အခန်း (၇၇၇-၇၇၈)
Vol. 78 Ch. 777-778
အခန်း (၇၇၇) ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်း
လုံချန်းသည် ဘုရင့်နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဘုရင်ကြီးရှိရာ အဆောင်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့၏။ တစ်ဖက်တွင်မူ သူသည် တိုင်းပြည်ကို ကယ်တင်လိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတင်းများမှာ တစ်ပြည်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့နေပြီ ဖြစ်သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မည်သည့်အစောင့်မျှ သူ့ကို မတားဆီးရဲကြတော့ချေ။ လုံချန်းသည် အရှင်မင်းကြီး၏ ယုံကြည်မှုကို ရရှိထားသူ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့အားလုံး သိထားကြပြီ မဟုတ်လော။
ဘုရင်ကြီး၏ အဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်ရင်း သူက ဆို၏။ “အရှင်မင်းကြီး... တာဝန် ပြီးဆုံးပါပြီ။ ကျွန်တော် ရန်သူတွေကို အပြတ်ရှင်းလင်းခဲ့ပါပြီ။ အခုဆိုရင် တိုင်းပြည်ဟာ ကျူးကျော်သူတွေရဲ့ ဘေးကနေ ကင်းဝေးသွားပါပြီ”
ဘုရင်ကြီးမှာ အတွေးနက်နေသဖြင့် လုံချန်း ဝင်လာသည်ကိုပင် သတိမထားမိချေ။ လုံချန်း စကားပြောလိုက်မှသာ သူသည် သတိဝင်လာပြီး အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်၏။
“မင်း... မင်း မသေဘူးလား။ ဘာပြောလိုက်တယ်... သူတို့ကို သတ်လိုက်ပြီ ဟုတ်လား။ တကယ်ပဲလား။ တိုင်းပြည်ကြီးက တကယ်ပဲ ဘေးကင်းသွားပြီပေါ့”
ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို နားလည်ရန် ဘုရင်ကြီးမှာ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ အချိန်ယူလိုက်ရ၏။ လုံချန်း အနိုင်ရခဲ့သည်ဆိုသည်ကို သူ ယခုထိ မယုံနိုင်သေးချေ။
“မှန်လှပါ... အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဘုန်းတန်ခိုးကြောင့် မြို့တော်ကို ခြိမ်းခြောက်နေတဲ့ အန္တရာယ်တွေကို ကျွန်တော် ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ အခုတော့ ကျွန်တော်တို့ ဘေးကင်းသွားပါပြီ” လုံချန်းက တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။
ဘုရင်ကြီးသည် မိမိကိုယ်တိုင် ဘေးကင်းသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာနေမည်ကို သူ သိပေသည်။
“ကောင်းတယ်... တကယ်ကို ချီးကျူးဖို့ ကောင်းတယ်။ ငါ ဝန်ခံရပါ့မယ်... မင်းအပေါ်ကို ငါတို့ ဒီလောက်နှစ်တွေအထိ မှားခဲ့ကြတယ်။ နန်းတွင်းဆရာကြီးကတော့ မင်းဟာ သစ္စာဖောက်ခဲ့တဲ့ မင်းအဖေလိုပဲ လူဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တာကြောင့် ငါတို့ မင်းအပေါ် ခက်ခက်ထန်ထန် ဆက်ဆံခဲ့တာပါ။ ငါတို့ ဆရာကြီး ဗာမီလီယံရဲ့ စကားကို နားထောင်ခဲ့သင့်တယ်။ အဖေဖြစ်သူ လျှောက်တဲ့လမ်းအတိုင်း သားဖြစ်သူက လိုက်လျှောက်ဖို့ မလိုဘူးဆိုတာကို ငါတို့ ယုံကြည်ခဲ့သင့်တာ” ဘုရင်ကြီးက နောင်တရစွာ ဆို၏။
