ရုတ်တရက် တိုက်ပွဲ

“စီနီယာ၊ သိလား။ ချင်လင်းတောင်တန်းမှာရှိတဲ့ ဒီမိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင်က ဖြိုခွင်းဖို့ အခက်ခဲဆုံးတွေထဲက တစ်ခုလို့ ပြောကြတယ်။”

ဝမ်ရှိုယီက အောက်ဘက်ရှိ မှိုင်းညို့နေသော တောင်တန်းကြီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်နေသည်။

“မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင် ကိုးခုထဲမှာ သုံးခုက အန္တရာယ်များတဲ့ တောင်တန်းတွေပေါ် ကျရောက်ပြီး ခြောက်ခုကတော့ မြို့ပြဒေသတွေမှာ ကျရောက်နေခဲ့တယ်။ အံ့ဩစရာ ကောင်းတာက မြို့တွေမှာရှိတဲ့ မျှော်စင်တွေက အန္တရာယ် ပိုနည်းနေတာပဲ။”

“ဘာလို့လဲ။” ချန်ဟွိုက်အန်က နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။ “မြို့တွေမှာ သာမန်လူတွေ အများကြီး ရှိတယ်လေ။ ဒီမိစ္ဆာတွေအတွက် သာမန်လူတွေက ပိုသန်မာလာဖို့ စားစရာတွေ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို လူသူကင်းမဲ့တဲ့ နေရာမှာ စိတ်ဝိညာဉ် ချီစွမ်းအင် ပြန်လည်နိုးထလာမှုကြောင့် မျိုးဗီဇပြောင်းသွားတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိဘူးလေ။ ဒီနေရာက ဘယ်လိုလုပ် ဖြိုခွင်းဖို့ ပိုခက်နေရတာလဲ။”

ဝမ်ရှိုယီက ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နက်နက်နဲနဲ တွေးတောနေသည်။

ခဏအကြာတွင် သူက အောက်ဘက်ရှိ လူသူကင်းမဲ့သော တောရိုင်းမြေမှ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လေသံတွင် နားလည်ရခက်သော အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေကာ စကားပြောလိုက်သည်။

“စီနီယာ၊ အရင်က ကျွန်တော့်ကို ပြောခဲ့တဲ့ ကိစ္စကို မှတ်မိသေးလား”

“ပင့်ကူမိစ္ဆာတွေက သာမန်လူတွေကို သူတို့သဘောနဲ့သူတို့ စတင်မတိုက်ခိုက်ဘူးလို့ စီနီယာ ပြောခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ အဲဒါက ဒီတစ်နေရာတည်းမှာပဲ ဖြစ်တာလား ဒါမှမဟုတ် တခြားဒေသတွေမှာရော အဲဒီလိုပဲလားဆိုတာကို စုံစမ်းခိုင်းခဲ့တယ်လေ။ ကျွန်တော် စစ်ဆေးကြည့်တော့ တကယ်ပဲ။ ဒီမိစ္ဆာတွေက သာမန်လူတွေကို ရန်မရှာကြဘူး။ သူတို့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ပစ်မှတ်တွေက တက်လှမ်းသူတွေနဲ့ နိုးထလာသူတွေပဲ။”

“ဒါဆိုရင်…” ချန်ဟွိုက်အန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“မြို့ပြဒေသတွေမှာ ကျရောက်ခဲ့တဲ့ မျှော်စင်တွေက အလွန်အမင်း သန်မာတဲ့ မိစ္ဆာတွေကို မမွေးထုတ်နိုင်ပေမဲ့ တောရိုင်းထဲမှာ ကျရောက်ခဲ့တဲ့ မျှော်စင်တွေကတော့... သူတို့ရဲ့ အစောင့်အကြပ်တွေက စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင် ပြန်လည်နိုးထလာမှုကြောင့် မျိုးဗီဇ ပြောင်းသွားတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကို အမဲလိုက်ရင်း ပိုသန်မာလာကြတာပေါ့။”

