အခန်း (၇၇၅-၇၇၆)
Vol. 78 Ch. 775-776
အခန်း (၇၇၅) ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ
ဆူနိုင်းစစ်တပ်၏ ဗိုလ်ချုပ်ဟူသည် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်နှင့်အမျှ အက်ရှာစစ်သည်များကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သတ်ဖြတ်နေ၏။ မြို့တော်အတွင်း ကျန်ရှိနေသော အက်ရှာစစ်တပ်မှာ အဓိကစစ်တပ် မဟုတ်သဖြင့် ဆူနိုင်းနိုင်ငံ၏ အဓိကဗိုလ်ချုပ်ကြီးသော ဗိုလ်ချုပ်ဟူကို မည်သူမျှ ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိကြချေ။
ယခုကဲ့သို့ အချိန်မျိုးတွင် တိုင်းပြည်ကို ကာကွယ်ရမည့် ဖီးနစ်အဖွဲ့မှ အဖွဲ့ဝင်များမှာလည်း တစ်ဦးမျှ မရှိကြပေ။ သူတို့အားလုံးမှာ တောင်ဘက်နယ်စပ်တွင် နဂါးစစ်သည်တော်အဖွဲ့ကို ရင်ဆိုင်ကာ ၎င်းတို့၏ စစ်တပ်ကို ကူညီရန် ရောက်ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
“မိနစ်သုံးဆယ်...”
လုံချန်းသည် သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ဒူးကို တတောက်တောက် ခေါက်ရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။
“တိုက်ပွဲစတာ မိနစ်သုံးဆယ်လောက် ရှိပြီ။ အက်ရှာစစ်တပ်ကတော့ အခုဆိုရင် ပြုတ်ပြုတ်ပြုန်းနေလောက်ပြီ။ ဆူနိုင်းစစ်တပ်ကသာ အနည်းဆုံး အရည်အချင်းရှိမယ်ဆိုရင် အခုလောက်ဆို နန်းတော်ဘက်ကို ချဉ်းကပ်လာနေလောက်ပြီ” လုံချန်းက ဆိုသည်။
သူသည် တစ်စုံတစ်ဦးကို စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ အကျဉ်းခန်း တိုင်လုံးများကြားမှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
မကြာမီမှာပင် ခြေသံများကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။
သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း သူ ထိုင်နေရာမှ မထ,လာခဲ့ချေ။
“အရှင်မင်းကြီးက မင်းကို တွေ့ချင်နေတယ်” အစောင့်တစ်ဦးသည် လုံချန်း၏ အကျဉ်းခန်းရှေ့တွင် ရပ်တန့်ကာ အကြောင်းကြားလိုက်၏။
“သူက ငါ့ကို တွေ့ချင်နေတယ် ဟုတ်လား။ သူကိုယ်တိုင် ဒီကို မလာဘူးလား” လုံချန်းက ထိုမေးခွန်း၏ အဖြေကို ကြိုသိနေသကဲ့သို့ လှောင်ပြုံးလေးဖြင့် မေးလိုက်၏။
“သူက မင်းကို ဘာလို့ လာတွေ့ရမှာလဲ။ သူက ငါတို့ရဲ့ တန်ခိုးကြီးလှတဲ့ အုပ်ချုပ်သူပဲဥစ္စာ။ လာ... ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့” အစောင့်က နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ခပ်ထန်ထန် ပြောလိုက်သည်။
“သူ့ဆီ ပြန်သွားပြီး ငါ လာဖို့ ငြင်းတယ်လို့ သွားပြောလိုက်။ ပြီးတော့ ငါ မထွက်လာခင် သူတို့ကို ပြောခဲ့တဲ့ စကားကို ပြန်စဉ်းစားဖို့လည်း ပြောလိုက်ဦး။ အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာ သူ သိမှာပါ” ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် လုံချန်းသည် မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်လိုက်၏။
အစောင့်သည် လုံချန်းကို အမျိုးမျိုး နားချရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုံချန်းမှာမူ လုံးဝ မကြားရတော့သည့်အလား မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြုတော့ပေ။