‘ဟင်း... သူက ဖူချန်းရဲ့ အဖေက တိုင်းပြည်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တယ်လို့ အခုထိ ထင်နေတုန်းပဲလား။ သူ လိမ်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဆူနိုင်းဘုရင်ကပဲ လိမ်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ဒီကိစ္စမှာ သူ ကိုယ်တိုင် မပါဘဲ နန်းတွင်းဆရာကြီးကပဲ အကုန်လုပ်ခဲ့တာလား။ မေးခွန်းကတော့ ရှိနေတုန်းပဲ။ အဲဒီလူ ဘာဖြစ်သွားသလဲဆိုတာကိုတော့ ဗာမီလီယံ သိမှာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘုရင်ကြီးကလည်း မကြာခင် သေရတော့မှာပဲဆိုတော့ ဒါတွေက သိပ်အရေးမကြီးတော့ပါဘူး’ လုံချန်းက တွေးရင်း ဘုရင်ကြီးကို ရိုသေစွာ စိုက်ကြည့်နေ၏။
“ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး။ ကျွန်တော်သာ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ နေရာမှာဆိုရင်လည်း ဒီလိုပဲ လုပ်မိမှာပါ။ ကိုယ်နဲ့ နီးစပ်သူတစ်ယောက်က သစ္စာဖောက်တဲ့အခါ ဘယ်သူမဆို စိတ်ထိခိုက်ရတာပဲလေ။ ဒါတွေအားလုံးကြားထဲကမှ အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်တို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးခဲ့ပြီး အဖေ့ရဲ့ အပြစ်တွေအတွက် ကျွန်တော်တို့ကို မသတ်ခဲ့တာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်လှပါပြီ” သူက ဆိုလိုက်၏။
“ဟားဟားဟား... မင်းက တကယ်ကို အသိတရားရှိတဲ့ လူငယ်ပဲ။ ငါ မင်းကို သဘောကျတယ်။ မင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့တာတွေအတွက် ဘယ်လိုပဲ ချီးကျူးချီးကျူး မလုံလောက်နိုင်ဘူး။ မင်းကို ဆုလာဘ်တွေ ပေးရမယ်” ဘုရင်ကြီးက အားပါးတရ ရယ်မောရင်း ဆို၏။
“အဝတ်တံဆိပ်တော်ဆောင်” သူက ခေါ်လိုက်၏။
တံခါးပွင့်လာပြီး မုတ်ဆိတ်ဗလပွနှင့် လူတစ်ဦး ဝင်လာသည်။
“ငါတို့ တိုင်းပြည် အောင်ပွဲရပြီဆိုတာကို တိုင်းသူပြည်သားတွေကို သွားအကြောင်းကြားပါ။ သူတို့ကို နန်းတော်ရှေ့မှာ စုဝေးခိုင်းလိုက်။ ငါတို့ တိုင်းပြည်ကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ သူရဲကောင်းနဲ့ ငါတို့ရဲ့ စစ်သေနာပတိချုပ်သစ်ကို ငါကိုယ်တိုင် မိတ်ဆက်ပေးမယ်” ဘုရင်ကြီးက အမိန့်ပေးလိုက်၏။
“အမိန့်တော်အတိုင်းပါ အရှင်မင်းကြီး” ထိုသူက ဆိုကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။
ဘုရင်ကြီးသည် ထိုသူ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးမှ လုံချန်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်၏။
“မင်းရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေအတွက် ဆုလာဘ်အနေနဲ့ ဒီနေ့ကစပြီး မင်းဟာ ငါတို့ တိုင်းပြည်ရဲ့ စစ်သေနာပတိချုပ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်” ဘုရင်ကြီးက ပြုံးရင်း ဆိုလိုက်သည်။
‘သူက ငါ့ကို သူရဲကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ်ပဲ မိတ်ဆက်ပေးလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်ထားတာ၊ အခုတော့ စစ်သေနာပတိချုပ်တဲ့လား။ ဒါက ငါ့အစီအစဉ်ထဲမှာ မပါပေမဲ့၊ ဒီရာထူးကို ငါ အသုံးချလို့ ရတာပေါ့’ လုံချန်းက တွေးရင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
“အခုလို ချီးမြှင့်တာကို အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး”
