်းနေသော ကူဟန်နှင့် အခြားသူများအတွက်တော့ ခွန်အားသစ် တစ်ရပ် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

တစ္ဆေမျက်နှာ ယမမင်းမှာတော့ ဒေါသများကြောင့် ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။ ခြပုရွက် ၂၀ ကိုတောင် ရှင်းမရသေးခင်မှာ အခြေတည်စဝိညာဉ် အစစ်အမှန် တစ်ယောက်နှင့် တခြား အကြီးအကဲတွေပါ ထပ်ရောက်လာပြန်သည်။ ဤဝူယိုမြို့သည် ပုကျိုးတောင်၏ ဂိုဏ်းခွဲတစ်ခုလောဟု သူ တွေးနေမိ၏။ အခြေတည်စဝိညာဉ် အဆင့် ကျင့်ကြံသူများသည် မည်သည့်အချိန်က ဈေးထဲမှ ပေါက်စီများကဲ့သို့ ပေါများသွားရသနည်း။ ပုကျိုးတောင်၏ ဘိုးဘေးသင်္ချိုင်းကို သူ တူးဆွမိလေသလော။

ပို၍ ဆိုးဝါးသည်မှာ သူ၏ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံက ဝေ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူနှင့်အတူ ပါလာသော လူယုံများမှာလည်း အသေအပျောက် များပြားနေပြီး အခြေတည်စဝိညာဉ် တမန်တော် များမှာလည်း ဒဏ်ရာရနေကြသည်။ သူ တစ်ယောက်တည်းသာ ခြပုရွက်တစ်အုပ်ကို ရင်ဆိုင်နေရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေပါက ခြေလှမ်းတစ်ဝက် စိတ်ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းနယ်ပယ် အဆင့်ရှိသော သူပင်လျှင် ဤနေရာ၌ အသက်ဆုံးရှုံးရနိုင်ပေ၏။

အလွန်တရာ စိတ်ပျက်ဖွယ် ကောင်းလှပေ၏။

ကူဟန်နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း အသေခံမည့် စိတ်ဓာတ်များ ပို၍ ခိုင်မာလာသည်ကို သူ မြင်တွေ့နေရသည်။ လော့ယွမ်နှင့် အခြားသူများကလည်း အနီးအနားမှ အကဲခတ်နေကြပေ၏။ တစ္ဆေမျက်နှာ ယမမင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဆုတ်ခွာလိုသော ဆန္ဒများ ပေါ်လာပေတော့သည်။

"ဟင်း... ခြပုရွက်တစ်အုပ်... ဒီနေ့ ရန်ငြိုးကို ငါ မှတ်ထားမယ်... နောက်တစ်နေ့ကျရင် အဆတစ်ရာ ပြန်ပေးဆပ်စေရမယ်..."

တစ္ဆေမျက်နှာ ယမမင်းက မကျေမနပ် ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ အနက်ရောင် မြူခိုးများကို အသုံးပြုကာ လော့ယွမ်နှင့် ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို အတင်းအကျပ် ခုခံရင်း အံ့အားသင့်ဖွယ် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။ သူသည် အလွန် လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးသွားသဖြင့် နောက်ဆုံး စကားလုံးကိုပင် ကောင်းကောင်း မပြောနိုင်ခဲ့ချေ။

စစ်မြေပြင်မှာ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားပေသည်။ ကူဟန်နှင့် အခြားသူများမှာ တစ္ဆေမျက်နှာ ယမမင်း ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူတို့၏ တင်းမာနေသော စိတ်ဓာတ်များမှာလည်း လျော့ရဲသွားပေ၏။ ဆေးလုံး၏ တန်ပြန်သက်ရောက်မှု များက ဒီရေကဲ့သို့ တိုးဝင်လာပြီး သူတို့၏ အသက်အရှိန်အဝါများမှာ ငြိမ်းသွားသော ဖယောင်းတိုင်မီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ မှိန်ဖျော့သွားသည်။ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် သက်သာရာရမှု၊ မကျေနပ်မှုနှင့် ဝမ်းသာမှု ခံစားချက်များ ရောနှောကာ ကောင်းကင်ယံမှ ပြုတ်ကျသွားကြပေတော့သည်။

တောမီးလောင်ပြီးနောက် ဘာမှမကျန်တော့သည့် မြက်ပင်များ၏ ကံကြမ္မာကဲ့သို့ပင် သူတို့၏ အဆုံးသတ်မှာလည်း ဤသို့ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

