အခန်း (၂၀၉-၂၁၀)

အခန်း။ ၂၀၉

"ဒီကြိုးက ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို တစ်ချက်တောင် ခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် တစ်ဖက်လူကို အရင်ဆုံး နှိမ်နင်းပြီးမှသာ အသုံးပြုဖို့ မမေ့နဲ့"

စုန်ယန်သည် ကြိုးကို အလျင်အမြန် ဖမ်းယူလိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကားများကို အထပ်ထပ် ပြောကြားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရိုသေစွာဖြင့် "အချိန်က အရမ်းတန်ဖိုးရှိတဲ့အတွက် ကျွန်တော် အခုပဲ ခရီးစတင်လိုက်ပါတော့မယ်" ဟု ပြောကာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

ကလေးငိုသံသခင်က လက်ယမ်းပြကာ "မင်းရဲ့ တိုးတက်မှု အခြေအနေတွေကို ငါ့ဆီ အစီရင်ခံဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး ပျောက်မသွားစေနဲ့" ဟု မှာကြားလိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ"

စုန်ယန်က ပြန်ဖြေပြီးနောက် ဂါရဝပြုကာ မြောက်ဘက်အရပ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ကလေးငိုသံသခင်သည် စုန်ယန်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မြေခွေးလက်သည်းဖြင့် မေးစေ့ကို ကုတ်ရင်း ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ စုန်ယန်သည် တစ္ဆေကျင့်ကြံသူ ဟုတ်မဟုတ် သူ သေချာမသိသော်လည်း သူသည် ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့် မဟုတ်သည်မှာမူ သေချာလှသည်။ ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်ဖြင့် ခရမ်းရောင်နန်းတော် အစောပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်သူမှာ ကျန်းဟန်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ တွေးတောပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် အစားအသောက်အပေါ်၌သာ ပြန်အာရုံစိုက်လိုက်တော့သည်။

နှစ်နှစ်အကြာ...

ချူးနိုင်ငံ၊ တော်ဝင်မြို့တော်။

ဆောင်းဦးရာသီ။

တော်ဝင်မြို့တော်၏ ညချမ်းအချိန်အခါသည် ရောင်စုံမီးထွန်းလင်းမှုများနှင့်အတူ အလွန်ပင် စည်ကားလှပနေသည်။ မြစ်ကမ်းနားတစ်လျှောက်ရှိ ဖျော်ဖြေရေးနေရာများတွင် ပိုးထည်အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းမပျိုလေးများသည် သူတို့သဘောကျသော လမ်းသွားလမ်းလာများကို လက်ယမ်းခေါ်ကာ "သခင်လေး... လာပါဦး ဒီမှာ အရမ်းပျော်ဖို့ကောင်းပါတယ်" ဟု ညုတုတု လေသံများဖြင့် ဖိတ်ခေါ်နေကြသည်။

တော်ဝင်မြို့တော်ရှိ 'ရွှေရောင်နံ့သာမျှော်စင်' ၏ ကျော်ကြားမှုမှာ အတော်ပင် ကြီးမားလှသည်။ နေဝင်မိုးချုပ်လာသည်နှင့်အမျှ ဆောင်းဦးရာသီ၏ ခြောက်သွေ့သော အငွေ့အသက်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများ၏ ဆူညံသံများဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာတော့သည်။

ထိုမျှော်စင်၏ မျက်စောင်းထိုးတွင်ရှိသော 'ချန်ချွန်းခန်းမ' အမည်ရှိ ဆေးဆိုင်လေးသည်လည်း ဤအချိန်တွင်မှ ဖောက်သည်များကို စတင်လက်ခံရရှိတော့သည်။ အရက်နာကျပျောက်ဆေး၊ အားဆေးနှင့် သားဆက်ခြားဆေးများမှာ ရောင်းအားအကောင်းဆုံး ပစ္စည်းများပင်။