ဘုရင်ကြီးက သူ့ကို ထိုင်ရန် ပြောသဖြင့် လုံချန်းသည် အမတ်များအကြားရှိ အခန့်သင့်သော နေရာတစ်ခု၌ ထိုင်လိုက်၏။ တစ်မြို့လုံးတွင်လည်း အောင်ပွဲခံသတင်းများ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ရန်သူများ သေဆုံးကုန်ပြီဖြစ်သဖြင့် လူတိုင်းမှာ လုံခြုံသည်ဟု ခံစားရကာ ပျော်ရွှင်နေကြတော့သည်။ သူတို့သည် ဘုရင်ကြီး၏ ကြေညာချက်ကို နားထောင်ရန် နန်းတော်ရှေ့သို့ စုရုံးလာကြ၏။
ဘုရင်ကြီးသည် ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း လုံချန်းကို တောင်ဘက်နယ်စပ်သို့ စေလွှတ်ကာ တိုက်ပွဲဝင်ခိုင်းရမည်လားဟု စဉ်းစားနေမိသည်။ သို့သော် သူ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောင်းလဲလိုက်၏။ ဆူနိုင်းနိုင်ငံက ဤကဲ့သို့ ထပ်မံ လုပ်ဆောင်လာမည်ကို သူ မသေချာချေ။ မြို့တော်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် အစွမ်းထက်သော လူတစ်ဦးကို မြို့တော်၌ပင် ထားရှိရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်။
“ဝန်ကြီး ဝမ်... ငါတို့ မြို့တော် အတိုက်ခိုက်ခံရတဲ့အကြောင်း ဗာမီလီယံဆီကို စာပို့ထားခဲ့တယ်။ အခုတော့ အခြေအနေတွေကို အသစ်ပြန်ပို့လိုက်ပါ။ မြို့တော်က ဘေးကင်းသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်းနဲ့ သူ ပြန်လာစရာ မလိုသလို စစ်ကူလွှတ်စရာလည်း မလိုတော့ကြောင်း သွားပြောပါ။ သူ့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှု အားလုံးကို တိုက်ပွဲအောင်နိုင်ဖို့အတွက်ပဲ ထားရှိဖို့ ပြောလိုက်ပါ”
ဝန်ကြီးဝမ်သည် ဘုရင်ကြီးထံမှ ခွင့်ပန်ကာ ခန်းမအတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
နှစ်နာရီခန့် ကြာသောအခါ...
“အရှင်မင်းကြီး... တိုင်းသူပြည်သားတွေ အပြင်မှာ စောင့်နေကြပါပြီ” အဝတ်တံဆိပ်တော်ဆောင်က တင်ပြလာ၏။
“ဩော်... ဒါဆို သွားကြတာပေါ့” ဘုရင်ကြီးက မတ်တပ်ရပ်ရင်း ဆို၏။
အမတ်များနှင့် လုံချန်းတို့လည်း ဘုရင်ကြီးနောက်မှ လိုက်ပါခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ဘုရင်ကြီး မိန့်ခွန်းပြောမည့် နန်းတော်၏ လသာဆောင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြ၏။ ဘုရင်ကြီးက ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်လိုက်ပြီး လုံချန်းနှင့် အမတ်များမှာ အနောက်တွင် ရပ်နေကြသည်။
“ဂုဏ်ယူထိုက်လှတဲ့ ငါ့ရဲ့ အက်ရှာ တိုင်းသူပြည်သားတို့။ မင်းတို့ သိကြတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီနေ့မှာ ငါတို့ရဲ့ မြို့တော်ဟာ ကောက်ကျစ်လှတဲ့ ဆူနိုင်းနိုင်ငံရဲ့ နောက်ကျောကနေ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရတယ်။ အဲဒီအရူးတွေက သတ္တိရှိတဲ့ စစ်သားတွေလို ရှေ့ကနေ မတိုက်ဘဲ အခုလို ပရိယာယ်တွေကို သုံးခဲ့ကြတာ” ဘုရင်ကြီးက မိန့်ခွန်းကို စတင်လိုက်၏။
