အခန်း (၆၃၉-၆၄၀)
Vol. 64 Ch. 639-640
အခန်း (၆၃၉) - သစ်သားဓာတ်များ စုစည်းနေသည့် ကျောက်စိမ်းခဲ ၊ ငရဲဘုံအက်ကြောင်း ပေါ်လာခြင်း ၊ ခွေးတာအို
မိုးမခပင်မိစ္ဆာသည် ဂါထာမန္တန်များကို ရွတ်ဆိုလိုက်တော့သည်။
ကောင်းကင်ယံအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေသော မီးပင်လယ်ကြီးအတွင်း၌ တောင်ငယ်တစ်လုံးအလား ကြီးမားလှသည့် မိစ္ဆာကောင်ကြီးတစ်ကောင် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာ၏ ယင်းကို ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်လှပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရှုပ်ထွေးပွေလီစွာ ရစ်ပတ်နေသော အမြစ်ပေါင်းများစွာဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ကြည့်ရသည်မှာ ခုန်လှုပ်နေသော နှလုံးသားကြီးတစ်လုံးနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။ အသက်တစ်ချက် ရှူသွင်းရှူထုတ်လိုက်တိုင်း ကြီးမားလှသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များမှာ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။
ထိုမိစ္ဆာအငွေ့အသက်မှာ အဆင့်အတန်းအားဖြင့် အင်မတန် မမြင့်မားလှသော်လည်း အလွန်တရာ ထူထပ်လှသည်။
စဉ်းစားကြည့်လျှင်လည်း ယုတ္တိတန်လှပေသည်။
ထိုမိုးမခပင်မိစ္ဆာမှာ နှစ်တစ်ထောင်သက်တမ်းရှိ မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင် မဟုတ်ပါလား။ အကယ်၍သာ သူမ၏ မူလကိုယ်ထည်မှာ တစ်စုံတစ်ဦး၏ ပိုင်းဖြတ်ခြင်းကို မခံခဲ့ရဘဲ၊ မိစ္ဆာလမ်းသို့လည်း လွဲမှားစွာ မလိုက်ခဲ့ဘဲ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းကိုသာ မှန်မှန်ကန်ကန် လျှောက်လှမ်းခဲ့လျှင် ယခုအချိန်၌ ယန်ဝိညာဥ် အဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ မိုးမခပင်မိစ္ဆာသည် ထွက်ပြေးရန် မကြိုးစားတော့ဘဲ သူမ၏ မူလကိုယ်ထည်နှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်အောင် ပေါင်းစည်းရန် ရွေးချယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤကြီးမားလှသော မိစ္ဆာစွမ်းအားများကို အသုံးချပြီး ထိုလူငယ်တာအိုဆရာကို ခုခံတိုက်ခိုက်ရန် ကြံစည်နေခြင်းပင် ကောင်းကင်ယံရှိ နတ်မီးများပင်လျှင် သူမကို ဝါးမြိုရန် မစွမ်းသာတော့ဘဲ၊ သူမဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် မိစ္ဆာအရှိန်အဝါကြောင့် နောက်သို့ပင် အနည်းငယ် ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားရတော့သည်။
လီယန်ချူး၏ ဝိညာဥ်အတွင်းရှိ မီးနတ်ဘုရားဂါထာတော် မှာ ဆန်းကြယ်သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးအတွင်း၌လည်း မီးတောက်များ လူးလွန့်နေသည့်အလားပင်။ သူက ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ပြီး ယန်မီး တစ်ငုံကို မှုတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။
ထိုယန်မီးမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို လွှမ်းခြုံကာ ရေတံခွန်ကြီးတစ်ခုအလား စီးဆင်းလာပြီး တောင်ငယ်တစ်လုံးပမာ ကြီးမားလှသည့် ထိုမိစ္ဆာကောင်ကြီးကို ဝါးမြိုပစ်လိုက်တော့သည်။
မရေမတွက်နိုင်သော နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများမှာ ဟိန်းထွက်လာသည်။
အမျိုးသားများ၊ အမျိုးသမီးများ၊ လူအိုများနှင့် ကလေးငယ်များစွာ၏ အသံများမှာ နားထဲတွင် တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောနေသည့်အလား ခံစားရပြီး ဝိညာဥ်ကို ဆွဲဖြဲပစ်နေသကဲ့သို့ပင်။ လီယန်ချူးမှာမူ မလှုပ်မယှက်ဘဲ အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့်သာ ကြည့်နေသည်။
သူ၌ ခရမ်းရွှေရောင် မီးနတ်ဘုရားဂါထာတော်၊ စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်းပြား နှင့် တခြားသော ဝိညာဥ်ကို ကာကွယ်ပေးသည့် အစွမ်းထက်လှသော နည်းလမ်းများစွာ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။ မိုးမခပင်မိစ္ဆာ၏ ဤလှည့်ကွက်မှာ သူ့အပေါ် ဘာမှမသက်ရောက်ပါချေ။
ထိုယန်မီး၏ ပေါက်ကွဲအားကြောင့် မိုးမခပင်မိစ္ဆာ၏ မူလကိုယ်ထည် သုံးပုံတစ်ပုံခန့်မှာ လောင်ကျွမ်းပျက်စီးသွားရသည်။ မိုးမခပင်မိစ္ဆာမှာ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားရ၏။ မူလကိုယ်ထည်နှင့် အတင်းအကျပ် ပေါင်းစည်းလိုက်သော်လည်း ဤမျှ အစွမ်းထက်လှသော တာအိုဆရာကို မယှဉ်နိုင်သေးပါချေ ထိုနတ်မီးများမှာ သူမကို အဆက်မပြတ် လောင်ကျွမ်းဖျက်ဆီးနေသည်ကို သူမ ခံစားနေရသည်။
