အခန်း (၇၇၃-၇၇၄)
Vol. 78 Ch. 773-774
အခန်း (၇၇၃) အဖမ်းခံရခြင်း
“အလျင်စလို ကောက်ချက်မချကြစမ်းနဲ့ဦး။ သူ ဘာလုပ်ဖို့လာတာလဲဆိုတာ သိအောင် ငါကိုယ်တိုင် စကားပြောကြည့်ပါရစေဦး။ သူက ဟိုကောင်ကို အကျဉ်းသားအဖြစ် ဖမ်းခေါ်လာတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ” အစောင့်ခေါင်းဆောင်က ဆိုကာ ကျန်ရှိသော အစောင့်များကို တားဆီးလိုက်၏။ သူသည် လုံချန်းကို ခေါ်ဆောင်လာသည့် ဆံပင်ရွှေဝါရောင်နှင့် အစောင့်အား စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထိုအစောင့်သည် လုံချန်းကို နန်းတော်နှင့် နီးကပ်ရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာသော်လည်း အနားသို့ မရောက်မီမှာပင် အခြားအစောင့်များက ရပ်ရန် လက်ဟန်ပြသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။
သူတို့၏ စိုးရိမ်မှုကို နားလည်သောကြောင့် ဆံပင်ရွှေဝါရောင်နှင့် အစောင့်သည် လုံချန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်း ဒီမှာပဲ ခဏစောင့်နေဦး၊ ငါ သူတို့နဲ့ သွားပြောလိုက်မယ်။ သိတဲ့အတိုင်းပဲလေ... အခုလို အခြေအနေမျိုးမှာ သူတို့လည်း စိုးရိမ်နေကြမှာပဲ” လုံချန်းကို ပြောကြားပြီးနောက် နန်းတော်ကို စောင့်ကြပ်နေသည့် အစောင့်ငါးဦးထံသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။
“မင်း ဘာလို့ အဲဒီသစ္စာဖောက်သားကို ဒီကို ခေါ်လာတာလဲ။ မင်း ရူးသွားပြီလား” သူ အနားသို့ ရောက်သည်နှင့် အစောင့်များက ဝိုင်းမေးကြတော့၏။
ရွှေဝါရောင်ဆံပင်နှင့် အစောင့်မှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွား၏။ သူသည် မိမိဆုံတွေ့ခဲ့သည့် ဤလူငယ်အကြောင်းကို ပြောပြရန် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း တခြားသူများ၏ စကားအား ကြားရသောအခါမှ မိမိ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီကို ရိပ်မိလိုက်သည်။
“သစ္စာဖောက်သား ဟုတ်လား။ မင်းတို့ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ” သူက နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်၏။ “ငါ့အနောက်မှာ ရပ်နေတဲ့သူကို မင်းတို့ သိကြလို့လား”
“သိတာပေါ့။ ဒီကောင် ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိတဲ့သူဟာ အရူးပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူက ငါတို့တိုင်းပြည်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တဲ့ လူရဲ့ သားလေ။ သူက ဖီးနစ်အဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်ဟောင်း နတ်ဆိုးရဲ့ သားပဲ” အစောင့်တစ်ဦးက ရှင်းပြလိုက်၏။
“ဘာ... သူက အဲဒီအမှိုက်ကောင်လား။ မဖြစ်နိုင်တာ၊ နတ်ဆိုးရဲ့ သားမှာ ဘာလို့ ဗာမီလီယံ စစ်ဝိညာဉ် ရှိနေရမှာလဲ။ ငါ အရင်က သူ့ကို မမြင်ဖူးခဲ့ပေမဲ့၊ လုံချန်းမှာ ခရမ်းရောင် မြူခိုး စစ်ဝိညာဉ် ရှိတယ်ဆိုတာကိုတော့ စစ်ဝိညာဉ်ကောလိပ် ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ သတင်းတွေအရ သိထားပြီးသားပဲ။ ငါ့နောက်က လူငယ်မှာ ရှိနေတာက ဗာမီလီယံ ဝိညာဉ်ကွ။ မင်းတို့ ပြောတဲ့သူ မဟုတ်နိုင်ပါဘူး” ဆံပင်ရွှေဝါရောင်နှင့် အစောင့်က ငြင်းဆိုလိုက်သည်။
“ဘာ... အဲဒီကောင်မှာ ဗာမီလီယံ ဝိညာဉ် ရှိတယ် ဟုတ်လား” အခြားအစောင့်များမှာ အံ့အားသင့်သွားကြ၏။