နောက်ဆုံးတွင် အစောင့်သည် သက်ပြင်းချကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။
“ဘုရင်ကြီးကို ငါ ပြောခဲ့ပြီးသားပဲ။ သူ လုပ်ခဲ့တာတွေအတွက် ငါ့ဆီက အကူအညီ လိုချင်ရင် သူကိုယ်တိုင် လာရမယ်လို့။ သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။ သူ့တိုင်းပြည်ကို ကယ်ချင်တယ်ဆိုရင် သူ ငါ့ဆီကို ဧကန်မလွဲ လာရမှာပဲ” လုံချန်းက ပြုံးရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။
“ရွှင်း... ဘုရင်ကြီး ငါ့ဆီ အကူအညီ လာတောင်းဖို့ ဘယ်လောက်ကြာမလဲဆိုတာ လောင်းကြေးထပ်မလား” သူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ရွှင်းကို မေးလိုက်၏။
“မထပ်ဘူး။ ဘာလောင်းကြေးမှ မထပ်ချင်ဘူး။ နင်က အမြဲတမ်း ညစ်ပတ်ပြီး နိုင်နေတာပဲ။ ငါ ထပ်ပြီး အန္တရာယ် မများချင်တော့ဘူး” ရွှင်းက မျက်လုံးဝဲကာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။
“ဟင်း... ပျင်းစရာကြီး။ လောင်းကြေးမပါရင် ပျင်းဖို့ကောင်းတယ်။ ကဲ... ငါ နင့်ကို အသာပေးမယ်။ နင် ကြိုက်တဲ့ အချိန်ကို ရွေး။ နင် မှန်ရင် နင် နိုင်ပြီပဲ” လုံချန်းက ဆက်လက် ဆွဲဆောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
“မရဘူး။ နင့်ရဲ့ အကွက်ထဲ ငါ ထပ်မဝင်တော့ဘူး။ ငါ နင့်ကို တစ်ခု အကြွေးတင်နေတာ ရှိသေးတယ်။ ထပ်ရှုံးပြီး ထပ်ပြီး အကြွေး မတင်ချင်တော့ဘူး” ရွှင်းက ခါးခါးသီးသီး ငြင်းလိုက်၏။
“ဟင်း... နင်က တကယ့် ကြောင်သူတော်လေးပဲနော်” လုံချန်းက လှောင်ပြုံးလေးဖြင့် မေးလိုက်၏။
“ကဲ... ထားပါတော့။ နင့်ကို ငါ ထပ်ပြီး ကူညီမယ်။ အဖြေကို ငါပဲ ပြောပြမယ်။ သူ ငါးမိနစ်အတွင်း ဒီကို ရောက်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအဖြေကို နင် ယူပြီး ငါနဲ့ လောင်းလိုက်လေ။ နင် သေချာပေါက် နိုင်မှာ” လုံချန်းက ထပ်ပြောသော်လည်း ရွှင်းက ငြင်းဆဲပင်။
“ကောင်းပြီလေ... နင်ပဲ နစ်နာသွားတာပေါ့” လုံချန်းက မျက်လုံးဝဲကာ ရေရွတ်လိုက်၏။
လုံချန်း ပြောနေသည်မှာ အမှန်တရား ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ရွှင်း သံသယရှိသော်လည်း သူမကတော့ နားမယောင်ခဲ့ချေ။
အချိန်များ ကုန်လွန်သွားရာ လေးမိနစ် ပြည့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဘုရင်ကြီး၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရသေးချေ။ နောက်ထပ် စက္ကန့်သုံးဆယ် ကုန်လွန်သွားပြန်၏။ ရွှင်းသည် လုံချန်း သူမကို လှည့်စားနေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း အသေအချာ ယုံကြည်သွားတော့သည်။ သူပြောသည့် အဖြေမှာ မှားနေပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူမ ထိုသို့ တွေးလိုက်သည့် ခဏမှာပင် သူမ မှားသွားကြောင်း သက်သေပြသည့်အလား လုံချန်း သတ်မှတ်ပေးထားသည့် ငါးမိနစ် မပြည့်မီမှာပင် ဘုရင်ကြီး ကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိလာခဲ့၏။