သူမသည် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ မိစ္ဆာစွမ်းအားများကို အစွမ်းကုန် ပေါက်ကွဲစေပြီး ထိုအနံ့နံလှသော တာအိုကောင်ကိုပါ အသေသတ်ရန် ကြံစည်လိုက်သည်။
ဝုန်း ဝုန်း
ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နတ်မီးများ ဝန်းရံနေသဖြင့် သူမ၏ မိစ္ဆာစွမ်းအားများမှာ အကြီးအကျယ် ချုပ်တည်းခံနေရကာ အဆက်မပြတ် ပေါက်ကွဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
အနီးကပ် ထိတွေ့လိုက်ရမှသာ လီယန်ချူး၏ မီးမန္တန်မှာ မည်မျှအထိ ကြမ်းတမ်းလှသည်ကို မိုးမခပင်မိစ္ဆာ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမအနေဖြင့် မိစ္ဆာစွမ်းအားများကို အစွမ်းကုန် ပေါက်ကွဲစေလျှင်ပင် ထိုတာအိုဆရာကို နိုင်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
သူမ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် စိတ်ထဲ၌ အသံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။
“မင်းရဲ့ မူလဝိညာဥ်အဆီအနှစ်ကို ငါ့ကို အပ်လိုက်စမ်း၊ အဲဒါဆိုရင် ငါ မင်းကို ကူညီပြီး ဒီလူကို သတ်ပေးမယ် ”
ယင်းမှာ ဟေးရှန်းတောင်နတ်မင်း၏ အသံပင် ဖြစ်သည်။ မိုးမခပင်မိစ္ဆာမှာ ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ထိတ်လန့်ဒေါသထွက်သွားရသည်။
ဤဟေးရှန်းကောင်သည် တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့ကောင် မဟုတ်ပါချေ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စောစောကတည်းက မျက်စိကျနေခြင်း ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား သူမ ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားမိသည်။
သို့သော် လီယန်ချူး၏ နတ်မီးများက သူမကို ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် လွတ်လမ်းမရှိတော့ပါချေ။ တောင်ငယ်တစ်လုံးပမာ ကြီးမားလှသည့် ကိုယ်ထည်မှာလည်း နောက်ထပ် သုံးပုံတစ်ပုံခန့် ပျောက်ကွယ်သွားရပြန်ပြီး ဝိညာဥ်ပျောက်ကွယ်ရတော့မည့် ဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။
“ဟေးရှန်းကောင် ဘာလို့ အခုထိ မလှုပ်ရှားသေးတာလဲလို့ ငါ တွေးနေတာ၊ သူက ငါ့ရဲ့ မူလဝိညာဥ်အဆီအနှစ်ကို အစကတည်းက ကြံစည်နေတာကိုး ”
မိုးမခပင်မိစ္ဆာသည် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဤသို့သော လမ်းဆုံးသို့ ရောက်ရလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပါချေ။
တောက်....
“ကောင်းပါပြီ... နတ်မင်းကြီး... ဒီလူကို သေချာပေါက် သတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်”
မိုးမခပင်မိစ္ဆာက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။
စကားအဆုံးတွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ နတ်ရောင်ခြည်တစ်ခု ပျံထွက်သွား၏။ ယင်းမှာ ကြည်လင်တောက်ပလှသော ကျောက်စိမ်းခဲ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
သူမသည် သူမ၏ မူလဝိညာဥ်အဆီအနှစ်ကို လက်နက်ကိရိယာတစ်ခုအဖြစ် ကြိုတင်ဖန်တီးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယင်းတွင် ကုန်ခမ်းသွားခြင်းမရှိသော အသက်ဓာတ်များ ရှိနေ၏။ သူမ၏ ကိုယ်ပွားအတတ်ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်အသက်ရှင်နိုင်ခြင်းမှာလည်း ထိုအရာကြောင့်ပင်။ ယင်းမှာ အင်မတန် ကြီးမားလှသော အသက်ဓာတ်များနှင့် စင်ကြယ်လှသော သစ်သားဓာတ် များပင် ဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်ယံတွင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို လီယန်ချူး သတိထားမိလိုက်သည်။
အက်ကြောင်း၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ မွဲပြာရောင်ရှိသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးတစ်ခု ရှိနေ၏။ ယင်းမှာ အေးစက်စက်နှင့် အမင်္ဂလာရှိသော အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
ထိုအက်ကြောင်းထဲမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ အင်မတန် ကြီးမားလှသော မျက်လုံးကြီးတစ်လုံးက ပေါ်လာတော့သည်။ ထိုမျက်လုံးကြီးမှာ ကြည့်ရသည်နှင့် ရင်ထိတ်စရာကောင်းလှပြီး လောဘစိတ်များ ပြည့်နှက်နေ၏။