“ဟုတ်တယ်။ သူ ငါ့ကို ပြခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ အစောင့်တစ်ယောက်ကိုလည်း တစ်ချက်တည်းနဲ့ အလဲထိုးနိုင်ခဲ့သေးတယ်။ ဒီကောင်က တကယ် အစွမ်းထက်တာ။ တကယ်လို့ သူသာ လုံချန်း တကယ် ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်တော့ သူက အရင်ကတည်းက သူ့ရဲ့ အစွမ်းအစတွေကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရမယ်” ဆံပင်ရွှေဝါရောင်နှင့် အစောင့်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုလေတော့သည်။
“သူ့ရဲ့ စစ်ဝိညာဉ်ကိုတော့ နောက်မှ စမ်းသပ်ကြတာပေါ့။ အခုတော့ မင်း သူ့ကို ဘာလို့ ဒီကို ခေါ်လာရတာလဲဆိုတာ အရင်ပြောဦး” နန်းတော်အစောင့်ခေါင်းဆောင်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။
“သူက ငါတို့ဆီ လာပြီး မြို့တော်ကြီးကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် တိုက်ပွဲဝင်ချင်တယ်လို့ ပြောလာတာ။ ငါတို့ကတော့ ကလေးတစ်ယောက် နောက်နေတယ်လို့ပဲ ထင်ခဲ့တာပေါ့။ သူက နားမထောင်လို့ တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ သူက တအား တော်လွန်းတယ်။ မန်လျာကိုတောင် သူ့ရဲ့ စစ်ဝိညာဉ်ကို မသုံးဘဲ တစ်ကွက်တည်းနဲ့ အနိုင်ယူသွားတာ။ ပြီးတော့မှ သူ့ရဲ့ စစ်ဝိညာဉ်ကို ပြပြီး ငါတို့ကို ချက်ချင်း သတ်နိုင်ပေမဲ့ မသတ်ချင်လို့ပါလို့ ပြောခဲ့တာ”
“သူ့ကို ကူညီခွင့် ပေးမပေးဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်နိုင်ဖို့ ဘုရင်ကြီးဆီ ခေါ်လာခဲ့တာပါ။ ဘာပဲပြောပြော သူက ဗာမီလီယံ ဝိညာဉ် ပိုင်ရှင်ပဲလေ။ ပြီးတော့ သူက အစွမ်းလည်း ထက်တယ်။ သူဟာ နောက်ထပ် ဆရာကြီး ဗာမီလီယံ ဖြစ်လာနိုင်တယ်” သူက ဆက်လက် ရှင်းပြ၏။
“ဒါပေမဲ့ သူက သစ္စာဖောက်ရဲ့ သားလေ။ ဘယ်လောက်ပဲ တော်နေပါစေ ငါတို့ သူ့ကို လက်မခံနိုင်ဘူး။ သူ့အဖေလိုပဲ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကျရင် ငါတို့ကို သစ္စာဖောက်ဦးမှာပဲ” အခြားအစောင့်တစ်ဦးက ကန့်ကွက်လိုက်ပြန်သည်။
“အဲဒါကတော့ အရှင်မင်းကြီး ဆုံးဖြတ်ရမယ့် ကိစ္စပါ။ ငါတို့ကတော့ ဒီအကြောင်းကို အရှင်မင်းကြီးကို တင်ပြပြီး အမိန့်ကို စောင့်ရုံပဲ ရှိတယ်။ ဒီလိုမှ မလုပ်ရင် ငါတို့ရဲ့ တာဝန် ပျက်ကွက်ရာ ရောက်လိမ့်မယ်” ဆံပင်ရွှေဝါရောင်နှင့် အစောင့်က ဆို၏။ သူသည် လုံချန်းကို ဤနေရာထိ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ လွယ်လွယ်နှင့် ပြန်မလွှတ်ချင်တော့ပေ။
သူသည် လုံချန်း၏ ခြိမ်းခြောက်စကားကို ပြန်လည် သတိရမိသည်။ လိုအပ်လျှင် ဘုရင်ကြီးနှင့် တွေ့နိုင်ရန် လူတိုင်းကို သတ်ပစ်မည်ဟု လုံချန်းက ပြောခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်လော။ လုံချန်းသည် စစ်ဝိညာဉ်ကို မသုံးဘဲနှင့်ပင် မည်မျှ အစွမ်းထက်သည်အား သူ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်ခဲ့ရပြီးပြီ ဖြစ်ရာ ဗာမီလီယံ ဝိညာဉ်ကိုသာ အသုံးပြုခဲ့လျှင် မည်မျှ ကြောက်စရာ ကောင်းလိမ့်မည်နည်း ဆိုသည်အား သူ မတွေးရဲချေ။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အသက်ဘေးကင်းစေရန်အတွက် လုံချန်းအား ဘုရင်ကြီးနှင့် တွေ့ခွင့်ပေးရန်သာ သူ လိုလားပေသည်။
