အခန်း (၆၉-၇၀)

အပိုင်း ၆၉ - အစ်ကိုလဲ့ မင်း ပြဿနာတက်ပြီ... မင်း သူမကို ငိုအောင် လုပ်လိုက်တာပဲ

ဤထူးချွန်ပြောင်မြောက်သော စိတ်ကူးကို စမ်းသပ်ရန် သူသည် မစောင့်နိုင်တော့ချေ။

ချန်လဲ့သည် တံခါးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ခြံဝင်းထဲရှိ ပန်းသီးပင်အောက်တွင် ကောတန်ကို ပင်လယ်ရှစ်စင်း လှန်မှောက်ခြင်း ကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်ရန် ညွှန်ကြားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရပေ၏။

ကောတန်သည် နောက်ခြေနှစ်ဖက်ဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ကာ သစ်ကိုင်းတစ်ခုကို ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ရှေ့လက်ဖဝါးများဖြင့် ကိုးရိုးကားယား ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို တွန့်လိမ်လှည့်ပတ်နေကာ ပါးစပ်မှလည်း ဝက်ညည်းသံများနှင့် တစ်ခါတရံ ဝုတ် ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး မြင်ကွင်းသည် အလွန်တရာ ရယ်စရာကောင်းလှပေ၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ဓမ္မဝတ်ရုံ ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးသည် သွယ်လျလှပနေပေ၏။ အေးစက်သော လရောင် သည် သူမအပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး သူမကို သေမျိုးလောကသို့ ဆင်းသက်လာသော နတ်ဘုရားမတစ်ပါးကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရစေကာ သူမဘေးရှိ လူရွှင်တော်လုပ်နေသော ကောတန်နှင့် လုံးလုံးလျားလျား ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေပေ၏။

ချန်လဲ့၏ မျက်လုံးများသည် တောက်ပသွားသည်။ သူသည် ထို ကျင့်ကြံခြင်း နှစ်ဆ ဆေးလုံး ကို မာနတထောင်ထောင်ဖြင့် ထုတ်ယူကာ နေရောင်အောက်တွင် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရာ ဆေးလုံးသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အရောင်အဝါများဖြင့် တောက်ပနေပေ၏။

သူသည် လည်ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ချဲ့ကားထားသော လေသံဖြင့် တမင်တကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ယွဲ့ထန်... ယွဲ့ထန်... ကြည့်စမ်း... ငါ ခုနလေးတင် ဖော်စပ်ထားတဲ့ နတ်ဘုရားဆေးလုံးပဲ... ဒါကိုစားလိုက်ရင် မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အမြန်နှုန်းက နှစ်ဆ တက်သွားမယ်... အခုကစပြီး နှေးကွေးတဲ့ တရားထိုင်ခြင်းတွေကို နှုတ်ဆက်ပြီး ဘဝရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ရှိသွားပြီပဲ..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် အသံကြားရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အေးစက်သော အကြည့်များသည် ဆေးလုံးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကာ ချန်လဲ့၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မျက်နှာကို မော့ကြည့်လိုက်ပေ၏။ သူမ၏ မျက်ခုံးများသည် အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ မေးလိုက်သည်။

"တန်ပြန်သက်ရောက်မှု က..."

ချန်လဲ့၏ အမူအယာသည် တောင့်တင်းသွားပြီး သူသည် နှာခေါင်းကို အနေခက်စွာ ပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။ ဤမိန်းကလေးသည် ယခုအခါ သူ၏ ဆေးလုံးများ၏ လှည့်ကွက်များကို လုံးလုံးလျားလျား ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေချေပြီ။ အစပိုင်းတွင်ပင် တန်ပြန်သက်ရောက်မှု ကို မေးလိုက်သည်ပင်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ကြိုတင် ပြင်ဆင်လာခဲ့ပေ၏။ သူသည် ရင်ဘတ်ကို ကော့ကာ အလွန် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါ ဘာဘေးထွက်ဆိုးကျိုးမှ မရှိဘူး... အကျိုးအမြတ် သက်သက်ပဲ... ရိုးသားပြီး တရားမျှတတယ်..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ မျက်ဝန်းများတွင် သံသယ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ချန်လဲ့က ထိုကဲ့သို့ ပုံမှန် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ဖော်စပ်နိုင်မည်ဟု သူမသည် ယုံကြည်ပုံမရချေ။ သူမသည် သွယ်လျသော လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဆေးလုံးကို သေချာစွာ စစ်ဆေးရန် ယူမည့်ဟန် ပြင်လိုက်သည်။