ဘုရင်ကြီးသည် လုံချန်း၏ အကျဉ်းခန်းရှေ့တွင် ရပ်ကာ သံတိုင်များကို ခေါက်လိုက်သည်။ လုံချန်းက မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်များ ဆုံတွေ့သွားကြ၏။
“ရန်သူတွေက ငါတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးခံစစ်ကို ဖောက်ထွက်သွားပြီ။ ငါတို့ တစ်ခုခု မလုပ်ရင် အားလုံး ဆုံးရှုံးရတော့မယ်။ မင်းရဲ့ အကူအညီ ငါ လိုအပ်တယ်။ မင်းဟာ ငါတို့မှာ ရှိတဲ့ ဒီတိုင်းပြည်ကို ကယ်တင်နိုင်မယ့် နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်ပဲ” ဘုရင်ကြီးက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။
“အာ... အခုမှပဲ အရှင်မင်းကြီး ဘယ်လောက်အထိ ဒုက္ခရောက်နေလဲဆိုတာ နားလည်သွားပုံရတယ်။ ကောင်းပြီလေ... ဒီတိုင်းပြည်က ကျွန်တော့်အပေါ် ဘယ်လောက်ပဲ ဆိုးခဲ့ပါစေဦးတော့၊ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိခင်မြေပါပဲ။ ကျွန်တော် ကူညီပါ့မယ်၊ ရန်သူတွေကို အနိုင်ယူပြမယ်” လုံချန်းသည် မတ်တပ်ရပ်ရင်း ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။
ဘုရင်ကြီးက အစောင့်ကို အကျဉ်းခန်းတံခါး ဖွင့်ပေးရန် အမိန့်ပေးလိုက်သဖြင့် လုံချန်း အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
“မင်း မြန်မြန်သွားမှ ဖြစ်မယ်။ သူတို့က လာနေပြီ။ နန်းတော်နဲ့ တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေးမှာ သူတို့ကို ဟန့်တားပါ။ စစ်ပွဲရဲ့ မီးလျှံတွေ နန်းတော်ထဲအထိ မရောက်ပါစေနဲ့” ဘုရင်ကြီးက သက်ပြင်းချရင်း ဆို၏။
“မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ကျွန်တော် တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ဟန့်တားပါ့မယ်။ နန်းတော်ရဲ့ လုံခြုံရေးကို အမြင့်ဆုံး အဆင့်မှာ ထားထားပါ။ ရန်သူတွေက အရှင်မင်းကြီးကို လုပ်ကြံဖို့ လူလွှတ်ရင် လွှတ်နိုင်တယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘေးကင်းအောင် နေပါ” လုံချန်းက ဘုရင်ကြီးကို သတိပေးလိုက်၏။ ၎င်းမှာ နောင်တွင် မင်းသားများ အသတ်ခံထားရသည်ကို ဘုရင်ကြီး သိသွားသောအခါ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများ၏ လက်ချက်ဟု ထင်မှတ်သွားစေရန် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ သံသယမျိုးစေ့ကို ကြိုတင် ချထားပေးခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
လုံချန်းသည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဘုရင်ကြီးကို ထားရစ်ကာ ထွက်ခွာလာခဲ့၏။ ဘုရင်ကြီးသည် သူ ဘေးကင်းသည်ဟု ခံစားရသော ညီလာခံခန်းမဆီသို့ ပြန်သွားတော့သည်။
“သူဟာ ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်ပဲ။ သူသာ ရှုံးသွားရင်တော့ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ” ဘုရင်ကြီးက ရေရွတ်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ တိုင်းပြည်မှာ ပျက်သုဉ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ လုံချန်းကို တိုက်ပွဲဝင်ရန် လွှတ်လိုက်သော်လည်း သူ နိုင်လိမ့်မည်ဟု ဘုရင်ကြီးက မျှော်လင့်ချက် မထားပေ။ သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရှုံးနိမ့်မှုအတွက် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ထွက်ပြေးရန်တော့ စိတ်မကူးချေ။