“ကောင်းပြီလေ။ သူက ဗာမီလီယံ ဝိညာဉ် ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း ငါတို့ကို သက်သေပြနိုင်ရင်တော့ သူ့ကို ဘုရင်ကြီးရှေ့ကို ပို့ပေးပါ့မယ်” အစောင့်ခေါင်းဆောင်က ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်၏။
“ကောင်းပြီ။ ပြခိုင်းလိုက်မယ်” ရွှေဝါရောင်ဆံပင်နှင့် အစောင့်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လုံချန်းထံသို့ ပြေးသွားပြီး ဗာမီလီယံ ဝိညာဉ်ကို ပြသရန် ပြောလိုက်တော့သည်။
လုံချန်းသည် နောက်သို့ ဆယ်လှမ်းမျှ ဆုတ်လိုက်ပြီးနောက် လက်နှစ်ဖက်ကို ကောင်းကင်သို့ မြှောက်လိုက်၏။ သူသည် သူ၏ ပုံရိပ်ယောင် နိယာမကို အသုံးပြုကာ သူ၏ အနောက်တွင် ဗာမီလီယံ ငှက်မြတ်ပုံရိပ်ကြီး တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ သူသည် ဗာမီလီယံ ဝိညာဉ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် စစ်သည်တော် တစ်ဦးအလား အောင်မြင်စွာ ဟန်ဆောင်လိုက်နိုင်၏။ ဗာမီလီယံနှင့် နဂါးစစ်သည်တော် ခေါင်းဆောင်တို့ တိုက်ခိုက်စဉ်က ဗာမီလီယံ၏ ဝိညာဉ်ကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသဖြင့် ပုံဖော်ရာတွင် ပိုမို လွယ်ကူသွားခြင်းပင်။
“ကောင်းပြီ။ မင်းမှာ ဗာမီလီယံ ဝိညာဉ် တကယ် ရှိတာပဲ။ မင်း ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့တောင် ဆရာကြီး ဗာမီလီယံရဲ့ ဝိညာဉ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်ပုံရတယ်။ လာပါ... မင်းကြီးဆီ ငါကိုယ်တိုင် လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်” အစောင့်ခေါင်းဆောင်က ဆိုကာ အခြားအစောင့်လေးဦးနှင့်အတူ လုံချန်းကို နန်းတော်အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။ အဝင်ဝတွင် အစောင့်တစ်ဦးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။
“အခြေအနေက တော်တော် ဆိုးနေပြီ။ တောင်ဘက် နယ်စပ်ကို စေတမန်တစ်ယောက် လွှတ်လိုက်စမ်း။ ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲဆိုတာ ဆရာကြီး ဗာမီလီယံနဲ့ တခြားသူတွေကို သွားအကြောင်းကြားပါ။ ငါတို့ သူတို့ရဲ့ အကူအညီ လိုလိမ့်မယ်”
အက်ရှာဘုရင်ကြီးသည် ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် တစ်စုံတစ်ဦးကို အမိန့်ပေးနေ၏။
“အမိန့်တော်အတိုင်းပါ အရှင်မင်းကြီး” ထိုသူက ဆိုကာ ညီလာခံခန်းမအတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။
“ဟင်း... ဒီဆူနိုင်းနိုင်ငံက ဒီလောက်အထိ ကောက်ကျစ်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ သိမှာလဲ။ ငါတို့ဘက်က စစ်စကြေညာခဲ့တာတောင် သူတို့က ငါတို့ကို နှစ်ဖက်ညှပ်တိုက်ဖို့ အစီအစဉ်ဆွဲပြီးသား ဖြစ်နေတယ်။ နန်းတွင်းဆရာကြီးကို သူတို့ သတ်ခဲ့တာကလည်း ငါတို့ကို စစ်တိုက်လာအောင် တမင်ဆွဲဆောင်ခဲ့တာများလား။ ငါတို့ ထောင်ချောက်ထဲ ရောက်သွားခဲ့တာလား” ဘုရင်ကြီးသည် တိတ်ဆိတ်နေသော ခန်းမအတွင်း၌ မိမိကိုယ်ကို ရေရွတ်နေမိသည်။
ရုတ်တရက် ညီလာခံခန်းမတံခါး ပွင့်လာပြီး အစောင့်တစ်ဦးက သတင်းတစ်ခု လာရောက် တင်ပြ၏။
ဘုရင်ကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သောအခါ ကျန်ရှိသော အစောင့်လေးဦးမှာ လုံချန်းကို ခေါ်ဆောင်လျက် ဝင်လာကြသည်။