မည်သူ ထင်မည်နည်း ချန်လဲ့သည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းကာ ဆေးလုံးကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပေ၏။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကောက်ကျစ်ပြီး မင်းသိပါတယ် ဟူသော အဓိပ္ပါယ်ပါသည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့... အခုလောလောဆယ် ဒီလို နတ်ဘုရားဆေးလုံးက တစ်လုံးပဲ ရှိသေးတယ်... ပြီးတော့ အနှိုင်းမဲ့ တန်ဖိုးကြီးတယ်... မင်းနဲ့ ကောတန်ကြားမှာ ဘယ်သူက ပိုပြီး စွမ်းဆောင်ရည် ကောင်းမလဲ... သူ့ကို ငါ ပေးမယ်..."

သူသည် ယဲ့ယွဲ့ထန်ကို အဓိပ္ပါယ်ပါပါ မျက်စိတစ်ဖက်ပင် မှိတ်ပြလိုက်သေး၏။

သို့သော် ဤစကားများကို ယဲ့ယွဲ့ထန် ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အဓိပ္ပါယ်သည် လုံးလုံးလျားလျား တခြားတစ်မျိုး ဖြစ်သွားပေ၏။

"စွမ်းဆောင်ရည် ပိုကောင်းရင်... ခွေးတစ်ကောင်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရမယ်... ပိုကောင်းတဲ့သူက ရမယ်..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ အကြည့်များသည် ချက်ချင်း အေးစက်သွားပြီး ဆောင်းရာသီ အလယ်မှ နှင်းခဲများကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေ၏။ သွားရည်ကျနေပြီး လူစကားကို လုံးလုံးလျားလျား နားမလည်သော ငတုံး ကောတန်ကို သူမသည် ကြည့်လိုက်ပြီး ချန်လဲ့၏ အလှူပေးနေသည့် အမူအယာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဖော်ပြ၍မရသော အရှက်ရမှုနှင့် ဒေါသများသည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မီးတောင်တစ်ခုကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာပေတော့သည်။

သူသည် သူမကို မည်သို့ ထင်နေသနည်း။ ခွေးတစ်ကောင်နှင့် မျက်နှာသာပေးခံရရန် ယှဉ်ပြိုင်ရမည်လော။ သူ၏ ဆုလာဘ်ကို ရရှိရန်အတွက် စွမ်းဆောင်ရည် ပြသပြီး လဲလှယ်ရမည်လော။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူမသည် ခွေးနှင့် တန်းတူ ဖြစ်နေသလော။ ထို့ပြင် သူပြောသော နတ်ဘုရားဆေးလုံး ကို ရရှိရန်အတွက် ပြိုင်ပွဲ ဝင်ရဦးမည်လော။ ထိုသို့ဆိုလျှင်... သူ၏စိတ်ထဲတွင် သူမသည် အစကတည်းက အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်စရာ ပစ္စည်းတစ်ခုသာလော။ ထို့ပြင် အခြေခံ လေးစားမှုပင် အနည်းငယ်မျှ မရှိသလော။

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ပြာနှမ်းသွားပြီး သွားများသည် အောက်နှုတ်ခမ်းကို တင်းကျပ်စွာ ကိုက်ထားကာ သူမ၏ နုနယ်သော ကိုယ်လုံးလေးသည် အနည်းငယ် တုန်ရီနေပေ၏။ သူမသည် လက်ကို ရုတ်တရက် ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ မူလက အေးစက်နေသော သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ယခုအခါ မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူမသည် အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ထားလိုက်၏။

သူမသည် ချန်လဲ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ အေးစက်ပြီး အရိုးခိုက်မတတ် စကားတစ်ခွန်းကို သွားများကြားမှ ညှစ်ထုတ်လိုက်သည်။

"ငါ မ လို ချင် ဘူး... ခွေးကိုသာ ကျွေးလိုက်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ရုတ်တရက် လှည့်ကာ သူမ၏ အခန်းဆီသို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြေးသွားတော့သည်။ ဂျိန်း ဟူသော အသံကျယ်ကြီးနှင့်အတူ တံခါးကို ပိတ်ချလိုက်ပြီး သော့ခတ်လိုက်သော အသံကိုပင် ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရပေ၏။