သူသည် သေခြင်းတရား ရောက်လာသည့်အခါ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်ထားပေသည်။
လုံချန်းသည် နန်းတော်အပြင်သို့ ထွက်လာပြီး မြောက်ဘက်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
“ဟင်း... ငါကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ခေါ်လာတဲ့ လူတွေကို ငါကိုယ်တိုင် ပြန်သတ်ရမှာလား။ ဒါက ငါထင်သလောက်တော့ မဆိုးလှပါဘူး” လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း မြောက်ဘက်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။
သူသည် လုံးဝ အလျင်စလို မရှိသကဲ့သို့ အေးအေးလူလူပင် လျှောက်လာခဲ့၏။ သို့သော် သူသည် နှေးကွေးစွာ လျှောက်နေသော်လည်း ချဉ်းကပ်လာနေသော ဆူနိုင်းစစ်တပ်ဆီသို့ အရောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။
“ဟား... သေမင်းဆီကို လာနေတဲ့ နောက်ထပ် စစ်သည်တော်တစ်ယောက်လား” လုံချန်း မိမိတို့ထံသို့ လာနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဗိုလ်ချုပ်ဟူက ရေရွတ်လိုက်၏။ လုံချန်းသည် မျက်နှာသစ်ကို အသုံးပြုထားသဖြင့် ဗိုလ်ချုပ်ဟူမှာ မိမိနှင့်အတူ စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်လာရမည့်သူမှန်း မမှတ်မိချေ။
“တစ်ယောက်တည်းလား။ သူတို့က တွေ့တဲ့ အစောင့်ကိုပဲ လွှတ်နေတာလား” ဗိုလ်ချုပ်ဟူက လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ရယ်မောလိုက်၏။
သူသည် သူ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော စစ်သည်တစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သွားပြီး သူ့ကို သတ်လိုက်စမ်း” ဗိုလ်ချုပ်ဟူက အမိန့်ပေးလိုက်၏။
“သူ့နောက်ကို ငါ့လူတစ်ယောက် လွှတ်လိုက်တာတောင် ပိုနေသေးတယ်” သူက ဆက်လက် ရေရွတ်လိုက်လေသည်။
အခန်း (၇၇၆) မိမိလူကို အပြတ်ရှင်းခြင်း
“အက်ရှာစစ်သည်တွေအတွက် လူတစ်ယောက်ရဲ့ တစ်ဝက်စာလောက်ပဲ ရှိတဲ့ စစ်သည်ကိုတောင် လွှတ်လိုက်ဖို့ မတန်ဘူး။ ဒီကောင်တွေက တကယ့် အမှိုက်တွေပဲ” ဗိုလ်ချုပ်ဟူက နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ဆို၏။
စစ်သည်တစ်ဦးသည် လေးလံလှသော ပုဆိန်ကြီးကို ကိုင်စွဲကာ လုံချန်းထံသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။
ထိုသူ လုံချန်းအနားသို့ ရောက်သည်နှင့် လေထု၏ စီးဆင်းမှုမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး လုံချန်း၏ ကန်ချက်တစ်ချက်မှာ ထိုသူ၏ ရင်ဘတ်တည့်တည့်သို့ ကျရောက်သွားရာ စစ်သည်မှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားတော့၏။