“ဒီမမျှော်လင့်ဘဲ ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ တိုက်ပွဲမှာ ငါတို့ရဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိရှိတဲ့ စစ်သည်တော်တွေ အများကြီး ဆုံးရှုံးခဲ့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီရန်သူတွေ အကုန်လုံးကို ငါတို့ သတ်ပစ်နိုင်ခဲ့ပြီလို့ ငါ ဝမ်းမြောက်စွာ ကြေညာလိုက်ပါတယ်။ ငါတို့ မြို့တော်ဟာ လုံးဝ ဘေးကင်းသွားပါပြီ။ ဒီအောင်ပွဲအတွက် အကြီးမားဆုံး ဂုဏ်ပြုထိုက်သူကတော့ လူတစ်ယောက်တည်း ရှိပါတယ်။ အဲဒီလူကို မင်းတို့နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးပြီး အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို ငါ ကြေညာချင်ပါတယ်”
သူသည် နောက်သို့ လှည့်ကာ လုံချန်းကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်သော်လည်း ၎င်းမှာ သူ၏ နာမည်စစ် မဟုတ်သည်ကို သတိရသွား၏။
“လုံ... ဩော်... ဟုတ်ပြီ။ အဲဒီနာမည်က မင်းကို အရှက်ခွဲဖို့ ပေးထားတဲ့ နာမည်ပဲ။ ငါ မင်းကို ဖူချန်းလို့ပဲ ခေါ်သင့်တယ်”
“ရပါတယ် အရှင်မင်းကြီး။ ကျွန်တော် လုံချန်းဆိုတဲ့ နာမည်ကိုပဲ ပိုနှစ်သက်ပါတယ်။ ဒီနာမည်ကပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှတ်အသား ဖြစ်လာခဲ့တာပါ။ လူတိုင်းကလည်း ဒီနာမည်နဲ့ပဲ သိကြတာလေ။ အဲဒီလိုပဲ ခေါ်ပေးဖို့ ကျွန်တော် တောင်းဆိုပါတယ်” လုံချန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်၏။
“ကောင်းပြီလေ... လုံချန်း၊ ရှေ့ကို လာခဲ့ပါဦး”
လုံချန်းသည် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်ကာ ဘုရင်ကြီး၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်၏။
“ရန်သူ့စစ်သည် ရာပေါင်းများစွာကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ နှိမ်နင်းခဲ့တဲ့ လုံချန်းကြောင့်သာ ဒါတွေ အားလုံး ဖြစ်နိုင်ခဲ့တာပါ။ မင်းတို့အားလုံးလည်း သူ့ကို သိကြမှာပါ။ ငါတို့ ဒီနှစ်တွေမှာ သူ့အပေါ်ကို ဆိုးရွားစွာ ပြုမူခဲ့ကြပေမဲ့ ဒီနေ့မှာတော့ ငါတို့အတွက် တန်ဖိုးရှိတဲ့ သင်ခန်းစာ တစ်ခု ရခဲ့ပါတယ်။ လူတစ်ယောက်က ဆိုးရွားခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ သားဖြစ်သူကလည်း ဆိုးရွားရမယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး။ သူ့အဖေက သစ္စာဖောက်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ လုံချန်းကတော့ ဒီနေ့မှာ ငါတို့ရဲ့ ကယ်တင်ရှင် သူရဲကောင်း ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်ပြီ” ဘုရင်ကြီးက ကြွေးကြော်လိုက်လေသည်။
မြို့သူမြို့သားများမှာ လုံချန်းအပေါ် သူတို့ ပြုမူခဲ့ပုံများအတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားကြ၏။ သူတို့သည် ခေါင်းငုံ့ကာ လုံချန်းကို စိတ်ထဲမှ တောင်းပန်ရင်း ထိုသို့ ပြုမူခံရသည့်ကြားမှ မိမိတို့ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်နေမိကြတော့သည်။
“သူ့ရဲ့ သူရဲကောင်းဆန်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေကြောင့် ငါ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ပါတယ်။ သူဟာ အက်ရှာစစ်တပ်ရဲ့ စစ်သေနာပတိချုပ်အဖြစ် မြို့တော်ရဲ့ လုံခြုံရေးကို တာဝန်ယူရလိမ့်မယ်” ဘုရင်ကြီးက တိုင်းသူပြည်သားများကို ကြည့်ကာ ကြေညာလိုက်လေသည်။
အခန်း (၇၇၈) ဘုရင်ကြီး