---

အပိုင်း ၆၆ - စီးမာကျန်း

သွေးရောင်များ မှေးမှိန်သွားသော်လည်း လောကကြီးမှာ ကြည်လင်သွားခြင်း မရှိဘဲ ကျယ်ပြန့်သော အပျက်အစီးများနှင့် သွေးညှီနံ့များ၊ လောင်ကျွမ်းနေသော အနံ့အသက်များသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပေ၏။

ချန်လဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့ ဝူယိုမြို့ အရှေ့ဘက် မြို့ပြင်ရှိ မီးလောင်ပြင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော တောင်ကြားသို့ ရောက်ရှိချိန်၌ တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးနေပြီ ဖြစ်ပေ၏။ လေထုထဲတွင် ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်နေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများနှင့် အသက်များ လောင်မြိုက်သွားပြီးနောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် လဟာပြင်ကြီးတစ်ခုလို ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

မီးလောင်ကျွမ်း အက်ကွဲနေသော မြေပြင်ပေါ်တွင် လူပုံရိပ် အယောက်နှစ်ဆယ် ကိုယ်ဟန်အမျိုးမျိုးဖြင့် လဲကျနေကြသော်လည်း ချွင်းချက်မရှိ သူတို့အားလုံး အသက်အရှိန်အဝါများ ကင်းမဲ့နေကြချေပြီ။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များပေါ်တွင် မည်သည့် ဒဏ်ရာမှ မရှိဘဲ မျက်နှာပေါ်တွင် နောက်ဆုံးအချိန်က ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် ကြမ်းတမ်းမှုများ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း သူတို့ထံမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အငွေ့အသက် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိတော့ချေ။ စိတ်ဝိညာဉ် အစုပ်ခံလိုက်ရ သကဲ့သို့ပင် မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် အေးစက်တောင့်တင်းလာကြပေ၏။

ဆေးလုံး၏ တန်ပြန်သက်ရောက်မှုက သူတို့ထံမှ အရာအားလုံးကို ယူဆောင်သွားခဲ့ပြီး သံသရာလည်ရန် အခွင့်အရေးပင် မကျန်ရစ်ခဲ့ချေ။

ကူဟန် အရှေ့ဆုံး၌ လဲကျနေပြီး သူ၏ မျက်နှာ ဝူယိုမြို့ဘက်သို့ လှည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ဖွင့်ထားသော မျက်ဝန်းများသည် သွေးရောင်များ ကွယ်ပျောက်သွားပြီးနောက် မီးခိုးရောင် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော ကောင်းကင်ကို လဟာပြင်ကြီးတစ်ခုလို စိုက်ကြည့်နေပေ၏။ မေးခွန်းထုတ်နေသကဲ့သို့၊ သို့မဟုတ် လက်မခံနိုင်သကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ သွေးများ စွန်းထင်နေသော အဆောင်လေး ထွက်နေသည်မှာ အလွန်တရာ မျက်စိနောက်ဖွယ် ကောင်းလှပေ၏။

ချန်လဲ့ ရပ်နေရာမှ မရွေ့ဘဲ ခြေထောက်များတွင် ခဲများ တပ်ထားသကဲ့သို့ လေးလံနေပေ၏။ သူ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းမျှ မတိုးဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခိုက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပြာများကို လွှင့်တင်ကာ ထိုအေးစက်နေသော ခန္ဓာကိုယ်များပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း မည်သည့် အသက်အရှိန်အဝါ အငွေ့အသက်ကိုမျှ မလှုပ်ခတ်နိုင်ခဲ့ချေ။ ယဲ့ယွဲ့ထန် သူ၏ဘေးသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်လာပြီး သူမ၏ အေးစက်သော မျက်ဝန်းများသည် ဝမ်းနည်းဖွယ် မြင်ကွင်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းအောက်ခြေ၌ သတိမထားမိနိုင်သော သနားကြင်နာမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပေ၏။

ယွင်လဲ့ သူ၏ဓားကို အားပြုကာ ရပ်နေပြီး မျက်နှာ ဖြူလျော့ကာ နှုတ်ခမ်းများကို တင်းကျပ်စွာ စေ့ထားသည်။ အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည်လည်း ဤအချိန်တွင် ကြီးမားသော တုန်လှုပ်မှုကို ခံစားနေရပေ၏။