ချန်လဲ့သည် ဆေးလုံးကို ကိုင်လျက် နေရာတွင် အေးခဲသွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးသည် လုံးလုံးလျားလျား ခဲသွားပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဗလာကျင်းသွားပေ၏။

"ဘာ... ဘာဖြစ်သွားတာလဲ... ခုနလေးတင် အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ သူမ ရုတ်တရက်... ဒေါသထွက်သွားတာလဲ... ပြီးတော့ ဘာလို့ အဲ့လောက်တောင် ဒေါသထွက်သွားရတာလဲ... ဘာများ မှားပြောမိလို့လဲ... သူမကို ဆေးလုံး သဘာဝကျကျ ရစေချင်လို့ နောက်လိုက်တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ တုံ့ပြန်မှုက အဲ့လောက်တောင် ကြီးရတာလဲ..."

ချန်လဲ့သည် လုံးလုံးလျားလျား မှင်သက်သွားပေ၏။ ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ အတွေးအခေါ်ကို သူ လုံးလုံးလျားလျား နားမလည်နိုင်ချေ။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် ဆိုးရွားသော နိမိတ်တစ်ခုသည် သူ့ကို လွှမ်းခြုံလာသည်။ ဒုက္ခပင် သူသည် အနည်းငယ် လွန်သွားပုံရသည်။ ဤရေခဲနတ်သမီးလေးအား သူသည် လုံးလုံးလျားလျား ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိသွားချေပြီ။

ချန်လဲ့သည် ချက်ချင်း အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားသည်။ ကောတန်ကို လေ့လာရန် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ တံခါးဆီသို့ ပြေးသွားကာ တံခါးရွက်ကို အားကုန် ထုလိုက်ပေ၏။

"ယွဲ့ထန်... ယွဲ့ထန်... ငါ ရှင်းပြတာကို နားထောင်ပါဦး... ငါ ဆိုလိုတာက အဲ့ဒီလို မဟုတ်ပါဘူး... နောက်တာပါ... ဒီဆေးလုံးက အစကတည်းက မင်းအတွက် ရည်ရွယ်ထားတာပါ... တံခါးဖွင့်ပါဦး..."

အခန်းထဲတွင် သေလူကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေပြီး မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိချေ။ ချန်လဲ့သည် တံခါးကို နားကပ်လိုက်ရာ အထဲမှ ဖိနှိပ်ထားသော တိုးညှင်းသော ငိုသံကို မှုန်ဝါးဝါး ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

ယခုအခါ ချန်လဲ့၏ ဦးရေပြားသည် ထုံကျဉ်သွားပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် လောင်မြိုက်နေပေပြီ။

"သူမ ငိုနေတာလား... သူမ တကယ် ငိုနေတာလား... အခြေတည်စဝိညာဉ် နတ်ဆိုးခေါင်းဆောင်ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာတောင် အမူအယာ မပြောင်းလဲဘဲ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်တဲ့ ယဲ့ယွဲ့ထန်က ငါလုပ်လို့ တကယ် ငိုနေတာလား..."

ချန်လဲ့သည် အပြင်ဘက်တွင် စိုးရိမ်တကြီး ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်ရင်း ကောင်းသော စကားများ၊ တောင်းပန်စကားများ တစ်လှည်းကြီး ပြောနေပေ၏။

သို့သော် တံခါးသည် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး အထဲမှ ငိုသံသည် အနည်းငယ် ပိုမို ရှင်းလင်းလာပုံရသည်။

ချန်လဲ့သည် စိုးရိမ်ပြီး ရင်ကွဲမတတ် ဖြစ်နေပေ၏။ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ပြီးနောက် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိသဖြင့် သူသည် သွားကိုက်ကာ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ အားယူပြီး တံခါးရွက်ကို ပြင်းထန်စွာ ကန်ချလိုက်ပေတော့သည်။

"ဂျိန်း..."

