မြစိမ်းရောင်ကမ်းပါးပေါ်က သမင်ဖြူ

မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင်ကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ဖို့ အမြန်စီစဉ်ရန်အတွက် လီပုယီက မိမိကို လာရောက် တိုက်တွန်းခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဝမ်ရှိုယီ သိထားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အခြေအနေက ဤမျှအထိ ပြင်းထန်စွာ တင်းမာလာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့။

အဓိက အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ စီနီယာချန်က ရွှေရောင်အနှစ်သာရအဆင့် သားရဲကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ခြင်းပင်။

အကယ်၍ လီပုယီသာ ခွန်းလွန်အင်မော်တယ်နန်းတော်မှ တပည့်တစ်ဦး မဟုတ်ခဲ့လျှင် ဝမ်ရှိုယီသည် ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီးနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း လီပုယီတွင် ထိုထူးခြားသော ဂုဏ်ပုဒ် ရှိနေသောကြောင့် အကယ်၍ သူသာ လက်ပါခဲ့လျှင် အရှင်မက သူ့ကို မည်သို့ ထင်မြင်သွားမည်နည်း ဆိုသည်ကို တွေးပူမိသည်။ သို့သော်လည်း သူ ဘာမှမလုပ်လျှင် စီနီယာချန် ပြသခဲ့သော ကျေးဇူးတရားများကို မျက်ကွယ်ပြုရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

သူ တစ်ခဏမျှ အကျပ်ရိုက်သွားကာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်တန့်၍ နေခဲ့သည်။

သို့တိုင် သူက ဉာဏ်ကောင်းသူ ဖြစ်ပြီး အဖြေတစ်ခုကို အမြန် ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။

စီနီယာအနေဖြင့် လီပုယီကို အနိုင်ယူနိုင်ရန် နည်းလမ်းမရှိသောကြောင့် သူ၏ အလုပ်မှာ စီနီယာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရစေရန် သေချာစေရေးပင် ဖြစ်သည်။ ပါ့ကျီ ရင်ဆိုင်ရမည့် အခြေအနေအတွက်မူ သူ တိတ်ဆိတ်စွာ သနားပေးရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ သူ့ကို ကယ်တင်ရန် နည်းလမ်းမရှိတော့လေပြီ။

ထိုစဉ် လေထုထဲတွင် လှိုင်းတွန့်များ ထွက်ပေါ်လာ၏။ မွှေးပျံ့သော လေပြေတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။

လူတိုင်း တစ်ခဏမျှ မိန်းမောသွားခဲ့ကြသည်။

ချလွမ်…

ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူတို့က ဖြူစင်နေသော ဓားအိမ်တစ်ခုက လီပုယီ၏ ဓားနှင့် ထိခိုက်မိသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ဆီးနှင်းများထက်ပင် ပိုမို ဖြူလွှာတောက်ပနေသော အဖြူရောင် ဝတ်စုံရှင်တစ်ဦးက ချန်ဟွိုက်အန်၏ အရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

လီချင်းရန် ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ထိုနေရာရှိ အကြည့်တိုင်း လီချင်းရန်ထံသို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိသွားကြသည်။ လီချင်းရန်၏ ဖြူဝေးသော အသားပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည့် အလင်းရောင်များမှာ နူးညံ့သော လရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲ သွားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ကျောက်ရင်းနှင့် ရှန့်ရှောင်ယွမ်တို့မှာ မတုံ့ပြန်နိုင်သေးချေ။ သို့သော် လင်းလင်လင်ကမူ မထိန်းချုပ်နိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

“ဝါး…အဲဒါ... အဲဒါ ဟိုအစ်မကြီးပဲ။”

ဒါဆို အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက အဲဒီအစ်မကြီးနှင့် တကယ်ပဲ ထူးခြားတဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိနေတာ သေချာတယ်။ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ပြဿနာကြုံရတာနဲ့ အဲဒီအစ်မကြီးက ချက်ချင်း နေရာရွှေ့ပြောင်းပြီး ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဆိုလိုတာကတော့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲဆိုတာကို အဲဒီအစ်မကြီး အချိန်တိုင်း မြင်နေရတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။

ဒါ ဒဏ္ဍာရီထဲက အဝေးမှစောင့်ကြည့်ခြင်း ဆိုတာ များလား။ ဒါကြောင့် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက နေ့စဉ်ရက်ဆက် အဆုံးမဲ့ ပိုင်စိုးပိုင်နင်း ငရဲထဲမှာ ရစ်ပတ်နေထိုင်နေရတာ ဖြစ်မယ်။