လုံချန်းသည် ကျောပေါ်က ဓားနှစ်လက်ကိုပင် ဆွဲမထုတ်ရသေးချေ။ လုံချန်းသည် ကန်ချက်တစ်ချက်တည်းနှင့် ထိုစစ်သည်ကို အလဲထိုးလိုက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ စစ်တပ်မှ ထွက်လာခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ ခွန်အားမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားအောင် တိုးတက်လာခဲ့ပြီ မဟုတ်လော။ ယခုအခါ သူသည် ကောင်းကင် အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားမှာ ဤကမ္ဘာရှိ မည်သည့်ကျင့်ကြံသူနှင့်မျှ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်တော့ချေ။
ဗိုလ်ချုပ်ဟူသည် မိမိခြေရင်း၌ လဲကျနေသော စစ်သည်ကို ကြည့်လိုက်၏။ ထိုသူမှာ သေသွားသည့်အလား လှုပ်ရှားမှု မရှိတော့ချေ။
“သူက သာမန်အစောင့်တစ်ယောက် မဟုတ်ပုံပဲ။ မင်းတို့ ဆယ်ယောက် အတူတူသွားပြီး သူ့ကို သတ်လိုက်ကြစမ်း” ဗိုလ်ချုပ်ဟူက အမိန့်ပေးလိုက်ရာ အစောင့်တစ်ရာခန့် ကျန်ရှိနေသေးသည့်အနက်မှ လူတစ်စု ထွက်လာကြသည်။
လူဆယ်ဦးမှာ လုံချန်းထံသို့ အပြေးအလွှား ချဉ်းကပ်လာကြ၏။ သို့သော် သူတို့ အနားရောက်လာသည်နှင့် လုံချန်းသည် သူ၏ ဓားနှစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လျှပ်စီးအလား လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်တော့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် နေရာပြောင်းခြင်းအား အသုံးမပြုဘဲ သူ၏ အရှိန်အဝါ လှုပ်ရှားမှုပညာရပ်ကိုသာ အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ဗိုလ်ချုပ်ဟူ မည်သို့ ဖြစ်သွားသည်ကို သတိမပြုမိခင်မှာပင် လုံချန်း၏ အနား၌ အလောင်းဆယ်လောင်း လဲကျနေသည်အား မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအလောင်းများအားလုံးမှာ ခေါင်းမရှိကြတော့ချေ။
လုံချန်းသည် ဓားနှစ်လက်ကို ကိုင်စွဲထားပြီး ထိုဓားနှစ်လက်လုံးမှ သွေးများမှာ မြေပြင်သို့ တစက်စက် ကျနေပေသည်။
“ဒီဓားတွေ၊ ဒါတွေက မင်းဆီမှာ ဘာလို့ ရှိနေရတာလဲ” စစ်သူကြီးဟူမှာ လုံချန်းလက်ထဲက ဓားများကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။
သူသည် တိုင်းပြည်ကို သိမ်းပိုက်ရန် မိမိနှင့်အတူ စေလွှတ်ခြင်းခံရသည့် လူငယ်မှာ ဤသူပင် ဖြစ်ကြောင်း မသိရှိရှာချေ။ နှစ်ဦးစလုံးမှာ မျက်နှာဖုံးများကိုယ်စီဖြင့် ပုံဖျက်ထားကြသဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မမှတ်မိကြခြင်းပင်။
“ဒီဓားတွေကို ပြောတာလား။ ငါ့ကို လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားတဲ့ ကောင်တစ်ယောက်ဆီကနေ သိမ်းယူထားတာလေ။ သူကတော့ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရတာပေါ့။ သူ့အလောင်းကိုတောင် မင်း အခု မှတ်မိဦးမလား မသိဘူး” လုံချန်းက မချိပြုံးလေး ပြုံးကာ ဆိုလိုက်သည်။
သူသည် မိမိကိုယ်ကို သတ်ခဲ့သည့်အကြောင်း ပြန်ပြောနေရသည်မှာ တကယ်ပင် ရယ်စရာကောင်းလှသည်ဟု တွေးနေမိ၏။
“မဖြစ်နိုင်တာ၊ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ မြို့တွေကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ ဟိုမိစ္ဆာထက် မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ပိုစွမ်းနေရတာလဲ။ မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ” ဗိုလ်ချုပ်ဟူမှာ မယုံကြည်နိုင်စွမ်း ဖြစ်နေရ၏။