တံခါး ပွင့်သွားပေ၏။ ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် တံခါးကို ကျောပေးကာ ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏ ပခုံးများသည် အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်ကို သူသည် မြင်လိုက်ရသည်။

တံခါး ပျက်စီးသွားသော အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမသည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လာသည်။ အလွန် လှပသော ထိုမျက်နှာလေးပေါ်တွင် ယခုအခါ မျက်ရည်များ စီးကျနေပြီး မျက်လုံးများသည် နီမြန်းနေကာ ရှည်လျားသော မျက်တောင်လေးများပေါ်တွင် ကြည်လင်သော မျက်ရည်စက်လေးများ တွဲခိုနေပေ၏။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မကျေနပ်မှုများ ဒေါသများနှင့် ပြင်းထန်စွာ အထိုးနှက်ခံရပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာသော မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ချန်လဲ့ အတင်း ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ ဖိနှိပ်ထားသော ခံစားချက်များသည် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာပေတော့သည်။ သူမ၏ အသံသည် ငိုသံ ပါနေသော်လည်း ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အေးစက်ကာ စူးရှနေပေ၏။

"ချန်လဲ့... ငါ သိပါတယ်... မင်းနဲ့ ငါ့ကြားမှာ အစကတည်းက အရောင်းအဝယ် တစ်ခုပဲဆိုတာ ငါ သိပါတယ်... မင်း ငါ့ကို ကယ်ခဲ့တာ... ကူညီခဲ့တာ... ဆေးလုံး ပေးခဲ့တာ အားလုံးက ငါ့ရဲ့ ဒီရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်... ငါ အမြဲတမ်း သိနေခဲ့တာပါ..."

သူမ၏ မျက်ရည်များသည် ပြတ်ကျသွားသော ပုတီးစေ့များကဲ့သို့ စီးကျလာပေ၏။

"မင်း ငါ့ကို အကျပ်ကိုင်တယ်... ငါ သည်းခံနိုင်တယ်... မင်း အဲ့ဒီလို... လွန်ကဲတဲ့ တောင်းဆိုမှုတွေ လုပ်တယ်... ငါ အဲ့ဒါတွေကိုလည်း လက်ခံနိုင်တယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ မင်းကို အကြွေးတင်နေလို့လေ... ငါ အသက်ရှင်ဖို့ လိုတယ်... ငါ ပိုပြီး သန်မာလာဖို့ လိုတယ်..."

သူမသည် ချန်လဲ့ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်ရာ သူမ၏ လက်ချောင်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ရီနေပေ၏။

"ဒါပေမဲ့... မင်း ငါ့ကို... ဒီလိုမျိုး အောက်ခြေလွတ်အောင် မစော်ကားသင့်ဘူး... ငါ့ကို မနင်းခြေသင့်ဘူး... ငါ့ကို ခွေးတစ်ကောင်နဲ့ မနှိုင်းသင့်ဘူး... မင်း မျက်လုံးထဲမှာ ငါ ယဲ့ယွဲ့ထန် က အဲ့လောက်တောင် အောက်တန်းကျနေတာလား... မင်းရဲ့ အလှူကို ရဖို့ ခွေးတစ်ကောင်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ လိုအပ်နေတာလား..."

ချန်လဲ့သည် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ လုံးလုံးလျားလျား မှင်သက်သွားပေ၏။ သူသည် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှပင် ပြောမထွက်တော့ချေ။ သတိလက်လွတ် နောက်ပြောင်မှုတစ်ခု သူမ မျက်နှာသာပေးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော နောက်ပြောင်မှုတစ်ခုသည် ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဤကဲ့သို့ အဓိပ္ပါယ်ကောက်ခံရမည်ဟု သူသည် မည်သည့်အခါမျှ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"ဒါဆို သူမက ငါတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ဒီလိုမျိုး အမြဲတမ်း မြင်နေခဲ့တာပေါ့... သူမက အဲ့လောက်တောင် လုံခြုံမှု ကင်းမဲ့ပြီး ခံစားလွယ်နေတာလား... ဒါဆို ငါ့ရဲ့ ပုံမှန် နောက်ပြောင်နေတတ်တဲ့ ပုံစံက... ငါ့ရဲ့ အလေးအနက် မရှိမှုက သူမရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ လုံခြုံမှုကင်းမဲ့မှုတွေကို ဒီလောက်တောင် စုပုံစေခဲ့ပြီလား..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ ရင်ကွဲမတတ် ဖြစ်နေသော သူမ၏ လောကကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ရင်း ချန်လဲ့၏ နှလုံးသားသည် မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဆုပ်ကိုင်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ အသက်ရှူရခက်ခဲလောက်အောင် နာကျင်လာပေ၏။

"အစ်ကိုလဲ့... မင်း ပြဿနာတက်ပြီ... မင်း သခင်မလေးကို ငိုအောင် လုပ်လိုက်တာပဲ..."