စင်စစ် ဤဆေးဆိုင်လေးမှာ ဖွင့်လှစ်ထားသည်မှာ မကြာသေးဘဲ နာမည်ကျော်ကြားမှုလည်း မရှိသဖြင့် ပုံမှန်ဖောက်သည်ဟူ၍ မရှိသလောက်ပင်။ ထို့ပြင် ဆိုင်ရှင်မှာလည်း ရုပ်ရည်သိပ်မထူးခြားသော လူငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်နေပြန်သဖြင့် လူများမှာ ယုံကြည်မှု သိပ်မရှိကြပေ။ လူကြီးအချို့ ပြောလေ့ရှိသကဲ့သို့ "နှုတ်ခမ်းမွှေးတောင် မပေါက်သေးတဲ့သူက အလုပ်ကို သေသေချာချာ လုပ်နိုင်ပါ့မလား" ဟူသော အမြင်မျိုး ခံနေရခြင်းပင်။

ဆိုင်ရှင်လူငယ်လေးမှာလည်း စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံပင်။ သူသည် ဆေးဈေးနှုန်းများကို လျှော့ချခြင်း၊ ကြော်ငြာများ အလွန်အကျွံလုပ်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း လူနာအချို့ကို ဆေးမှားပေးမိခြင်းကြောင့် ရောဂါမှာ ပိုမဆိုးသွားသော်လည်း သက်သာလာခြင်းလည်း မရှိသဖြင့် လူလာရောက်မှုမှာ ပို၍ပင် နည်းပါးသွားခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကပင် မြို့တော်ရှိ ချင်မိသားစုမှ တတိယကတော်က သူပေးလိုက်သော ဆေးထုပ်ကို ဆိုင်ရှေ့၌ ပစ်ပေါက်ကာ "ညံ့ဖျင်းတဲ့ ဆေးဆရာ" ဟု ကျိန်ဆဲသွားခဲ့သဖြင့် ဆေးဆိုင်လေးမှာ ပိုမိုခြောက်ကပ်သွားခဲ့ရသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤဆိုင်ရှင်လူငယ်လေးမှာ ပါးနပ်သော နည်းလမ်းအချို့ ရှိနေသေးသည်။ သူသည် 'ရွှေရောင်နံ့သာမျှော်စင်' ရှိ မိန်းမပျိုများအတွက် အထူးဖော်စပ်ထားသော ဆေးရည်များကို စတင်ရောင်းချခဲ့ရာမှ ဆေးဆိုင်လေးမှာ မပိတ်လိုက်ရဘဲ ဆက်လက်

လည်ပတ်နေနိုင်ခြင်းပင်။

ဆိုင်ရှင်လူငယ်လေးသည် စိတ်ဓာတ်ကျနေဟန်ရှိပြီး ဆေးပညာအခြေခံအနည်းငယ်ရှိသော လူငယ်လေးတစ်ဦးကို ဆိုင်တွင် အရောင်းဝန်ထမ်းအဖြစ် ငှားရမ်းထားကာ သူကိုယ်တိုင်မှာမူ လူနာကြည့်ခြင်းကိုပင် စိတ်မပါတော့ဘဲ အရှုံးပေးထားသည့်အလား နေထိုင်နေတော့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုဆိုင်ရှင်လူငယ်လေးမှာ အတော်အတန် ရေပန်းစားနေဆဲပင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ငယ်ရွယ်ပြီး ရုပ်ရည်မှာ သာမန်မျှသာဖြစ်သော်လည်း ဆရာဝန်ဟူသော ဘွဲ့အမည်ကြောင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဖျော်ဖြေရေးဂေဟာများမှ မိန်းမပျိုလေးများ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ရရှိနေခြင်းပင်။

ထိုအချိန်တွင် ဆိုင်ရှင်လူငယ်လေးမှာ တစ်ချက်သက်ပြင်းချကာ ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ဆိုင်ထဲရှိ လူငယ်လေးက လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာကြီးလီ ဒီနေ့ အရောင်းအဝယ်ကောင်းတယ်ဗျ။ ဂေဟာက မဖွင့်ခင်မှာတင် ဆေးရည်ခြောက်လုံး ရောင်းလိုက်ရတယ်"

