အခန်း (၇၈၃-၇၈၄)
Vol. 79 Ch. 783-784
အခန်း (၇၈၃) အင်အားသုံး၍ ချေမှုန်းခြင်း
“ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်မိသားစုကို ကူညီဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ် ဟုတ်လား။ ကောင်းပြီ... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ယုံပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ကို ဒီထက်ပိုပြီး မကူညီနိုင်ခဲ့တာလဲဆိုတာကိုတော့ ပြောပြပါ။ ဘယ်သူက ခင်ဗျားကို တားဆီးနေလို့လဲ။ ခင်ဗျားက ဒီတိုင်းပြည်မှာ အားအကောင်းဆုံးလူပဲ မဟုတ်လား။ ခင်ဗျားအတွက် အန္တရာယ်ရှိစရာ မလိုပါဘူး။ ဘာလို့ ဒီထက်ပိုပြီး မလုပ်ပေးခဲ့တာလဲ” လုံချန်းက မချိပြုံးလေးဖြင့် မေးလိုက်၏။ သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာမူ ဗာမီလီယံကသာ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာပါက ရှောင်တိမ်းနိုင်ရန် အသင့်ပြင်ထားသည့် အနေအထားတွင် ရှိနေပေသည်။
“မင်းက ဘုရင်ကြီးရဲ့ အစွမ်းကို မသိလို့ပါ။ သူက အရမ်းကို အစွမ်းထက်တယ်။ ငါက အားအကောင်းဆုံး မဟုတ်ဘူး၊ သူကမှ အားအကောင်းဆုံးလူပဲ။ ငါသာ သူ့ကို တစ်ခုခု ဆန့်ကျင်မိရင် ငါ့မိသားစုပါ အန္တရာယ်ရှိသွားနိုင်တယ်။ ဘုရင်ကြီးက နန်းတွင်းဆရာကြီးရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံနေရတဲ့ အချိန်မှာ ငါ မင်းကို အရိပ်ထဲကနေပဲ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တာပါ” ဗာမီလီယံက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆို၏။
“အဲဒါကတော့ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်။ ဒါဆို နန်းတွင်းဆရာကြီး ရန်သူ့လက်ချက်နဲ့ သေသွားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ခင်ဗျား လွတ်လပ်သွားပြီပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကို ယုံကြည်ပေးမယ် ထားဦးတော့... ခင်ဗျားရဲ့ အကြံပေးချက်အတိုင်း ကျွန်တော် မြို့ထဲကနေ အမေနဲ့အတူ ထွက်လာတဲ့ အချိန်မှာ ဘာလို့ လူတွေက ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်လံလုပ်ကြံကြတာလဲ” လုံချန်းက နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်ပြန်သည်။
“အဲဒါကတော့ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုလို့ပဲ ပြောရမှာပဲ။ အဲဒီနေ့က နန်းတွင်းဆရာကြီးက မင်းကို သတ်ဖို့ သူ့လူတွေကို လွှတ်လိုက်တဲ့နေ့ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ကံကောင်းတာက သူတို့ မင်းတို့ဆီ မရောက်ခင်မှာပဲ မင်းတို့ ထွက်သွားနိုင်ခဲ့တာပေါ့။ သူတို့ မင်းနောက်ကို လိုက်နေတာကို ငါ သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတောင် ငါ ဘာမှ မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအတွက် ငါ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ တကယ်ကို ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့လို့ပါ” ဗာမီလီယံက သက်ပြင်းချရင်း တောင်းပန်စကား ဆို၏။