၎င်းသည် စင်ကြယ်လှသော ထိုအသက်ဓာတ် ကျောက်စိမ်းခဲကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ စင်ကြယ်လှသော ငရဲဘုံမှ ဝိညာဥ်နတ်ဘုရားများအတွက်မူ ဤအရာမှာ မလိုအပ်ပါချေ။
သို့သော် ဟေးရှန်းတောင်နတ်မင်း၏ မူလကိုယ်ထည်မှာ ထိုဟေးရှန်းတောင်ကြီး ဖြစ်သဖြင့် ဒြပ်ရှိကိုယ်ထည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအသက်ဓာတ်များကို အသုံးချကာ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို တိုးမြှင့်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။
ထိုဟေးရှန်းတောင်မှာ အစကတည်းက အလင်းနှင့် အမှောင် ဆုံမှတ်တွင် တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ၏ ကိုယ်ထည် အများစုမှာ ငရဲဘုံအတွင်း၌သာ ရှိနေပြီး၊ ယခု အပြင်ဘက်တွင် မြင်တွေ့နေရသော တောင်ထိပ်မှာ သူ၏ မူလကိုယ်ထည်၏ အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်သာ ဖြစ်သည်။
မိုးမခပင်မိစ္ဆာ၏ အသိစိတ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးလာတော့သည်။ ထိုမူလဝိညာဥ်အဆီအနှစ် ကျောက်စိမ်းခဲကို ပေးအပ်လိုက်ပြီးနောက် သူမသည် မကြာခင်မှာပင် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။
သူမသည် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာကို နာကျည်းစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး
“သေစမ်း မင်းကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ငါလည်း ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ရောက်မှာမဟုတ်ဘူး မင်းကို ဟေးရှန်းက ဝါးမြိုတဲ့အချိန်ကျရင် ငါ့ထက် အဆပေါင်း ထောင်နဲ့ချီပြီး နာကျင်ရလိမ့်မယ် ”
ကြီးမားလှသော အသက်ဓာတ်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ထိုကျောက်စိမ်းခဲမှာ ကောင်းကင်ယံရှိ အက်ကြောင်းဆီသို့ အင်မတန် မြန်ဆန်လှသော အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားတော့သည်။
မိုးမခပင်မိစ္ဆာမှာ နှမြောစိတ်ဖြစ်မိသော်လည်း ရှောင်လွှဲမရမှန်း သိနေသည်။ အစွမ်းထက်လှသော ထိုတာအိုဆရာကို သတ်ရန်အတွက် ဟေးရှန်းကို အကူအညီတောင်းရသဖြင့် ဤမျှသော ပေးဆပ်မှုကို ပြုလုပ်ရခြင်းပင်။
ရုတ်တရက်
ထိုကျောက်စိမ်းခဲမှာ တစ်စုံတစ်ရာသော စွမ်းအားကို ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ပင် ချက်ချင်း အရှိန်သေကာ အောက်သို့ ပြုတ်ကျလာတော့သည် သာမန် ကျောက်ခဲတစ်လုံးအလား အောက်သို့ ပြုတ်ကျလာရာ၊ တာအိုဆရာ၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီးက လက်ဖြင့် လှမ်းဖမ်းလိုက်တော့သည်။
“...” မိုးမခပင်မိစ္ဆာ
“...” ဟေးရှန်းတောင်နတ်မင်း
ထိုသို့သော အပြောင်းအလဲကို သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး မထင်ထားခဲ့ပါချေ။
လီယန်ချူးသည်လည်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွားမိသည်။ စောစောက သူသည် အင်မတန် ကြီးမားလှသော အသက်ဓာတ်များနှင့် သစ်သားဓာတ်များကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ မိုးမခပင်မိစ္ဆာ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ နတ်ရောင်ခြည်တစ်ခု ပျံထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူသည် ကျောက်စိမ်းပေတံ ကို အသုံးချကာ ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ တကယ်ပင် အလုပ်ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုနတ်ရောင်ခြည်ကို ရိုက်ချလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ထိုနတ်ရောင်ခြည်ကို တားဆီးရန်အတွက် ထိုက်ရှန်းဖူကျွင်း တံဆိပ်တော် နှင့် တခြားသော နတ်လက်နက်များကိုပါ အသုံးချရန် အသင့်ပြင်ထားခဲ့ခြင်းပင်။
“တကယ်ပဲ သစ်သားဓာတ် ပါလား”
လီယန်ချူး ပျော်သွားတော့သည်။
ဓာတ်ငါးပါး စုစည်းခြင်း ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံရာတွင် ယခုအချိန်၌ သစ်သားဓာတ် တစ်ခုတည်းသာ ကျန်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ ဤသစ်သားဓာတ်ကို ကျင့်ကြံအောင်မြင်သွားလျှင် စဦးအသက်ဓာတ်ငါးပါး ကို စုစည်းကာ တတိယအဆင့်ဖြစ်သော ယန်ဝိညာဥ် အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ သူသည် လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ထိုကျောက်စိမ်းခဲကို သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။