ကောတန် အမြီးကို ချထားကာ လည်ချောင်းထဲမှ တိုးညှင်းသော ညည်းညူသံလေး ထုတ်လိုက်ပြီး အနီးဆုံးရှိ အလောင်းကို နှာခေါင်းဖြင့် ဖွဖွလေး ထိုးကြည့်လိုက်သော်လည်း လျှပ်စစ်ဓာတ်လိုက်သွားသကဲ့သို့ ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်သွားပေ၏။ သေလူကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ အရင်က တစ္ဆေများ၏ အော်ဟစ်သံထက်ပင် ပို၍ အသက်ရှူကျပ်စေသော တိတ်ဆိတ်မှုပင်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ချန်လဲ့ ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သွေးနှင့် ရွှံ့များ ရောနှောနေသော မီးလောင်ပြာ တစ်ဆုပ်ကို ကောက်ယူကာ လက်ဖဝါးထဲ၌ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားလိုက်၏။ အရိုးခိုက်အောင် အေးစိမ့်နေပေသည်။ သူ ခေါင်းမော့ကာ ဒဏ်ရာရသူများကို ကုသပေးခြင်းနှင့် အလောင်းများကို ကောက်ယူခြင်းတို့ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသော မြို့စားအိမ်တော်မှ ကျင့်ကြံသူများကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အဝေးမှ ပျက်စီးနေသော မြို့ရိုးများနှင့် မြို့ထဲမှ ပဲ့တင်ထပ်နေသော ငိုကြွေးသံများကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပေ၏။

"လူသွားရှာကြ..."

ချန်လဲ့၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေသော်လည်း အလွန်တရာ တည်ငြိမ်နေပေသည်။

"အကောင်းဆုံး ကျောက်ဆစ်ပညာရှင်တွေကို ရှာခဲ့... ဒီနေရာမှာ ကျောက်တိုင်တစ်ခု စိုက်ထူချင်တယ်..."

မြို့စားမင်း လော့ယွမ် သတင်းရရချင်း ရောက်ရှိလာပေ၏။ သူ ချန်လဲ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အလောင်း ၂၀ ကို ကြည့်ကာ သူ၏ အမူအယာမှာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ချန်လဲ့ ဘာကြောင့် ဤသေလူများအတွက် အထူးသဖြင့် အရေးမပါသော သာမန်လူငယ်များအတွက် ဤမျှအထိ လုပ်ပေးချင်ရသနည်းဆိုသည်ကို သူ နားမလည်သော်လည်း အဆင့်မြင့်ဂိုဏ်းမှ လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ချန်လဲ့၏ အဆင့်အတန်းနှင့် လွန်ခဲ့သော အချိန်လေးက ထိုအယောက်နှစ်ဆယ် ထုတ်လွှတ်ခဲ့သော ထိတ်လန့်ဖွယ် စွမ်းအားများကြောင့် သူ မတားဆီးဝံ့ချေ။

ချန်လဲ့ ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ လွင့်မျောနေပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပြည့်ဝနေသည့် အဆင့်မြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အခုနှစ်ဆယ်ကို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ တိုက်ရိုက် ထုတ်ယူကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံချလိုက်ပေ၏။

"ဒါတွေကို သုံးလိုက်... လူငှား... အကောင်းဆုံး ကျောက်ပြားတွေကို ဝယ်... ကျောက်တိုင်က အမြင့် ပေတစ်ရာ ရှိရမယ်..."

အဆင့်မြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အခုနှစ်ဆယ်။ အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းနှစ်ဆယ်နှင့် ညီမျှပေသည်။ ဤမျှ ချမ်း

သာကြွယ်ဝမှု ပြသလိုက်ခြင်းက အတွေ့အကြုံများသော လော့ယွမ်၏ မျက်ခွံများကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ သူ ပါးစပ်ကို လုံးလုံးလျားလျား ပိတ်ထားလိုက်ပြီး ချက်ချင်း စီစဉ်ဆောင်ရွက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပေ၏။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ချန်လဲ့၏ နောက်ခံအကြောင်းကို ရမ်းဆတွေးတောမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ကြီးမားသော ကျောက်တိုင်ကြီးကို တည်ဆောက်ခြင်းမှာ လျင်မြန်လှပေ၏။ ပေတစ်ရာ မြင့်သော အနက်ရောင် ကျောက်တိုင်ကြီးသည် အယောက်နှစ်ဆယ် ကျဆုံးခဲ့သော နေရာတွင် အသံတိတ် ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ မတ်မတ် ရပ်တည်နေပြီး အောက်ဘက်မှ ရှင်းလင်းရေး လုပ်နေသော စစ်မြေပြင်နှင့် အဝေးမှ ဝူယိုမြို့ကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်ရှုနေပေသည်။ ကျောက်တိုင်၏ မျက်နှာပြင်ကို မှန်ကဲ့သို့ ချောမွေ့နေအောင် သွေးထားသော်လည်း အပေါ်ဆုံးတွင် မည်သည့်နာမည်မျှ မရေးထွင်းဘဲ နေရာလွတ် ချန်ထားခဲ့ပေ၏။