“ငါလား၊ ငါက အက်ရှာနိုင်ငံရဲ့ နောက်ဆုံးခံစစ်စည်းပေါ့။ မင်း ရှေ့ဆက်တိုးချင်ရင် ငါ့ကို အရင်သတ်ရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ဖြစ်လာဖို့ကတော့ လုံးဝကို မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ပဲ ပြောပါရစေ” လုံချန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောရင်း ဗိုလ်ချုပ်ဟူထံသို့ ဦးတည် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။
“အားလုံး၊ ဒီရန်သူက တအား အစွမ်းထက်တယ်။ အတူတူ ဝိုင်းတိုက်ကြစမ်း” ဗိုလ်ချုပ်ဟူက ဟိန်းဟောက်ကာ ကျန်ရှိသော စစ်သည်များနှင့်အတူ လုံချန်းထံသို့ ပြေးဝင်လာတော့သည်။
“ငါ့ကို အထင်မသေးတာကတော့ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကလည်း မလုံလောက်သေးဘူး” လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း သူ၏ မိုးကြိုးဓားသွားကို အသုံးပြုလိုက်၏။
ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်ယံ၌ မှောင်မည်းသော တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းလာပြီး မိုးခြိမ်းသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ လုံချန်းက သူ၏ ဓားဖြင့် ထိုသူများကို ညွှန်ပြလိုက်ရာ သူ ညွှန်ပြရာ အရပ်သို့ မိုးကြိုးများ ပစ်ချလိုက်တော့၏။
မိုးကြိုးတစ်ချက်မှာ ဗိုလ်ချုပ်ဟူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်သွားသည်။ ထိုသူမှာ ဤကဲ့သို့သော ပညာရပ်မျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု အိမ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးချေ။ မိုးကြိုးပစ်ရန်ဆိုလျှင် မိုးကြိုးစစ်ဝိညာဉ် ရှိရမည်ဟု သူ ထင်ထားသော်လည်း လုံချန်း၏ အနောက်၌ မည်သည့် ဝိညာဉ်ပုံရိပ်မျှ ပေါ်မလာသဖြင့် သူ ပေါ့ဆခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ ပေါ့ဆမှုကြောင့်ပင် သူသည် ချက်ချင်းမှာပင် အသက်ပျောက်သွားရတော့၏။
“မင်းတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်တော့ သေပြီ။ ငါကတော့ သာမန်စစ်သည်တွေကို သတ်ပြီး အချိန်မဖြုန်းချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ကိုလည်း အသက်ရှင်လျက် ပြန်မလွှတ်နိုင်ဘူး။ မင်းတို့ သေရမယ်” လုံချန်းက ကျန်ရှိသော စစ်သည်များကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။
သူသည် ဓားနှစ်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းရင်း တိုက်ခိုက်ရန် တွန့်ဆုတ်နေသော စစ်သည်များထံသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ သေဆုံးသွားသဖြင့် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေသော စစ်သည်များကို ရှင်းလင်းရန်မှာ လုံချန်းအတွက် အလွန်ပင် လွယ်ကူလှပေသည်။
“ဒါကတော့ နောက်ဆုံးတစ်ယောက်ပဲ” လုံချန်းက ဆူနိုင်းစစ်သည်တစ်ဦး၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ သူ၏ ဓားကို ထိုးသွင်းလိုက်ရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။