လုံချန်းက အရာအားလုံးကို နားလည်သွားသည့်အလား ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ရပါပြီ။ အခုတော့ ကျွန်တော် နားလည်သွားပါပြီ။ ဒါဆို အဓိက အကြောင်းအရာကို ပြန်သွားရအောင်။ ဒီက အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ” လုံချန်းက မေးလိုက်၏။
“အခြေအနေကတော့ တည်ငြိမ်နေတုန်းပဲ။ ဝူသျှင်းလည်း တိုက်ပွဲထဲ မဝင်သေးသလို ငါလည်း မဝင်ရသေးဘူး။ ငါတို့လူတွေက ဆူနိုင်းနိုင်ငံရဲ့ ကာကွယ်ရေးကို ဖောက်ထွက်ဖို့ ကြိုးစားနေပေမဲ့ အဲဒါက တော်တော်လေး ခက်ခဲနေတယ်။ ငါကတော့ ရနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးမှန်သမျှကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ဖို့ စောင့်ကြည့်နေပေမဲ့ အခုထိတော့ ဘာအခွင့်အရေးမှ မရသေးဘူး။ သူတို့က စစ်ပွဲကို အနိုင်တိုက်ချင်တာထက် ငါတို့ကို အချိန်ဆွဲထားချင်ပုံရတယ်” ဗာမီလီယံက ရှင်းပြသည်။
“အင်း... သူတို့ ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်သလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်မှာတော့ ဘယ်သူ ပိုခံနိုင်မလဲဆိုတဲ့ ကစားပွဲကို ကစားနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး” လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း လူအုပ်ကြီးရှိရာသို့ ပြန်လျှောက်သွားလိုက်သည်။
လူအုပ်စုထံ ရောက်သောအခါ လုံချန်းသည် အားလုံး မှင်တက်သွားစေမည့် ကြေညာချက်တစ်ခုကို ထုတ်ပြန်လိုက်တော့၏။
“ငါတို့ရဲ့ စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ဒီကို ခေါ်ခဲ့ကြစမ်း။ ဒါဟာ ငါတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးနဲ့ အကြီးမားဆုံး တိုက်စစ်ပဲ။ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ လူမှန်သမျှ ဒီတိုက်ပွဲမှာ ပါဝင်ရမယ်။ အချိန်ဆွဲနေစရာ မလိုတော့ဘူး။ တစ်ပွဲတည်းနဲ့ အဆုံးအဖြတ်ပေးမယ်။ ငါတို့ နိုင်ရင်နိုင်၊ မနိုင်ရင် သူတို့နိုင်ပေါ့” လုံချန်း၏ စကားကြောင့် မင်းသားကြီးပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။
“ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အရမ်း စိတ်စောလွန်းရာ မကျဘူးလား။ ကျွန်တော်တို့ ရန်သူကို အားနည်းအောင် အရင်လုပ်ရမယ်၊ ဗျူဟာချရမယ်၊ ပြီးမှ အနိုင်တိုက်ရမှာလေ။ စိတ်စောသွားရင် စစ်ပွဲက ရှုံးဖို့ လွယ်သွားလိမ့်မယ်” မင်းသားကြီးက လုံချန်း၏ အစီအစဉ်မှာ အန္တရာယ်များလွန်းကြောင်း ဝိုင်းဝန်းဖျောင်းဖျသည်။
“ဒါဟာ စိတ်စောတဲ့ အစီအစဉ်မှန်း ငါ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုလို အချိန်မျိုးမှာ အဲဒါကပဲ ငါတို့အတွက် လိုအပ်နေတာ။ ငါ ခိုင်းတဲ့အတိုင်းသာ လုပ်စမ်း။ အောင်ပွဲဆီကို ငါ ခေါ်သွားပေးမယ်” လုံချန်းက ပြန်ပြောလိုက်၏။
“ဒီအစီအစဉ်က စိတ်စောတယ်လို့ မင်း ထင်သလိုပဲ၊ ရန်သူကလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ ထင်နေမှာ။ ငါတို့ ဒီလို လုပ်လိမ့်မယ်လို့ သူတို့ ထင်မှာ မဟုတ်တဲ့အတွက် သူတို့ ပေါ့ဆနေလိမ့်မယ်။ အဲဒါကပဲ အသေအလဲ တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲ” ထိုသို့ ဆိုကာ သူက ပြုံးလိုက်သည်။