အစောင့်ခေါင်းဆောင်က လုံချန်း၏ ဗာမီလီယံ ဝိညာဉ်အကြောင်းနှင့် သူ ကူညီချင်သည့် အကြောင်းများကို အကုန်လုံး တင်ပြလိုက်၏။ ဘုရင်ကြီးသည် မိမိအား ပြန်လည် စိုက်ကြည့်နေသည့် လုံချန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်း ငါတို့ကို ကူညီချင်တယ် ဟုတ်လား” ဘုရင်ကြီးက မေးလိုက်၏။
“ဟုတ်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး” လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။
“ဒီနိုင်ငံက မင်းအပေါ်ကို ဘယ်လောက်ပဲ ဆိုးခဲ့ပါစေဦးတော့... မင်းက ကူညီချင်သေးတယ်ပေါ့လေ” ဘုရင်ကြီးက ထပ်မေးပြန်သည်။
“မှန်ပါတယ်။ ဘာတွေပဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပါစေ၊ ဒီနိုင်ငံဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်ပါပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်ကို ကာကွယ်ဖို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ တာဝန်ပါ” လုံချန်းက ဂုဏ်ယူစွာ ဖြေကြားလိုက်၏။
“ငါတို့က အဲဒီစကားကို တကယ် ယုံလိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။ မင်း ငါတို့ကို မမုန်းဘူးဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါဟာ မင်းရဲ့ ပရိယာယ် တစ်ခုခုပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အစောင့်တွေ... ဒီကောင်ကို ဖမ်းဆီးပြီး ထောင်ထဲ ထည့်လိုက်ကြ” လုံချန်း၏ စကားကို ဘုရင်ကြီးက ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီးနောက် အစောင့်များအား ဖမ်းဆီးရန် အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။
အခန်း (၇၇၄) တော်ဝင်မျိုးဆက်၏ နိဂုံး
“အစောင့်တွေ... ဒီကောင်ကို ဖမ်းဆီးပြီး ထောင်ထဲ ထည့်လိုက်ကြ”
လုံချန်းသည် ဘုရင်ကြီး၏ အမိန့်ကို ကြားသော်လည်း မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိချေ။ သို့သော် ဆံပင်ရွှေဝါရောင်နှင့် အစောင့်မှာမူ စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်။ သူသည် လုံချန်း၏ ဒေါသကို မြင်ဖူးထားသည် မဟုတ်လော။ လုံချန်းတစ်ယောက် ဒေါသအလျောက် လူများကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်မည်အား သူ စိုးရိမ်နေမိ၏။ အခြားအစောင့်များ လုံချန်းထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားချိန်တွင် သူသည် တစ်ခုခုဖြစ်လာပါက တုံ့ပြန်နိုင်ရန် လုံချန်းကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်နေလေသည်။
လုံချန်းမှာမူ မိမိထံသို့ လျှောက်လာကြသော အစောင့်များကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်၏။
“အရှင်မင်းကြီး ခံစားနေရတာကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အဖမ်းခံပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ မှတ်ထားပါ... အရှင်မင်းကြီး ကျွန်တော့်ကို လိုအပ်လာလိမ့်မယ်။ နောက်နှစ်နာရီအတွင်းမှာ ဆူနိုင်းစစ်တပ်က ဒီကို ရောက်လာတော့မယ်။ ကျွန်တော်က အရှင်မင်းကြီးကို လိုအပ်တာထက် အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး လိုအပ်လာလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က တိုင်းပြည်ကို ကူညီဖို့ပဲ။ အရှင်မင်းကြီး တိုင်းပြည်ကို ဆက်လက် တည်တံ့စေချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့်ကို ထောင်ထဲက ပြန်လွှတ်ပေးရမှာ အသေအချာပါပဲ” ထိုသို့ ဆိုကာ လုံချန်းသည် လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်၏။