ချန်လဲ့ ကျောက်တိုင်ပေါ်တွင် အကြောင်းအရာများကို ရေးထွင်းရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ပန်းကုံးစွပ်ထားသော စကားလုံးများ မပါဝင်ဘဲ တိုက်ရိုက် ရေးသားထားသော မှတ်တမ်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေ၏။

ဝူယိုမြို့ ဘေးကျရောက်ချိန်၊ နတ်ဆိုးလမ်းစဉ်က မြို့ကို ဝန်းရံပြီး သွေးရောင်ကုလားကာက ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းခဲ့သည်။ တရားမျှတမှုကို မြတ်နိုးသော သူရဲကောင်း အယောက်နှစ်ဆယ် ရှိခဲ့သည်- ကူဟန်၊ လီအားကော၊ လော့ယွမ်၊ ဝမ်ရှောင်အာ၊ ကျန်းချင်ရှန်း၊ စွန်းပါ့သီ၊ ကျိုးယောင်ကျူး၊ ခွမ်းကျွင်း၊ ကျောင်းချန်၊ ယန်ဟုန်၊ ဝေ့လန်၊ ချီယန်လင်၊ ယင်ယွီချန်၊ ကျန်းယွီဖုန်း၊ တင်းရွေ့ဖုန်း၊ ရန်ကွေ့ကွေ့၊ ထန်ချွန်ချွေ့၊ ဝေ့ယောင်ကျုံး၊ ချုံးချီဟုန်၊ ယို့ကျီယွမ်။ သူတို့သည် တရားမျှတမှုအတွက် အသက်ကို စတေးခဲ့ပြီး ဝင်္ကပါကို ချိုးဖျက်ရန် အသက်ကို လောင်မြိုက်စေကာ မြို့ပြင်ရှိ နတ်ဆိုးများကို တားဆီးခဲ့ပြီး သိန်းနှင့်ချီသော ဝိညာဉ်များကို ပျက်စီးမည့်ဘေးမှ ကယ်တင်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်ပြီးနောက် သူတို့သည် စိတ်ဝိညာဉ်လွင့်စင်ပျက်စီးကာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ နာမည်များသည် ထာဝရ တည်တံ့မည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်သည်လည်း ခိုင်မြဲနေမည် ဖြစ်သည်။ ကျောက်တိုင်၏ နာမည်ကို နေရာလွတ် ချန်ထားခဲ့ပြီး နောင်လာနောက်သားများ ဆုံးဖြတ်ရန် ချန်ရစ်ခဲ့သည်။

ကူဟန် သူ၏ ညီလေးအကြောင်း ပြောချိန်တွင် မျက်ဝန်းထဲ၌ တောက်ပနေသော အလင်းရောင်များ၊ ဆေးလုံးကို လုယူရန် ဦးချချိန်၌ ကျန်ရစ်သူများ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ရူးသွပ်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုများ၊ ပြီးနောက် သူတို့၏ အသက်ကို လောင်မြိုက်စေကာ အခြေတည်စဝိညာဉ် နတ်ဆိုးခေါင်းဆောင်ထံသို့ ပြေးဝင်သွားချိန်က အက်ကွဲပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော သတ် ဟူသည့် အော်ဟစ်သံများကို သူ မှတ်မိနေပေ၏။ ကျောက်တိုင်ရှေ့တွင် ရပ်ရင်း နာမည်အတွက် ချန်ထားခဲ့သော နေရာလွတ်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ကြီးမားသော အဓိပ္ပါယ်မဲ့မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်လာပေသည်။

သူ သတင်းအချက်အလက်များ ပေါက်ကွဲနေသော ခေတ်မှ လာသူဖြစ်ပြီး ရှန်းရှဝတ္ထုပေါင်းများစွာကို ဖတ်ဖူးခဲ့ပေ၏။ ထိုစာအုပ်များထဲရှိ ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် အားနည်းသူက အားကြီးသူ၏ သားကောင်ဖြစ်ပြီး လူများကို သတ်ဖြတ်ကာ ရတနာများကို လုယက်ကြသည်။ ဝိညာဉ် အပင်တစ်ပင် သို့မဟုတ် ကျင့်စဉ်တစ်ခုအတွက် သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲများကို ဖန်တီးနိုင်ကြပြီး အားကြီးသူများက သက်ရှိအားလုံးကို နှိမ့်ချကာ လူ့အသက်ကို မြက်ပင်များကဲ့သို့ သဘောထားကြသည်။