“အမှန်ပဲ…” ဝမ်ရှိုယီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အင်း၊ ဒါဆိုရင် ဒီမိစ္ဆာတွေက သိပ်ဆိုးလှတာတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။” ချန်ဟွိုက်အန်က ဤသို့ဖြစ်မည်ကို မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ဆက်မေးလိုက်သည်။ “ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ။”

“လူကို မသတ်မစားတဲ့ မိစ္ဆာ၊ အဲဒါက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး…” ဝမ်ရှိုယီ၏ လေသံက အေးစက်သွားပြီး သူ၏ အကြည့်များကလည်း ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ “ပုံမှန်ထက် ထူးခြားနေပြီဆိုရင် အမြဲတမ်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီမိစ္ဆာတွေ ဘာပဲ ကြံစည်နေပါစေ... သခင်မ တစ်ခါက ပြောဖူးတယ်။ ဘယ်မိစ္ဆာမှ မိစ္ဆာကောင်း မဟုတ်ဘူးတဲ့။ သူတို့ရဲ့ သဘာဝကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ဆီက ရနိုင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့အားလုံး သေသင့်တယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က သေထိုက်တယ်။”

ချန်ဟွိုက်အန်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားသည်။

သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေး နေနေသော ပါ့ကျီက ရုတ်တရက် တောင့်တင်း သွားသည်ကို သူ သေချာပေါက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝမ်ရှိုယီက သူ စကားလွန်သွားသည်ကို သတိထားမိသွားပုံရပြီး အခြေအနေကို ပြန်လည် ထိန်းသိမ်းရန် အလျင်အမြန် လှည့်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ပါ့ကျီကတော့ ကွာပါတယ်။ သူက စီနီယာ့ရဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ဖြစ်ပြီး စီနီယာ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိတာပဲ။ အဲဒါကြောင့် သူက မိစ္ဆာကောင်းလေးပါ။”

ချန်ဟွိုက်အန် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဘယ်လိုပြောရမလဲ…

သူ့အနေဖြင့် ပါ့ကျီကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။

ပါ့ကျီလည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဘယ်လိုပြောရမလဲ။

အကယ်၍ သူသာ လွတ်မြောက်အောင် ရုန်းထွက်ပြီး ဤဝမ်ဆိုသောလူကို ပိုးကောင်တစ်ကောင်လို ချေမွပစ်ချင်လျှင် သိပ်ခက်ခဲမည့် ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပေ။

စကားဝိုင်းလေး အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွား၏။

ရုတ်တရက် အနီးအနား လေထုထဲမှ စူးရှသော လေခွင်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မိုးပျံယာဉ်ကြီး ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါသွားသည်အထိပင်။

“အဲဒါ ဘာလဲ…” ဝမ်ရှိုယီက ကိုယ်ဟန်ကို ပြန်ထိန်းလိုက်ပြီး ယာဉ်၏ အရှေ့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

တက်လှမ်းသူတစ်ဦး အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီး အထိတ်တလန့် မျက်နှာဖြင့် သတင်းပို့လိုက်သည်။

“စီနီယာဝမ်။ လှံတံတစ်ချောင်း အပေါ်ကို ပျံတက်လာပြီး ယာဉ်ရဲ့ အကာအကွယ်ကို ချက်ချင်း ဖောက်ထွင်းသွားတယ်။ ကံကောင်းလို့ အရှိန်လျော့သွားပြီး အောက်ခြေကိုပဲ ထိသွားတာ။ ကြီးကြီးမားမား ပျက်စီးမှုတော့ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့... နောက်ထပ် အများကြီး လာဦးမလား စိုးရိမ်ရတယ်။”