“ငါ့ကို မထိကြနဲ့။ ငါ့ဘာသာငါ လိုက်ခဲ့မယ်။ မသေချင်ကြဘူးဆိုရင် ငါ့ကို လက်နဲ့တောင် မထိမိစေနဲ့” အစောင့်များက လုံချန်း၏ လက်ကို ကိုင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်သဖြင့် အစောင့်များမှာ တွန့်ဆုတ်သွားကြ၏။
“မင်းက ဧည့်သည်မဟုတ်ဘူး၊ အကျဉ်းသားပဲ။ အရင်ဆုံး မင်းရဲ့ လက်နက်တွေကို အပ်စမ်း” အစောင့်တစ်ဦးက အော်ဟစ်ကာ လုံချန်းကျောပေါ်က ဓားနှစ်လက်ကို သိမ်းဆည်းရန် လက်လှမ်းလိုက်ပြန်သည်။
လုံချန်းသည် ချက်ချင်းပင် ထိုသူ၏ လက်ကို ဖမ်းဆွဲကာ ဘယ်ဘက်သို့ ဝှေ့ယမ်း ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ အစောင့်မှာ နံရံနှင့် ဆောင့်မိသွားတော့၏။ အခြားအစောင့်များမှာလည်း မိမိတို့၏ အပေါင်းအဖော် လွင့်ထွက်သွားသည်ကို မြင်ရသောအခါ မှင်တက်သွားကြသည်။
သူတို့သည် လုံချန်း၏ လက်နက်များကို အတင်းအဓမ္မ လုယူရန် ဓားများအား ဆွဲထုတ်လိုက်ကြ၏။ ဘုရင်ကြီးပင်လျှင် လုံချန်း၏ ခွန်အားကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် လုံချန်းက ပိုမို အစွမ်းထက်နေခြင်းပင်။
ဘုရင်ကြီး မည်သည်များ ဖြစ်နေသည်ကို သတိမပြုမိခင်မှာပင် ကျန်ရှိသော အစောင့်သုံးဦးမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် နာကျင်စွာ လူးလိမ့်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ လုံချန်းကမူ သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ခြင်း မပြုသေးချေ။ ဆံပင်ရွှေဝါရောင်နှင့် အစောင့်တစ်ဦးသာ မည်သို့မျှ မဖြစ်ဘဲ ကျန်ရှိတော့သည်။
“ငါ့ကို မထိဘူးဆိုရင် အဖမ်းခံမယ်လို့ ငါ ပြောပြီးသား။ ငါ အဖမ်းခံတာက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဆန္ဒကို လေးစားလို့ပဲ၊ ငါက ရာဇဝတ်သားမို့လို့ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ကို ရာဇဝတ်သားတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံတာကိုတော့ ငါ လက်မခံနိုင်ဘူး။ ဘယ်သူမှ ငါ့ရဲ့ သိက္ခာကို နင်းခြေခွင့် မရှိဘူး။ ဒီမှာ ရှိနေတဲ့သူတွေကို ငါ မသတ်ခဲ့တာကလည်း ငါ့ရဲ့ မိခင်နိုင်ငံကို လေးစားလို့နဲ့ ငါတို့ရဲ့ အင်အားတွေကို မပြုန်းတီးစေချင်လို့ပဲ” လုံချန်းက မြေပေါ်က အစောင့်များကို ကြည့်ကာ ကြေညာလိုက်၏။
“မင်း ငါ့ကို လေးလေးစားစားပဲ အကျဉ်းခန်းထဲ ခေါ်သွားမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါက မင်းကို ရိုက်နှက်ပြီးမှ အဲဒီနေရာကို ငါ့ဘာသာငါ ရှာသွားရမလား” သူက ဆံပင်ရွှေဝါရောင် အစောင့်ကို မေးလိုက်သည်။
“အာ... ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါ” ထိုအစောင့်မှာ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်ရ၏။
သူသည် ဘုရင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဘုရင်ကြီးကလည်း မကန့်ကွက်တော့သဖြင့် လုံချန်းအား သူ့နောက်သို့ လိုက်ခဲ့ရန် ပြောလိုက်တော့သည်။
“မှတ်ထားပါ အရှင်မင်းကြီး။ ကျွန်တော်ဟာ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်တယ်လို့ ခံစားရတဲ့အခါ အကျဉ်းခန်းဆီကို အရှင်မင်းကြီး ကိုယ်တိုင် လာခဲ့ပါ။ အဲဒီအချိန်ကျရင်လည်း ကျွန်တော် ကူညီနေဦးမှာပါ” လုံချန်းက ထွက်မသွားမီ ဘုရင်ကြီးကို နောက်ဆုံးတစ်ချက် လှမ်းကြည့်ကာ ပြောခဲ့၏။