စုန်ယန်သည် သူ၏နဖူးကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်ပြီး နောင်တရနေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါသာ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက် ပညာ ထပ်သင်ခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲ။ အခုတော့ ငါ့ပိုက်ဆံတွေ အားလုံး ဒီထဲမှာ နစ်နေပြီ။ ငါ ဘာဆက်လုပ်ရပါ့မလဲ ဒါက တကယ်ကို စိတ်ညစ်စရာပဲ"

ပုန်းအောင်းခြင်းအတတ်၏ ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည့်အတိုင်း စုန်ယန်သည် ဖုံးကွယ်ခြင်း၏ လမ်းစဉ်ကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။ သာမန်လူတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူခြင်း၊ အမှားငယ်လေးများ ရှိနေခြင်း၊ မပြည့်နိုင်သော လိုအင်ဆန္ဒများဖြင့် ရုန်းကန်နေခြင်းတို့မှာ လူအများကြားထဲတွင် အရည်ပျော်ဝင်သွားစေရန် အကောင်းဆုံးသော နည်းလမ်းများပင်။

သူသည် အစွမ်းထက်သော ဆေးဆရာကြီးအဖြစ် ဟန်ဆောင်၍ မရသလို တစ်နေ့ကို လူနာသုံးဦးသာ ကြည့်သည်ဟူသော ကြွားဝါမှုမျိုးကိုလည်း ပြုလုပ်၍ မရပေ။ အလွန်အမင်း သာမနဆန်လွန်းနေလျှင်လည်း အလုပ်များနေပေလိမ့်မည်။

တကယ်လို့ ငါသာ အလုပ်ရှုပ်နေမယ်ဆိုရင် ထန်းဖန်ကို ဘယ်လိုလုပ် ရှာတွေ့နိုင်မှာလဲ။"ူ

ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကြည့်မှန်စေ့သည် ပစ်မှတ်ရှိရာ နယ်မြေကိုသာ ပြသနိုင်ပြီး အတိအကျ မညွှန်ပြနိုင်သဖြင့် သူကိုယ်တိုင် ဤနေရာသို့ လာရောက်ရှာဖွေရခြင်းပင်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထန်းဖန်သည်လည်း ဤကဲ့သို့သော ရတနာမျိုး ရှိနေသည်ကို သိပုံမရပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် "တကယ့်ပညာရှိသည် မြို့လယ်ခေါင်၌ ပုန်းအောင်းသည်" ဟူသော အယူအဆဖြင့် ဤစည်ကားလှသော ချူးနိုင်ငံ တော်ဝင်မြို့တော်အတွင်း၌ ပုန်းအောင်းနေပေလိမ့်မည်။

ချူးနိုင်ငံနှင့် သုံးပြည်ထောင်နယ်မြေတို့အကြား ခြားနားချက်မှာ သုံးပြည်ထောင်နယ်မြေသည် ဝိညာဉ်အကြောများမှာ တောင်နက်ကြီးများနှင့် လိပ်အိုင်ကြီးများအတွင်း၌ ရှိပြီး ချူးနိုင်ငံမှာ ဝိညာဉ်အကြောများမှာ တော်ဝင်မြို့တော်၏ အောက်ခြေတည့်တည့်၌ တည်ရှိနေသည်။

ဤအချက်မှာ စုန်ယန်အတွက် ပိုမိုခက်ခဲစေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာတွင် လူဦးရေ ထူထပ်ရုံသာမက ဂိုဏ်းအဖွဲ့အစည်းများလည်း ရှိနေသောကြောင့်ပင်။ ထိုဂိုဏ်းများ၏ အင်အားမှာ တောင်ဘက်ဓားဂိုဏ်းနှင့် အဆင့်တူသော်လည်း ရုပ်သေးဂိုဏ်းလောက်မူ မကြီးမားလှပေ။ အကယ်၍ သူသာ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို မျိုးဖြုတ်ပစ်ချင်ပါက ခက်ခဲလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူများက ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ရုံဖြင့် မသတ်နိုင်ချေ။ သူသာ တကယ် အရေးယူလိုပါက အတွေးတစ်ချက်ဖြင့်ပင် ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲတစ်ဦးကို ကြက်ကလေး ငှက်ကလေးသတ်သကဲ့သို့ အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်သည်။ သို့သော်လည်း အကျိုးအမြတ်မရှိဘဲ ဆူညံအောင်ပြုလုပ်ခြင်းမှာ သူ၏ ပုံစံမဟုတ်ပေ။