အသေအချာပဲ။ သူ သုခချမ်းသာတွေကြောင့် အသက်ရှူကျပ်နေရမည်မှာ သေချာတယ်။

“ဥသုံးလုံး။ မင်းက ဘာလို့ အဲဒီလို လိမ်ကောက်နေရတာလဲ။”

ချန်ဟွိုက်အန်က မေးထောက်ကာ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ဆန် လှုပ်ရှားနေသော လင်းလင်လင်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်လိုက်သည်။ လင်းလင်လင် တစ်ယောက် မဖွယ်မရာ တစ်ခုခုကို တွေးတောနေကြောင်း သူ အတိအကျ အာရုံခံမိလိုက်သည်။

“ဘာ... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး။” လင်းလင်လင်က မျက်နှာနီရဲသွားပြီး သူ့ကို မြူဆွယ်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “ကျွန်မက ရှင့်ကို တကယ်ပဲ ဆွဲဆောင်မှု ရှိတယ်လို့ တွေးမိလို့ပါ။”

ချန်ဟွိုက်အန် - ...

“ဆရာ။ ဒီလူက ဘယ်သူလဲ။ ဆရာ့ကို ဒီလောက် ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောရဲတယ်။”

လီချင်းရန် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း စတင်ကတည်းက လီပုယီ၏ စကားများကို ကြားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ လီချင်းရန်၏ နုနယ်သော မျက်နှာလေးက ဆီးနှင်းများကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး လီချင်းရန်၏ ဓားအိမ်က လီပုယီထံသို့ မည်သည့် ယဉ်ကျေးမှုမျှ မပါဘဲ တိုက်ရိုက် ချိန်ရွယ်ထားသည်။ အကယ်၍ ဤနေရာက အခြားကမ္ဘာတစ်ခု မဟုတ်ခဲ့လျှင်နှင့် ဆရာဖြစ်သူအတွက် ပြဿနာဖြစ်မည်ကို လီချင်းရန် မစိုးရိမ်ခဲ့လျှင် လီချင်းရန်သည် ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီးနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

လီပုယီက လီချင်းရန်ကို အထက်အောက် ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

အတော်လေး လှပတဲ့ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူပါလား။

သို့သော် ထိုမျှသာ ဖြစ်သည်။ လီချင်းရန်က မလှပလွန်း၍ မဟုတ်ပါဘဲ သူ၏ မိဘအရင်းများကို ကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးကတည်းက သူ့နှလုံးသားမှာ သံမဏိကဲ့သို့ အေးစက်သွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ့အတွက်တော့ အလှဆုံး အမျိုးသမီးဆိုသည်မှာလည်း အရေခွံ တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူက အာဏာ၊ စည်းစိမ်၊ ကိလေသာ၊ အကျိုးအမြတ် ဘာကိုမျှ မမက်မောပေ။ သူ ရှာဖွေနေသည်မှာ အင်မော်တယ် တည်ခြင်းဆီသို့ သွားရာ လမ်းစဉ်ကြီးပင်။ သူ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့သည့် မည်သည့်အမျိုးသမီးမဆို မည်မျှ လှပနေပါစေ တူညီသော ကံကြမ္မာကိုသာ ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

“မင်း သူ့ကို ဆရာလို့ ခေါ်လိုက်တာလား။” လီပုယီက နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းက သူ့ထက် ပိုသန်မာနေတာကို ဘာလို့ အဲဒီလို ခေါ်ရတာလဲ။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးက ရွှေရောင်အနှစ်သာရ အလယ်အလတ်အဆင့်တွေပဲ။ ဒီနေ့ ကိစ္စက မင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ မင်း အခု ဆုတ်ခွာသွားမယ်ဆိုရင် မင်းကို ငါ မမြင်ခဲ့ဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်မယ်။”

လီချင်းရန် ပြန်မဖြေခဲ့။ သူက ဆရာဖြစ်သူကိုသာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လီချင်းရန်၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ တောက်လောင်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဆရာဖြစ်သူ၏ အချက်ပြမှု မပါဘဲ လီချင်းရန်သည် လှုပ်ရှားမည် မဟုတ်ပေ။

ချန်ဟွိုက်အန်က ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးပင် ဆိုသည်။ “သူ့ကို သင်ခန်းစာလေး ပေးလိုက်။ မတော်တဆ သေမသွားအောင်တော့ ထိန်းလုပ်။”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ။”

လီချင်းရန်က လီပုယီထံသို့ မျက်နှာပြန်လှည့်လိုက်ချိန် လီချင်းရန်၏ မျက်လုံးများထဲရှိ တောက်ပမှုများသည် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်သွားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်က သူ မရှိသည့်အလား အရေးမစိုက်ဘဲ ပြောဆိုနေကြသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လီပုယီ ဒေါသတကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဘယ်လောက်တောင် မောက်မာလိုက်သလဲ။ ခွန်းလွန် အင်မော်တယ် နန်းတော်ရဲ့ ဓားပညာရပ်တွေကို မင်းကို ငါ ပြသပေးမယ်။”