ဘုရင်ကြီး၏ ကြေညာချက် အဆုံးမှာပင် လူအပေါင်းတို့သည် လုံချန်းကို ဝိုင်းဝန်းချီးမွမ်းကာ အားပါးတရ အော်ဟစ် အားပေးကြတော့၏။ လုံချန်းမှာမူ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးတစ်ခု ဆင်မြန်းထားသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ လူသားတို့၏ မတည်မြဲသော သဘောကို ကြည့်ကာ ရယ်မောနေမိသည်။ လွန်ခဲ့သော ခဏကပင် အဖေဖြစ်သူ၏ အပြစ်အတွက် ကလေးတစ်ယောက်ကို နှိပ်စက်ခဲ့ကြသူများသည် ယခုအခါတွင်မူ ထိုသူကိုပင် ကောင်းကင်သို့ မြှောက်၍ ချီးမွမ်းနေကြပြန်ပြီ မဟုတ်လော။ လူသားတို့၏ သဘာဝတွင် မည်သည့်အရာမျှ အတည်မရှိဆိုသည်မှာသာ တစ်ခုတည်းသော အတည်တကျရှိသည့် အမှန်တရား ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“ငါတို့ရဲ့ စစ်သေနာပတိချုပ်သစ် လုံချန်းဟာ ငါတို့ရဲ့ စစ်တပ်ကြီးက အောင်ပွဲတွေ ယူဆောင်ပေးနေတဲ့ အချိန်မှာ မြို့တော်ကြီးကို ဘေးရန်ကင်းအောင် စောင့်ရှောက်ပေးလိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်” ဘုရင်ကြီးက လက်သီးကို မြှောက်ကာ ကြွေးကြော်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် အားလုံးနှင့်အတူ နန်းတော်အတွင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်ခဲ့တော့သည်။
“မင်း အရင်က တဲစုတ်လေးထဲမှာ နေခဲ့ရတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်။ မင်းအတွက် ပိုကောင်းတဲ့ နေရာတစ်ခု မစီစဉ်ပေးနိုင်ခင်အထိ နန်းတော်ထဲမှာပဲ နေနိုင်ပါတယ်။ သွားပြီး အနားယူလိုက်ပါဦး” ဘုရင်ကြီးက လုံချန်းကို ရင်းနှီးစွာ ပြောလိုက်၏။ ထို့နောက် သူက အဝတ်တံဆိပ်တော်ဆောင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ခိုင်းစေလိုက်သည်။ “သူ့ကို အဆောင်ဆီ လိုက်ပို့ပေးလိုက်ပါဦး”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်မင်းကြီး။ တခြား ခိုင်းစရာ မရှိရင်တော့ ကျွန်တော် သွားခွင့်ပြုပါဦး” လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
ဘုရင်ကြီးက ခေါင်းညိတ်ကာ လုံချန်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီးနောက် မိမိကိုယ်တိုင်လည်း အနားယူရန် အဆောင်ဆီသို့ ပြန်လာခဲ့တော့သည်။
အဝတ်တံဆိပ်တော်ဆောင်သည် လုံချန်းကို ခမ်းနားထည်ဝါလှသော အခန်းတစ်ခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့၏။
“မင်း ဒီမှာပဲ တည်းခိုနိုင်ပါတယ်။ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် အစောင့်တွေကို ပြောလိုက်ပါ” ထိုသို့ ဆိုကာ သူ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။
“ခဏနေဦး” လုံချန်းက လှမ်းခေါ်လိုက်၏။
“ငါ တော်တော်လေး ပင်ပန်းနေပြီ။ တစ်နေကုန် အိပ်ပစ်လိုက်ဖို့ ရှိတယ်။ အရှင်မင်းကြီး ကိုယ်တိုင် လာခေါ်တာကလွဲရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ ငါ့ကို လာမနှောင့်ယှက်ခိုင်းနဲ့” ထိုသို့ မှာကြားပြီးနောက် လုံချန်းသည် အခန်းထဲဝင်ကာ တံခါးကို ပိတ်လိုက်တော့သည်။
လုံချန်းသည် ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်လှဲလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်၏။