မင်းသားကြီးမှာ သက်ပြင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ချနေမိတော့၏။
“ကျွန်တော်တို့ ခမည်းတော် ရောက်လာတဲ့အထိ စောင့်သင့်တယ် မဟုတ်လား။ သူ ရောက်လာရင် ကျွန်တော်တို့ အင်အားလည်း ပိုတောင့်သွားမယ်၊ ပြီးတော့ သူ့မှာ စစ်ဗျူဟာပိုင်း အတွေ့အကြုံတွေလည်း ရှိတယ်လေ” မင်းသားကြီးက နောက်တစ်ကြိမ် အကြံပြုပြန်သည်။
လုံချန်းကို ယုတ္တိဗေဒဖြင့် ပြော၍ မရနိုင်မှန်း သူ သိလိုက်သဖြင့် ခမည်းတော် ရောက်လာသည်အထိ အချိန်ဆွဲထားရန် ကြိုးစားခြင်းပင်။ ယခင်ဘုရင်ကြီး ရောက်လာလျှင် လုံချန်းကို နားဝင်အောင် ပြောနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်နေပေသည်။
“ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ စောင့်မနေနိုင်ဘူး။ ငါ ဒီစစ်ပွဲကို အနိုင်တိုက်ပြီး နိုင်ငံနှစ်နိုင်ငံကို ပေါင်းစည်းပစ်မယ်။ ငါ ခိုင်းတဲ့အတိုင်းသာ လုပ်။ မင်း နောင်တရမှာ မဟုတ်ဘူး” လုံချန်းက ပြတ်သားစွာ ဆို၏။
“မင်းတို့ ပြန်သွားပြီး အားလုံးကို ပြင်ဆင်နေတဲ့ အချိန်မှာ ငါ ဒီမှာ စောင့်နေမယ်။ နောက်ခြောက်နာရီအတွင်း ငါတို့စစ်တပ်ကို ဒီအရောက် ခေါ်ခဲ့ရမယ်”
မင်းသားကြီးမှာ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် ဗာမီလီယံနှင့်အတူ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။
လုံချန်းသည် ဖီးနစ်အဖွဲ့ဝင်အချို့နှင့်အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။ ထိုသူများမှာ လုံချန်း၏ ရည်မှန်းချက်ကြီးမားမှုကို အံ့ဩနေကြသည်။ လုံချန်းသည် ဘုရင်ဖြစ်ကာစမှာပင် စစ်ပွဲကို မည်သို့ နိုင်အောင် တိုက်မည်နည်းဆိုသည်ထက် နိုင်ငံနှစ်နိုင်ငံအား ပေါင်းစည်းဖို့ကိုပါ ထည့်သွင်း စဉ်းစားနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
တစ်ဖက်တွင်လည်း ရည်မှန်းချက်ကြီးသော ဘုရင်တစ်ပါး ရရှိထားသဖြင့် ဂုဏ်ယူနေကြသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ စစ်ဗျူဟာထက် အင်အားသုံး၍ တိုက်ခိုက်ခြင်းကိုသာ အားကိုးသော ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်နေသဖြင့် စိုးရိမ်စိတ်များလည်း ရှိနေကြပြန်သည်။
“သူက ရည်မှန်းချက် အရမ်းကြီးလွန်းတယ်။ အဲဒါကပဲ ကျွန်တော်တို့ ပျက်စီးခြင်းရဲ့ အကြောင်းရင်း ဖြစ်သွားမလားပဲ။ ခမည်းတော် ရောက်လာတဲ့အထိ အချိန်ဆွဲထားရင် မကောင်းဘူးလား။ သူ့ကို တိုက်ရိုက် မဆန့်ကျင်ဘဲ ဆင်ခြေတွေ ပေးပြီး အချိန်ဆွဲထားလို့ ရနိုင်မလား”
ဗာမီလီယံနှင့် မင်းသားကြီးတို့ အပြန်ခရီးတွင် မင်းသားကြီးက ဗာမီလီယံကို အချိန်ဆွဲရန် စည်းရုံးနေမိသည်။ မင်းသားကြီးသည် လုံချန်း၏ ဇွတ်တရိုး အစီအစဉ်နောက်သို့ မလိုက်ချင်ပေ။
“မင်းသားကြီး... မင်းသားကြီး ဘာကို စိုးရိမ်နေသလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ဘုရင်ပဲ။ ကောင်းတာဖြစ်ဖြစ်၊ ဆိုးတာဖြစ်ဖြစ် သူကပဲ ဆုံးဖြတ်ရမှာပါ။ ပြည်သူတွေအနေနဲ့ကတော့ လိုက်နာဖို့ပဲ ရှိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ရှိတယ်... တခြားလူသာ ဘုရင်ဖြစ်နေရင် ကျွန်တော် မင်းသားကြီးရဲ့ အကြံကို လက်ခံမိမှာပါ။ လုံချန်း ဖြစ်နေလို့သာ ကျွန်တော် လက်မခံတာ” ဗာမီလီယံက သက်ပြင်းချရင်း ဆို၏။