သူသည် စိတ်ရှည်စွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဆေးဆိုင်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားနေခြင်းမှာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းပင်။ "ညံ့ဖျင်းသော ဆေးဆရာ" ဟူသော နာမည်မှာလည်း သူ့ကို အချိန်ပိုရစေသည်။ ဆေးဆရာတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် နေရာအတော်များများသို့ ဝင်ထွက်သွားလာခွင့် ရရှိထားသည်။

လက်ရှိ တော်ဝင်မြို့တော်အတွင်း၌ ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဆယ်ဂဏန်းခန့်သာ ရှိရာ ထိုအထဲတွင် မြေခွေးနှင့် ဝံပုလွေမျိုးနွယ်စုမှ စေလွှတ်ထားသော မိစ္ဆာနှစ်ဦးလည်း ပါဝင်သည်။

ထိုမိစ္ဆာနှစ်ဦးမှာ စုန်ယန်ကို ယခင်က ဖမ်းဆီးခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင် မြို့တော်အတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေကြသော်လည်း ဤနေရာ၌ ဂိုဏ်းအဖွဲ့အစည်းများ ရှိနေပြီး အထက်မှလည်း ဖိအားပေးထားသဖြင့် သူတို့သည် လမ်းမပေါ်၌ လူကို စိတ်ထင်တိုင်း သတ်ဖြတ်စားသောက်ခြင်းမျိုး မလုပ်ဝံ့ကြပေ။

စုန်ယန်သည် ထိုမိစ္ဆာများ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်ကို သိသော်လည်း သူတို့မှာမူ စုန်ယန်၏ တည်ရှိမှုကို မသိကြပေ။ သူတို့ သိထားသည်မှာ သူတို့ မျိုးနွယ်စုမှ ခရမ်းရောင်နန်းတော်

အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ရောက်ရှိနေသည်ဟူသော အချက်သာ ဖြစ်ပြီး ထိုသူမှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း မသိရှိကြချေ။

ကလေးငိုသံသခင်ကိုယ်တိုင် ဒီကို ဘာလို့မလာတာလဲဆိုတာကို ငါ နားလည်သွားပြီ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခရီးလမ်းက အရမ်းဝေးလွန်းလို့ပဲ။ ကျင်းနိုင်ငံကနေ ချူးနိုင်ငံကို လာဖို့ဆိုတာတောင် တစ်နှစ်နီးပါး အချိန်ပေးရတာကိုး…..

အခန်း။ ၂၁၀

ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အချိန်ပေးသင့်သည် မဟုတ်ဘူးလားဟု ဆိုပါက စုန်ယန်အတွက်မူ ယခုအခြေအနေက တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ထူးခြားနေသည်။ ချူးနိုင်ငံ၏ ပထဝီဝင်အနေအထားမှာ ကျင်းနိုင်ငံနှင့် ဆင်တူလှပြီး တောင်ပင်လယ်မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်ကြီးက မြေကြီးထဲတွင် မြှုပ်နှံထားသော သီးခြားတွင်းနက်ကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေကြောင်း သူ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကြည့်မှန်စေ့အကြောင်း သိရှိသွားပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် အလောတကြီး လှုပ်ရှားခြင်းမပြုဘဲ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းပင်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြွက်ဘဝမှ ကြောင်ဘဝသို့ ပြောင်းလဲသွားသည့်နှယ် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ သူသည် ဝိညာဉ်နယ်နိမိတ်သို့ သွားရန်အတွက် တစ်နှစ်ခွဲ အချိန်သတ်မှတ်ထားရာ ထိုအချိန်အတွင်း ထန်းဖန်ကို ရှာမတွေ့ပါက မြို့တော်ရှိ ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့် ကျင့်ကြံသူအားလုံးကို သတ်ပစ်ရန်အထိ သူ ကြံစည်ထားသည်။