ဝမ်ရှိုယီ၏ မျက်နှာက မှောင်မိုက်သွား၏။

ဤမိုးပျံယာဉ်သည် တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် တည်ဆောက်ထားခြင်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတွင် အကာအကွယ် အနည်းငယ်သာ ပါရှိပြီး သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအတွက်သာ အဓိက အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာသို့ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ရောက်ရှိရန် ခေတ်မီ လေယာဉ်များကို အသုံးပြု နိုင်သော်လည်း ပြဿနာနှစ်ခု ရှိနေသည်။ ဆင်းသက်ရန် နေရာမရှိခြင်းနှင့် အကာအကွယ် ပို၍ပင် အားနည်းခြင်းတို့ပင်။

ခုနက ပြောလိုက်သော လှံတံလား။ သေချာပေါက် မိစ္ဆာတစ်ကောင်က ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။

ခေတ်မီ လေယာဉ်တစ်စင်း အတွက်ဆိုလျှင် ထိုအရာက ဒုံးကျည်တစ်စင်းနှင့် ညီမျှပေလိမ့်မည်။

“ယာဉ်မောင်းကို အခုချက်ချင်း ဆင်းခိုင်းလိုက်။ ဆက်မပျံနဲ့တော့။”

သူတို့က အဝေးမှ မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင်ကို မြင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။ သေးငယ်နေ သေးသော်လည်း မြင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ယခု ဆင်းသက်လိုက်မည်ဆိုပါက ထိုနေရာသို့ ရောက်ရန် အနည်းဆုံး နောက်ထပ် တောင်ထွတ်နှစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ရမည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

တောင်တန်းများပေါ်တွင် မိစ္ဆာသားရဲများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ၎င်းတို့အပေါ်မှ ပျံသန်းသွားခြင်းက သူတို့ကို အလွယ်တကူ ပစ်မှတ်ထားခံရစေသည်။

သို့သော်လည်း ဝမ်ရှိုယီက အရေးပေါ် ဆင်းသက်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအချိန်တွင် လေထဲ၌ ဆက်နေခြင်းက သူတို့ကို လွယ်ကူသော ဧရာမ ပစ်မှတ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်စေသောကြောင့်ပင်။

တက်လှမ်းသူက အမိန့်ကို ဆင့်ကဲပေးရန် အရှေ့ဘက်သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် မိုးပျံယာဉ်ကြီး အောက်သို့ စတင်ဆင်းသက်လာပြီး နစ်မြုပ်သွားသကဲ့သို့ ယိမ်းထိုးသွားခဲ့သည်။

သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လှံတံများ၏ စူးရှသော လေခွင်းသံများ လေထုထဲတွင် ထပ်မံပြည့်နှက်လာပြီး ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဆက်တိုက်ဆိုသလို အဆက်မပြတ် များပြားလှသည်။

ဝမ်ရှိုယီ၏ မျက်နှာအမူအရာက ပိုမို တင်းမာလာသည်။ မည်သည် ဖြစ်နေသည်ကို သူ သိထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူက ချန်ဟွိုက်အန်ဘက်သို့ ချက်ချင်း လှည့်လိုက်သည်။

“စီနီယာ၊ မရီးနဲ့ အတူတူ လုံခြုံမယ့် နေရာတစ်နေရာ ရှာပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေး နေပေးပါ။ ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်။”

“မရီး” ဟူသော စကားလုံးကြောင့် ချန်ဟွိုက်အန်က အလိုအလျောက်ပင် သူ၏ နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

လီချင်းရန်က မျက်နှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားသော်လည်း ဘာမှမပြောဘဲ မကြားချင် ယောင်ဆောင်နေလိုက်သည်။

ဝမ်ရှိုယီက အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ သူ၏ ဓားပေါ်သို့ တက်ကာ ယာဉ်ထဲမှ အပြင်သို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်။

သူက ယာဉ်ကြီးကို လေထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားအောင် အဖြစ်ခံ၍ မရပေ။

ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ယာဉ်ပေါ်ပါလာသော တက်လှမ်းသူများ ဒဏ်ရာရသွားနိုင်၍ ဆိုသည့် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုတည်းကြောင့် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ ဒဏ်ရာမရခဲ့လျှင်တောင်မှ တက်လှမ်းသူ အများအပြား ကောင်းကင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျလာခြင်းက အလွန်တရာ အန္တရာယ်များနေဆဲပင်။

သူတို့ထဲ အမြင့်ဆုံး ကျင့်စဉ်အဆင့်က ရွှေရောင်အနှစ်သာရ အဆင့်သာ ရှိသေးသည်။ ထိုအဆင့်တွင် သူတို့က မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ခြင်းနှင့် ပျံသန်းခြင်းကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မလုပ်ဆောင်နိုင်ကြပေ။

သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော အကာအကွယ်မှာ မှော်လက်နက်များ သို့မဟုတ် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ပေးသော စစ်မှန်သော ချီစွမ်းအင်သာ ဖြစ်ပေမည်။

သို့သော် မှော်လက်နက်များလား။ တက်လှမ်းသူ အများစု အတွက် ထိုအရာများကို အိပ်မက်ထဲတွင်သာ မက်ခွင့်ရှိကြသည်။

ထို့ပြင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ပေးသော အစစ်အမှန် ချီစွမ်းအင် ဆိုသည်ကလည်း စက္ကူလိုပင် ပါးလွှ၏။ ထိုးဆွလိုက်သည်နှင့် ပေါက်ပြဲသွားပေလိမ့်မည်။

ကြီးမားသော စွမ်းအားနှင့်အတူ... အချိန်အခါ မသင့်မှုများစွာလည်း ပါလာတတ်သည်။

ဝမ်ရှိုယီ ယာဉ်ထဲမှ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မိုးသီးများကဲ့သို့ ရွာချနေသော လှံတံများက သူ့ကို ဆီးကြိုနေခဲ့သည်။

ယာဉ်၏ အောက်ဘက်တွင် ယခင်က တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော တောင်တန်းဒေသသည် ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မှိုင်းဝေဝေ ပုံသဏ္ဌာန်များကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ကျားမိစ္ဆာများပင်။ ၎င်းတို့က သာမန်ကျားများ မဟုတ်ကြပေ—က။ ားခေါင်းရှိသော ဂေါ်ရီလာများနှင့် ပိုတူသည်။ ရှည်လျားပြီး ကြွက်သားအပြည့် ရှိနေသော ရှေ့လက်မောင်းများနှင့် တိုတောင်းပြီး တုတ်ခိုင်သော နောက်ခြေထောက်များ ရှိကြသည်။

အကောင်တိုင်းက သူတို့၏ ကျောပေါ်ရှိ ခြင်းတောင်းများထဲမှ လှံတံများကို ဆွဲထုတ်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ အဆက်မပြတ် ပစ်ပေါက်နေကြသည်။

“ခွေးကောင်တွေ…”

ဝမ်ရှိုယီ၏ မျက်နှာက မှောင်မိုက်သွားပြီး သူ၏ တောင်ဖြိုဓားသိုင်းကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်သည်။

သူ၏ ရည်မှန်းချက်က ရှုပ်ထွေးမနေပေ။ ယာဉ်၏ အောက်ခြေကို ကာကွယ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

ယာဉ်၏ ကျန်သော အစိတ်အပိုင်းများလား။ အင်း၊ အခြား တက်လှမ်းသူများကလည်း အလကားလူများ မဟုတ်ပေ။ သူတို့ ကူညီကြလိမ့်မည်။

တောင်ဖြိုဓားသိုင်း - ဓားဝှေ့ရမ်းလျှင် တောင်ပြိုမည်။

ဝမ်ရှိုယီသည် ဤသိုင်းကွက်ကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သည့်အထိ လေ့ကျင့်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သူ ဓားကို အိမ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သောအခါ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ မြည်ဟည်းသွားသည်။ သူ၏ အနောက်ဘက်တွင် ဧရာမ တောင်ကြီးတစ်တောင်၏ ပုံရိပ်ယောင် ပေါ်လာ၏။