ကောတန်က ဘေးမှ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ထွက်သွားစမ်း..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

အပိုင်း ၇၀ - ဇနီးသည်ကို အနိုင်ကျင့်ရတာက တစ်ခဏလေး ပျော်စရာပါ ပြန်ချော့ရတဲ့အခါ ငရဲကျသလိုပဲ

သူ၏ အတိတ်ဘဝနှင့် ယခုဘဝ နှစ်ခုလုံးကို ပေါင်းလိုက်လျှင်ပင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ မျက်ရည်ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရသည့် အတွေ့အကြုံမှာ သုညနီးပါးသာ ရှိပေသည် အထူးသဖြင့် ရေခဲကဲ့သို့ အမြဲတမ်း အေးစက်နေတတ်သော ယဲ့ယွဲ့ထန်ကဲ့သို့ မိန်းကလေးမျိုး၏ မျက်ရည်များမှာ ပို၍ပင် အသက်အန္တရာယ် ပေးနိုင်လောက်ပေ၏။

သူသည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ရပ်နေကာ ကိုးရိုးကားယားဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ယွဲ့ထန်... ငါ ပြောတာကို နားထောင်ပါဦး... ငါ တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလို သဘောနဲ့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး... မင်းကို ခွေးတစ်ကောင်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် နှိုင်းစရာ အကြောင်းရှိမှာလဲ... ငါက... ငါက ပါးစပ်သရမ်းသွားတာပါ... ဘာမှ မစဉ်းစားဘဲ နောက်လိုက်မိတာပါ... ငါ မှားပါတယ်... ငါ တကယ်ကို မှားပါတယ်..."

သို့သော် ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် သူ၏ စကားများကို တစ်ခွန်းမှ မယုံကြည်ကြောင်း ထင်ရှားစွာ ပြသနေပြီး သွေးကြောများ ယှက်သန်းနေသော သူမ၏ မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် မျက်ရည်များ ပိုမို စီးကျလာပေ၏။

အကြံအိုက်နေချိန်တွင် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ စိတ်ကူးတစ်ခုက ချန်လဲ့၏ ခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

သူ၏ အတိတ်ဘဝက ကြည့်ခဲ့ဖူးသော အချစ်ဇာတ်လမ်း တီဗီဇာတ်လမ်းတွဲများထဲမှ ဂန္ထဝင် မြင်ကွင်းများကို သူ သတိရသွားသည်။ ဇာတ်လိုက်မင်းသားက ဇာတ်လိုက်မင်းသမီးကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိသည့်အခါတိုင်း အနည်းငယ် အတင်းအကျပ် ဆန်ဆန်ဖြင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေး ကို ဖန်တီးလေ့ ရှိကြသည် မဟုတ်ပါလော။

ထိုအရာများသည် လုံးလုံးလျားလျား အဓိပ္ပါယ်မရှိဟု သူ ထင်ခဲ့သော်လည်း ဘာမှမလုပ်ဘဲ ရပ်နေခြင်းထက် သေနေသော မြင်းကို အသက်ရှင်နေသေးသကဲ့သို့ ကုသကြည့်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

ပြောပြီးသည်နှင့် သူ ချက်ချင်း လက်တွေ့ လုပ်ဆောင်လိုက်တော့သည်။

ချန်လဲ့သည် စိတ်ကို တင်းကာ ငိုနေသည်ထက်ပင် ပို၍ ဆိုးရွားသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ခုန်ဝင်သွားပေ၏။ ယဲ့ယွဲ့ထန် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်မီမှာပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အရောင်အဝါများ တောက်ပနေသည့် ကျင့်ကြံခြင်းနှစ်ဆ ဆေးလုံး ကို သူ၏ နှုတ်ခမ်းကြားတွင် လျင်မြန်စွာ ညှပ်လိုက်ပြီးနောက် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အမြန်နှုန်းဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးသွားလိုက်သည်။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် လုံးလုံးလျားလျား မှင်သက်သွားပေ၏။

ချန်လဲ့၏ မျက်နှာကြီး သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ကြီးမားလာပြီး နှုတ်ခမ်းကြားတွင် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ကိုက်ထားသည်ကို သူမ ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘဲ ကြည့်နေလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ဆေးရနံ့နှင့် ချန်လဲ့၏ ထူးခြားသော ကိုယ်သင်းနံ့တို့ ရောနှောနေသော နွေးထွေးမှုတစ်ခုသည် သူမအပေါ်သို့ ကျရောက်လာပေတော့သည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို နူးညံ့ပြီး အနည်းငယ် အေးစိမ့်သော အရာတစ်ခုဖြင့် ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသည်။ ထိုအရာမှာ ဆေးလုံးပင် ဖြစ်ပေ၏။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ချန်လဲ့သည် ကိုးရိုးကားယားဖြင့် သူ၏ လျှာကို အသုံးပြုကာ ဆေးလုံးကို သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်ပေသည်။