အားလုံးသေဆုံးသွားချိန်တွင် ကျန်ရှိနေမည့် တစ်ဦးတည်းသော အနီရောင်အငွေ့အသက်မှာ ထန်းဖန်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုအခါမှ သူသည် ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့်၏ စွမ်းအားကို အနည်းငယ် ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ပါက ထန်းဖန်မှာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ ထွက်ပြေးချိန်တွင် ဖမ်းဆီးရန်မှာ စုန်ယန်အတွက် အလွန်လွယ်ကူသော ကိစ္စပင်။

သူ ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် အနားနားမှ "မြောင်... မြောင်..." ဟူသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ နံရံထောင့်တွင် ကုပ်ကပ်နေသော ကြောင်ကြားလေးတစ်ကောင်သည် သူ့ကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေခြင်းပင်။ သို့သော် အမှန်စင်စစ် ထိုကြောင်လေးမှာ သူ့ကို မျှော်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူ၏နောက်ကွယ်မှ ရောက်လာသော မိန်းမပျိုလေးကို မျှော်နေခြင်းပင်။

ထိုမိန်းမပျိုလေးမှာ ရွှေရောင်နံ့သာမျှော်စင်မှ ရွှမ်းယွမ်ပင်။ သူမသည် စုန်ယန်၏ ဆေးဆိုင်မှ ဖောက်သည်တစ်ဦးဖြစ်သလို စုန်ယန်နှင့်လည်း အိပ်စက်ခဲ့ဖူးသူဖြစ်သည်။

ရွှမ်းယွမ်သည် ကြောင်လေးများကို အစာကျွေးရင်း သူမ၏ စိတ်သဘောထားကို ဖော်ပြလာသည်။

"ဒီကြောင်လေးတွေက သနားစရာကောင်းပါတယ် ဆရာကြီးလီရာ။ ဒီလို ချမ်းအေးတဲ့ ဆောင်းတွင်းမှာ အစာမကျွေးရင် သေကုန်ကြမှာပေါ့။ အစာကျွေးရင်တောင် အအေးဒဏ်

ကြောင့် သေချင်သေကြဦးမှာ"

သူမက ဝမ်းနည်းရိပ်သန်းစွာ ပြောရှာသည်။

သူမ ကျွေးနေသော အစာများမှာလည်း ဧည့်သည်များ စားကြွင်းစားကျန်များသာ ဖြစ်သည်။ သူမက ဆက်လက်၍ "နောက်တစ်ခါ ဆရာကြီး လာခဲ့ရင် ကျွန်မ သေသေချာချာ ပြုစုပါ့မယ်။ ဆရာကြီး စိတ်ကျေနပ်စေရမယ်" ဟုပင် ကတိပေးလိုက်သေးသည်။

စုန်ယန်သည် ကြောင်လေးကို ပွတ်သပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ကြောင်လေးက ရန်လိုသော အမူအရာ ပြသသဖြင့် လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ရသည်။ သူသည် ဤမျှော်စင်ရှေ့က ဆေးဆရာဘဝတွင် လူသားတို့၏ ရုန်းကန်မှုနှင့် သနားစရာကောင်းသော အဖြစ်အပျက်များကို နေ့စဉ် မြင်တွေ့နေရသည်။

စုန်ယန်သည် သူ၏ ဆေးဆိုင်ဆိုင်းဘုတ်လေး ဓားဖြင့် ခုတ်ချခံလိုက်ရသည်ကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်သာ ခပ်တိုးတိုး ချလိုက်မိသည်။ လူ့လောက၏ ဒေါသနှင့် မိုက်မဲမှုများမှာ သူ့အတွက်တော့ ရယ်စရာ ပြဇာတ်တစ်ခုလိုပင်။