မျက်စိကျိန်းလောက်သော ဓားအလင်းတန်း မရှိပေ။

ပျံသန်းလာသော လှံတံများကို ဆန့်ကျင်၍ နှေးကွေးပြီး တည်ငြိမ်သော ခုတ်ချက် တစ်ချက်သာ ဖြစ်သည်။ တောင်ပုံရိပ်ယောင်ကြီး ပြိုကျလာသည်။

၎င်း၏ တောင်စောင်းများမှ ကျောက်တုံးများ လိမ့်ဆင်းလာသည်။ အက်ကွဲနေသော မြေဆီလွှာများနှင့် ကျိုးပဲ့နေသော အပင်များသည် ရောထွေးသွားကာ မြေပြိုကျမှုကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

အောက်ဘက်ရှိ ကျားမိစ္ဆာများအတွက် ထိုတိုက်ခိုက်မှုက သေစေနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှသည်။

သူတို့၏ စွမ်းအားက ချီစုစည်းခြင်း သို့မဟုတ် အခြေခံအုတ်မြစ် အဆင့်သာ ရှိသည်ဖြစ်ရာ။ ဤတိုက်ခိုက်မှုမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်မည့် နည်းလမ်း မရှိပေ။

သို့သော် တစ်ကောင်တလေမျှ ထွက်ပြေးရန် မကြိုးစားကြပေ။

ပြိုကျလာသော တောင်ကြီးက မရှိနေသကဲ့သို့ပင် သူတို့က လှံတံများကို ဆက်လက် ပစ်ပေါက်နေကြဆဲပင်။

ဝုန်း…

တောင်ပုံရိပ်ယောင်ကြီး ကျဆင်းလာသည်။

ဖုန်မှုန့်များနှင့် အပျက်အစီးများ၏ တုန်ခါမှုလှိုင်းတစ်ခုက တောင်ကြောတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

“အဆင်ပြေသွားပြီလား...”

ကျားမိစ္ဆာ ရာနှင့်ချီ၍ တောင်ကြီးအောက်တွင် မြှုပ်နှံခံလိုက်ရသည်။ အချို့ အသက်ရှင် နေသေးလျှင်တောင်မှ နောက်ထပ် ပြဿနာ မရှာနိုင်တော့ပေ။

ထိုတိုက်ခိုက်မှုက ဝမ်ရှိုယီအတွက် အင်အားများစွာ ကုန်ခမ်းသွားစေခဲ့သည်။

သူ တစ်စက္ကန့်ခန့် စိတ်အေးသွားချိန်မှာပင်…

ရွှီး…

ရုတ်တရက် မြောက်ဘက်မှ စူးရှသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူက အလိုအလျောက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ လေနှင့် မိုးကြိုးသံများ ဟိန်းဟောက်မှု နှင့်အတူ သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသော အလင်းတန်းတစ်ခု သူ့ဆီသို့ အော်ဟစ်ကာ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုသွေးရောင်အလင်းက သူ၏ အာရုံထဲတွင် တလက်လက် တောက်ပနေပြီး တစ္ဆေ တစ်ကောင်လို ဖမ်းဆုပ်ရခက်နေသည်။ သူ ၎င်းကို ပစ်မှတ်ထား၍ပင် မရနိုင်တော့ပေ။

“ဒုက္ခပဲ…”

သူ၏ ဦးရေပြား ကျိန်းစက်သွား၏။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

သူ ယာဉ်ရှိရာဆီသို့ ပြန်လှည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် နောက်ကျသွားခဲ့လေပြီ။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သွေးရောင်အလင်းတန်းက သူ၏အရှေ့သို့ ရောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

…