“ဘာလို့လဲ။ တခြားလူဆိုရင် ရပြီး လုံချန်းကျမှ ဘာလို့ မရတာလဲ” မင်းသားကြီးက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်၏။
ဗာမီလီယံက မင်းသားကြီးကို ကြည့်ကာ လျှို့ဝှက်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက နတ်ဆိုးရဲ့ သား ဖြစ်နေလို့ပဲ။ ဒါတင်မကဘူး... သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ထူးခြားတဲ့ လူတစ်ယောက်။ မင်းသားကြီး ကိုယ်တိုင် စဉ်းစားကြည့်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ ကြားရသလောက်ဆိုရင် သူဟာ ဆူနိုင်းနိုင်ငံရဲ့ ထိပ်တန်းစစ်သည်တော် နှစ်ရာကျော်ကို တစ်ယောက်တည်းနဲ့ အပြတ်ရှင်းပစ်နိုင်ခဲ့တယ်။ အဲဒါကိုလည်း သူက အလွယ်လေး လုပ်ခဲ့တာနော်။ ဒီလို အစွမ်းမျိုးဆိုတာ တစ်ရက်၊ တစ်လအတွင်း ရနိုင်တဲ့ အရာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်းသားကြီးလည်း သိတာပဲ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ခက်ခက်ခဲခဲ ကျင့်ကြံခဲ့ရမှာပဲလေ”
“ကျွန်တော် နားလည်သလောက်ဆိုရင် သူဟာ ဒီလို အစွမ်းမျိုးကို ရနေတာ ကြာပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူက ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာ။ ပြည်သူတွေရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာ၊ ရိုက်နှက်တာ ခံနေရတဲ့ အချိန်မှာတောင် သူက သူ့အစွမ်းကို ထုတ်မပြခဲ့ဘူး။ သူက အခွင့်အရေးကောင်းကို စောင့်နေသလိုမျိုး အမြဲတမ်း သတိရှိနေခဲ့တာ။ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး... ဒီလို လူစားမျိုးက ဘာအစီအစဉ်မှ မရှိဘဲနဲ့ အခုလို အင်အားသုံးပြီး ဇွတ်တရိုး လုပ်ပါ့မလား။ အဖြေကတော့ မလုပ်ဘူး ဆိုတာပါပဲ။ သူ့ခေါင်းထဲမှာ တစ်ခုခုတော့ ရှိနေမှာ အသေအချာပဲ” ဗာမီလီယံက ဆိုလိုက်လေသတည်း။
“ဩော်... အဲဒါကို ပြောတာကိုး။ ဟုတ်သားပဲ... ဒါ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အဲဒီလိုမျိုး မစဉ်းစားမိဘူး။ သူက တိုက်ပွဲနိုင်ဖို့အတွက် တကယ်ပဲ အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနေတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဆရာကြီး ပြောသလိုသာ ဆိုရင်တော့ သူ့ကို ယုံကြည်ပြီး ပုံအပ်ထားလို့ ရနိုင်ပါတယ်” မင်းသားကြီးက ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်လေတော့သည်။
အခန်း (၇၈၄) သူ ရောက်လာပြီ
ဗာမီလီယံနှင့် မင်းသားကြီးတို့သည် စစ်တပ်၏ တစ်ဝက်ခန့် နားခိုရာ နယ်စပ်မြို့ကလေးသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။