“အဲဒီရတနာကို ငါ့ဆီ ပြန်ပေးစမ်း”
အက်ကြောင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် မိုးကြိုးသံများ ဟိန်းထွက်လာသည်။ အေးစက်စက်နှင့် အရှိန်အဝါကြီးမားလှသော အသံတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်အနှံ့ လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။
“ဘာအသက်ဓာတ်လဲ၊ ငါ မတွေ့မိပါဘူး”
လီယန်ချူးသည် ကောင်းကင်ယံရှိ ထိုမိစ္ဆာမျက်လုံးကြီးကို လုံးဝ မကြောက်မရွံ့ဘဲ ပြန်လည်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုမျက်လုံးကြီး၏ နောက်ကွယ်၌ အင်မတန် အစွမ်းထက်လှသော တားမြစ်ထားသည့် တည်ရှိမှုတစ်ခု ရှိနေသည်မှာ သေချာလှသည်။
သို့သော် ထိုသို့သော တည်ရှိမှုမျိုးကို သူ မြင်ဖူးလှပြီ၊ သတ်ဖူးလှပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုမျှ မရှိပါချေ။
“...” ဟေးရှန်းတောင်နတ်မင်း
ဝုန်း
ကောင်းကင်ယံမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ကျဆင်းလာတော့သည် ထိုအလင်းတန်းမှာ နက်မှောင်လှသော အရောင်ရှိပြီး မင်ရည်တိုင်ကြီးတစ်ခု အောက်သို့ ပြိုကျလာသည့်အလားပင် အင်မတန် ထိတ်လန့်စရာကောင်းလှပြီး ဖျက်ဆီးလိုသော အငွေ့အသက်များ ပါရှိနေသည်။
လီယန်ချူးသည် သူ၏ စွမ်းအားများကို ဧရာမ လက်ကြီးတစ်ဖက်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျန်ရှိနေသော မိုးမခပင်မိစ္ဆာ၏ သုံးပုံတစ်ပုံခန့်ရှိသည့် ကိုယ်ထည်ကို ဖမ်းဆွဲကာ ထိုအလင်းတန်းဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်တော့သည်။
“...” မိုးမခပင်မိစ္ဆာ
ဒိုင်း
ကြီးမားလှသော အသံကြီးနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှုကြီး ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည် မိုးမခပင်မိစ္ဆာ၏ ကျန်ရှိနေသော ကိုယ်ထည်မှာလည်း ထပ်မံ၍ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားရပြန်သည်။
အသိစိတ် အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သော သူမ၏ ဝိညာဥ်မှာ ထိုသစ်ပင်ငုတ်တိုကြီးအတွင်းတွင်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။
ထိုသစ်ပင်ငုတ်တိုကြီးမှာ ယခင်က ထိုသူ၏ ပိုင်းဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော်လည်း၊ ဖျက်ဆီးရန် ခက်ခဲလှသော ရတနာတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။
သူမသည် ဤသစ်ပင်ငုတ်တိုကို အားကိုးကာ တောင်နတ်မင်း၏ တိုက်ကွက်မှ ကပ်သီးကပ်သတ် အသက်ရှင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုသစ်ပင်ငုတ်တိုမှာ လီယန်ချူး၏ နတ်မီးများနှင့် တောင်နတ်မင်း၏ တိုက်ခိုက်မှုဒဏ်ကို ခံထားရသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး အက်ကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ ခဏချင်းမှာပင် ပျက်စီးတော့မည့်အလားပင်။
မိုးမခပင်မိစ္ဆာ၏ အားနည်းလှသော အသိစိတ်မှာ ယခုအခါ ပို၍ ဝေဝါးလာတော့သည်။
“ခွေးတာအို... နင့်အဘိုးကိုပဲ သွားပြောလိုက်”
မိုးမခပင်မိစ္ဆာသည် နာကျည်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ စကားအဆုံးမှာပင် လီယန်ချူး၏ ဓားချက်ဖြင့် အပိုင်းပိုင်း အဖြတ်ခံလိုက်ရတော့သည် ဓားအတွင်းမှ ဆန်းကြယ်သော တုန်ခါမှုများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မိုးမခပင်မိစ္ဆာ၏ အသိစိတ်ကို လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားစေတော့သည်။
ထို့ပြင် မိုးမခပင်မိစ္ဆာ၏ အသိစိတ် မရှိတော့သည့်နောက်တွင် ကောင်းကင်ယံရှိ နတ်မီးများက သူမ၏ အမြစ်များကို အကြွင်းအကျန်မရှိ လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်တော့သည်။
မြေပြင်ပေါ်တွင် ဧရာမ ကျင်းကြီးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။ မိုးမခတောအုပ်၊ လန်ယော့ကျောင်းတော်... အားလုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အပျက်အစီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
ဤနေရာရှိ အမင်္ဂလာအငွေ့အသက်များနှင့် မိစ္ဆာအငွေ့အသက် အားလုံးကိုလည်း လီယန်ချူးက အကုန် လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်သည်။
ထို့ကြောင့်ပင်...