လုံချန်းသည် ဓားနှစ်လက်ကို ကျောတွင် ပိုးထားလျက်ပင် အကျဉ်းခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံရသည်။ ဆံပင်ရွှေဝါရောင် အစောင့်က အကျဉ်းခန်းတံခါးကို ဖွင့်ပေးပြီးနောက် လုံချန်း ဝင်သွားသောအခါ တံခါးအား ပြန်ပိတ်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
“နင် ဘာလုပ်ဖို့ ကြံနေတာလဲ။ မင်းကိုယ်တိုင် စစ်တပ်ကို ခေါ်လာပြီး နိုင်ငံကို သိမ်းခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အခုကျတော့ အဲဒီစစ်တပ်ကို ပြန်တိုက်ဖို့ ဘုရင်ကို ကူညီမယ် ပြောနေပြန်ပြီ။ နင်ကိုယ်တိုင် နင့်ကို ပြန်ဆန့်ကျင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ နင့်မှာ ဘုရင်ကို သတ်ပြီး နိုင်ငံကို သိမ်းပိုက်ဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းကြီး ရှိနေတာကို ဘာလို့ အဲဒီလို မလုပ်တာလဲ။ ဒါဆိုရင် စမ်းသပ်ပွဲက ချက်ချင်း ပြီးသွားမှာပေါ့” ရွှင်းက လုံချန်းဘေးမှာ ပေါ်လာပြီး မေးလိုက်၏။
“ငါ ငါ့ကိုယ်ငါ ပြန်ဆန့်ကျင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက အစကတည်းက ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်ပဲ။ ငါ တိုင်းပြည်ကို သိမ်းပိုက်မှာပါ၊ အဲဒါကလည်း အတင်းအဓမ္မ သိမ်းတာမျိုး ဖြစ်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ တိုင်းသူပြည်သားတွေက ငါ့ကို ဆန့်ကျင်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး။ လူတိုင်းရဲ့ အမြင်မှာတော့ ဒါဟာ တရားမျှတတဲ့ နန်းတက်ပွဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်” လုံချန်းက ပြုံးရင်း ဆို၏။
“ပထမဆုံးအနေနဲ့ ကျန်နေတဲ့ မင်းသားတွေကို သတ်ဖို့ လိုတယ်။ အကြီးဆုံး မင်းသားကတော့ နန်းလျာစာရင်းက ဖယ်ထုတ်ခံထားရပြီးသား။ ကျန်တဲ့လူတွေကိုလည်း ရှင်းပစ်ရမယ်။ အကျဉ်းထောင်ထဲမှာ ရှိနေတာက ငါ့အတွက် အကောင်းဆုံး ဖုံးကွယ်မှု တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်” သူက အကျဉ်းခန်း အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်၏။
သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် နန်းတော်တစ်ခုလုံးကို စူးစမ်းကြည့်ရှုပြီး ဖြစ်သည်။ မင်းသားများ၏ ပုံတူကားချပ်များကိုလည်း မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ မင်းသား တစ်ဦးချင်းစီ နန်းတော်၏ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်ကို သူ အသေအချာ သိထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။
“နောက်နှစ်နာရီအတွင်း စစ်တပ်က နန်းတော်ကို ဝိုင်းထားတော့မယ်။ အဲဒီမတိုင်ခင်မှာ ဘုရင်ကြီး ငါ့ဆီ အကူအညီ လာတောင်းတာ ဖြစ်နိုင်တယ်”
“ငါ နားမလည်သေးတာ တစ်ခုက... မင်းသားတွေနဲ့အတူ ဘုရင်ကြီးကိုပါ ဘာလို့ တစ်ခါတည်း မသတ်ပစ်တာလဲ” ရွှင်းက ထပ်မေးပြန်သည်။
“နင် သိဖို့ မလိုပါဘူး။ ငါ သိနေရင် ရပြီ” လုံချန်းက ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်၏။
သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အရောင်ပြောင်းသွားပြီး ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ နက်မှောင်သွားကာ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာလည်း မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာတော့သည်။