“အစီအစဉ်တွေက အကုန်လုံး အဆင်ပြေနေတာပဲ။ မနက်ဖြန်ကျရင်တော့ ငါဟာ အက်ရှာနိုင်ငံရဲ့ ဘုရင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်” သူက တစ်ဦးတည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ နန်းတက်ပွဲကိုတော့ နည်းနည်း ဆွဲဆန့်ထားဖို့ လိုမယ်။ ရွှင်း... ငါ ဘုရင်အဖြစ် တင်မြှောက်ခံရရင် စမ်းသပ်ပွဲက ပြီးသွားပြီလို့ သတ်မှတ်တာ မဟုတ်လား” သူက ရွှင်းကို မေးလိုက်၏။
“မဟုတ်ဘူး၊ နင် တကယ့် ဘုရင် တစ်ယောက် ဖြစ်လာတဲ့ အချိန်မှ။ နန်းတက်ပွဲဆိုတာကတော့ အခမ်းအနား သက်သက်ပါပဲ။ နင့်ကို တရားဝင် ဘုရင်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ပြီဆိုရင် စမ်းသပ်ပွဲက ပြီးဆုံးသွားမှာပါ” ရွှင်းက ရှင်းပြသည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ ခက်ပြီ။ ငါ ဘုရင်ဖြစ်ပြီးတာတောင် ဒီမှာ နှစ်လလောက် ထပ်နေလို့ ရမလား။ ငါ့ရဲ့ အလုပ်တွေကို ဒီမှာ အပြီးသတ်ဖို့ လိုသေးတယ်” လုံချန်းက ရွှင်းကို တောင်းဆိုလိုက်၏။ သူ၏ အစီအစဉ်မှာ အက်ရှာဘုရင်ဖြစ်ရုံနှင့် မပြီးဆုံးသေးသောကြောင့်ပင်။
“နှစ်လ... ဟုတ်လား” ရွှင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားဟန် ပြုသည်။
“အဲဒါကတော့ သွေးမျိုးဆက် ကျောင်းတော်ကို တောင်းဆိုကြည့်ရင်တော့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီထက် ပိုတောင်းဆိုရင်တော့ သူတို့ နားထောင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“ဒါဆိုရင် ရပြီ။ နှစ်လဆိုရင် ငါ့အတွက် လုံလောက်ပါတယ်” လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ဆို၏။
“ကောင်းပြီလေ။ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီး ကျောင်းတော်နဲ့ စကားပြောနေသလိုမျိုး စိတ်ထဲကနေ ဆုတောင်းကြည့်လိုက်။ ငါ အဆင်ပြေ မပြေ သွားစစ်ဆေးလိုက်ဦးမယ်” ထိုသို့ ဆိုကာ ရွှင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
လုံချန်းသည် သူမ ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ရင်း စောင့်နေခဲ့သော်လည်း ရွှင်းမှာ ပြန်ရောက်မလာခဲ့ချေ။ သူမကို အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်သော်လည်း အဖြေမရသဖြင့် သူ လက်လျှော့လိုက်ရ၏။
“သူ အဆင်ပြေသွားပြီလို့ ယူဆရတဲ့ အချိန်ကျရင် ပြန်လာမှာပါလေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေသွားမှာပါ” ထိုသို့ ဆိုကာ သူ အနားယူနေလိုက်သည်။ သူသည် ညအချိန် ရောက်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့၏။
အချိန်များ ကုန်လွန်သွားရာ ညဉ့်နက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လုံချန်းမှာ အိပ်မပျော်သလို ရွှင်းမှာလည်း ပြန်မရောက်လာသေးချေ။ သူသည် ကုတင်ပေါ်မှ ထလိုက်စဉ်မှာပင် ရွှင်း၏ အသံကို ကြားလိုက်ရ၏။
“စမ်းသပ်ပွဲ ပြီးသွားရင်တောင် မင်း ဒီမှာ ရက်ပေါင်း ၅၀ ထပ်နေလို့ ရမယ်” သူမက ကိုယ်ထင်မပြဘဲ အသံဖြင့်သာ အကြောင်းကြားလာခြင်းပင်။
“သိရတာ ဝမ်းသာပါတယ်လေ။ ဒါဆိုရင် ငါ ပိုပြီး ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ လုပ်လို့ ရပြီပေါ့” လုံချန်းက ပြုံးလိုက်၏။