ထိုအရာ စစ်မှန်သော အင်မော်တယ်ကျင့်ကြံခြင်းလောက ဖြစ်မည်ဟု သူ တစ်ခါက ထင်ခဲ့ဖူးပြီး ထိုသို့သော လွတ်လပ်သည့် ကလဲ့စားချေမှုမျိုးကိုပင် အနည်းငယ် တောင့်တခဲ့ဖူးပေသည်။ သို့သော် ဘာဖြစ်လို့လဲ စာအုပ်များထဲတွင် လှည့်စားမှုများ၊ သတ်ဖြတ်မှုများနှင့် လုယက်မှုများအကြောင်းကိုသာ ရေးသားထားပြီး သာမန်လူများအကြောင်း၊ ကိုယ်ကျင့်တရားအကြောင်း၊ သို့မဟုတ် စိတ်ဓာတ်အကြောင်း မည်သူမျှ မပြောဆိုခဲ့ကြချေ။

ကူဟန်၏ မိသားစုကဲ့သို့ မျှော်လင့်ချက်လေးများကို ရင်ဘတ်ထဲပိုက်ကာ အသက်ရှင်ရန် ရုန်းကန်နေရသူများ... မောက်မာထောင်လွှားသော ကျင့်ကြံသူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူတို့သည် တကယ်တမ်း၌ တွားသွားသတ္တဝါများ၊ လောင်စာများ သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကိုယ်ကျင့်တရားလား... စိတ်ဓာတ်လား...

အဝတ်မပါသော စွမ်းအားများနှင့် ထာဝရအသက်၏ သွေးဆောင်မှုရှေ့တွင် ဤအရာများသည် အလွန်ရယ်စရာကောင်းပြီး အသုံးမဝင်ဆုံး အရာများ ဖြစ်သွားပုံရပေ၏။

"ဒီ လောကကြီးက... မှားယွင်းနေတယ်..."

ချန်လဲ့ သူ၏ဘေးရှိ ယဲ့ယွဲ့ထန်သာ ကြားနိုင်သော အသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"စွမ်းအားဆိုတာ နင်းခြေဖို့ သက်သက် မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ ထာဝရအသက်ဆိုတာလည်း ခြောက်သွေ့နေတဲ့ အရိုးတွေအပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတာမျိုး မဖြစ်သင့်ဘူး... အခြားတစ်ခုခု... ရှိသင့်တယ်..."

ယဲ့ယွဲ့ထန် သူ့ကို ဘေးတိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အသက်အရွယ်၊ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နှင့် မလိုက်ဖက်သော သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ လေးလံမှုနှင့် ဝေခွဲမရမှုများကို အကဲခတ်နေပေ၏။ သူမ၏ အေးစက်သော အကြည့်များ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသည်။ သူမ စကားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် သူ၏ အနီးသို့ အနည်းငယ် တိုးကပ်၍ ရပ်နေလိုက်၏။ ပုံမှန်အားဖြင့် ပြုံးဖြီးဖြီးနေတတ်ပြီး အဓိပ္ပါယ်မရှိသော စကားများ ပြောတတ်သည့် ဆေးရောင်းသမားကောင်လေးသည် လက်ရှိအချိန်တွင် သူ၏ နှလုံးသားထဲ၌ ပြင်းထန်သော တုန်လှုပ်မှုနှင့် ပုံစံအသစ် ပြန်လည်တည်ဆောက်မှု တစ်ခုခုကို ခံစားနေရကြောင်း သူမ ခံစားမိပေ၏။

ယွင်လဲ့လည်း ကြီးမားသော ကျောက်တိုင်ကြီးနှင့် နာမည်များကို ကြည့်ရင်း အတွေးများထဲ နစ်မြောနေပြီး အင်မော်တယ် ကျင့်ကြံခြင်း ဟူသော စကားလုံးနှင့် ပတ်သက်၍ စွမ်းအားအဆင့်ကို ကျော်လွန်သော မေးခွန်းတစ်ခုကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ခံစားနေရပေ၏။