ဆေးလုံးသည် သူမ၏ လျှာနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရည်ပျော်သွားပြီး အဆိုပါ ကြီးမားသော စွမ်းအားများသည် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

ဒါတင် မကသေးချေ။

တီဗီဇာတ်လမ်းတွဲများ အရမ်းကြည့်ပြီး လုပ်ကွက်များကို သင်ယူထားပုံရသည့် ဤငတုံး ချန်လဲ့သည် ဆေးလုံးကို ပို့ပေးပြီးနောက်တွင် ပြန်မဆုတ်သွားခဲ့ပေ။ ထို့အစား သူသည် နောက်ထပ် တစ်ဆင့် တက်သွားပြီး အလွန်တရာ ကိုးရိုးကားယားနိုင်လှသော နည်းလမ်းဖြင့် အထိအတွေ့ကို ပိုမို နက်ရှိုင်းစေလိုက်ပေ၏။

ဆေးလုံး၏ ခါးသက်သက် ရနံ့နှင့် ချန်လဲ့၏ ရူးသွပ်စွာ ခုန်လှုပ်နေသော နှလုံးခုန်သံများ ပါဝင်သည့် စစ်မှန်သော အနမ်းတစ်ခုသည် ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် စိုက်ပျိုးခံလိုက်ရပေတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အချိန်များ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ပင်။

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားပြီး သူမ၏ ဦးနှောက်မှာ လုံးလုံးလျားလျား အလုပ်မလုပ်တော့ချေ။ သွေးများအားလုံး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စုပြုံရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ပါးပြင်များနှင့် နားရွက်များမှာ ပူထူလာပေ၏။

သူမသည် သူ့ကို တွန်းထုတ်ရန် အလိုအလျောက် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း လက်မောင်းများမှာ အားအင်ကင်းမဲ့နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရင်းနှီးမှုမရှိသော ပြင်းထန်စွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည့် ထိုယောက်ျားပီသသော အငွေ့အသက်များက သူမကို လုံးလုံးလျားလျား လွှမ်းခြုံထားသဖြင့် သူမ၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာကာ အသက်ရှူပင် ရပ်တန့်သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားပေ၏။

အနမ်း ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ချန်လဲ့သည် လျင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

ဝိညာဉ်လွင့်ထွက်သွားတော့မည့်အလား လုံးလုံးလျားလျား ထိတ်လန့်နေသော ယဲ့ယွဲ့ထန်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ချန်လဲ့၏ မျက်နှာမှာ ပြုတ်ထားသော ပုစွန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ နီရဲသွားပြီး အပေါက်အပြဲများစွာ ပါဝင်နေသော သူ၏ ရှင်းလင်းချက်ကို စကားထစ်ငေါ့စွာဖြင့် စတင် ပြောဆိုလိုက်တော့သည်။

"အဲ... အဲ့ဒါက... ယွဲ့ထန်... စိတ်မဆိုးပါနဲ့... ငါ့မွေးရပ်မြေမှာက... ငါ့မွေးရပ်မြေရဲ့ ဓလေ့ထုံးစံတွေက ဒီကနဲ့ နည်းနည်း ကွာတယ်... တစ်ခါတလေ... တောင်းပန်ချင်တဲ့အခါ... ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်ယောက်ကို အရမ်း တန်ဖိုးထားတဲ့အခါ... ငါတို့က... ငါတို့က ဒီနည်းလမ်းကို သုံးကြတယ်... အဲ့ဒါက ကြီးမားတဲ့ ရိုးသားမှုကို ပြသတာပါ... တကယ်ပါ... ငါ ကျိန်ရဲပါတယ်..."