သူသည် ပြိုကျနေသော ဆိုင်းဘုတ်ကို ကောက်ယူကာ ဖုန်ခါရင်း "မေ့လိုက်ပါတော့လေ... ငါကလည်း တကယ့် ဆေးဆရာမှ မဟုတ်တာ" ဟု တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုသူများ သယ်ဆောင်လာသော ဒဏ်ရာမှာ သူ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားခဲ့သည်။

"ဒါ... အလယ်အလတ်အဆင့် မိစ္ဆာသားရဲရဲ့ လက်သည်းချက်ပဲ။ သာမန် ဓားသမားတွေက ဒီလို သတ္တဝါမျိုးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် သွားတိုးခဲ့ကြတာလဲ။"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချူးနိုင်ငံ၏ အထင်ကရဂိုဏ်းတစ်ခုဖြစ်သော ကြိုးကြာဂိုဏ်း အတွင်း၌မူ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်ရသည့် အနေအထားတွင် ရှိနေသည်။ ဂိုဏ်း၏ အားကိုးရာဖြစ်သော ဘိုးဘေးကြိုးကြာသည် မိစ္ဆာသားရဲ၏ အဆိပ်သင့်ဒဏ်ရာကြောင့် သေအံ့မူးမူး ဖြစ်နေ၏။

"ငါ သေသွားတာကို ဘယ်သူမှ မသိစေနဲ့... အထူးသဖြင့် မြေခွေးနဲ့ ဝံပုလွေမျိုးနွယ်တွေ သိလို့မဖြစ်ဘူး..."

သူက အသံတုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် မှာနေရှာသည်။ အကယ်၍ ဂိုဏ်း၏ တိုင်လုံးကြီး ပြိုလဲသွားကြောင်း မိစ္ဆာများ သိရှိသွားပါက ချူးနိုင်ငံ တော်ဝင်မြို့တော်မှာ သွေးပင်လယ် ဝေသွားပေလိမ့်မည်။

ဆေးဆိုင်အတွင်း၌ စုန်ယန်သည် ဝက်အရေခွံဂျယ်လီကို မြိန်ရည်ယှက်ရည် စားရင်း အတွေးနက်နေသည်။

"ဒီဒဏ်ရာရလာတဲ့လူတွေက တော်ဝင်မြို့တော်အပြင်ဘက် တစ်နေရာရာကနေ ပြန်လာတာ ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒီနားမှာ မိစ္ဆာသားရဲတွေ ရှိနေတာကတော့ တကယ့်ကို ထူးဆန်းတာပဲ။ တကယ်လို့ ထန်းဖန်သာ ပုန်းနေတယ်ဆိုရင် အခုလို ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူနိုင်တယ်။ ဂိုဏ်းအကြီးအကဲတစ်ယောက် ဒဏ်ရာရတာ ဒါမှမဟုတ် သေတာမျိုးက မြို့တော်ရဲ့ ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်ကို ပြောင်းလဲစေနိုင်တာမို့... 'ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကြည့်မှန်စေ့' နဲ့ ကြည့်လိုက်ရင် ထူးခြားတာတစ်ခုခုကို တွေ့ရမှာ သေချာတယ်။"

စုန်ယန်သည် သူ၏ ဝက်အရေခွံပန်းကန်ကို ဘေးသို့ ချလိုက်သည်။ သူသည် အပြင်ဘက်တွင် ကျဆင်းနေသော နှင်းပွင့်များကို ကြည့်ရင်း ညတွင်းချင်းပင် လှုပ်ရှားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။ သူ၏ ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့် အသိစိတ်ကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ပါက တော်ဝင်မြို့တော်အတွင်းရှိ မည်သည့်အရာမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ထန်းဖန်... မင်းက ဘိုးဘေးကြိုးကြာရဲ့ ဂိုဏ်းထဲမှာများ ပုန်းနေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီ မိစ္ဆာသားရဲကို သတ်ခဲ့တဲ့သူက မင်းပဲလား"

စုန်ယန်သည် သူ၏ တစ္ဆေဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ကြိုးကြာဂိုဏ်းအတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် စူးစမ်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။