သူတို့သည် စစ်သည်တော်တိုင်းအား တိုက်ပွဲအတွက် အသင့်ပြင်ရန်နှင့် သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါရန် အမိန့်ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။ ဒဏ်ရာအနည်းငယ် ရထားသော စစ်သည်များကိုပင် တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်ရန် ဆော်ဩခဲ့ကြ၏။ နာရီဝက်မပြည့်မီမှာပင် မြို့အတွင်းရှိ စစ်သည်အားလုံးမှာ တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်ဖြစ်သွားကြတော့သည်။
စစ်သည်များသည် သူတို့၏ သံချပ်ကာအင်္ကျီများကို ဝတ်ဆင်ကာ စနစ်တကျ လူစုခွဲ၍ မင်းသားကြီး၏ အမိန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။ မင်းသားကြီးက စစ်သည်များကို နေရာချထားစဉ် ဗာမီလီယံကလည်း ဖီးနစ်အဖွဲ့ဝင်များအား အသင့်ဖြစ်အောင် စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်သောအခါ သူတို့သည် နယ်စပ်ဆီသို့ ချီတက်ခဲ့ကြတော့၏။
နယ်စပ်မှာ ဝေးသည်ဆိုသော်လည်း အလွန်အမင်းတော့ မဟုတ်ချေ။ စစ်သည်များသည် ပျံသန်းခြင်းမပြုသော်လည်း လုံချန်းနှင့် ကျန်ရှိသော စစ်တပ်ကြီးရှိရာသို့ အချိန်မီ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
“ကောင်းပြီ... အခု အားလုံး စုံပြီဆိုတော့ ငါတို့ စတင် လှုပ်ရှားလို့ ရပြီ။ ဗာမီလီယံနဲ့ မင်းသားကြီးက မင်းတို့ကို အကုန်လုံး ပြောပြပြီးသား ဖြစ်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းတို့ရဲ့ သံသယတွေကို ထပ်ပြီး ရှင်းပြပေးမယ်” လုံချန်းသည် စစ်တပ်ကြီး၏ ရှေ့တွင်ရပ်ကာ မိန့်ခွန်းစလိုက်၏။
“မင်းတို့ထဲက အများစုက ငါ့ကို ဗျူဟာမရှိဘဲ အင်အားသုံးပြီး ဇွတ်တိုက်မယ့် အရူးတစ်ယောက်လို့ ထင်နေကြမှာ ငါ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မမှန်ဘူး။ ဒါဟာ အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲ ဖြစ်လာမှာ မှန်ပေမဲ့ ဒါဟာ အစီအစဉ်တစ်ခုလုံးတော့ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ တိုက်ခိုက်မှာက အစီအစဉ်ရှိရှိ တိုက်ခိုက်မှာပါ” လုံချန်းက စစ်သည်များ၏ မျက်နှာများကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။
“ငါတို့ရဲ့ အဓိက အစီအစဉ်က နဂါးအဖွဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေကို သတ်ဖို့ပဲ။ အဲဒါက အရေးကြီးဆုံး အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ပြီး ဗာမီလီယံနဲ့ ငါက အဲဒါကို တာဝန်ယူမယ်။ သူတို့ရဲ့ စစ်တပ်ကိုတော့ ဖီးနစ်အဖွဲ့နဲ့ မင်းတို့တွေက အလွယ်လေး ကိုင်တွယ်နိုင်မှာပါ” သူက ဆက်ပြောသည်။
“အစီအစဉ်က ရိုးရိုးလေးပဲ။ ဗာမီလီယံနဲ့ ငါက သူတို့စခန်းဆီကို ပျံသွားပြီး သူတို့ကို သတိပေးလိုက်မယ်။ ငါတို့ နှစ်ယောက်ပဲ နဂါးအဖွဲ့နဲ့ တိုက်မယ်။ ဗာမီလီယံက ဝူသျှင်းကို အချိန်ဆွဲထားပေးတဲ့ အချိန်မှာ ငါက ကျန်တဲ့ နဂါးအဖွဲ့ဝင်တွေကို အပြတ်ရှင်းမယ်။ အဲဒီအချိန်ကျမှ ဖီးနစ်အဖွဲ့ဝင်တွေနဲ့ မင်းတို့တွေက တစ်ပြိုင်နက် ဝင်တိုက်ကြ” လုံချန်းက သူ၏ ဗျူဟာကို အတိုချုပ် ရှင်းပြလိုက်၏။
“အခု အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဆိုတော့ စလိုက်ကြစို့။ အားလုံး မှတ်ထားကြ။ ဒါဟာ နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲပဲ။ နောက်ဆုတ်ဖို့ လမ်းမရှိဘူး။ မင်းတို့ ရန်သူကို သတ်ရင်သတ် ဒါမှမဟုတ် စစ်မြေပြင်မှာ အသက်စွန့်ရင်စွန့်။ အနောက်ကို ပြန်လှည့်မယ့် လမ်းဆိုတာ မရှိဘူး” သူက ပြင်းထန်သော လေသံဖြင့် သတိပေးလိုက်၏။