သူသည် မိမိ၏ အခန်းအတွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဘုရင်ကြီး၏ အဆောင်နားက စင်္ကြံလမ်းထက်၌ ပေါ်လာတော့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ဘုရင့်အဆောင်ရှေ့တွင် အစောင့်တစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။ ထိုအစောင့်မှာ လုံချန်းသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်ကို သတိမပြုမိဘဲ လမ်းလျှောက်လာသည်ဟုသာ ထင်မှတ်နေ၏။
“ဩော်... ဆရာကြီးချန်းပါလား။ အရှင်မင်းကြီးကို တွေ့ချင်လို့လားခင်ဗျာ။ အရှင်မင်းကြီးကတော့ အိပ်ပျော်နေလောက်ပြီ။ မနက်ကျမှပဲ လာခဲ့ပါလား” အစောင့်က လုံချန်းသည် စစ်သေနာပတိချုပ် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ငါ သူ့ကို လာတွေ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ငါက စကားပြောဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး” လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း အစောင့်ထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်၏။
လုံချန်း လက်ထဲတွင် ဓားနှစ်လက်လုံး မရှိပေ။ သူ၏ ကျောပေါ်တွင်မူ အချိန်ဓား တစ်လက်သာ ရှိနေပေသည်။
“မင်း ပုခုံးပေါ်မှာ တစ်ခုခု တင်နေတယ်” လုံချန်းက ပြောရင်း အစောင့်၏ ပုခုံးထံသို့ လက်လှမ်းလိုက်၏။ အစောင့်က သူ၏ ပုခုံးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သည်မျှ မတွေ့ရချေ။ ထိုခဏမှာပင် လုံချန်း၏ လက်သည် ပုခုံးပေါ်သို့ မရောက်ဘဲ အစောင့်၏ လည်ပင်းကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သဖြင့် အစောင့်မှာ မျက်နှာ ဖြူလျော့သွားတော့သည်။ ထိုသူ စကားတစ်လုံးမျှ မဟနိုင်မီမှာပင် လုံချန်းက လည်ပင်းကို ညှစ်ခြေကာ ချက်ချင်း သတ်လိုက်လေ၏။
လုံချန်းသည် ဘုရင့်အဆောင်တံခါးကို ဖွင့်ကာ အစောင့်၏ အလောင်းကို အထဲသို့ ဆွဲသွင်းပြီး တံခါးပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ အလောင်းကို အဝင်ဝနား၌ ထားရစ်ခဲ့ပြီးနောက် မည်သည်မျှ မသိဘဲ အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေသည့် ဘုရင်ကြီးထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။
“အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးနေတာတောင် အေးအေးဆေးဆေး အိပ်နိုင်တဲ့ ဘုရင်ပဲ” လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း သူ၏ ဟောင်းနွမ်းနေသော ဓားမည်းကြီးကို ဆွဲထုတ်ကာ ဘုရင်ကြီးကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။
“ကောင်းရာသုဂတိ လားပါစေ” ထိုသို့ ဆိုကာ သူက လွှဲပိုင်းလိုက်ရာ ဘုရင်ကြီး၏ ခေါင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ပြတ်ထွက်သွားတော့၏။
“ဒီတော့ ပဟေဠိရဲ့ နောက်ဆုံးအပိုင်းက ပြည့်စုံသွားပြီ။ နောက်ထပ် တစ်ရက်ဆိုရင်တော့ အကုန်ပြီးပြီ” လုံချန်းသည် ဘုရင်ကြီး၏ အလောင်းနှင့် အစောင့်၏ အလောင်းကို ကုတင်ပေါ်မှ ဆွဲချကာ အိပ်ရာခင်းဖြင့် ထုပ်ပိုးလိုက်သည်။ ထို့နောက် မီးရှို့လိုက်ရာ အလောင်းများမှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့မှာပင် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့၏။