ကြောက်ရွံ့မှု အားလုံးသည် ပစ်မှတ်အား မလုံလောက်ခြင်းမှ မြစ်ဖျားခံသည်။
မိစ္ဆာများ စုဝေးရာ ထိုနေရာမှာ လီယန်ချူး၏ အတင်းအကျပ် ပြောင်းလဲခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။
နောင်တွင် ထိုနေရာ၌ မိစ္ဆာများ ပေါ်ပေါက်လာရန်မှာ မလွယ်ကူတော့ပါချေ။ လေထုထဲတွင်လည်း ယန်မီး ၏ အငွေ့အသက်များသာ ဖုံးလွှမ်းနေတော့သည်...။
အခန်း (၆၄၀) - သိုင်းပညာဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြိုခွင်းခြင်း ၊ တကယ်လာတွေ့တာပဲ ၊ ငရဲဘုံကျူးကျော်မှု ၊ ကုသိုမှတ်တစ်လှိုင်းလောက် ယူလိုက်ဦးမယ်
“ဟိန်း ”
ဟေးရှန်းတောင်နတ်မင်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။
အရာရာတိုင်းတွင် ကျွမ်းကျင်ရာ နယ်ပယ်ရှိစမြဲပင်။ သူသည် စွမ်းအားကြီးမားလှသော်လည်း မိုးမခပင်မိစ္ဆာ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အသက်ဓာတ်နှင့် သစ်သားဓာတ်များ စုစည်းနေသည့် ထိုကျောက်စိမ်းခဲကို အတင်းအကျပ် လုယူရန်မှာမူ သူလည်း မစွမ်းသာပါချေ။
ထို့ကြောင့်ပင် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ မိုးမခပင်မိစ္ဆာကို ခြိမ်းခြောက်ပြီး ထိုရတနာကို ထုတ်ပေးရန် စေခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
မူလက သူသည် ထိုရတနာဖြင့် မိမိ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို ခိုင်မာအောင် ပြုလုပ်ပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် လူ့ပြည်နှင့် ငရဲဘုံ ထိတွေ့ပဋိပက္ခများကြား၌ အခွင့်ကောင်းယူကာ နယ်မြေတစ်ခုကို သိမ်းပိုက်ရန် ကြံစည်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် လီယန်ချူးက ထိုကျောက်စိမ်းခဲကို သူ့မျက်စိရှေ့တင် လုယူသွားရုံတင်မက၊ မိုးမခပင်မိစ္ဆာကိုပါ သတ်ပစ်လိုက်သည်ကို လက်ပိုက်ကြည့်နေခဲ့ရသည်။
ဟေးရှန်းတောင်နတ်မင်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိသည်။ ထိုတာအိုဆရာသည် အံ့ဩစရာကောင်းသော ကိုယ်ခန္ဓာရှိပြီး ပြင်းထန်လှသော သွေးအရှိန်အဝါများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
ယခုကြည့်ရသည်မှာ သူ၏ မီးမန္တန်မှာလည်း အင်မတန် အစွမ်းထက်လှပေသည်။ ငရဲဘုံအက်ကြောင်းမှ သူ၏ ကိုယ်ပွားတစ်ခုတည်းဖြင့်မူ ဤတာအိုဆရာကို ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။
ထို့ကြောင့် ဟေးရှန်းတောင်နတ်မင်းသည် အချိန်ထပ်မဖြုန်းတော့ဘဲ ထိုအက်ကြောင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်လိုက်တော့သည်။ သူ အောင့်အည်းသည်းခံလိုက်ရခြင်းပင်။
“ခွေးသားလေး... နောက်တစ်နေ့ကျရင် ငါကိုယ်တိုင် မင်းကို လာရှာပြီး ဒုက္ခပေးဦးမှာပါ ”
ထိုအသံမှာ အေးစက်စက်နှင့် အရှိန်အဝါကြီးမားလှပြီး သာမန် သက်ရှိသတ္တဝါတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာနိုင်သည့် အသံမျိုး မဟုတ်ပါချေ။ အက်ကြောင်းကြီးမှာ လူတစ်ယောက် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည့်အလား ဖြည်းဖြည်းချင်း ပိတ်သွားတော့သည်။
အက်ကြောင်းနောက်ကွယ်မှ မွဲပြာရောင် ဟင်းလင်းပြင်ရှိ ထိုဧရာမ သတ္တဝါကြီးမှာလည်း ထွက်ခွာသွားရန် ပြင်ဆင်နေ၏။
သို့သော် ထိုခဏမှာပင် လက်တစ်ဖက်က ထိုအက်ကြောင်းအတွင်းသို့ တိုးဝင်လာသည်။
လီယန်ချူးသည် ယခုအခါ ဖာထျန်းရှန့်တီ အတတ်ကို အသုံးပြုထားသဖြင့် ဧရာမ လူသားကြီး၏ လက်တစ်ဖက်ကို အက်ကြောင်းအတွင်းသို့ ထိုးသွင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ၏ လက်ဝါးပေါ်တွင် ချီစွမ်းအား များ စီးဆင်းလာပြီး ထိုအက်ကြောင်း ပိတ်မသွားအောင် အတင်းအကျပ် တားဆီးလိုက်တော့သည်။
“...” ဟေးရှန်းတောင်နတ်မင်း
ထိုခံစားချက်မှာ လူတစ်ယောက်ကို အဝေးကနေ စိန်ခေါ်ပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်သော်လည်း၊ တစ်ဖက်လူက တကယ် ဒေါသထွက်လာပြီး ကိုယ့်အိမ်တံခါးဝအထိ လိုက်လာကာ အပြင်ထွက်ခဲ့စမ်းလို့ အော်နေသည့်အလားပင်။
လီယန်ချူး၏ လက်ပေါ်ရှိ ချီစွမ်းအားများမှာ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားတစ်ခုကြောင့် အဆက်မပြတ် ပျက်စီးနေရသည်။ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး လက်ဝါးအလယ်မှ ပြင်းထန်လှသော သွေးအရှိန်အဝါများကို ပေါက်ကွဲစေလိုက်၏ ထို့နောက် အက်ကြောင်းနောက်ကွယ်ရှိ ထိုဧရာမ သတ္တဝါကြီး၏ မျက်လုံးကို အင်အားအပြည့်ဖြင့် လှမ်းထိုးလိုက်တော့သည်။