ဝမ်ရှိုယီက တောင်ကြီးတစ်လုံး ဖိချလိုက်သကဲ့သို့ လေးလံပြီး အင်အားကြီးမားသော တိုက်ခိုက်မှုများကို အဓိကထားသည့် တောင်ဖြိုခွားသိုင်းကို ကျင့်ကြံထားသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း လီပုယီ ကျင့်ကြံထားသည်ကတော့ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းသကဲ့သို့ မြန်ဆန်ပြီး အဆုံးသတ်မရှိ ပြင်းထန်သော မိုးကြမ်းဓားသိုင်းပင်။

သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဓားက လှုပ်ရှားနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤတိုက်ခိုက်မှုက ဓားအလင်းတန်းကို ထွက်ပေါ်စေခြင်း မရှိဘဲ ပြင်းထန်သော လေမုန်တိုင်းနှင့် မိုးရွာသွန်းမှုများကိုသာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားစေသည်။ မိုးကြမ်းဓားသိုင်းပုံစံကို ကျွမ်းကျင် ပိုင်နိုင်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းတွင် သဘာဝ ဖြစ်စဉ်များကို ဆင့်ခေါ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ဓားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်နှင့် လေထုက စိုစွတ်သွားခဲ့သည်။ မုန်တိုင်းနှင့်တူသော ဓားစွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံ၌ တိမ်လွှာပါးများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး မိုးပေါက်များ စတင်၍ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ သိပ်သည်းလှသော ဓားစွမ်းအင်များသည် နီးကပ်စွာ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

၎င်းက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရို အထက်ရှိ ကောင်းကင်ထက်ဝက်ခန့်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ အရှေ့တွင် ရပ်နေသော လီချင်းရန်က မြက်ပင်လေးတစ်ပင်ကဲ့သို့ သေးငယ်နေသည်ဟု ထင်ရသည်။ သို့သော် လီချင်းရန် မတုန်မလှုပ် ရပ်နေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် သိမ်မွေ့သော လှောင်ပြောင်မှု အရိပ်အယောင်ပင် ပါဝင်နေ၏။

မိုးမုန်တိုင်းကနေ ပေါက်ဖွားလာတဲ့ ဓားအသိလား။

လီချင်းရန် တွေးလိုက်သည်။

လီချင်းရန် ချင်းယွန်ဂိုဏ်းတွင် ရှိနေစဉ်ကဆိုလျှင် ၎င်းကို အထင်ကြီးစရာဟု ထင်မိကောင်း ထင်မိမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ လီချင်းရန်၏ ဆရာသည် သူ့အား ပိုမိုကျယ်ပြောလှသော ကောင်းကင်ကြီးကို ပြသထားပြီး ဖြစ်သည်။

“တတိယမြောက် ဓားသိုင်းကွက်”

လီချင်းရန်က ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ဓားအိမ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ညာဘက်လက်က ကျောဘက်ရှိ ဓားပေါ်တွင် တင်ထားသည်။ တိုးဝင်လာသော မုန်တိုင်းကို ရင်ဆိုင်ရင်း သူ နောက်သို့ ကိုင်းညွတ်သွားသော်လည်း လေကိုစီးနေသည့် မိုးမခရွက်လေးတစ်ရွက်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားခဲ့သည်။

လီပုယီက လီချင်းရန်ကို ပစ်မှတ်ထားထားသော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်၌ လီချင်းရန်၏ တည်ရှိမှုကို သူ လုံးဝ အာရုံမခံနိုင်တော့ပေ။ လီချင်းရန်က ဤနေရာလွတ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ သူ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ တိမ်တိုက်များ အထဲတွင် အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ကခုန်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူ လီချင်းရန်ကို မြင်နိုင်သော်လည်း အာရုံမခံနိုင်ပေ။ ပို၍ တိတိကျကျပြောရလျှင် လီချင်းရန်ကို ပစ်မှတ်အဖြစ်ပင် သူ သတ်မှတ်၍ မရနိုင်တော့ချေ။ ပြိုင်ဘက်ကို ပစ်မှတ်မထားနိုင်သော ဓားကွက်တစ်ခုက မည်မျှပင် မြန်ဆန်၊ တောက်ပ သို့မဟုတ် အဆုံးမဲ့နေပါစေ စိတ်ကူးယဉ် ထင်ယောင်ထင်မှားတစ်ခုထက် မပိုပေ။

ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး သာယာသော အသံတစ်သံက ကောင်းကင်မှ ပဲ့တင်ထပ်လာကာ မုန်တိုင်းကို ဘာမှမဟုတ်လို ထိုးခွဲသွားခဲ့သည်။

“ကာလရှည်ကြာ အရှေ့ဘက်ကို စီးဆင်းနေတဲ့ ရေပြင်လို လောကကြီးရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာ ဒီလိုမျိုးပဲ။”

“ခွဲခွာပြီးတော့ ဘယ်တော့ ပြန်ဆုံမလဲဆိုတာ ဘယ်သူ သိနိုင်မှာလဲ။ မြစိမ်းရောင် ကမ်းပါးတွေပေါ်မှာ သမင်ဖြူလေးကို ကျက်စားခွင့် ပေးလိုက်ပါ။”

စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက ကောင်းကင်မှ ထိုးဆင်းလာခဲ့သည်။ ကျဆင်းလာသော ဓားအလင်းတန်းက တိမ်များကို ဖောက်ထွင်းကာ မိုးရေကန့်လန့်ကာကို ချိုးဖျက်ပြီး လေထဲတွင် သမင်ဖြူတစ်ကောင်၏ ပုံရိပ်ယောင်ကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

ဝှစ်…

ဓားသံက သမင်တစ်ကောင်၏ အော်သံကဲ့သို့ နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

သမင်ဖြူ၏ ရှေ့ခြေခွာများu လီပုယီ ထုတ်လွှတ်ထားသော ဓားချီ အမိုးခုံးကို ရိုက်ခတ်သွားပြီး မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ ရိုက်ချိုး ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။ ၎င်းနှင့်အတူ ကာကွယ်ရန် မြှင့်တင်ထားသော ဓားရှည်ကြီးလည်း ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်။

ကွဲအက်လွင့်စင်နေသော ဓားအပိုင်းအစများကြားမှ သမင်ဖြူ၏ ခြေခွာများသည် ပိုမို နီးကပ်လာခဲ့သည်။ လီပုယီ၏ မျက်လုံးများက ဒေါသကြောင့် သွေးရောင်လွှမ်းကာ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူက ရှိသမျှ အင်အားကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း သမင်၏ ခြေခွာက သူ၏ လည်ပင်းကို ရိုက်ချလိုက်ခြင်းမှ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

သူ၏ အသက် ကုန်ဆုံးတော့မည့်အလား စိတ်ကွက်လပ်ဖြစ်ကာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ သို့သော် ထိုနောက်ဆုံးစက္ကန့်တွင် လီချင်းရန်၏ တိုက်ခိုက်မှု ကျရောက်တော့မည့်အချိန်၌…

ဓားအလင်းတန်း ရုတ်တရက် လမ်းကြောင်း ပြောင်းသွားခဲ့သည်။ ပုံရိပ်ယောင်သည် နင်းခြေခြင်းမှ ခတ်ထုတ်ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဓား၏ တောက်ပမှုမှာ ချက်ချင်း ရုပ်သိမ်းသွားကာ လီပုယီ၏ ရင်ဘတ်ကို ရိုက်ချလိုက်သော ဖြူစင်သည့် ဓားအိ မ်တစ်ခုဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရသည်။

ဘုန်း…

အလွန်ကြီးမားသော အင်အားကြောင့် လီပုယီ လွင့်စင်သွားပြီး သူ၏ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်သွားခဲ့သည်။ သူက C ပြည်နယ်ရှိ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရို၏ နံရံကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး အပြင်ဘက်ရှိ အသတ်ခံထားရသော သားရဲများ၏ အလောင်းပုံများ အကြားတွင် လိမ့်ကျရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

လီချင်းရန်က ဓားကို ဓားအိမ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ချန်ဟွိုက်အန်ထံသို့ ခုန်ဆွခုန်ဆွဖြင့် ပြန်လာခဲ့သည်။ သူက တောက်ပပြီး ချိုသာသော အပြုံးဖြင့် မျက်နှာကို မမော့ခင်တွင် တပည့်များ၏ အရိုအသေပေးမှုပုံစံဖြင့် သူ့ကို တရားဝင် ဦးညွတ်လိုက်၏။

“ဆရာ၊ ဘယ်လိုနေလဲ။”

လီချင်းရန်က လျှာလေးထုတ်ကာ နောက်ပြောင်ပြုံးရယ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“တပည့်ရဲ့ ကြာစိမ်းဓားသိုင်းကျမ်းထဲက တတိယမြောက် ဓားကွက်ဖြစ်တဲ့ မြစိမ်းရောင် ကမ်းပါးပေါ်ကသမင်ဖြူက ဆရာ့ရဲ့ဟန်ပန် နည်းနည်းလောက်များ ပါနေသလားလို့ပါ။”

...