လုံချန်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်လင်းယုန်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ဗာမီလီယံသည်လည်း ဝိညာဉ်လင်းယုန်တစ်ကောင်ကို စီးနင်းလိုက်၏။ သို့သော် ဗာမီလီယံ၏ လင်းယုန်မှာ လုံချန်း၏ လင်းယုန်ထက် ပိုမို ကြံ့ခိုင်ပြီး ခန့်ညားလှပေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် တောင်ဘက်ရှိ ဆူနိုင်းနိုင်ငံဘက်သို့ ပျံသန်းသွားကြတော့သည်။
“ဗာမီလီယံ... ခင်ဗျား ပျံသန်းနိုင်တယ် မဟုတ်လား။ ဝူသျှင်းက နန်းတွင်းဆရာကြီးကို တိုက်ခိုက်တုန်းက ပျံသန်းနိုင်စွမ်း ရှိတယ်ဆိုတာ ပြခဲ့ပြီးပြီ။ ဒီတိုက်ပွဲမှာလည်း သူ အဲဒါကို သုံးဦးမှာပဲ။ ခင်ဗျား သူ့ကို အနိုင်တိုက်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် သတ်ဖို့ မလိုဘူး။ ကျွန်တော် ကျန်တဲ့ နဂါးအဖွဲ့ဝင်တွေကို သတ်နေတဲ့ အချိန်မှာ သူ့ကို အချိန်ဆွဲထားပေးဖို့ပဲ လိုတယ်” လုံချန်းက ဆို၏။
“မင်း ပြောတာက ဝူရွှမ်းက ငါ့ကို အချိန်ဆွဲထားပြီး သူ့လူတွေက နန်းတွင်းဆရာကြီးကို သတ်လိုက်တဲ့ အစီအစဉ်နဲ့ တော်တော်လေး တူနေတာပဲ။ အဲဒီ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားတဲ့ လူကြောင့်သာ နန်းတွင်းဆရာကြီး သေသွားတာ။ တကယ့်ကို ကမ္ဘာ့အညစ်အကြေးကို ရှင်းပေးလိုက်တဲ့ အဲဒီလူကြီးကို ငါ ကျေးဇူးတောင် တင်ချင်သေးတယ်” ဗာမီလီယံက သက်ပြင်းချရင်း ဆို၏။
“ဩော်... ဟုတ်သားပဲ။ ခင်ဗျား အဲဒီတုန်းက အရမ်း ကြိုးစားတိုက်ခဲ့တယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားတယ်။ နန်းတွင်းဆရာကြီးကို မကယ်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ အသက်ကို ရင်းပြီး အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နည်းစနစ်တွေကို သုံးခဲ့တယ်ဆို။ ခင်ဗျားက နန်းတွင်းဆရာကြီးကို မုန်းနေတာ မဟုတ်လား။ ဘာလို့ သူ့ကို အသည်းအသန် ကာကွယ်ပေးခဲ့တာလဲ” လုံချန်းက မေးလိုက်၏။
“အဲဒါက ငါ့တာဝန်ဖြစ်နေလို့ပါ။ ငါက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ မဟုတ်ဘဲ ငါ့ရဲ့ တာဝန်ကို ကျေပွန်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကောင်အတွက်နဲ့တော့ ငါ့အသက်ကို အဆုံးရှုံးမခံနိုင်ဘူး။ ငါ အဲဒီနည်းစနစ်ကို သုံးခဲ့တာက ဝူသျှင်းက ငါ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်လို့ပဲ။ ငါက အားမနည်းဘူးဆိုတာကို သူ့ကို သက်သေပြချင်ခဲ့တာ။ သူက ငါ့ကို မင်းအဖေနဲ့ ခဏခဏ နှိုင်းယှဉ်ပြီး ငါ့ကို အသုံးမကျတဲ့လူလို ပြောခဲ့တာလေ။ ငါ သူ့ကို အရမ်းမုန်းပြီး သတ်ပစ်ချင်ခဲ့တာ” ဗာမီလီယံက ခေါင်းခါရင်း ဖွင့်ဟလိုက်၏။
ဆူနိုင်းနိုင်ငံ၏ နယ်စပ်အနီးတွင် နဂါးအဖွဲ့၏ စခန်း တည်ရှိပေသည်။ ဝူရွှမ်းနှင့် အခြား အဖွဲ့ဝင်များသည် စားပွဲတစ်ခုံတွင် ထိုင်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ဆွေးနွေးနေကြ၏။