တတိယအဆင့်၏ သွေးအရှိန်အဝါ ပေါက်ကွဲမှုမှာ မည်မျှအထိ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလိုက်ပါသနည်း။
“အား”
ဟေးရှန်းတောင်နတ်မင်းမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ဤလက်ဝါးချက်ကို ခံလိုက်ရသဖြင့် မျက်လုံးမှာ စူးစူးရှရှ နာကျင်သွားရကာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်ခွာသွားရတော့သည်။
ဤနေရာမှာ အလင်းနှင့် အမှောင် ဆုံမှတ် ဖြစ်သဖြင့် အက်ကြောင်းများ မကြာခဏ ပေါ်ပေါက်တတ်သည်။
ဟေးရှန်းတောင်နတ်မင်းသည်လည်း ထိုအက်ကြောင်းကို အသုံးချကာ ငရဲဘုံမှ စွမ်းအားများကို ခေါ်ယူနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤလူငယ်တာအိုဆရာက အက်ကြောင်းပိတ်မသွားအောင် တားဆီးနိုင်ရုံတင်မက၊ သူ၏ မျက်လုံးကိုပါ ထိုးနှက်ဒဏ်ရာ ရစေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပါချေ။
လီယန်ချူးသည် ကျန်သည့် လက်တစ်ဖက်ဖြင့်လည်း အက်ကြောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ လက်နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ အတင်းအကျပ် ဆွဲဖြဲလိုက်တော့သည်။
ခလွမ် ခလွမ်....
စုတ်ပြဲသွားသည့် အသံများမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်အနှံ့ ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။
ပေပေါင်း ရာနှင့်ချီ မြင့်မားသော ဧရာမ လူသားကြီးတစ်ဦးသည် ကြွက်သားများ အပြိုင်းပြိုင်းထနေကာ တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း သွေးရောင်အလင်းတန်းများ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။
သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင်လည်း သွေးအရှိန်အဝါများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် နေမင်းကြီးတစ်စင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။
အက်ကြောင်းကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာတော့သည်။
လီယန်ချူး၏ လက်ပေါ်ရှိ ချီများမှာ ထိုစွမ်းအားကို မတောင့်ခံနိုင်တော့သော်လည်း၊ သူက ပြင်းထန်လှသော သွေးအရှိန်အဝါများကို ထပ်မံထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အင်မတန် ကြမ်းတမ်းလှသဖြင့် ထိုဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းကို လက်ဗလာဖြင့် အတင်းအကျပ် ဆွဲဖြဲနေခြင်းပင်။
နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ လီယန်ချူးသည် ဤဟင်းလင်းပြင် အာကာသအတတ်များကို နားမလည်ခြင်းပင်။
အက်ကြောင်းကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီးနောက် လီယန်ချူး၏ လက်ဝါးပေါ်ရှိ ချီများကို ဆက်လက်မတိုက်ခိုက်တော့ဘဲ တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ယင်းမှာ ဟေးရှန်းတောင်နတ်မင်း ထိန်းချုပ်ထားသော အတတ်မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုငရဲဘုံအက်ကြောင်း၏ မူလသဘာဝအတိုင်း ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်ငြားလည်း လီယန်ချူးက သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအင်အား သက်သက်ဖြင့် ဤအက်ကြောင်းကို ဆွဲဖြဲရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်းမှာ အင်မတန် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှပေသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေရသော ဝေဟန်မှာ မျက်လုံးပြူးကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေရသည်။ အဝေးတစ်နေရာတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ရှင်းဟုန်ယဲ့ သည်လည်း ဤကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါကို ခံစားမိသဖြင့် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ဆွံ့အသွားရတော့သည်။
“ကိုယ်ခန္ဓာ အင်အားသက်သက်နဲ့ ငရဲဘုံအက်ကြောင်းကို အတင်းဆွဲဖြဲတယ် ဟုတ်လား ”
ရှင်းဟုန်ယဲ့ သည် အစီရင်အတတ်နှင့် လက်နက်ဖန်တီးခြင်း အတတ်တွင် ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော အက်ကြောင်းများနှင့် ပတ်သက်၍ သူမတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သိရှိနားလည်မှု ရှိသည်။ အက်ကြောင်းဆိုသည်မှာ လျှို့ဝှက်မန္တန်များဖြင့်သာ ဖွင့်နိုင်ခြင်းဖြစ်ပြီး လူ့အင်အားဖြင့် နှောင့်ယှက်၍ မရနိုင်ပါချေ။ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်လှသော နတ်လက်နက်များ ရှိမှသာ ဖြစ်နိုင်သည်။