သူသည် အကျဉ်းခန်းအတွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လူငယ်တစ်ဦး အေးအေးလူလူ အိပ်မောကျနေသည့် အခန်းအတွင်း၌ ပေါ်လာ၏။ ထိုလူငယ်မှာ တိုင်းပြည်အတွင်း မည်သည်များ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကိုပင် မသိလောက်အောင် အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
လုံချန်းသည် ကုတင်နားသို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ ဓားကို ထိုလူငယ်၏ ရင်ဘတ်အတွင်းသို့ ထိုးသွင်းလိုက်၏။
ဓားဖြင့် အထိုးခံလိုက်ရသဖြင့် လူငယ်မှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။ နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်ရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း လုံချန်းက သူ၏ ပါးစပ်ကို ချက်ချင်း ပိတ်ဆို့လိုက်သဖြင့် အသံထွက်မလာတော့ချေ။
သူသည် ခဏချင်းမှာပင် အသက်ပျောက်သွားတော့သည်။ ထိုသူကို သတ်ပြီးနောက် လုံချန်းသည် အလောင်းကို စောင်ဖြင့် ပြန်လွှမ်းပေးလိုက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားပြန်၏။
မင်းသားအားလုံးကို တိတ်တဆိတ် သတ်ဖြတ်ရန် လုံချန်းအတွက် မိနစ်အနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ အားလုံးကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် သူသည် အကျဉ်းခန်းအတွင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာ၏။
သူ အကျဉ်းခန်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ၅ မိနစ်ပင် မပြည့်သေးချေ။ လုံချန်းသည် နံရံဆီသို့ လျှောက်သွားကာ နံရံကို ကျောမှီ၍ ထိုင်လိုက်၏။ သူသည် မျက်လုံးမှိတ်ကာ အချိန်ကို အကျိုးရှိစေရန် ကျင့်ကြံအားထုတ်ရင်း ဘုရင်ကြီး ရောက်လာမည့်အချိန်အား စောင့်ဆိုင်းနေလေတော့သည်။
လုံချန်း တစ်ယောက် အကျဉ်းခန်းထဲတွင် အေးဆေး နားနေစဉ်မှာပင် ဆူနိုင်းစစ်တပ်ကြီးကတော့ သတ်ဖြတ်မှုများကို အကြီးအကျယ် ပြုလုပ်နေပြီ ဖြစ်၏။
ဆူနိုင်းဘုရင်သည် သူ၏ အတော်ဆုံး လူယုံတော်များကို ဤတိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့တွင် ထည့်သွင်းစေလွှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ အက်ရှာ၏ ထိပ်တန်းစစ်သည်တော်များမှာ တောင်ဘက်နယ်စပ်သို့ ရောက်ရှိနေကြသဖြင့် မြို့တော်၌ ဖြစ်ပျက်နေသော တိုက်ခိုက်မှုများကို မသိရှိကြသေးချေ။
ကျန်ရှိနေသော အစောင့်များမှာ တော်သော်လည်း ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်ထားသည့် ဆူနိုင်းစစ်တပ်၏ ဒဏ်ကို မခံနိုင်ကြတော့ပေ။
ဆူနိုင်းစစ်တပ်က လူ ၁၀ ယောက် ဆုံးရှုံးနေချိန်တွင် အက်ရှာဘက်မှ လူ ၁၀၀ ကျော် သေဆုံးနေပြီ ဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ အက်ရှာနိုင်ငံ၏ နောက်ဆုံး ခံစစ်စည်း ဖြစ်သဖြင့် သူတို့အတွက် ထွက်ပြေးစရာ နေရာလည်း မရှိတော့ချေ။
“အားလုံးကို သတ်ပစ်ကြ။ နန်းတော်ကို သိမ်းပိုက်ကြစမ်း။ အခုဆို ဘယ်သူမှ ငါတို့ကို တားနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး” ဆူနိုင်းဗိုလ်ချုပ်က ရန်သူ့စစ်သည် နှစ်ဦးကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ပိုင်းဖြတ်ရင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။