သူသည် ဓားကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ထိုသူမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဆူနိုင်းစစ်သည် အားလုံး သေဆုံးကုန်ကြပြီ ဖြစ်၏။ မီးခိုးရောင် လမ်းမထက်၌ သွေးများက နီရဲစွာ စီးဆင်းနေပေသည်။
အဝေးတစ်နေရာ၌ မြို့သူမြို့သားများက ပြတင်းပေါက်မှ ချောင်းကြည့်နေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။ နောက်ဆုံးရန်သူ သေဆုံးသွားသောအခါမှ ပုန်းနေသော လူများမှာ အိမ်အပြင်သို့ ထွက်လာကြပြီး လုံချန်းအတွက် အားပါးတရ အော်ဟစ် အားပေးကြတော့သည်။
သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် လုံချန်းမှာ တိုင်းပြည်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည့် သူရဲကောင်းကြီး ဖြစ်ပေသည်။ အချို့က လုံချန်းကို မှတ်မိကြသော်လည်း ယခင်ကိစ္စများအား အပြစ်မတင်ကြတော့ချေ။
‘သူ့အဖေက ဆူနိုင်းနိုင်ငံနဲ့ ပေါင်းပြီး သစ္စာဖောက်ခဲ့ပေမဲ့ သားဖြစ်သူကတော့ ငါတို့ကို ပြန်ကယ်ခဲ့တယ်။ သူက တကယ့် ကလေးကောင်းလေးပဲ။ သူ့အဖေနဲ့ လုံးဝ မတူဘူး။ ငါတို့ ဒီနှစ်တွေမှာ သူ့အပေါ် တကယ်ပဲ မှားခဲ့ကြတာ’ လူအများက တွေးနေကြခြင်း ဖြစ်၏။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လူငယ်လေး။ မင်း ငါတို့ တိုင်းပြည်ကို ကယ်တင်လိုက်တာပဲ” အမတ်ကြီး တစ်ဦးက လုံချန်းကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆို၏။
“ဒါဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ တိုင်းပြည်လည်း ဖြစ်ပါတယ် ဆရာကြီး။ မိခင်မြေကို ကာကွယ်ဖို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ တာဝန်ပါ” လုံချန်းက ရိုသေစွာ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။
“ဟား... မင်းက တကယ်ကို လိမ်မာတဲ့ ကလေးပဲ။ ငါတို့ မင်းအပေါ်ကို ဒီလောက်နှစ်တွေအထိ အထင်လွဲခဲ့ကြတာ။ ငါတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပါကွယ်” အဖိုးအိုက လုံချန်းကို တောင်းပန်လိုက်၏။
“မစိုးရိမ်ပါနဲ့ ဆရာကြီး။ ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်အဖေက လူတိုင်းကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာဆိုတော့ ဘယ်သူမဆို ကျွန်တော်တို့ မိသားစုအပေါ် ယုံကြည်မှု ပျက်သွားမှာပဲလေ။ အခုလို အဖေ လုပ်ခဲ့တဲ့ အမှားတွေကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ပြန်လည် ပြင်ဆင်ခွင့် ရခဲ့တာကိုပဲ ဝမ်းသာမိပါတယ်”
“ဒါနဲ့... ကျွန်တော် သွားခွင့်ပြုပါဦး။ ဒီသတင်းကောင်းကို အရှင်မင်းကြီးဆီကိုလည်း သွားတင်ပြရဦးမှာမို့လို့ပါ” ထိုသို့ ဆိုကာ လုံချန်း ထွက်ခွာလာခဲ့၏။
လုံချန်းသည် တစ်မြို့လုံး၏ ချီးမွမ်းသံများကြားမှာပင် ဘုရင့်နန်းတော်ဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ဤသတင်းမှာ နာရီအနည်းငယ်အတွင်း တစ်မြို့လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားမည်မှာ အသေအချာပင်။
‘ဒီလောက်ဆိုရင် ဖူမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်ဆယ်လို့ ရပြီ။ အခုတော့ ကျန်တဲ့ ကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်ရမယ့် အချိန်ပဲ’ လုံချန်းက ပြုံးရင်း တွေးလိုက်လေသည်။