လီယန်ချူး၏ ယခုလုပ်ရပ်ကို သူမ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရသည်။
“မဖြစ်နိုင်တာ... ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ ”
ရှေးဟောင်း ဒဏ္ဍာရီများအရ သိုင်းပညာရှင်များသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်လျှင် သိုင်းပညာဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြိုခွင်း ကာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပျံတက်နိုင်ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့်ပင် နတ်ဘုရား ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။
ရှင်းဟုန်ယဲ့ သည် ရှေးဟောင်းကျမ်းစာများပါ မှတ်တမ်းများကို ပြန်လည်သတိရလိုက်မိကာ ရင်ခုန်သံများပင် မြန်လာတော့သည်။
ထိုအက်ကြောင်းမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်၊ အက်ကြောင်းနောက်ကွယ်မှ အမင်္ဂလာရှိသော အေးစက်စက် အငွေ့အသက်များလည်း လွင့်ပြယ်သွားတော့သည်။
ထိုကမ္ဘာပေါ်တွင် မည်သည့်အခါကမျှ မရှိခဲ့ဖူးသည့်အလားပင်။ ကမ္ဘာမြေကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။
လီယန်ချူးသည် သူ၏ နတ်စွမ်းအားကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ ပေပေါင်း ရာနှင့်ချီ မြင့်မားကာ တောင်များကို ရွှေ့နိုင်သော ဧရာမ လူသားကြီးသည် တစ်ခဏချင်းမှာပင် ထွားကျိုင်းခိုင်မာပြီး ခန့်ညားသော လူငယ်တာအိုဆရာအသွင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွား၏။
သူသည် ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး၊ ရှင်းဟုန်ယဲ့ ရှိရာသို့ လာခဲ့တော့သည်။
“လန်ယော့ကျောင်းတော်က မိုးမခပင်မိစ္ဆာကို ငါ သတ်လိုက်ပြီ။ သူ့ရဲ့ ဝန်ခံချက်အရ မင်းရဲ့ ဒေါ်လေးက သူ့နဲ့ တကယ်တွေ့ခဲ့တယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ မင်းဒေါ်လေးရဲ့ ကိုယ်ပေါ်ကနေ နတ်ရောင်ခြည်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဒီနေရာက ငရဲဘုံအက်ကြောင်းထဲကို အဆွဲခံလိုက်ရတယ်လို့ ပြောတယ်...”
“ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ ” လီယန်ချူးက မေးလိုက်သည်။
“နတ်ရောင်ခြည် ဟုတ်လား ဒေါ်လေးက သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲလေ... ဖြစ်နိုင်တာက တစ်နေရာရာက ဆရာတော်ကြီးတွေ ဒါမှမဟုတ် တာအိုဆရာကြီးတွေဆီကနေ အစွမ်းထက်တဲ့ နတ်လက်နက်တစ်ခုခု တောင်းပြီး ဆောင်ထားလို့လားမသိဘူး...”
ရှင်းဟုန်ယဲ့ မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ယင်းကို သူမလည်း မသိပါချေ။
“ငရဲဘုံအက်ကြောင်းထဲကို အဆွဲခံလိုက်ရတယ်ဆိုတော့... ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့မလဲ”
သူမ၏ မျက်နှာမှာ ညှိုးငယ်သွားရသည်။
ဝေဟန်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်
“ကျွန်တော် မလာခင်က အရာရှိမင်း ပြောတာ ကြားခဲ့တယ်၊ ငရဲဘုံကနေ လူ့ပြည်ကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှု နှစ်ကြိမ်လောက် ဖြစ်ထားပြီးပြီတဲ့။ အခုလောကကြီး က တကယ်ကို ရှုပ်ထွေးနေပြီပဲ...”
“ငရဲဘုံကျူးကျော်မှု မင်း ဘာတွေသိထားလဲ”
လီယန်ချူးက မေးသည်။
“ဝမ်လောင်အာ ဆီက ကြားတာကတော့... ဒီလောကမှာ မြစ်တစ်စင်းနဲ့ တောင်တစ်လုံးက ရုတ်တရက် ပေါ်လာတတ်တယ်တဲ့။ မူလနေရာမှာလည်း မြစ်တစ်စင်း ရှိနေတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အသစ်ပေါ်လာတဲ့ အရာတွေက ငရဲဘုံကနေ လာတာဖြစ်ပြီး အလင်းနဲ့ အမှောင် ဆုံမှတ်မှာ ရှိနေတာတဲ့။ သရဲဈေး လိုမျိုးပဲ၊ ပေါ်လာပြီးရင် ခဏနေရင် ပြန်ပျောက်သွားတတ်တယ်၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က အထဲကို မှားယွင်းဝင်မိသွားရင် ဘယ်တော့မှ ပြန်ထွက်မလာနိုင်တော့ဘူးလို့ ဆိုတယ်...”
ဝေဟန်က ရှင်းပြသည်။
လီယန်ချူးသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။
“လူကို ကူညီရင် အဆုံးအထိ ကူညီရမယ်၊ ဘုရားဖူးရင်လည်း စေတီအထိ ရောက်ရမယ် (ကူညီလက်စနဲ့ အဆုံးထိ ကူညီမယ်)။ မင်းဒေါ်လေး ကိစ္စအတွက် ငါတို့ ဟေးရှန်းတောင် မှာ ကံစမ်းကြည့်ဖို့ လိုမယ် ထင်တယ်...”