လော့ယွမ်နှင့် အကြီးအကဲအချို့ မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်ကာ ကြီးမားသော ကျောက်တိုင်ကြီးနှင့် ချန်လဲ့၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပို၍ ရှုပ်ထွေးမှုများနှင့် လက်တွေ့ကျမှုများကို ပြသနေကြသည်။

"မိတ်ဆွေလေးချန်... ဒီလုပ်ရပ်က နည်းနည်းတော့ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းတယ်... သေတဲ့သူတွေက ပြန်ရှင်လာမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီလို ကြီးမားတဲ့ ကျောက်တိုင်ကြီးကို စိုက်ထူဖို့ အရင်းအမြစ် အများကြီး ဖြုန်းတီးပစ်တာ... ဘာ လက်တွေ့အကျိုးအမြတ်မှ မရှိဘူး..."

အကြီးအကဲတစ်ဦး တိုးတိုးလေး ညည်းညူလိုက်သည်။ လော့ယွမ် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြလိုက်၏။ အဆင့်မြင့်ဂိုဏ်းမှ လူများ၏ အတွေးအမြင်များကို သူတို့ နားလည်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။ ဝူယိုမြို့၏ အကျိုးစီးပွားကို မထိခိုက်သရွေ့ သူ့သဘောအတိုင်းသာ လွှတ်ထားလိုက်ပေတော့မည်။

သုံးရက်အကြာ၊ မြို့စားအိမ်တော်၏ အစည်းအဝေးခန်းမတွင်။ လေထုမှာ လေးလံနေပေ၏။ လော့ယွမ် ကပ်ဘေးကြီး၏ ကနဦး စာရင်းဇယား ရလဒ်များကို ချန်လဲ့၊ ယဲ့ယွဲ့ထန်၊ ယွင်လဲ့နှင့် အခြားသူများအား တင်ပြနေသည်။

"ကနဦး စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေအရ မြို့ထဲနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က ရွာတွေ မြို့နယ်တွေမှာ သေဆုံးသူ အရေအတွက်က... ခုနစ်သိန်း ကျော်သွားပြီ... ပြီးတော့ ဒဏ်ရာရသူတွေကလည်း... ရေတွက်လို့ မရနိုင်ဘူး..."

လော့ယွမ်၏ လေသံမှာ လေးလံနေပြီး သူ တင်ပြလိုက်သော ကိန်းဂဏန်းတိုင်းက ခန်းမထဲရှိ အပူချိန်ကို တစ်ဒီဂရီခန့် ကျဆင်းသွားစေသည်။

"မြို့ထဲက အဆောက်အဦး ထက်ဝက်ကျော် ပျက်စီးသွားပြီ... ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းတွေ ရှားပါးနေပြီး... စည်းကမ်းတွေကလည်း... ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ..."

"မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့တွေ နေ့ရောညပါ နှိမ်နင်းနေပေမယ့်... အရှုပ်အထွေးတွေကြားမှာ အဓမ္မပြုကျင့်မှု လုယက်မှု လူသတ်မှုနဲ့ ဓားပြတိုက်မှုတွေ တစ်ခါတရံ ဖြစ်ပွားနေဆဲပဲ... ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေး လမ်းခရီးက... အနှိုင်းမဲ့ ရှည်လျားလိမ့်မယ်..."

ခန်းမကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ခုနစ်သိန်း… ဤသည်မှာ ကိန်းဂဏန်းတစ်ခုသက်သက် မဟုတ်ဘဲ လတ်ဆတ်သော အသက်တစ်ချောင်းပြီး တစ်ချောင်းနှင့် မရေမတွက်နိုင်သော ပျက်စီးသွားသည့် မိသားစုများ ဖြစ်ပေသည်။ ချန်လဲ့ သူ၏ လက်သီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားရာ လက်ဆစ်များပင် ဖြူလျော့နေပေ၏။

ထိုစဉ် အစေခံတစ်ဦး အထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်လာကာ ခေါင်းငုံ့၍ သတင်းပို့လိုက်သည်။

"မြို့စားမင်း... အဆင့်မြင့်ဂိုဏ်းက တမန်တော်... ဖူတူတောင်က ရောက်လာပါပြီ..."