ချန်လဲ့သည် လက်ဟန်ခြေဟန်များ ပြသကာ ပြောစရာ စကားများပင် ပျောက်ရှနေပေ၏။

"ငါ့ဦးနှောက်က တစ်ခါတလေ တခြားလူတွေနဲ့ နည်းနည်း ကွာတယ်... မကြာခဏ ရှော့ခ်ဖြစ်တတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းကို စော်ကားဖို့ ရည်ရွယ်ချက် တစ်စက်လေးမှ မရှိခဲ့ပါဘူး... မင်း ငါ့ကို ယုံရမယ်..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ မျက်လုံးများမှာ လဟာပြင်ကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အံ့အားသင့်မှုမှ မရုန်းထွက်နိုင်သေးသည်ကို မြင်သောအခါ သူ ပို၍ စိုးရိမ်လာပြီး လေးလေးနက်နက် ကျိန်တွယ်ပါတော့သည်။

"ယဲ့ယွဲ့ထန်... မင်းက ငါ့ရဲ့ လရောင်ဖြူ ပါ... ငါ့မွေးရပ်မြေမှာ အဲ့ဒါ ဘာအဓိပ္ပါယ်လဲ မင်း သိလား... လူတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ အပြည့်စုံဆုံး အမြင့်မြတ်ဆုံးနဲ့ ဘယ်တော့မှ လက်လှမ်းမမီနိုင်တဲ့ တည်ရှိမှုလို့ အဓိပ္ပါယ်ရတယ်... လရောင်ဖြူ နဲ့ အတူရှိခွင့်ရတာက ဘိုးဘေးသင်္ချိုင်းကနေ မီးခိုးထွက်တာနဲ့ တူတယ်... ဘဝရှစ်ဆက်လောက် ကုသိုလ်ယူခဲ့ရတဲ့ ကံတရားပါ..."

"ငါ ချန်လဲ့မှာ မင်းနဲ့ တွေ့ဆုံခွင့်ရအောင် ဘယ်လို ကုသိုလ်မျိုး ဘယ်လို အရည်အချင်းမျိုးတွေ ရှိနေလို့လဲ... ငါက... ငါက မင်းကို ကိုးကွယ်ထားချင်တာပါ... မင်းကို ဘယ်လိုလုပ်... ဘယ်လိုလုပ် စော်ကားရက်မှာလဲ... တကယ်လို့ ငါ အဲ့ဒီလို တွေးခဲ့မယ်ဆိုရင်... ငါ့ကို မိုးကြိုးပစ်ပါစေ... ဆေးဖော်စပ်တိုင်း မီးဖို ပေါက်ကွဲပါစေ... ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ခွေးချေးနင်းမိပါစေ..."

ချန်လဲ့သည် တွေးမိသမျှ ကောင်းသော စကားများနှင့် သစ္စာဆိုမှု အားလုံးကို ပြောဆိုနေပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် ချွေးများပင် ထွက်နေကာ ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ တုံ့ပြန်မှုကို ခိုးကြည့်နေပေ၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် အစပိုင်းတွင် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်မှုနှင့် ရှက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သော်လည်း ချန်လဲ့၏ ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်နေသော်လည်း စစ်မှန်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပါဝင်သည့် ရှင်းလင်းချက်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အထူးသဖြင့် လရောင်ဖြူ နှင့် ဘိုးဘေးသင်္ချိုင်းမှ မီးခိုးထွက်ခြင်း ဟူသော စကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ အေးစက်ပြီး ငြိမ်သက်နေသော နှလုံးသားထဲသို့ ကျောက်ခဲငယ်လေး တစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သတိမထားမိလောက်အောင် သေးငယ်သော လှိုင်းဂယက်လေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပေ၏။

သူမ၏ အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း သက်သေပြရန်အတွက် နှလုံးသားကိုပင် ထုတ်ပြတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသော ချန်လဲ့၏ အရူးကဲ့သို့ အမူအယာကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ တင်းမာနေသော မျက်နှာထားသည် အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားပေ၏။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည် သတိထားမိရန် ခက်ခဲသော အလွန်သေးငယ်သည့် လှုပ်ရှားမှုလေး တစ်ခု သို့သော် သူမသည် ချက်ချင်းပင် ထိုအရာကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

သူမသည် ခေါင်းကို ရုတ်တရက် လွှဲလိုက်ပြီး ချန်လဲ့ကို မကြည့်တော့ဘဲ အေးစက်သော စကားလုံး တစ်လုံးကို လည်ချောင်းထဲမှ ညှစ်ထုတ်လိုက်သည်။

"ထွက်... သွား..."