“ဟေးရှန်းတောင်” ရှင်းဟုန်ယဲ့ မှာ ကြောင်အမ်းသွားသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ မိုးမခပင်မိစ္ဆာနဲ့ ဟေးရှန်းတောင်နတ်မင်းတို့ ပြောတဲ့စကားတွေကို ငါကြားခဲ့ရတယ်။ ဒီတောင်နတ်မင်းက ငရဲဘုံနဲ့ တော်တော်လေး ပတ်သက်မှုရှိပုံရတယ်၊ သူတို့ပြောပုံအရဆိုရင် သူက မူလကတည်းက ငရဲဘုံက သရဲနတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်ပုံပဲ...”
လီယန်ချူးက ရှင်းပြသည်။
“သရဲနတ်ဘုရား တောင်နတ်မင်း ဖြစ်နေမှတော့ လူ့ပြည်က တောင်နဲ့ မြစ်တွေကို စောင့်ရှောက်ဖို့ ခန့်အပ်ခံရတဲ့ နတ်မင်း ဖြစ်သင့်တာပေါ့၊ ငရဲဘုံနဲ့ ဘာလို့ ပတ်သက်နေတာလဲ ”
ဝေဟန်က ကြားဖြတ်မေးသည်။
“ခုခေတ်ကြီးမှာ ဘယ်လိုမိစ္ဆာတွေ၊ ဘယ်လိုနတ်တွေ ရှိနေမှန်း မသိနိုင်ဘူး၊ ဖြစ်နိုင်တာက သူက နှစ်ဖက်ချွန် လည်း ဖြစ်နေနိုင်တာပဲ...”
လီယန်ချူးက စဉ်းစားရင်း ပြောလိုက်သည်။
ဝေဟန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်
“ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီလိုစဉ်းစားကြည့်ရင် ဒီတောင်နတ်မင်းဆိုတဲ့ ဘွဲ့က သူကိုယ်တိုင် ပေးထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ကျွန်တော့်ဆရာ ပြောဖူးတာကတော့ မဟာရှ ခေတ်တုန်းက တောင်နတ်မင်း၊ ရေနတ်မင်း၊ မြေစောင့်နတ်၊ မြို့စောင့်နတ် ဖြစ်ဖို့အတွက် လူတွေ အလုအယက် ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်တဲ့။ အခုတော့ ဒဏ္ဍာရီတွေ ပျက်စီးကုန်ပြီဆိုတော့ သူက နတ်မင်းအတုလည်း ဖြစ်နေနိုင်တာပဲ...”
“ရှင်က အဲဒီတောင်နတ်မင်းကတစ်ဆင့် အက်ကြောင်းကို ပြန်ဖွင့်ခိုင်းမလို့လား”
ရှင်းဟုန်ယဲ့ က လီယန်ချူးကို ကြည့်ကာ မေးသည်။
“ကံစမ်းကြည့်ရမှာပေါ့၊ စောစောက အက်ကြောင်းနောက်ကွယ်က ဧရာမ သတ္တဝါကြီးက သူပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်...”
လီယန်ချူးက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
“အက်ကြောင်းနောက်ကွယ်က တည်ရှိမှုက သိသာထင်ရှားတဲ့ လူ့ပြည်ကအရာ မဟုတ်ဘူးပဲ၊ ဟေးရှန်းတောင်နတ်မင်းက ဘာလို့ အဲဒီအက်ကြောင်းကတစ်ဆင့် လှုပ်ရှားနေရတာလဲ ”
ဝေဟန်က အလျင်အမြန်ပင် မေးလိုက်ပြန်သည်။
“ဖြစ်နိုင်တာက မင်းပြောသလိုပဲ၊ ငရဲဘုံက လူ့ပြည်ကို ကျူးကျော်လာတာလေ။ အဲဒီဟေးရှန်းတောင်နတ်မင်းက မူလက ငရဲဘုံမှာ ရှိနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ အခု အလင်းနဲ့ အမှောင် ထိတွေ့မိတဲ့အခါမှ သူက အပြင်ထွက်ခွင့်ရတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ...”
ဟု လီယန်ချူးက ဆိုသည်။
ရှင်းဟုန်ယဲ့ က သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်
“မိုးမခပင်မိစ္ဆာကပဲ ဒုက္ခပေးနေတာလို့ ထင်ထားတာ၊ အခုတော့ ငရဲဘုံနဲ့ပါ ပတ်သက်သွားပြီပေါ့... ရှင်တို့နှစ်ယောက်ကိုပါ ဒီအထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်မိသလို ဖြစ်သွားလို့ တကယ်ကို အားနာမိပါတယ်...”
လီယန်ချူးက ပြုံးပြလိုက်ပြီး ဘာမှမပြောတော့ပါချေ။
တကယ်တော့ ယခုအချိန်တွင် အကောင်းဆုံးလုပ်ရမည့်အရာမှာ ရရှိထားသော သစ်သားဓာတ် ကို သန့်စင်ပြီး အဆင့်တက်ရန် အားထုတ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှင်းဟုန်ယဲ့ ကို ကူညီမည်ဟု ကတိပေးထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား၊ ထို့ကြောင့် ဟေးရှန်းတောင်သို့ တစ်ခေါက်သွားကြည့်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါ့အပြင်...
ဟေးရှန်းတောင်နတ်မင်းက မကောင်းမှုတွေ အများကြီး လုပ်ထားတာပဲ၊ အဆင်ပြေရင် အရင်သတ်ပစ်ပြီး ကုသိုလ်မှတ် တစ်လှိုင်းလောက် ယူထားလိုက်ရတာပေါ့။