“ငါတို့ စစ်တပ်ရဲ့ ဒုတိယအဖွဲ့က အက်ရှာရဲ့ မြို့တော်ထဲကို ရောက်နေတာ ကြာပြီ မဟုတ်လား။ သူတို့ တကယ်ပဲ ရှုံးသွားတာလား။ တကယ်လို့ ရှုံးသွားတယ်ဆိုရင်တောင် ဘာလို့ သတင်းတစ်ခုမှ မတက်လာရတာလဲ” အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက မြောက်ဘက်မှ ဝင်တိုက်မည့် စစ်တပ်အတွက် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။
“အခုထိ ဘာသတင်းမှ မရှိသေးဘူးဆိုတော့ ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ တစ်ခုက အက်ရှာမြို့တော်ကို မရောက်သေးဘဲ လမ်းမှာပဲ ရှိနေသေးတာ ဖြစ်နိုင်တယ်” ဒုတိယအဖွဲ့ဝင်က ပြန်ဖြေသည်။
“ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သူတို့က ခရုတွေလား”
“ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ။ သူတို့ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲတွေ ကြုံနေရတာ ဖြစ်နိုင်သလို အချိန်ဆွဲနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဘာမဆို ဖြစ်နိုင်တာပဲ”
“ဒါဆို ဒုတိယ ဖြစ်နိုင်ခြေက ဘာလဲ”
“ဒုတိယ ဖြစ်နိုင်ခြေကတော့ သူတို့အားလုံး သေကုန်ကြပြီ။ သူတို့အားလုံး သေသွားလို့ သတင်းပို့မယ့်လူ မကျန်တော့တာ။ ဒါမှမဟုတ် လုပ်ငန်းစဉ်ကြီး တစ်ခုလုံး ကျရှုံးသွားတာပေါ့” ဝူသျှင်းက ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဝင်ရောက် ဖြေကြားလိုက်၏။
“ဟာ... အဲဒီလိုလား။ အားလုံး သေကုန်ပြီ ဟုတ်လား။ ဒါဆို ငါတို့က ဒီမှာ ကြက်သူခိုးတွေလို ပုန်းနေပြီး အချိန်ဆွဲနေတဲ့ အချိန်မှာ ငါတို့ရဲ့ အင်အားတွေ၊ အရင်းအမြစ်တွေ အကုန်လုံး အလဟဿ ဖြစ်သွားတာပေါ့။ ရန်သူကို သတ်ပစ်လိုက်တာက ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ အစီအစဉ်တွေ ဆွဲနေတာထက် ပိုမြန်ဦးမယ်” ပထမအဖွဲ့ဝင်က ဆို၏။
“ဒါက ဖြစ်နိုင်ခြေကို ပြောတာပါ။ ဘာမှ အတည်မပြုရသေးဘူး။ မကြာခင်မှာ အက်ရှာကို သူတို့ သိမ်းပိုက်လိုက်ပြီဆိုတဲ့ သတင်းကောင်း ရလာနိုင်တာပဲ။ အကောင်းမြင်စမ်းပါ” အခြားအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက ပြုံးရင်း ဆိုလိုက်သည်။
ဝူရွှမ်းက တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အစောင့်တစ်ဦး အခန်းထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်လာ၏။
“ဖီးနစ်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဗာမီလီယံ... ကျွန်တော်တို့ဆီကို ပျံသန်းလာနေပါတယ်”
“ဟား... တိုက်ပွဲစဖို့ အချိန်ရောက်ပြီပေါ့။ ငါလည်း ပျင်းနေတာနဲ့ အတော်ပဲ။ သူ ဖီးနစ်အဖွဲ့ဝင် ဘယ်လောက်တောင် ခေါ်လာသလဲ။ အားလုံးကို ခေါ်လာဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ငါ့ရဲ့ စိတ်ပျက်မှုတွေကို ဖြေဖျောက်ဖို့အတွက် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ပစ်ချင်နေတာ” ဝူသျှင်းက ဆိုလိုက်၏။
“ဟို... သူ... သူက လူတစ်ယောက်ပဲ ခေါ်လာတာပါ ခင်ဗျာ့” အစောင့်က တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်လေတော့သည်။