ထို ထွက်သွား ဟူသော စကားလုံးမှာ အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အစောပိုင်းက မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာ စွပ်စွဲခဲ့သော စကားလုံးများနှင့် ယှဉ်လျှင် စူးရှမှု အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားပြီး ရှက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်ဟု ဆိုရမည်ပင်။

ဖြောင့်မတ်သော ယောက်ျားစစ်စစ် ချန်လဲ့သည် ထိုမျှ သိမ်မွေ့သော အပြောင်းအလဲများကို မည်သို့ အဓိပ္ပါယ်ကောက်ရမည်ကို လုံးလုံးလျားလျား မသိချေ။ ထွက်သွား ဟူသော စကားလုံးကိုသာ ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ နှလုံးသားမှာ ကျဆင်းသွားပြီး ယဲ့ယွဲ့ထန် သူ့ကို ခွင့်မလွှတ်သေးဘူးဟု ထင်ကာ ဆက်လက် တောင်းပန်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် သူ၏ ကယ်တင်ရှင် ရောက်ရှိလာပေ၏။

ခြံဝင်းအဝင်ဝမှ အနည်းငယ် အနေခက်ပြီး တုံ့ဆိုင်းနေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အဲ... အဟမ်း... ငါ... အချိန်အခါ မဟုတ် ရောက်လာတာလား...

"

သူတိုနှစ်ယောက် အသံကြားရာသို ကြည့်လိုက်ရာ ခြံဝင်းအဝင်ဝတွင် ရပ်နေသော ယွင်လဲ့ကို မြင်လိုက်ရပေ၏။

သူ၏ အမူအယာမှာ တော်တော်လေး ကြည့်ကောင်းနေပေသည် အံ့အားသင့်မှု၊ စူးစမ်းချင်စိတ်နှင့် ငါ မမြင်သင့်တာ တစ်ခုခုကို မြင်လိုက်ရတယ် ထင်တယ် ဟူသော အနေခက်မှုများ ရောနှောနေပေ၏။

တကယ်တမ်းတော့ သူသည် အတော်ကြာကတည်းက ရောက်နေခဲ့ပြီး ယဲ့ယွဲထန် တံခါးကို ဆောင့်ပိတ်လိုက်ချိန်က သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှု ပေါက်ကွဲမှုကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ လေထုထဲရှိ ဖိအားကျဆင်းမှုက ရွှေအမြုတေ အဆင့် ဓားကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သော သူ့ကိုပင် ဦးရေပြား ထုံကျဉ်သွားစေခဲ့သဖြင့် သူ အသံမထွက်ဝံ့ဘဲ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် နောက်ခံ ပစ္စည်းတစ်ခုကဲ့သို အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်စွာ နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယွင်လဲ့သည် ဓားအရူး တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပြီး ငတုံး တစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပေ။ အချစ်ရေး အရှုပ်အထွေးနှင့် ခံစားချက် တိုက်ပွဲတစ်ခုထဲသို အတင်း ဝင်ရောက်သွားခြင်းက သူ့ကို ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ခံရမည့် ပစ်မှတ်တစ်ခု အလွယ်တကူ ဖြစ်သွားစေမည်ကို သူ သိပေသည်။

အတွင်းပိုင်းမှ ဆူညံသံများ ငြိမ်သက်သွားပြီး လေထုမှာလည်း အနည်းငယ် သက်သာသွားသည်ဟု သူ ခံစားရမှသာ သူ စိတ်ကို တင်းကာ အသံပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ အဓိကကတော့ ချန်လဲ့ ကန်လိုက်သဖြင့် တံခါးမှာ ပျက်စီးသွားပြီး သူ ဘာမှမမြင်ရဘူးဟု ဟန်ဆောင်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့သောကြောင့်ပင်။

ယွင်လဲ့သည် ခြံဝင်းထဲသို ဝင်လာပြီး သူ၏ အကြည့်များမှာ ချန်လဲ့နှင့် ယဲ့ယွဲထန်ကြားတွင် ကူးချည်သန်းချည် ဖြစ်နေကာ နောက်ဆုံးတွင် ချန်လဲ့ပေါ်သို ကျရောက်သွားပေ၏။ မင်းတို့ မြို့ပြကလူတွေက တကယ် ကစားတတ်တာပဲ ဟူသော အဓိပ္ပါယ်ပါသည့် ရှုပ်ထွေးသော အမူအယာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို သပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘုရားရေ... ညီလေးချန် နဲ့ ညီမလေးယဲ့... ဒါက... မင်းတို နှစ်ယောက် ပုံမှန် ကျင့်ကြံနေကျ နည်းလမ်းလား... ဒီ... ဒီလို ကျင့်ကြံတဲ့ နည်းလမ်းက... တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ..."

Book 7 end.