သူသည် ပြာများကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ဘုရင်ကြီး၏ အဝတ်ဗီရိုကို ဖွင့်ကာ ဘုရင့်အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လှည့်စားခြင်း မျက်နှာဖုံးကို အသုံးပြုကာ သူ၏ ရုပ်ရည်နှင့် အဝတ်အစားများအား ဘုရင်ကြီးနှင့် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်သွားအောင် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းလျက် မိုးလင်းမည့်အချိန်ကို စောင့်နေလိုက်လေတော့သည်။
မိုးလင်းသောအခါ လုံချန်းသည် ဘုရင်ကြီးအသွင်ဖြင့် အခန်းအတွင်းမှ ထွက်လာကာ ညီလာခံခန်းမသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့၏။ သူသည် ဘုရင်ကြီး၏ အမူအရာအတိုင်းပင် တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လှမ်းနေပေသည်။
ခန်းမအတွင်းရှိ ထိုင်နေကြသော မူးမတ်ဝန်ကြီးများကို သူ ကြည့်လိုက်၏။
“အားလုံး နားထောင်ကြစမ်း။ ငါ့ရဲ့ မင်းသားတွေအားလုံး အသတ်ခံလိုက်ရပြီဆိုတာကို ငါ သိလိုက်ရတယ်။ ဒါဟာ ဆူနိုင်းနိုင်ငံက လွှတ်လိုက်တဲ့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေရဲ့ လက်ချက်ပဲလို့ ငါ ယုံကြည်တယ်။ သူတို့ ငါ့ကိုတော့ မသတ်နိုင်ဘဲ လုံချန်းက သူတို့စစ်တပ်ကို အပြတ်ရှင်းလိုက်တဲ့ သတင်းကို ကြားပြီး ထွက်ပြေးသွားကြတာ ဖြစ်ရမယ်” လုံချန်း၏ ကြေညာချက်ကြောင့် လူတိုင်းမှာ မှင်တက်သွားကြတော့၏။
“တိတ်စမ်း” အမတ်များကြားမှ ဆူညံသံများကို သူက ဟိန်းဟောက်ကာ တားဆီးလိုက်သည်။
“အခုဆိုရင် ငါ့မှာ မင်းသား တစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်၊ သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းတို့လည်း သိကြမှာပါ။ သူ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ လူပေါ့။ အဲဒီလို လူစားမျိုးကို ငါ့ရဲ့ ထီးနန်းကို မပေးနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးကလည်း သိပ်မကောင်းတော့တာကြောင့် တိုင်းပြည်ကို ဘုရင်မရှိဘဲလည်း မထားနိုင်ဘူး။ အဲဒီအတွက် ငါ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်ပြီ”
အမတ်များ ဘုရင်ကြီးကို စိုက်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် သူက ပြုံးလိုက်၏။
“လုံချန်းဟာ တိုင်းပြည်ကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်။ သူသာ မရှိရင် ငါလည်း ဒီနေ့ အသက်ရှင်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူဟာ တိုင်းပြည်ကို ဘေးကင်းအောင် စောင့်ရှောက်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်။ ငါတို့ သူ့အပေါ် ဘယ်လောက်ပဲ ဆိုးခဲ့ပါစေ၊ သူကတော့ သူ့တိုင်းပြည်ကို ချစ်နေတုန်းပဲ။ သူ့ကို မုန်းတဲ့ လူတွေအတွက်တောင် သူက တိုက်ပွဲဝင်ပေးခဲ့တယ်။ သူဟာ နောက်ထပ် ဘုရင် ဖြစ်လာဖို့အတွက် အသင့်တော်ဆုံး လူပဲ။ ဒီကိစ္စကို မင်းတို့ ဘာပြောချင်ကြလဲ” သူက အမတ်များကို မေးခွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။