လူတိုင်း၏ စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွသွားကြပေ၏။ ဂိုဏ်းမှ စစ်ကူများ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် တစ်ယောက်တည်းသာ ဝင်လာခဲ့ပေ၏။

တိမ်တိုက်ပုံစံများ ပါဝင်သော ဇိမ်ခံ ပိုးထည်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ကျောက်စိမ်းခါးပတ်ကို ပတ်ထားကာ မောက်မာထောင်လွှားမှုများကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော ခန့်ညားသည့် မျက်နှာပိုင်ရှင် လူငယ်တစ်ဦး ခန်းမထဲသို့ လေးလေးမှန်မှန် ခြေလှမ်းများဖြင့် ဝင်ရောက်လာပေ၏။

သူ၏ အကြည့်များ ခန်းမထဲရှိ လူတိုင်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး အထူးသဖြင့် အဓိကနေရာတွင် ထိုင်နေသော လော့ယွမ်ကို မြင်လိုက်ချိန်၌ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပေသည်- ထိုအရာမှာ ဖုံးကွယ်မထားသော အထင်အမြင်သေးမှုပင် ဖြစ်၏။

"ဖူတူတောင် ယွီကျူးတောင်ထိပ်က လေးယောက်မြောက် တပည့်ရင်း... စီးမာကျန်း..."

လူငယ် နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်၏။ သူ၏ လေသံမှာ ပြန့်ပြူးနေသော်လည်း ကြီးမားသော အရှိန်အဝါများ ပါဝင်နေပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အခြေတည်စဝိညာဉ်နယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့် သို့ ရောက်ရှိနေပေ၏။

လော့ယွမ် အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အခြားသူများနှင့်အတူ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပေ၏။

"ဝူယိုမြို့စား လော့ယွမ်နဲ့တကွ မြို့ထဲက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ အားလုံးက အဆင့်မြင့်ဂိုဏ်းက အင်မော်တယ် တမန်တော်ကို ကြိုဆိုပါတယ်..."

စီးမာကျန်း သူ၏ လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး စားပွဲထိပ်ရှိ လွတ်နေသော ခုံဆီသို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားကာ ဤနေရာ၏ သခင်ကဲ့သို့ သဘာဝကျလှသော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ထိုင်လိုက်ပေ၏။

"ဒီကိုလာတဲ့ လမ်းမှာ အခြေအနေတွေကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်ခဲ့ပြီးပြီ... သေလုမြောပါး ရုန်းကန်နေတဲ့ နတ်ဆိုးလမ်းစဉ် အကြွင်းအကျန် တစ်စုလောက်ပါပဲ... မင်းတို့က သူတို့ကို မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတော့ တော်တော်လေး လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုရမှာပေါ့..."

သူ၏ လေသံမှာ အရေးမပါသော ကိစ္စတစ်ခုကို အကဲဖြတ်နေသကဲ့သို့ ပေါ့တန်လွန်းလှပေ၏။

"မြို့ထဲက အသေအပျောက်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့က... ဟင်း... သေမျိုး ခြပုရွက်တွေဆိုတာ အသက်နဲ့ သေခြင်းက ဖန်တီးထားပြီးသားပဲ... သေသွားရင်လည်း သေသွားပါစေပေါ့... နောက်ဆယ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် နှစ်ဆယ်လောက်ကြာရင် သူတို့အလိုလို ပြန်များလာမှာပါ... အခု အရေးကြီးတာက နတ်ဆိုးလမ်းစဉ် အကြွင်းအကျန်တွေကို ရှင်းလင်းဖို့၊ သူတို့ရဲ့ အသိုက်ကို စုံစမ်းဖို့နဲ့ နောင်လာမယ့် ပြဿနာတွေကို ဖယ်ရှားဖို့ပဲ... အသေအပျောက် နည်းနည်းပါးပါး အတွက် သိပ်ပြီး စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး..."

ချန်လဲ့ ကြီးမားသော ကျောက်တိုင်ကြီးကြောင့် နှလုံးသားထဲ၌ လေးလံမှုကို ခံစားနေရပြီဖြစ်ရာ စီးမာကျန်း၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်၌ အမူအယာ ဗလာဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နှစ်သောင်းချီ အေးခဲနေသော ရေခဲများကဲ့သို့ ချက်ချင်း အေးစက်သွားပေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စီးမာကျန်း၏ အကြည့်များ ရှားပါးရတနာ တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ လရောင်အင်မော်တယ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ အေးစက်သော အငွေ့အသက်များရှိသည့် ချန်လဲ့ဘေးမှ ယဲ့ယွဲ့ထန်ထံသို့ တင်းကျပ်စွာ ကျရောက်သွားပေ၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော အံ့အားသင့်မှုနှင့် လောဘများ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မောက်မာထောင်လွှားသော အမူအယာမှာ သူကိုယ်သူ ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်ဟု ထင်ရသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ချက်ချင်း အစားထိုးခံလိုက်ရသည်။

"ဒီနတ်သမီးလေးက ညီမလေး ယွဲ့ထန်များလား... အင်း... အကြိမ်တစ်ရာ ကြားရတာက တစ်ကြိမ် မြင်ရတာလောက် မကောင်းဘူးဆိုတာ တကယ်ပဲ..."

စီးမာကျန်း အခြားသူများကို လုံးလုံးလျားလျား လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ယဲ့ယွဲ့ထန်ဆီသို့ လျှောက်သွားပေ၏။ သူ၏ အကြည့်များမှာ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာနှင့် သွယ်လျသော ကိုယ်လုံးလေးပေါ်တွင် ရစ်ဝဲနေပြီး သူ၏ လေသံမှာလည်း ပေါ့ပျက်ပျက် နိုင်လှသည်။

"ငါက ဖူတူတောင် ယွီကျူးတောင်ထိပ်ရဲ့ တပည့်ရင်း စီးမာကျန်းပါ... နတ်သမီးလေးက သာမန်မဟုတ်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ရှိတာကို ငါ မြင်ရတယ်... ဒီနတ်ဆိုးကပ်ဘေးကြောင့် မင်း လန့်သွားပြီလား... ညီမလေး စိတ်ချပါ... ဒီစီးမာ ရှိနေသရွေ့ မင်းရဲ့ လုံခြုံရေးကို ငါ အသေအချာ ကာကွယ်ပေးမှာပါ... မင်းရဲ့ စိတ်တွေ ငြိမ်သွားအောင်လို့ ဒီစီနီယာအစ်ကိုက နောက်မှ ထမင်းတစ်နပ်လောက် ကျွေးခွင့်ပြုမလား မသိဘူး..."

ထိုသို့ပြောရင်း သူ ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ ပခုံးကို ပုတ်ရန် ရည်ရွယ်ကာ လက်ကို အမှန်တကယ် ဆန့်ထုတ်လိုက်ပေရာ ဤလုပ်ရပ်မှာ အလွန်တရာ ရိုင်းစိုင်းလှပေ၏။ ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားပြီး သူမ၏ အရှိန်အဝါများ ချက်ချင်း ရေခဲကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် လက်မောင်းတစ်ဖက်က ပို၍ မြန်ဆန်ကာ သူမနှင့် စီးမာကျန်းကြားရှိ နေရာလွတ်ကို တားဆီးလိုက်ပေ၏။ မည်သူမျှ သတိမထားမိခင်မှာပင် ချန်လဲ့ ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ စီးမာကျန်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အမူအယာမျှ မရှိသေးသော်လည်း စီးမာကျန်းကို စိုက်ကြည့်နေသော ထိုမျက်ဝန်းများထဲတွင်မူ အမှန်တကယ် ထိတွေ့နိုင်သော သတ်ဖြတ်လိုခြင်း စိတ်ဆန္ဒများက မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ လှိမ့်တက်နေပြီး အေးစက်ကာ အရိုးခိုက်မတတ် ဖြစ်နေပေ၏။

"သူမရဲ့ လက်က မင်း ထိလို့ရတဲ့ အရာလား..."

ချန်လဲ့၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း မုန်တိုင်းမလာမီ သေလူကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်မှုမျိုးလို ရင်တုန်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ငြိမ်မှုများ ပါဝင်နေပေ၏။ စီးမာကျန်း၏ လက်သည် လေထဲတွင် အေးခဲသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ချက်ချင်း ခဲသွားကာ ဒေါသအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ ချန်လဲ့ကို အထက်အောက် အကဲခတ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူထံမှ သေမျိုးတစ်ယောက်နီးပါး အားနည်းလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား လှုပ်ခတ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အထင်အမြင်သေးမှုနှင့် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများ ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားပေ၏။

"ဒီမျက်လုံးကန်းနေတဲ့ အကောင်က ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ... မင်းက ဒီသခင်လေးရဲ့ လမ်းကို ပိတ်ရဲတယ်ပေါ့... ထွက်သွားစမ်း..."

ချန်လဲ့ တစ်လက်မမျှပင် နောက်မဆုတ်ဘဲ စီးမာကျန်းကို မျက်လုံးချင်းဆုံကာ စကားလုံးများကို တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်း က သေ ဖို့ လမ်း ရှာ ပြီး သွား ပြီ..."